คนดูอยากทราบว่า เขาจ้างให้ผมจีบนักฆ่า Ep 4 เพลงประกอบมีเพลงไหนบ้าง?

นี่คือแนวทางที่ฉันมักแนะนำเวลามีคนถามว่าจะดู 'เขาจ้างให้ผมจีบนักฆ่า' ตอนที่ 4 ได้ที่ไหนบ้าง: แพลตฟอร์มสตรีมมิ่งแบบถูกลิขสิทธิ์มักเป็นจุดเริ่มต้นที่ปลอดภัยที่สุด — คิดถึงบริการใหญ่ ๆ อย่าง Netflix, iQIYI, WeTV, Viu, Prime Video หรือแพลตฟอร์มท้องถิ่นที่มีสิทธิ์เผยแพร่ในประเทศไทย เพราะซีรีส์หรืออนิเมะหลายเรื่องจะถูกจัดจำหน่ายผ่านเครือข่ายเหล่านี้เป็นหลัก นอกจากนี้สตูดิโอหรือผู้จัดบางรายมักปล่อยตอนตัวอย่างหรือคลิปผ่านช่องทางอย่างเป็นทางการบน YouTube (เช่น ช่องของผู้ผลิตหรือเพจทางการ) ซึ่งเป็นวิธีที่ดีในการยืนยันว่าซีรีส์เรื่องนั้นมีการเผยแพร่แบบถูกลิขสิทธิ์และมีซับไทยหรือซับอังกฤษให้ด้วย สำหรับการหาตอนที่ 4 โดยเฉพาะ ให้สังเกตหน้ารายละเอียดของซีรีส์บนแพลตฟอร์มที่กล่าวมา — หน้าเพจจะบอกชัดเจนว่ามีทั้งหมดกี่ตอนและแต่ละตอนปล่อยเมื่อไร บริการบางเจ้าจะปล่อยแบบซิมัลคาสต์พร้อมกับประเทศต้นทาง ขณะที่บางเจ้าอาจต้องรอการซื้อลิขสิทธิ์มาฉายในพื้นที่ หากชื่อไทยที่เราเห็นคือ 'เขาจ้างให้ผมจีบนักฆ่า' อาจมีชื่อภาษาอังกฤษหรือชื่อภาษาต้นทางอีกชื่อหนึ่งที่ถูกใช้บนแพลตฟอร์มสากล ดังนั้นถ้าเจอชื่อเรื่องไม่ตรงกัน ให้ลองมองหาหน้าซีรีส์ที่มีรูปโปสเตอร์ตัวละครเดียวกันหรือคำอธิบายพล็อตที่สอดคล้องกันเพื่อยืนยันว่าคือเรื่องเดียวกัน ถ้าไม่พบในบริการหลัก ๆ ยังมีทางเลือกอื่นที่ถูกต้องอีก เช่น ซื้อแบบดิจิทัลจากร้านค้าอย่าง Google Play Movies หรือ iTunes (ถ้ามีการจัดจำหน่าย) หรือติดตามประกาศการวางขายแผ่นดีวีดี/บลูเรย์ของผู้จัดในประเทศ ซึ่งนอกจากจะได้ดูอย่างถูกลิขสิทธิ์แล้ว ยังเป็นการสนับสนุนผู้สร้างให้มีงบประมาณทำผลงานต่อไปได้ด้วย อย่าเพิ่งพึ่งเว็บไซต์เถื่อนหรือไฟล์ดาวน์โหลดที่ไม่ชัดเจน เพราะนอกจากจะเสี่ยงต่อไวรัสแล้ว ยังเป็นการทำร้ายอุตสาหกรรมที่เราชื่นชอบอยู่ด้วย สรุปแล้ว ช่องทางที่แนะนำคือมองหาในแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลัก, เช็กช่องทางทางการของผู้ผลิตบน YouTube, หรือเลือกซื้อแบบดิจิทัล/แผ่นถ้ามี ส่วนเรื่องซับไทยหรือคุณภาพวิดีโอ มักขึ้นกับว่าผู้ให้บริการรายใดได้สิทธิ์เผยแพร่ในประเทศไทย ในฐานะแฟนเรื่องนี้ ฉันตื่นเต้นมากที่จะได้ดูตอนต่อ ๆ ไปและภูมิใจเสมอเมื่อได้สนับสนุนผลงานที่เรารักด้วยวิธีที่ยั่งยืน

