비밀 Novels & Stories

ในความลับ ผู้​เขียน กาสะลอง ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล และสถานที่ที่ปรากฏใ นเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

ดวงตาของเธอสว่างขึ้นทันที และเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นแปลกๆ ราวกับว่าเธอเป็นเด็กซนที่ถูกค้นพบความลับ “จริงๆ แล้วเธอไม่ได้โง่นี่นา ฮ่าๆ ๆ ๆ ” “ฉันก็แค่หาคนมาสั่งสอนเธอหน่อย ใครจะรู้ว่าเธอจะทนไม่ไหวขนาดนี้” เธอค่อยๆก้มตัวลง “งั้นฉันจะบอกความลับอีกอย ่างให้เธอฟังนะ”

​“ขอบใจที่ไม่ถาม” คำพูดจากริมฝีปากได้รูป ทำให้วเรณย์ลอบยิ้ม มองเพื่อนที่เริ่มดื่มเงียบๆ คนเดียวอีกหน เขาว่ากันว่าเหล้าทำให้สติเลือนราง ทำให้คนเผยความนัย นักต่อนักกี่รายมาแล้วที่ต้องเปิดเผยความลับของตนเพราะสุรา ​เดี๋ยวเถอะพอหมอเมาแล้ว เขาจะถามให้คายออกมาให้หมด

ฉันพูดออกไปด้วยความประหม่ารับรู้ได้ว่ามือตัวเองชื้นไปด้วยเหงื่อเพราะความตื่นเต้น "มีเรื่องอะไรล่ะ มาถึงที่นี่" "พราวมีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกค่ะ เรื่องสำคัญ" ฉันพูดแล้วปรายตามองพนักงานที่นั่งอยู่ประปราย กลัวว่าใครจะได้ยินแล้วเอาเรื่องที่ฉันจะบอกนี้ไปพูดเพราะพี่เธียเคยบ อกกับฉันว่ามันเป็นความลับมาตลอดและเขาไม่อยากพูดถึงมันอีก

นาวาถามออกไปด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด ห้องของเธอมีระบบรักษาความปลอดภัยแบบสองชั้น นั่นก็คือต้องกดรหัสผ่านก่อนถึงจะสามารถแสกนคีย์การ์ดผ่านเข้ามาได้ “กุญแจสำรอง ไอ้วินเคยให้ไว้“ เจคอปตอบกลับด้วยท่าทางนิ่งเงียบ เขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับแววตาคล้ายตำหนิของเธอเลยแม้แต่น้อย

[ได้] อิงจึมองมาที่ฉันแล้วตอบ ฉันมองไปที่เธอจากด้านหลัง ความรู้สึกในใจของฉันมีทั้งดีใจและเศร้า ในใจของฉัน ฉันมีความลับที่ต้องรักษาไว้อย่างตลอดไป ไม่มีใครรู้ และอิงจึจะไม่มีวันรู้

เจสซี่พยักหน้า เขาค้นหาสิ่งของบางอย่างบนโต๊ะ พอเจอก็ยิ้มแล้วส่งเอกสารอีกชุดให้เธออ่าน เจสซี่เคยชินกับการแบ่งปันความคิดของตัวเองให้กับอเล็กซิสฟังมากกว่ากับไบรซ์ เพราะน้องสาวอีกคนชอบทำหน้าเหม็นเบื่อใส่เขาอยู่เรื่อย “การหายตัวไปอย่างลึกลับของเหล่าคนดังในอดีตและอันตรายจาก การละเมิดสิทธิมนุษยชนของกฎหมายรัฐบัญญัติปี 2966 กรณีศึกษา เดสซิเร ดัลคา—โอ๊ย ตายแล้ว!” เธอร้องเมื่อเห็นตราประทับบนหัวกระดาษเขียนว่า ‘เป็นความลับ’ กับ ‘ต้องทำลาย’ ซึ่งวันที่ที่ระบุให้ทำลายนั้นคือเมื่อปีที่แล้ว

ร่างเล็กจ้องหน้าร่างสูงไม่วางตาเอ่ยเสียงสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ด้วยความน้อยใจ “อย่าลืมเรื่องของเราต้องเป็นความลับห้ามให้ใครรู้เป็นอันขาด ไม่ว่าจะเป็น พี่ภีม คุณย่า แม่ของเธอ แม้แต่พนักงานก็ห้ามรู้เรื่องนี้” ร่างสูงยกยิ้มอย่างร้ายกาจก่อนหยิบโทรศัพท์เพื่อทำอะไรบางอย่าง ไม่น านเสียงข้อความมือถือของเธอดังขึ้นทำให้หยิบขึ้นมาดู

“คนอื่นเขาจะมองยังไงล่ะครับ ผมไม่อยากรับอะไรจากคุณเฌอ...” “คุณก็เก็บไว้ที่บ้าน ไม่มีใครรู้หรอกน่ะถ้าคุณไม่พูด มันจะเป็นความลับแน่นอน เคนะ” ในน้ำเสียงแผ่วเบาลงอีก หญิงสาวไม่เสียเวลาถกเถียงกับเขาต่อ มือเรียวคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมใบโปรดบนโต๊ะทำงานเลขาฯ ขึ้นสะพายพาดบ่าพร้อมบอ กลา พอดีกับที่เสียงเข้มเรียก