คนทำคอสเพลย์ทำยักให้เหมือนต้นฉบับอย่างไร?

การจะทำให้กี่เพ้าในละครดูเหมือนต้นฉบับต้องเริ่มจากการสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ก่อนเลย ฉันมักจะเปิดภาพนิ่งจากซีนที่ชอบแล้วโฟกัสที่เส้นคอ ปกเสื้อ ฟอร์มของบ่า และความยาวของระบาย เพราะสิ่งพวกนี้กำหนดซิลูเอตต์หลักของกี่เพ้า หากลายผ้าตรงกับต้นฉบับไม่ได้จริงๆ ให้คิดเรื่องการพิมพ์ลายหรือเย็บแผ่นปะ (appliqué) เข้าไปแทน การพิมพ์ดิจิทัลบนผ้าหรือการใช้ผ้าพิมพ์สำเร็จเป็นทางลัดที่ช่วยได้มาก การวัดตัวและการทำม็อกอัพ (muslin) สำคัญอย่างยิ่ง ฉันมักเย็บทรงทดลองก่อนตัวจริง เพื่อเช็กการวางเส้นเอว คอปก และการเปิดข้างหรือแหวกขา ถ้าเสื้อในต้นฉบับมีโครงภายใน (เช่นบอนิงหรือแผ่นเสริม) ก็ต้องใส่ใจเรื่องซับในและอินเตอร์เฟซซิ่ง เพื่อให้ทรงแข็งแรงไม่ย้วย ฉันเลือกตะเข็บที่ซ่อนแนวลายและปรับระยะห่างของกระดุมแบบดั้งเดิมเพื่อให้ปิดแนวได้พอดีตัว ของตกแต่งเล็ก ๆ อย่างกระดุมจีน (frog buttons), ขอบลูกไม้น้อยๆ, หรือการปักทับ จะช่วยยกอารมณ์ของชุดให้ใกล้เคียงต้นฉบับมากขึ้น เมื่อถึงขั้นตัดเย็บจริง ให้ใช้เข็มและด้ายที่เหมาะกับผ้านั้นๆ เย็บตะเข็บเสริมบริเวณที่ต้องรับแรง เช่น รอยผ่าหรือปากซิป สุดท้ายอย่าลืมจัดทรงผม เมคอัพ และท่าทางในการเคลื่อนไหว เพราะกี่เพ้าดูดีหรือไม่อยู่ที่การขยับตัวด้วย ถ้าทำตามนี้จนละเอียดทุกจุด ผลลัพธ์จะเห็นชัดว่าใกล้เคียงต้นฉบับมากขึ้น

การเริ่มต้นจากสเก็ตช์และอ้างอิงภาพละเอียดคือก้าวแรกที่สำคัญ เราให้ความสำคัญกับการเก็บรายละเอียดให้ตรงที่สุดก่อนจะลงมือจริง — นั่งรวบรวมภาพจากมุมต่างๆ ของต้นฉบับ ทั้งภาพปก ฉากหลัง ไฟล์คอสเพลย์ของผู้วาดต้นฉบับ และแฟนอาร์ตที่ชัดเจน เพื่อสร้างบอร์ดอ้างอิงเดียวกัน สี เส้น การเย็บ และฟิตติ้งต้องมีจุดอ้างอิงชัดเจน ถ้าชิ้นส่วนมีลวดลายพิเศษ เช่นลายผ้าเสื้อคลุม ให้ลองขยายภาพลายแล้วพิมพ์ออกมาดูขนาดจริงก่อนตัด การทำพิมพ์แพทเทิร์นและทดลองบนผ้าถูกเป็นกุญแจ — ตัดแบบม็อคอัพจากผ้าลินินหรือผ้าปูที่นอนเก่า ปรับสัดส่วนกับตัวเรา ระวังเรื่องการเคลื่อนไหว เช่น โครงแขน ทรงคอ หรือชายเสื้อที่อาจติดเมื่อเดิน เราใช้การวางตะเข็บซ่อนและการเสริมด้วยอินเตอร์เฟซเพื่อให้รูปทรงคงที่ ขณะเดียวกันก็เวทเทอริง (ทำให้ดูเก่า) เล็กน้อยเพื่อไม่ให้ชุดดูใหม่เกินไป เหมือนที่เห็นในชุด 'Demon Slayer' ที่การเล่นเงาและการฉีกขาดเล็ก ๆ ทำให้ภาพรวมสมจริงยิ่งขึ้น

