Chapter 1(1)

Chapter 01

พาร์ทสี่

คฤหาสน์หรูเสี่ยสาม

ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ มีชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังพร่ำบ่นลูกชายตัวดีของเขาอย่างหัวเสีย

“อาสี่อ่า ลื้อโตแล้วนา อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ ทำไมต้องให้ป๊ามาคอยบ่นลื้อตลอดเลยวะ ลื้อก็อีกคนนะ ชอบตามใจลูกชายจนเคยตัว”

“เอาน่าเฮีย...ลูกโตแล้วนะ เฮียบ่นไปก็เท่านั้นแหละน่า”

“ใช่ป๊า ที่ม้าพูดก็ถูก หนูโตแล้ว ป๊าบ่นไปก็เท่านั้นแหละ”ผมนั่งหน้านิ่งบนโซฟา เอาเท้าขึ้นไขว่ห้างแล้วเลื่อนไถหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ป๊าน่ะมักจะบ่นแบบนี้มาตั้งแต่ผมอายุเข้ายี่สิบต้นๆ จนตอนนี้จะเข้าสามสิบแล้วก็ยังไม่เลิกบ่น ก็เรื่องเดิมๆ แหละครับ แต่วันนี้มีเพิ่มมาคือเรื่อง 'เมื่อไหร่ผมจะมีเมียสักที' เพราะป๊าอ้างว่าอยากจะอุ้มหลานเต็มทน

แต่เมียมันจะหากันได้ง่ายๆ เสียที่ไหนกันเล่า ผมหล่อ ผมรวย สายเปย์โอนไว แต่โดนเททิ้งเหมือนเศษอาหารประจำ!! ทำไมน่ะเหรอ หึ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ToT

“ก็เพราะโตแล้วไงถึงต้องมีเมียได้แล้ว ลื้อจะรออะไรวะ รอให้ป๊าแก่ตายก่อนหรือยังไงกัน” ป๊าพูดเสียงดังพลางมองมาที่ผมอย่างไม่เข้าใจ

“เมียมันหากันได้ง่ายๆ ที่ไหนล่ะป๊า ป๊าก็เห็นว่าหนูคบกับใครได้ไม่นาน หนูก็โดนเทตลอด”

“ไม่รู้ละ ถ้าลื้อยังไม่รีบหาเมียให้ได้ภายในเดือนนี้ อั๊วจะให้ลื้อไปแต่งงานกับลูกสาวเสี่ยซ่ง” ป๊าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นที่ป๊าพูดออกมา โทรศัพท์ก็แทบจะหลุดจากมือ “หวือ...ไม่เอานะป๊า ถ้าให้แต่งกับยัยหมูดาวนั่น หนูขอขึ้นคานดีกว่า ฮึ่ย!” ผมรีบค้านขึ้นทันที แค่คิดก็ขนหัวลุกแล้วครับ ยัยหมูดาวนั่นตัวอย่างกับช้างน้ำแถมยังเป็นผู้หญิงที่ซกมกอีกต่างหาก ถ้าจะให้แต่งงานกับยัยนั่น ผมแต่งกับอีด่างหมาข้างถนนยังดีเสียกว่า

“หนูยอมขึ้นคานดีกว่า”

เฮียสี่ก็ว่าไปนั่น ^^

“ให้เวลาลูกมันหน่อยนะเฮีย สมัยนี้ผู้หญิงดีๆ มันไม่ได้หากันง่ายๆ จะคบใครก็ต้องดูให้ดีเสียก่อนสิ” ม้าพยายามช่วยพูดเกลี้ยกล่อมกับป๊าให้ผม

“ใช่ครับ ที่ม้าพูดก็ถูกนะป๊า...ขอเวลาให้หนูหน่อยสิ”

“นี่เงียบไปทั้งแม่ทั้งลูกเลยนะ! ไม่รู้แหละ ให้เวลาแกแค่หนึ่งเดือน หนึ่งเดือนเท่านั้น! จะต้องมีเมียมาไหว้ป๊ากับม้าแกให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องไปแต่งกับหนูหมูดาว”

“แต่...”

“ไม่มีแต่...”

พูดจบป๊าก็เดินขึ้นชั้นบนไปในทันที ส่วนม้าได้แต่ตบบ่าปลอบผมเบาๆ แล้วเดินตามป๊าขึ้นไปเช่นกัน

“อืม...ชีวิตกู หนึ่งเดือนจะต้องหาเมียให้ได้ แล้วจะไปหามาจากไหนวะเมียน่ะ ช้อปออนไลน์ได้มั้ย หรือสั่งเดลิเวอรีให้มาส่งดี ป๊าก็พูดง่ายเนอะ โอ๊ย! ปวดกบาล”

.

.

21:00น.

คลับปลดล็อกสกิลลูกกระเดือกทองคำ

(ใครเป็นคนตั้งชื่อคลับวะ แม่ง... ><)

“แต่ถ้ามึงรู้แล้ว มึงจะหาอยู่มั้ย...”

