Novel & Cerita เมื่อนางร้ายพยศรัก

กัญญามาศร้องครางตามแรงรักอันแสนดุดันและดุเดือด กระชั้นกายเข้าใส่ไม่หยุดพัก ช่วงกลางลำตัวต่อสู้กัน เขารุก หล่อนยกสะโพกรับ ส่ายร่อนเชื้อเชิญ เพิ่มพลังกายพลังใจให้แดเมี่ยนมากขึ้น อัดกระแทกรัวเร็ว มือแกร่งเคล้นคลึงเต้าอวบ ก้มหน้าเชยชมดอกบัว เน้นดูดเน้นเม้มปทุมถัน “คุณแด เมี่ยน...” “พิชชี่...พระเจ้า...คุณร้ายมากที่รัก...พิชชี่” ไม่เคยมีสาวคนใด ทำให้เขาเกิดความคลั่งขณะเสพสังวาสเลยสักคน หล่อนเป็นคนแรก เขาสาดพายุสิเน่หา ใส่ร่างงามอย่างบ้าคลั่ง เข้าสุดออกสุด

แต่หากเคารพนบนอบด้วยความจริงใจ และเห็นนางเป็น ‘ธิดาศักดิ์สิทธิ์’ อย่างที่พวกเขาพูดไว้จริง ๆ เช่นนั้นชางหยาจะยังกล้าตะโกนไล่ล่าสังหารนางอยู่อีกหรือ? คนที่ป่วยเป็น ‘โรคร้าย’ เหล่านั้น ยังจะกล้าฉวยโอกาสตอนที่นางหมดสติแย่งชิงโลหิตของนางไปอีกหรือ?

เมื่อเห็นหน้าเขา มาครานี้..แท้จริงแล้วเธออยากตัดเขาให้เด็ดขาด..และเธอเองก็มั่นใจมาก..ถ้าเป็นช่วงเวลาที่เธอ 'แข็งแรงดี' อดีตแฟนหนุ่มคงไม่ได้มานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อชวนให้รำคาญใจ รำคาญตาแถวนี้ แต่ช่วงนี้ศิศิราเองก็ยอมรับ..เธอ 'เหนื่อย' มันเป็นความเหนื่อยในทุก ๆ ความหมาย..ทั้งร่างกาย และจิตใจ การมีคนมาช่วยชั่วคราวก็ดีไม่น้อย

หวงตงหยางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรนัก "ข้าเคยบอกท่านแล้วว่า ข้าจะมิยอมตกนรกอยู่คนเดียว ในเมื่อข้ามิสามารถครอบครองท่านได้ จะใครหน้าไหนก็มิคู่ควรทั้งนั้น!!" บัดนี้ดวงหน้าที่เคยงดงามอ่อนหวาน ถูกไฟริษยาแผดเผาจนไม่เหลือชิ้นดี ความรักทำให้นางตาบอดงมงาย ชายที่นางห ลงรักกลับเห็นนางเป็นเพียงแค่ของเล่น สตรีที่นางชิงชังที่สุดกลับมีความสุขอยู่บนความทุกข์ของนาง!! 2ชั่วยาม=4 ชั่วโมง

“ขอบคุณสำหรับกองกำลังเงาของท่านนะเจ้าคะ นายท่านอิน ส่วนค่าตอบแทนข้าจะส่งไปให้พร้อมกับดอกเบี้ยในภายหลัง ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ” บุรุษชุดม่วงเข้มมองตามแผ่นหลังอรชรที่ค่อย ๆ กลืนหายไปกับความมืด รอยยิ้มอันตรายจุดขึ้นบนมุมปาก สตรีผู้นี้ช่างมีวิธีปั่นหัวบุรุษให้ลุ่มหลง และคลุ้มคลั่งได้อย่างร้ายกาจยิ่งนัก ครั้นยิ่งนางพยศและอันตรายมากเท่าใด สัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาก็ยิ่งอยากจะปราบพยศนางให้ราบคาบมากเท่านั้น

เรื่อง : ฮูหยินตัวร้ายของข้า เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก คำโปรย คนที่นางรักคือเขา คนที่สังหารนางก็คือเขา เช่นนั้นได้หวนกลับมาครานี้ นางจะตัดวาสนาให้สิ้นซาก แต่งกับชายอื่นเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่เหตุไฉนเขาถึงได้กลายเป็นหมาหวงก้าง คอยเทียวไล้เทียวขื่อไม่เลิกเช่นนี้? *************************

งเสียที เธอไม่ใช่นางเอกในนิยายการอยู่ใกล้เขาในสถานที่เปิดเผยจะยิ่งทำให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียเข้าไปอีก ไม่มีใครหรอกที่จะเชิดชูผู้หญิงที่มีตำหนิอย่างเธอ “ริต้า...เป็นอะไรมากหรือเปล่า...เจ็บแผลเหรอ” “พิชชา” สาริศาเงยหน้าทั้งน้ำตา เธอมัวแต่ก้มหน้าซบหมอนร้องไห้ไม่รู้ว่าเพื่อนรักเ ข้ามาในห้องเมื่อไหร่กัน แต่เพียงได้เห็นคนที่เธอไว้ใจที่สุด เธอก็โผเข้ากอดเหมือนเด็กน้อยหลงทาง

จันทร์เจ้าหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับวิทย์ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากยังคงอยู่ แต่แววตาของเธอกลับวาววับขึ้นมาด้วยประกายแห่งความอำมหิต ราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งได้กลิ่นเลือดสดๆ ลอยมาตามลม เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกขาข้างหนึ่งขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทีนางพญา แม้ร่างกายจ ะยังระบมจากการถูกสามีลงโทษอยู่บ้างแต่สัญชาตญาณนักฆ่ามันตื่นจนลืมเจ็บ

น้ำเสียงแหบต่ำครางฮึกฮักอย่างเหลืออด ยิ่งนางยั่วยวนเขามากเพียงใดก็ยิ่งกระตุ้นให้เขาคลั่งในตัวนางมากยิ่งขึ้น นางไม่รู้เลยว่ากำลังปลุกสัตว์ร้ายในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาเสียแล้ว หากคืนนี้เขารุนแรงกับนางมากเกินไปก็อย่ามาโทษว่าเขาใจร้ายก็แล้วกัน... เป็นนางเองที่เริ่มก่อน!!

“วันใดที่เจ้าหมดประโยชน์ ข้าจะเป็นคนกระชากปิ่นเล่มนี้ออกจากหัวเจ้า แล้วฝังเจ้าลงไปพร้อมกับความโอหังของเจ้าเอง... ด้วยมือของข้าเอง” แม้จะขู่เข็ญดุดัน ทว่าฝ่ามือหนากลับมิยอมคลายพันธนาการที่ข้อมือของนางออกแม้เพียงนิด สายตาของพยัคฆ์ร้ายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหงส์ คล้ายจะค้นหาความลับ ว่านางใช้มนตร์ดำบทใดร่ายใส่เขาถึงได้ทำให้เขาใจสั่นรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของสตรีนางเดียวถึงเพียงนี้