กลเม็ดเล็กๆ ที่ทำให้คอสเพลย์ดูเหมือนต้นฉบับมีรายละเอียดเยอะกว่าที่คิด เริ่มจากการมอง 'ของจริง' ให้ละเอียดก่อนเลย—พื้นผิว สี และการสะท้อนของคราบเหนียวมีหลายระดับ บางครั้งมันไม่ใช่แค่ความเงา แต่เป็นความใสที่ซ้อนสีดำหรือแดงเล็กน้อยไว้ข้างใน ฉันมักจะเก็บภาพมุมใกล้ของต้นฉบับ ทั้งตอนที่มันเป็นหยด ก้อน หรือแผง แล้วแยกว่าอะไรเป็นชั้นเงา อะไรเป็นชั้นสีทึบ จากนั้นค่อยเลือกวัสดุที่ให้ผลลัพธ์ใกล้เคียงที่สุด การใช้ซิลิโคนแบบบางชั้นผสมสีเล็กน้อย ให้ผลลัพธ์ใกล้เคียงของเหลวที่มีมิติ มากกว่าการทาแล็คเกอร์เงาธรรมดา เรื่องวัสดุสำคัญมาก: เจลซิลิโคนชนิดปลอดภัยสำหรับผิวให้ความใสและความยืดหยุ่น ถ้าต้องการความลื่นแบบชั่วคราว เจลลี่หรือเจลวาสลีนแบบเจลกับกลีเซอรีนสามารถใช้ได้ แต่ต้องทำเป็นชั้นๆ และล็อกด้วยกาวเวชภัณฑ์เฉพาะจุดเพื่อไม่ให้ไหลเลอะแหล่ ส่วนไอเท็มง่ายๆ อย่างกาว PVA ผสมน้ำตาลหรือแป้งข้าวโพด จะให้ความหนาแบบเหนียวแต่อาจไม่ทนทานถ่ายรูปไกล ๆ การลงสีและการเก็บรายละเอียดคือสิ่งที่จะขายความเป็นต้นฉบับ: ใช้สีอะคริลิคโทนโปร่งบางแล้วลงทีละเลเยอร์ เติมเงาด้วยสีย้อมโปร่งหรือหมึกสีน้ำบางจุดเพื่อให้ลึก และพ่นเคลือบเงาบาง ๆ เฉพาะจุดเพื่อให้เกิดไฮไลต์จริง ๆ การเชื่อมระหว่างคราบเหนียวกับเสื้อผ้าต้องรัดกุม—ป้ายกาวบางจุดกับเสื้อผ้าช่วยให้คราบไม่หลุดระหว่างเดินงาน สุดท้าย อย่าลืมทำสต็อกสำรองสำหรับการซ่อมฉุกเฉินระหว่างงาน เพราะของเหลวที่เหมือนจริงมักมีอายุการใช้งานสั้น แต่พอเตรียมไว้ดีแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้ก็จะทำให้คนรอบข้างถามว่าทำยังไงจนได้แบบนี้

การจับลายผ้าและโทนสีคือสิ่งแรกที่ฉันให้ความสำคัญเมื่อต้องการให้คอสเพลย์ออกมาเหมือนต้นฉบับจริงๆ ฉันเริ่มด้วยการสังเกตละเอียด เช่นโทนสีหลัก สีรอง และพื้นผิวของผ้าในฉากหรือภาพอาร์ตเวิร์ก ถ้าเป็นเสื้อคลุมที่มีลายซับซ้อนอย่างใน 'Demon Slayer' การทำแม่แบบลายบนกระดาษแล้วลองวางทาบลงบนผ้าชิ้นเล็กๆ ช่วยให้เข้าใจสัดส่วนและทิศทางของลายได้ดีขึ้น ฉันมักใช้ผ้าโปร่งทดลองเป็นม็อคอัพก่อนเย็บจริง เพื่อปรับฟิตและความยาวโดยไม่เสียผ้าดี เทคนิคสำคัญที่ฉันใช้อยู่เสมอคือการเพิ่มโครงสร้างเล็กๆ เช่นเสริมแผ่นอินเตอร์เฟซหรือใส่ผ้าซับในเพื่อให้ทรงคงที่ การเก็บขอบด้วยตะเข็บที่เหมาะสมและการทำฮีมให้เรียบร้อยช่วยยกระดับงานให้ดูมืออาชีพ และอย่าลืมเรื่องความสวยงามแบบสวมใส่จริง—การวัดตัวและจูนความพอดีจะทำให้ภาพรวมเหมือนต้นฉบับมากขึ้นกว่าการตามลายอย่างเดียว สุดท้าย ฉันมักทำการฟอกหรือเพิ่มเกรนเล็กน้อยเพื่อให้ผ้าดูมีชีวิตและไม่แบนราบเหมือนงานพิมพ์ปริ้นท์เท่านั้น

ลองคิดดูว่าการคอสเพลย์ที่โดดเด่นคือการจับจิตวิญญาณของตัวละครไม่ใช่แค่ชุด การเริ่มต้นด้วยโครงร่าง (silhouette) ของชุดคือสิ่งที่ฉันให้ความสำคัญมากที่สุด เพราะรูปทรงรวมกับสัดส่วนจะบอกคนดูได้ทันทีว่านี่คือใคร ก่อนจะลงมือเย็บ ฉันมักจะวาดสเก็ตช์แล้วตัดชิ้นส่วนแบบกระดาษเพื่อดูสัดส่วนจริงก่อนเลือกผ้า การเลือกผ้าไม่จำเป็นต้องเป็นของแพงเสมอไป แต่เนื้อผ้าที่มีน้ำหนักและการพับตัวใกล้เคียงต้นฉบับจะทำให้ผลลัพธ์ดูสมจริงขึ้นมาก เช่นการทำเสื้อคลุมที่มีพู่หรือจีบ อาจต้องใช้ผ้าหนาเพื่อให้ทรงอยู่ทรง เหมือนผ้าที่เห็นใน 'The Legend of Zelda' โดยเฉพาะชิ้นที่เป็นเครื่องแต่งกายนอก ส่วนอุปกรณ์ประกอบและพร็อปคืออีกโลกหนึ่งของความสนุก ฉันชอบทำชิ้นส่วนโฟมแล้วเคลือบด้วยเรซิ่นหรือตัวประสานความร้อนเพื่อความคงทน เทคนิคการทำให้ดูเก่าด้วยการร่อนสี (weathering) และเล่นแสงเงาด้วยสเปรย์สีมักให้ผลดีที่สุด เมื่อทำดาบหรืออุปกรณ์ที่มีการสะท้อนแสง การลงไฮไลต์ด้วยสีเมทัลลิกเล็กน้อยจะทำให้ชิ้นงานดูมีมิติ เช่นการทำดาบใหญ่ที่ได้แรงบันดาลใจจาก 'Final Fantasy VII' ฉันมักใส่ไฟ LED เล็กๆ เพื่อเน้นจุดโฟกัสและสร้างบรรยากาศ การลองสวมจริงหลายๆ ครั้งช่วยค้นหาจุดอึดอัดและแก้ไขก่อนวันจริง ฉันจะเตรียมชุดสำรองเล็กๆ และอุปกรณ์ซ่อมฉุกเฉินเมื่อต้องเดินทางไปงาน การฝึกโพสต์และมุมกล้องก่อนวันงานทำให้ภาพถ่ายออกมาดีขึ้นมากกว่าแค่เสื้อผ้าสวยๆ เท่านั้น ในท้ายที่สุด ความตั้งใจใส่ใจรายละเอียดกับการคิดเรื่องการเคลื่อนไหวจะทำให้การคอสเพลย์มีชีวิตและรู้สึกเป็นตัวละครอย่างแท้จริง

การทำคอสเพลย์ให้เหมือนต้นฉบับมันเป็นงานละเอียดและสนุกที่ต้องใช้ทั้งหัวใจและทักษะ การเริ่มจากการเก็บข้อมูลภาพอ้างอิงหลายมุมมองสำคัญมาก — เสื้อผ้า โครงสร้างชิ้นส่วน สีผิว และท่าทางของตัวละคร ทั้งนี้ฉันมักจะหาแผงภาพช็อตจากอนิเมะหรือเกม เช่น 'Final Fantasy VII' เพื่อดูรายละเอียดการเย็บ การตัดต่อผ้า และการใส่ลายบนเสื้อคลุม