“ไม่...กูหาไม่ได้ ก็คนมันหาไม่ได้ จะให้ทำยังไง”

เอิ่ม....มาหาเค้าก็ได้นะเฮียสี่ขา ^^

“ป๊ามึงก็นะ เดือนนึงจะต้องให้ลูกหาเมียให้ได้ จะไปหาที่ไหนวะนั่น กูละยอมใจ” ไอ้มาร์คพูดพลางส่ายหน้าไปมา

ไอ้นี่มันเป็นเพื่อนสนิทผมเอง เรียนและเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ มันเป็นลูกครึ่งควบครึ่งลูก อะหยอกๆ มันเป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกา เป็นเพื่อนสนิทคนเดียวที่ผมมี เรื่องนิสัยผมนี่ยกให้มันเลย เรี่ยหู้มาก...แปลว่าดีมากครับ

เพื่อนผมเป็นคนดี

“แต่ถ้ากูไม่หา กูก็ต้องแต่งงานกับยัยหมูดาวนั่นนะเว้ย กูไม่เอาด้วยหรอก ไอ้มาร์คมึงต้องช่วยกูหาเมีย ด่วน!!!”

“เดี๋ยวๆ เรียกชื่อกูใหม่ดิ มันขัดๆ หูยังไงก็ไม่รู้ว่ะ”

“ไอ้มาร์ค”

“ไม่ๆ พูด มัค...คึ”

“มาร์ค...คึ”

“โนว โนว เพื่อนมึงดูปากกูนะ มัค...คึ ลิ้นต้องกระดกขึ้นเล็กน้อย ไหนลองพูดใหม่”

“นี่คือกูต้องทำตามมึงชะ”

“เออ ถ้าไม่เรียก กูก็ไม่ช่วยหานะ”

ผมละเหนื่อยใจกับมันจริงๆ เพื่อนคนนี้ แค่เรียกชื่อนี่มันจะอะไรนักหนาวะ เฮอะ!

“มัค...คึ อิไต อิคึ อิอิ”

เพียะ!

ไอ้มาร์คมันตบเข้าที่หัวผมหนึ่งที “ไอ้สัส คำแรกอะเรียกถูกละ แต่คำหลังๆ นี่ จังไรมาเชียว”

“ผมกูเสียทรงหมดละ ตบมาได้” ผมพูดพลางเอามือจัดทรงผมตัวเองให้เข้าที่เข้าทางของมัน

“เอ้อ...กูรู้จักน้องอยู่คนนึง เดี๋ยวจะแนะนำให้รู้จัก มึงก็ไปตามจีบเอาเองละกัน”

“ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ อยู่ๆ ก็จะให้กูไปตามจีบ”

“ไม่รู้ว่ะ กูรู้จักผ่านๆ แหะๆ”

“โถ่...ไอ้ฝัด”

“แต่หน้าตาใช้ได้เลยนะ”

“แล้วคือ...กูเคยเห็นยังวะ”

“มึงยังไม่เคยเห็น แต่ถ้าได้เห็นมึงร้องว้าวแน่...”

“แบบว่าสวยสุดๆ ไปเลยใช่มะ”

“เปล่า แม่งกวนตีนสุดๆ ไปเลย”

“.....”

“น้องมันชื่อว่า ตะไคร้ เป็นลูกสาวของตาเล้งเจ้าของร้านต้มแซ่บอยู่ตรงหน้าปากซอยบ้านกู”

พรืด ~

ผมถึงกับหลุดขำออกมาเมื่อไอ้มาร์คมันบอกชื่อของเด็กที่มันจะแนะนำให้ผมไปจีบ “คนเชี่ยไรวะชื่อตะไคร้ ฮ่า”

“ขำไอ้สัส กูก็ขำ ฮ่าๆ”

.

.

ร้านต้มแซ่บตาเล้ง

“นี่พี่อีกแล้วเหรอ พี่มัค...คึ วันนี้หนูเรียกชื่อพี่ถูกแล้วนะ”

“ดีมากจ้ะ ว่าแต่ทำไมวันนี้คนน้อยจังอะ”

“ก็คนมันไม่เยอะไงพี่ ถามแปลกๆ เนอะ”

“มึงเห็นมั้ย ว่าน้องแม่งกวนตีนจริงๆ” ไอ้มาร์คมันกระซิบมาที่ข้างหูผมเบาๆ

“หืมพี่มัคคึ...นี่เรียกกระซิบแล้วใช่ปะ ถ้าตะโกนนี่ไม่ดังไปถึงท้ายหมู่บ้านเลยเหรอ...?”

“แหะๆ” ไอ้มาร์คถึงกับหน้าเหวอแล้วยื้มเจื่อนๆ ออกมา

“แล้วนี่...” ตะไคร้มองมาที่ผมอย่างสงสัย

“พี่ชื่อสี่จ้ะ แต่เรียกว่าเฮียสี่จะดีกว่าครับ...คนสวย” ผมตอบกลับพลางคลี่ยิ้มมุมปากกระชากใจให้เธอ