แปลกดีที่เสียงเปียโนกับสายซอในฉากแรกของ 'เขาจ้างให้ผมจีบนักฆ่า' ตอน 2 ติดหูจนต้องหยุดดูซ้ำสองรอบ ฉันชอบบอกคนรอบตัวว่าสิ่งเล็ก ๆ อย่างเพลงพื้นหลังสามารถยกอารมณ์ทั้งฉากขึ้นมาได้ เพลงชิ้นนี้เป็นธีมแนวละมุนปนเศร้า มีเสียงร้องแบบอบอุ่นแต่ขมเล็กน้อยประกบด้วยออร์เคสตร้าเบา ๆ ทำให้รู้สึกถึงความเปราะบางของตัวละครในฉากที่กำลังเดินหน้าทำสิ่งยากลำบาก แม้ว่าตอนนั้นฉันจะยังจำชื่อเพลงหรือชื่อศิลปินไม่ได้แน่นอน แต่จากลักษณะเสียงและการเรียบเรียง มันให้ความรู้สึกเหมือนเพลงธีมหลักของซีรีส์มากกว่าจะเป็นเพลงประกอบฉากจากแหล่งอื่น ๆ ฉันคิดว่าถ้าใครกำลังตามหาเพลงนั้น ให้ลองฟัง OST ที่เป็นเพลงธีมของเรื่องก่อน เพราะส่วนใหญ่ผู้ผลิตมักใช้ธีมหลักซ้ำหลายครั้งในตอนต่าง ๆ เสียงร้องในตอน 2 นั้นมักเป็นเวอร์ชันเต็มหรือการเรียบเรียงแบบนุ่มนวลของเพลงธีม ทำให้ฉากความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมีพลังมากขึ้น และนั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันยังคงจำเมโลดี้นั้นได้จนถึงตอนนี้

เสียงเปียโนกลางฉากสะเทือนใจใน 'เขาจ้างให้ผมจีบนักฆ่า' ep 9 คือสิ่งที่ทำให้ผมหยุดชะงักไปพักหนึ่ง จังหวะเรียบๆ แบบโมโนโทนของเปียโนเริ่มเป็นพื้นหลัง แล้วค่อยๆ ถูกเติมด้วยสายไวโอลินบางๆ จนกลายเป็นคลื่นอารมณ์ที่พัดเรียกความทรงจำและการเสียสละในฉากนั้น ผมชอบตรงที่มันไม่ใช่เมโลดี้อลังการ แต่เป็นธีมเรียบง่ายที่สะกดคนดูให้ฟังจนจบ มันทำหน้าที่เป็นเหมือน 'หัวใจ' ของซีน ไม่ใช่เครื่องประทินสวย แต่เป็นแรงขับให้ตัวละครต้องตัดสินใจ ในมุมมองของผู้ชมที่ชอบเสียงประกอบแบบเน้นอารมณ์ ผมรู้สึกว่าการเลือกโทนเสียงและพื้นที่ว่างในดนตรีช่วยเพิ่มความกดดันและความอ่อนแอให้กับบทสนทนาได้อย่างลงตัว เสียงสังเคราะห์จางๆ ที่สอดแทรกระหว่างท่อนเปียโน ทำให้ฉากไม่แห้งและมีสเปกตรัมของความรู้สึกมากขึ้น ตอนจบของฉากที่มีซีเควนซ์เมโลดี้ซ้ำสองครั้งทำให้ผมรู้สึกอยากย้อนกลับมาดูซ้ำเพราะมันฝังอยู่ในใจนานพอควร