จากนั้นจะทำแพตเทิร์นแบบม็อคอัพด้วยผ้าก๊อซก่อนตัดผ้าจริง นอกจากการเย็บแล้ววัสดุทำอาร์มอร์อย่างโฟม EVA หรือ Worbla ก็ช่วยให้รูปทรงแน่นและทน ฉันใช้เทคนิคการฟอร์มและลงสีแบบ weathering เพื่อให้เก่าพอดี ไม่ดูใหม่เกินไป เมคอัพและวิกก็เป็นกุญแจสำคัญ — การตัดวิกให้รับทรงหน้า การทำไฮไลต์เงาเพื่อให้ผมดูมีมิติ ส่วนหน้าจะใช้คอนทัวร์ให้โครงหน้าใกล้เคียงตัวละคร บางครั้งต้องใช้คอนแทคเลนส์ที่ปลอดภัยและใส่ใจกับการดูแลตา การถือพร็อปต้องคิดเรื่องน้ำหนักและความปลอดภัย เช่น ถ้าทำดาบจากเรซิ่นต้องขัดและเคลือบให้ไม่คมเกินไป สุดท้ายการแสดงออกนี่แหละที่ผมให้ความสำคัญ — โพส ท่าทาง สีหน้า เล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ทำให้คนดูรู้ทันทีว่าเป็นใคร เมื่อรวมกับการจัดไฟหน้ากล้องและแบ็กดร็อปที่เหมาะสม รูปที่ออกมาจะขายความเป็นต้นฉบับได้เต็มที่ ฉันมักจะฝึกท่าในกระจกหลายรอบก่อนถ่ายจริง แล้วก็สนุกกับการปรับรายละเอียดจนรู้สึกว่าได้เป็นตัวละครนั้นจริง ๆ

แค่คิดจะทำคอสเพลย์มนุษย์ล่องหนก็มีรายละเอียดจุกจิกให้เล่นเยอะ จังหวะการเคลื่อนไหวกับองค์ประกอบเครื่องแต่งกายต้องสอดคล้องกันจนแทบจะเป็นละครเวทีชิ้นเล็ก ๆ ที่คนดูไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกหลอกตาอยู่ ผมชอบเริ่มจากการตั้งคำถามก่อนว่าอยากให้คนเห็นอะไรบ้าง—แค่เสื้อโค้ทลอยได้ไหม หรือให้มีหัวที่พันผ้าพันแผลแบบในหนังคลาสสิก 'The Invisible Man' ซึ่งทั้งสองแบบต้องการเทคนิกรับแรงและบาลานซ์แตกต่างกัน ส่วนเทคนิคเชิงกายภาพที่ผมมักใช้คือการสร้างโครงภายในเสื้อผ้าเพื่อให้เกิดความว่างตรงกลางโดยไม่ล้ม เช่น การติดกรอบอะคริลิกบาง ๆ หรือวงเหล็กเบา ๆ ไว้ภายในไหล่และหลังของโค้ท แล้วยึดเข้ากับสายสะพายที่ซ่อนใต้เสื้อที่สวมอยู่จริงอีกชั้นหนึ่ง วิธีนี้ทำให้ผ้าโค้ทดูเหมือนลอยได้โดยไม่ต้องพึ่งสายล่องหนที่มองเห็นชัดเกินไป นอกจากนี้การใช้เสื้อผ้าที่มีซับในเข้มและเย็บขอบให้แน่นช่วยซ่อนจุดยึดน้อยลง การเลือกผ้าวางทรงสำคัญ—ผ้าที่มีน้ำหนักพอเหมาะจะให้ภาพลอยที่สมจริงมากกว่าผ้าบางพรั่งพรู การแต่งหน้าและพร็อพที่เห็นได้คือส่วนที่ขายอารมณ์มากสุด ผมชอบทำหัวพันผ้าแบบมีแผลเทียมหรือใช้หน้ากากเศษประกอบเล็ก ๆ ที่วางไว้บนไหล่โครง เพื่อให้คนดูมีจุดอ้างอิงว่า 