เมื่อนางร้ายพยศรัก Novels & Stories

แต่หากเคารพนบนอบด้วยความจริงใจ และเห็นนางเป็น ‘ธิดาศักดิ์สิทธิ์’ อย่างที่พวกเขาพูดไว้จริง ๆ เช่นนั้นชางหยาจะยังกล้าตะโกนไล่ล่าสังหารนางอยู่อีกหรือ? คนที่ป่วยเป็น ‘โรคร้าย’ เหล่านั้น ยังจะกล้าฉวยโอกาสตอนที่นางหมดสติแย่งชิงโลหิตของนางไปอีกหรือ?

เมื่อเห็นหน้าเขา มาครานี้..แท้จริงแล้วเธออยากตัดเขาให้เด็ดขาด..และเธอเองก็มั่นใจมาก..ถ้าเป็นช่วงเวลาที่เธอ 'แข็งแรงดี' อดีตแฟนหนุ่มคงไม่ได้มานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อชวนให้รำคาญใจ รำคาญตาแถวนี้ แต่ช่วงนี้ศิศิราเองก็ยอมรับ..เธอ 'เหนื่อย' มันเป็นความเหนื่อยในทุก ๆ ความหมาย..ทั้งร่างกาย และจิตใจ การมีคนมาช่วยชั่วคราวก็ดีไม่น้อย

สมองสั่งการให้ประมวลผลอีกครั้ง ‘ท่านแม่ทัพ’ งั้นหรือ นายหญิงที่ว่าคงหมายถึงเธอ เพราะแอบเหลือบไปเห็น ว่าผู้หญิงคนนั้นมองมาที่ร่างของเธอขณะพูด อย่าบอกนะว่านี่มันคือเรื่องจริง เธอทะลุมิติเข้ามาในหนังสือที่ตัวเองเพิ่งจะเริ่มลงมือเขียน นิยายที่รู้เพียงจุดจบของนางร้าย ซึ่งนา งร้ายคนนั้นก็คือเธอในตอนนี้ ‘มู่ฟางซิน’ เธออยู่ในร่างของนางร้ายนามว่าฟางซิน

หวงตงหยางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรนัก "ข้าเคยบอกท่านแล้วว่า ข้าจะมิยอมตกนรกอยู่คนเดียว ในเมื่อข้ามิสามารถครอบครองท่านได้ จะใครหน้าไหนก็มิคู่ควรทั้งนั้น!!" บัดนี้ดวงหน้าที่เคยงดงามอ่อนหวาน ถูกไฟริษยาแผดเผาจนไม่เหลือชิ้นดี ความรักทำให้นางตาบอดงมงาย ชายที่นางห ลงรักกลับเห็นนางเป็นเพียงแค่ของเล่น สตรีที่นางชิงชังที่สุดกลับมีความสุขอยู่บนความทุกข์ของนาง!! 2ชั่วยาม=4 ชั่วโมง

“ขอบคุณสำหรับกองกำลังเงาของท่านนะเจ้าคะ นายท่านอิน ส่วนค่าตอบแทนข้าจะส่งไปให้พร้อมกับดอกเบี้ยในภายหลัง ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ” บุรุษชุดม่วงเข้มมองตามแผ่นหลังอรชรที่ค่อย ๆ กลืนหายไปกับความมืด รอยยิ้มอันตรายจุดขึ้นบนมุมปาก สตรีผู้นี้ช่างมีวิธีปั่นหัวบุรุษให้ลุ่มหลง และคลุ้มคลั่งได้อย่างร้ายกาจยิ่งนัก ครั้นยิ่งนางพยศและอันตรายมากเท่าใด สัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาก็ยิ่งอยากจะปราบพยศนางให้ราบคาบมากเท่านั้น

เรื่อง : ฮูหยินตัวร้ายของข้า เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก คำโปรย คนที่นางรักคือเขา คนที่สังหารนางก็คือเขา เช่นนั้นได้หวนกลับมาครานี้ นางจะตัดวาสนาให้สิ้นซาก แต่งกับชายอื่นเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่เหตุไฉนเขาถึงได้กลายเป็นหมาหวงก้าง คอยเทียวไล้เทียวขื่อไม่เลิกเช่นนี้? *************************

สาริศาเพ่งมองเงาร่างตรงหน้า “พิชชา” หญิงสาวผมเปียสวมแว่นตาหนาเตอะยิ้มกว้าง “สมองกระทบกระเทือนจนจำหน้าเพื่อนไม่ได้เหรอ”

จันทร์เจ้าหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับวิทย์ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากยังคงอยู่ แต่แววตาของเธอกลับวาววับขึ้นมาด้วยประกายแห่งความอำมหิต ราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งได้กลิ่นเลือดสดๆ ลอยมาตามลม เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกขาข้างหนึ่งขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทีนางพญา แม้ร่างกายจ ะยังระบมจากการถูกสามีลงโทษอยู่บ้างแต่สัญชาตญาณนักฆ่ามันตื่นจนลืมเจ็บ

น้ำเสียงแหบต่ำครางฮึกฮักอย่างเหลืออด ยิ่งนางยั่วยวนเขามากเพียงใดก็ยิ่งกระตุ้นให้เขาคลั่งในตัวนางมากยิ่งขึ้น นางไม่รู้เลยว่ากำลังปลุกสัตว์ร้ายในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาเสียแล้ว หากคืนนี้เขารุนแรงกับนางมากเกินไปก็อย่ามาโทษว่าเขาใจร้ายก็แล้วกัน... เป็นนางเองที่เริ่มก่อน!!

ทว่ามือกลับต้องค้างอยู่ตรงลูกบิดเมื่อมองผ่านช่องกระจกตรงประตูแล้วเห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน ดวงตาเฉี่ยวคมเบิกกว้าง มือกำแน่นด้วยความคับแค้นใจถึงขีดสุด "นังแพศยา... แกมันก็แค่ดอกไม้ริมทาง คิดจะมาชุบตัวเป็นหงส์แย่งคุณวินไปจากฉันอย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ" นางแบบสาวกัดฟันกรอดพึม พำกับตนเอง ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