เพลงธีมหลักที่เปิดฉากของ 'เขาจ้างให้ผมจีบนักฆ่า' EP1 ทำหน้าที่เหมือนคำประกาศโทนของเรื่องในทันที — เมโลดี้เปียโนเรียบ ๆ ผสมกับสายไวโอลินบาง ๆ ที่ค่อย ๆ เบิ้ลขึ้นแล้วลดลง จังหวะไม่รีบเร่งแต่กลับมีแรงดึงให้คนดูจดจ่อกับภาพนิ่ง ๆ บางช็อต ผมถูกดึงเข้ามาโดยไม่รู้ตัวเพราะตัวดนตรีสร้างความตึงเครียดแบบละเอียด ไม่ใช่ตึงแบบกลองหนัก ๆ แต่เป็นตึงที่ทำให้ฉากที่อาจดูธรรมดากลับมีน้ำหนักมากกว่าที่เห็น ความน่าสนใจอีกอย่างคือการใช้เพลงประกอบขั้นตอนเล็ก ๆ ที่ใส่เข้ามาในซีนการเจอหน้าครั้งแรกของตัวละครหลักกับนักฆ่า — เป็นกีตาร์โปร่งเสียงแหบผสมกับซินธิไซเซอร์เล็กน้อย ทำให้บทสนทนาที่ดูเหมือนธรรมดากลายเป็นช็อตที่มีความหมาย เพลงนี้ทำหน้าที่เป็น 'กระจก' ให้คนดูฟังความเงียบระหว่างคำพูด ผมชอบวิธีที่มิกซ์เสียงไม่ให้โหวตมากจนกลบบท แต่กลับเติมความอบอุ่นและความเปราะบางจนฉากสั้น ๆ นั้นค้างอยู่ในหัวคนดูนานกว่าปกติ การใช้เสียงร้องที่ซ่อนอยู่ไกล ๆ ในมิกซ์ก็ทำให้ฉากหลังมีระดับความเศร้าแบบไม่ต้องพูดออกมา อีกจุดเล็ก ๆ ที่ผมสนใจคือม็อติฟหรือธีมของนักฆ่า — เป็นลูปสั้น ๆ แบบใช้แซมเปิลเสียงโลหะและเสียงกลองสแนร์เบา ๆ เวลาเรื่องต้องการเตือนว่าอันตรายยังอยู่ใกล้ ๆ เสียงนี้ปรากฏเป็นครั้งคราว ไม่บ่อย แต่พอขึ้นมาก็ทำให้ประสาทรับรู้เปลี่ยนทันที การวางเสียงสอดคล้องกับภาพตัดเร็วและการเคลื่อนไหวของกล้อง ช่วยให้เราเข้าใจสภาพจิตใจของตัวละครโดยไม่ต้องพึ่งบทพูด เป็นการเขียนดนตรีประกอบที่ไม่หวือหวาแต่มีชั้นเชิง เหมาะกับอารมณ์ละครแนวนี้ ผมคิดว่าสำหรับคนที่ฟังรายละเอียด ดนตรี EP1 ตัวนี้คุ้มค่าที่จะเล่นซ้ำ ๆ เพื่อจับจังหวะและธีมย่อย ๆ ที่ซ่อนอยู่

ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับนักฆ่าใน 'เขาจ้างให้ผมจีบนักฆ่า' พุ่งไปอีกขั้นในตอนที่ 4 — ไม่ใช่แค่จีบกันแบบผิวเผิน แต่มีการเปิดเผยอดีตและเสี้ยวความเปราะบางที่ทำให้ความสัมพันธ์มีมิติใหม่ ฉากเปิดตอนใช้บรรยากาศกลางคืนกับแสงไฟเมืองเป็นพื้นหลัง แล้วมีเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้สถานะของทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน: นักฆ่าพบกับเป้าหมายที่เชื่อว่าเป็นคนสำคัญของเธอ แต่ความตั้งใจจะจบงานกลับสั่นคลอนเมื่อความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมา ตัวเอกเข้าไปแทรกกลางอย่างไม่ตั้งใจและเลือกที่จะปกป้องมากกว่าจะเผยตัวตนจริงจัง นี่แหละคือจุดที่ความสัมพันธ์ไม่ได้เป็นเพียงแผนการอีกต่อไป ฉากแฟลชแบ็กสั้น ๆ เผยภาพคร่าว ๆ ของอดีตนักฆ่า ซึ่งช่วยให้เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเย็นชา แต่ก็มีความขัดแย้งภายในอย่างลึกซึ้ง ตอนจบของเอพิโสดีดตัวด้วยพล็อตทวิสต์เล็ก ๆ — คนสั่งการเบื้องหลังยังไม่ใช่คนที่เราคาดหวัง และมีเบาะแสที่โยงไปถึงใครบางคนจากอดีตของตัวเอก ฉากนี้ทำให้ผมนึกถึงการตั้งอารมณ์แบบ 'Spy x Family' ในการสลับบทอารมณ์ระหว่างคอมเมดี้กับดราม่า แต่ความเข้มข้นของความสัมพันธ์ในตอนนี้ชัดเจนจนแทบทำให้ลืมความตลกไปชั่วขณะ