'นี่เคยเป็นคน' เทคนิครอยต่อสีผิวด้วยบอดี้เพ้นท์ช่วยลดความรู้สึกผิดปกติเมื่อมีส่วนผิวเปลือยโผล่ ส่วนของรองเท้าหรือถุงมือควรยึดอย่างมั่นคงและกลมกลืน—การเห็นเสี้ยวเท้าหรือปลายแขนที่ไม่มีการเชื่อมต่อจะทำลายมุมมองทั้งหมดได้ง่าย ๆ อย่าลืมเรื่องการแสดงและการจัดแสง—ผมมักซ้อมมุมการเดินซ้ำ ๆ เพื่อให้โครงไม่แกว่งและจังหวะการเคลื่อนที่ดูเป็นธรรมชาติ แสงจากด้านหลังอาจช่วยซ่อนสายยึดได้ แต่แสงสาดตรง ๆ จะเผยทุกอย่าง การฝึกให้เพื่อนถ่ายรูปจากมุมต่าง ๆ ก่อนออกงานช่วยให้รู้จุดอ่อนและปรับแก้ได้รวดเร็ว สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำให้ผลงานสมบูรณ์ไม่ใช่ของเทคนิคเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการเล่าเรื่องที่สมจริง—เมื่อคนเดินผ่านแล้วสบตาแล้วไม่รู้สึกแปลก แค่นั้นแหละก็พอจะเรียกว่าล่องหนได้จริง ๆ

การแต่งคอสตัวละครจาก 'My Hero Academia' ให้เหมือนต้นฉบับต้องเริ่มจากการศึกษาองค์ประกอบของชุดและบุคลิกมากกว่าการลอกแบบตรง ๆ ไปหมด. ฉันมักจะมองงานอาร์ตเวิร์กอย่างละเอียดเพื่อจับลายเส้น สี และสัดส่วนก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะปรับมาให้เข้ากับรูปร่างจริงอย่างไรโดยไม่เสียคาแรกเตอร์ การเลือกผ้าและวัสดุมีผลมาก ต่อให้ตัดเย็บเพอร์เฟ็กต์ แต่ใช้ผ้าที่เงาแปลกหรือหดผิดแบบภาพก็จะหลุดอารมณ์ได้ง่าย ฉันใช้ผ้าหนาแบบแคนวาสสำหรับชิ้นที่ต้องยืนทรง เช่น แจ็กเก็ตของ Izuku Midoriya แล้วใช้ฟองน้ำโฟมหรือ EVA สำหรับส่วนเกราะและพร็อพให้ดูมีมวล การฝึกมุมกล้องและการโพสเป็นสิ่งที่มักถูกมองข้าม เมื่อคอสแล้วลองยืนหน้ากระจกหรือให้เพื่อนถ่ายรูปในมุมเดียวกับภาพต้นฉบับ ฉันจะปรับจังหวะสายตาและท่าทางจนรู้สึกว่าเหมือนตัวละครจริง ๆ ก่อนออกงาน ซึ่งสุดท้ายแล้วคนดูจะจดจำความเป็นตัวละครจากท่าและพลังงานที่เราสื่อออกมาได้มากกว่ารายละเอียดเล็ก ๆ

เริ่มจากสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของต้นฉบับก่อน แล้วค่อยขยายเป็นแผนการทำงานทั้งชุดการแต่ง ผมมักเริ่มด้วยการจับสัดส่วนและซิลูเอทของตัวละครที่ต้องการเลียนแบบก่อน เช่น ความยาวของเสื้อ แจ็กเกต หรือทรงผมที่เป็นเอกลักษณ์ ถ้าต้องคอสเป็นตัวละครที่มีเครื่องแต่งกายซับซ้อน การวาดสเก็ตช์แบบแยกรายชิ้นจะช่วยให้มองภาพรวมง่ายขึ้น และทำให้การตัดเย็บหรือเลือกซื้อผ้าเป็นไปอย่างมีเหตุผล การทำวิกและเมคอัพสำคัญพอ ๆ กับชุดจริง: วิกควรถูกตัดและเซ็ตให้ได้ไลน์ของผมเหมือนต้นฉบับ ไม่ใช่แค่สีที่ตรง ผมชอบใช้เทคนิคตัดเป็นชั้นและใส่สเปรย์ให้แข็งบริเวณที่ต้องการให้ตั้งทรง สำหรับเมคอัพเน้นการเปลี่ยนทรงหน้าเล็กน้อยด้วยไฮไลต์ เงา และการลงคิ้วให้ใกล้เคียง ตัวอย่างเช่นถ้าดูงานที่มีเอกลักษณ์การแต่งตัวแบบ 'One Piece' จะมีรายละเอียดรอยแผลและเนื้อผ้าขาดยุ่ยที่ถ่ายทอดบุคลิกได้ดี การทำพร็อบแบบใช้งบน้อยแต่เน้นเท็กซ์เจอร์ เช่น ใช้โฟมตัดแต่งแล้วทาสีเพิ่มริ้วรอย ก็ให้ความสมจริงได้มาก สุดท้าย การฝึกท่าโพสและมุมกล้องทำให้คอสเพลย์ดูเหมือนต้นฉบับมากขึ้น ผมมักจะถ่ายรูปหลายมุมเพื่อดูว่ารายละเอียดไหนยังไม่ชัด แล้วปรับแก้ทีละจุด การนำผลงานขึ้นชุมชนออนไลน์หรือแลกเปลี่ยนกับคนอื่นก็เป็นวิธีดีในการดูมุมมองใหม่ ๆ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเล่นให้เต็มบทบาทและสนุกกับการเป็นตัวละครนั้น — นั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้คนเชื่อว่าเป็นของแท้จริง

เริ่มจากการจับสัดส่วนให้ดูเป็นเด็ก ป.5 ก่อน แล้วค่อยปรับรายละเอียดอื่น ๆ ให้เข้ากัน ฉันชอบเริ่มด้วยการวัดสัดส่วนของชุดและเล่นกับสัดส่วนเพื่อให้ตัวละครดูตัวเล็กกว่าเจ้าของชุดจริงๆ เช่น การยกตำแหน่งเอวให้สูงขึ้นเล็กน้อย ทำให้ช่วงขาดูสั้นลง เสื้อที่มีไหล่กว้างขึ้นนิดเดียวจะช่วยให้ลำตัวดูสั้นลงได้ด้วย เทคนิคพวกนี้สำคัญมากเมื่อจะทำให้คนโตแต่งเป็นเด็กโดยไม่หลอกตา เลือกผ้าและทรงชุดที่ให้ความรู้สึกวัยเด็ก เช่น ผ้าคอตตอนเนื้อหนาเล็กน้อยสำหรับเสื้อ/กระโปรง ไม่ต้องเน้นการปรับสรีระแบบผู้ใหญ่ ดูรายละเอียดเล็กๆ เช่น ปลายแขนเสื้อที่ไม่ฟิตจนเกินไป กระโปรงยาวระดับเข่าหรือนิดเหนือเข่า ถ้าต้องการอ้างอิงสไตล์จริง ๆ ลองดูชุดนักเรียนจาก 'Cardcaptor Sakura' จะเห็นว่าคอเสื้อใหญ่ โบว์ใหญ่ และรองเท้าแบบ Mary Jane กับถุงเท้าสูงช่วยสร้างความเป็นเด็กได้สุด เมคอัพและทรงผมต้องละมุน ใช้บลัชออนให้แก้มดูอิ่มเล็กน้อย แต่งคิ้วให้ฟูเล็กน้อยแทนการวาดคมมาก ใช้วิกที่มีหน้าม้าใหญ่หรือริบบอนประดับ เพิ่มพร็อปเล็กๆ เช่น กระเป๋านักเรียนเล็กๆ ตุ๊กตาติดกระเป๋า หรือสมุดเท่ากับที่เด็กใช้ การเคลื่อนไหวและมุมกล้องเวลาถ่ายรูปก็ช่วยได้มาก ทำท่าทางที่เด็กจริง ๆ ทำ เช่น ก้าวขาเร็วๆ โบกมือตรงธรรมชาติ แล้วจะได้ความรู้สึกเหมือนต้นฉบับมากขึ้น