ท่อนเปียโนกับไวโอลินที่โผล่มาตอนท้ายของตอนเจ็ดทำให้ฉันนั่งไม่ติดเก้าอี้เลย — เสียงเรียบ ๆ แต่คมที่ค่อย ๆ สะสมอารมณ์ก่อนจบฉากมันติดหูแบบไม่ฉุดกลับ หลังจากดูซ้ำฉันเริ่มจับจุดว่ามันเป็นธีมซ้ำของความใกล้ชิดทางอารมณ์ระหว่างตัวเอกกับนักฆ่า ในฉากนั้นดนตรีไม่ต้องหวือหวา แต่เลือกใช้ช่องว่างเสียงให้คนดูได้หายใจตาม จังหวะช้า ๆ ของเปียโนกับการดึงเสียงยาวของไวโอลินมันฉายภาพความอึดอัดและแรงดึงดูดที่ยังไม่ถูกพูดออกมา ในฐานะแฟนเพลงประกอบซีรีส์ ฉันชอบวิธีที่เพลงนี้ทำงานแบบ 'น้อยแต่มาก' — มันไม่ยัดเยียดบรรยาย แต่วางคีย์อารมณ์ไว้ให้ภาพเดิน เรื่องราวใน 'เขาจ้างให้ผมจีบนักฆ่า' มีหลายมุมที่ต้องถ่ายทอดด้วยซาวด์เพียงไม่กี่โน้ต เพลงที่เล่นในตอนเจ็ดจึงกลายเป็นจุดเชื่อมที่ทำให้ฉากรักปนลึกลับนั้นกลายเป็นความทรงจำฟังติดหู เป็นการใช้ดนตรีแบบเดียวกับที่ฉันชอบใน 'Violet Evergarden' — ไม่ใช่แค่เพลงไพเราะ แต่เพลงเป็นพาหะของความรู้สึกที่พูดไม่ได้ ฉันยังคงฮัมท่อนหลักได้เมื่อตื่นมาในวันถัดไป และนั่นแหละคือเครื่องยืนยันว่ามันติดหูจริง ๆ

มุมมองหนึ่งที่น่าสนใจคือการตีความว่าเอพิโสดีที่ 4 ของ 'เขาจ้างให้ผมจีบนักฆ่า' เป็นจุดเปลี่ยนที่เผยเบื้องหลังของนักฆ่าแบบทีละชั้น แทนที่จะเป็นฉากแอ็กชันล้วน ผู้แต่งอาจตั้งใจใช้เหตุการณ์เล็ก ๆ ในตอนนี้เพื่อโยงกับอดีตที่ถูกลืมหรือซ่อนเร้น เช่นความสัมพันธ์กับคนที่เคยจ้างให้เธอทำงานครั้งแรก แนวคิดนี้อธิบายได้ง่ายและให้ดราม่าด้านความไว้วางใจที่ลึกขึ้น เมื่อความอดีตถูกลากออกมาฉากใหม่จะมีน้ำหนักขึ้น ความขัดแย้งภายในตัวนักฆ่าเองระหว่างหน้าที่กับความรู้สึกที่สะสมมาตลอดเวลาทำให้ทุกการกระทำในตอนต่อไปมีความหมายมากขึ้น ซึ่งช่วยสร้างความตึงเครียดในคู่หลักและเพิ่มความน่าสนใจให้แฟนฟิคที่ตั้งใจดัดแปลงบทให้มีชั้นเชิงมากขึ้น แนวคิดที่สองคือการใส่เงื่อนงำว่าตัวเอก(คนที่ถูกจ้างให้จีบ)อาจไม่ได้เป็นเป้าหมายเดียว แต่เป็นส่วนหนึ่งของเกมใหญ่กว่า ตอนนี้อาจมีเบาะแสเล็ก ๆ เช่นสายโทรศัพท์ที่ขาดตอน ข้อความที่ลบไป หรือคนแปลกหน้าที่ดูตามหลัง ซึ่งทำให้เกิดทฤษฎีว่าองค์กรที่จ้างนักฆ่าอาจกำลังทดสอบเธอเพื่อวัดศักยภาพ เหตุการณ์แบบนี้เคยเห็นในงานอย่าง 'Spy x Family' ที่การปกปิดตัวตนกลายเป็นหัวใจของเรื่อง การใส่เกมระดับองค์กรจะเปิดทางให้แฟนฟิคขยายเป็นเครือข่ายตัวละครใหม่ ๆ และเปิดเผยแรงจูงใจซับซ้อน เช่นอุดมการณ์ ความชำระแค้น หรือการแก้แค้นที่สลับซับซ้อน อีกความเป็นไปได้ที่สนุกคือการเล่นกับเวลาและการจำผิด ความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์หรือการปลอมเอกลักษณ์เป็นเครื่องมือที่ใช้บ่อยแต่ได้ผล หากเอพิโสดี 4 เปิดเผยภาพความทรงจำช็อตหนึ่งที่ไม่ตรงกับสิ่งที่นักฆ่าเคยบอกไว้ แฟน ๆ อาจตั้งทฤษฎีว่าเธอถูกล้างความจำหรือมีบุคคลที่สองในชีวิตซ่อนอยู่ ซึ่งจะทำให้ความสัมพันธ์จีบ ๆ จับ ๆ มีดราม่าแบบหวานอมขมกลืน การใส่ฉากย้อนอดีตหรือแฟลชแบ็กแบบสั้น ๆ จะทำให้ผู้อ่านสงสัยและอยากรู้อยากเห็นว่าอันไหนจริง อันไหนถูกปรุงแต่ง มุมสุดท้ายที่ผมชอบคือการเน้นการเปลี่ยนแปลงภายในตัวละครแทนการเปิดเผยความลับทั้งหมด ณ ตอนนี้ อาจให้ฉากหนึ่งเป็นบทเรียนเล็ก ๆ ที่ทำให้นักฆ่าเริ่มตั้งคำถามต่อวิถีชีวิตของตนเอง เช่นฉากที่เธอปกป้องตัวเอกจากอันตรายเล็ก ๆ ทั้ง ๆ ที่ยังคงมีหน้าที่ ผลงานที่อิงความเปลี่ยนแปลงภายในแบบนี้มักทำให้แฟนฟิคดูหนักแน่นและอบอุ่นกว่าแค่พลิกบทหักมุมแรง ๆ งานอย่าง 'Death Note' เคยใช้การโต้แย้งทางจริยธรรมให้ตัวละครคิดทบทวนเส้นทางของตัวเอง ซึ่งจะทำให้บทต่อ ๆ ไปมีแรงผลักและความละเอียดอ่อนขึ้น ทั้งหมดนี้ทำให้ผมตื่นเต้นกับทิศทางที่เรื่องจะไปต่อ และคิดว่าการผสมผสานเงื่อนงำ ความสัมพันธ์ และการเติบโตของตัวละครจะทำให้เอพิโสดี 4 เป็นก้าวที่น่าจดจำ

ลองจินตนาการถึงห้องบันทึกเล็กๆ ที่มีเครื่องไวโอลินตัวเดียว ไซน์แพดหนึ่งตัว และกลองบ็อกซ์เล็กๆ อยู่ตรงมุม ฉันมักจะเริ่มจากเมโลดี้เล็กๆ ที่เป็น 'เสน่ห์' หลักสำหรับนักฆ่า — ทำนองที่พอได้ยินแล้วรู้สึกเย็นและตรึงใจในเวลาเดียวกัน การวางชั้นเสียงสำคัญสุดในงานแบบนี้: ให้ไวโอลินกับเปียโนโอบล้อมเมโลดี้หลัก พอถึงฉากที่ตัวจีบเข้าใกล้ เพิ่มเสียงโน้ตสั้นๆ ของซินธิไซเซอร์เหมือนการสะกิดเบาๆ แล้วลดระดับเสียงลงทันที ผมชอบใช้คอร์ดที่ไม่ค่อยนิ่ง เช่นเสียงเมเจอร์ผสมกับโน้ตเล็กๆ ที่ทำให้รู้สึกไม่มั่นคง นอกจากนี้การเว้นวรรคของดนตรีช่วยสร้างพื้นที่ให้สายตาและบทสนทนาได้หายใจ ซึ่งทำให้อารมณ์การจีบดูละมุนแต่คมเหมือนมีด นึกถึงบางฉากใน 'Cowboy Bebop' ที่แม้จะเป็นแจ๊ส แต่การเลือกใส่ช่องว่างและเทมโปทำให้ฉากนิ่งลงอย่างมีพลัง ถ้าต้องเสนอไอเดียแบบจับต้องได้จริง ฉันจะส่งสกอร์ที่ประกอบด้วยธีมหลักสองชิ้น: หนึ่งธีมสำหรับนักฆ่า (เย็น มีเงื่อนงำ) และหนึ่งธีมสำหรับผู้จีบ (อบอุ่น แต่มีความห่วงใย) พอทั้งสองธีมปะทะกันในมิกซ์เดียว จะเกิด 'ความรู้สึก' แบบไดนามิกที่ทำให้ผู้ฟังอยู่กับฉากไปจนจบ

เพลงที่เด่นที่สุดในตอนที่ 4 ของ 'กรุณาฆาต' อยู่ในฉากโถงทางเดินที่เงียบและตึงเครียด — เสียงเปียโนต่ำกับซินธ์ชั้นบาง ๆ สร้างบรรยากาศแบบค่อย ๆ เล็ดลอดเข้าไปในหัวใจผู้ชม ส่วนมากสิ่งที่ได้ยินในตอนนี้จะแบ่งเป็นสามชิ้นหลัก: ธีมบรรยากาศ (instrumental cue) ที่ใช้ซ้ำในมุมมองตัวละคร, มอทิฟสั้น ๆ ที่ฉายความรู้สึกขัดแย้งระหว่างฉาก และเพลงปิดหรือเพลงแทรกที่เป็นเวอร์ชันร้องถ้ามี ฉะนั้นเมื่อต้องการหาเพลงให้มองหา OST (Original Soundtrack) ของซีรีส์ซึ่งมักจะรวบรวมทั้งธีมหลักและคิวบรรเลงเหล่านี้ไว้ การหาซื้อ: แพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลัก ๆ อย่าง Spotify, Apple Music หรือ YouTube Music มักมีเพลงประกอบซีรีส์สมัยนี้ ส่วนถ้าอยากได้แผ่นจริงก็ลองดูร้านออนไลน์เช่น CDJapan, Amazon หรือร้านขายซีดีท้องถิ่นที่สั่งนำเข้าได้ — หากซีรีส์มีการออกซิงเกิลของเพลงร้องแทรก ก็จะมีจำหน่ายแยกบน iTunes/Apple Music ด้วย หลังจากฟังวนหลายรอบ, ผมมักชอบเปิด OST ตอนขับรถเพราะเพลงพวกนี้ออกแบบมาให้ต้องใช้สมาธิและปล่อยให้รายละเอียดซินธ์กับเปียโนค่อย ๆ ทำงาน นั่นแหละเสน่ห์ของเพลงประกอบแบบนี้ที่ทำให้ฉากดูหนักแน่นขึ้น

ความเข้มข้นใน ep 11 ของ 'เขาจ้างให้ผมจีบนักฆ่า' นั้นเด็ดสะใจตั้งแต่ต้นจนจบ! ฉากเปิดตัวที่ตัวเอกต้องฝ่าด่านตรวจค้นแบบหวุดหวิด พล็อตหนึบจนลืมหายใจ ต้องลุ้นตลอดว่าความสัมพันธ์ของเขากับนักฆ่าจะรอดหรือเปล่า แรงที่สุดน่าจะเป็นโมเมนต์ที่ทั้งคู่เผชิญหน้ากับกลุ่มมาเฟียในคลับใต้ดิน การต่อสู้ด้วยมีดสั้นสลับกับบทสนทนาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขันแบบดำมืด ส่วนตอนจบที่นักฆ่าเปิดเผยความจริงบางอย่างกับตัวเอก ทำให้เราต้องรอ ep ต่อไปแบบใจจดใจจ่อ ฉากนี้สะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่พัฒนาขึ้นแม้จะอยู่ในสถานการณ์บีบคั้น