คำว่า ซักซี้ด ห่วยขั้นเทพ มาจากหนังหรือคลิปไหน?

เวลาไล่เปิดไฟล์ซับเก่า ๆ ผมมักจะเจอบรรทัดแปลก ๆ อย่าง 'ซักซี้ด' หรือ 'ห่วยขั้นเทพ' โผล่มาให้ตกใจเล่น — และนั่นทำให้ผมสนใจว่าเวอร์ชันไหนบ้างที่ใช้คำพวกนี้ แล้วทำไมถึงมีการแปลทำนองนี้ ผมเห็นแบบนี้บ่อยสุดในซับที่มาจากวงการแฟนซับยุคก่อน คือไฟล์ .srt/.ass ที่แจกตามบิตทอเรนต์หรือโพสต์ในบอร์ดต่าง ๆ ช่วงต้นยุค 2000s ถึงกลางยุค 2010s คนแปลมักจะแทรกคำพูดที่เป็นสำนวนท้องถิ่นหรือคำหยอกล้อเพื่อให้คนดูหัวเราะหรือสะดุดความสนใจมากขึ้น — คำว่า 'ซักซี้ด' มักเป็นการถอดเสียงเอฟเฟกต์หรือการอุทานแบบเล่นคำ ในขณะที่ 'ห่วยขั้นเทพ' เป็นคำวิจารณ์ขำ ๆ ที่ใส่เพื่อเน้นความตลกร้ายของฉากบางตอน ความเป็นกันเองแบบนี้เป็นลักษณะเด่นของซับที่แปลโดยกลุ่มเล็ก ๆ หรือผู้แปลอิสระที่ต้องการสีสันมากกว่าความเป็นทางการ ถ้าจะหาเวอร์ชันที่มีคำพวกนี้ ให้ดูที่แหล่งที่มาของซับ: ซับที่ขึ้นชื่อกลุ่มแปลในชื่อไฟล์ (tag) หรือที่มีบันทึกรายละเอียดในไฟล์มักเป็นแฟนซับ ส่วนซับจากแพลตฟอร์มทางการอย่างบริการสตรีมมิ่งใหญ่ ๆ หรือดีวีดี/บลูเรย์ทางการ แทบไม่ใส่สำนวนแบบนี้เพราะมีมาตรฐานการแปล แนวทางที่ผมใช้จำง่าย ๆ คือสังเกตสำนวนหยาบคายเชิงหยอกล้อ, คำแปลที่แปลก ๆ ไม่เข้ากับบริบททางการ, และคอมเมนต์/รีพลายในโพสต์ดาวน์โหลด ซึ่งมักจะบอกว่าซับนี้เป็นแบบฮา ๆ หรือแก๊กแปลก ๆ สุดท้ายแล้วมันเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมการแปลแบบแฟนเมดที่ทั้งน่ารักและน่าหงุดหงิด — ถ้าคุณชอบบรรยากาศไม่เคร่งครัด ซับพวกนี้ให้รสชาติของยุคนั้นได้ดี แต่ถาต้องการความเรียบร้อยและความถูกต้องก็ต้องมองหาซับทางการแทน

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผมจมอยู่กับวงการมิกซ์และมุกเสียงบนโลกออนไลน์จนรู้สึกได้เลยว่าบางคำกลายเป็นวัตถุดิบยอดฮิตของคนทำรีมิกซ์ — 'ซักซี้ด' เป็นหนึ่งในนั้น ผมเคยเจอคลิปรีมิกซ์ที่เอาเสียงคำอุทานสั้นๆ มาเป็นฮุก แล้วปรับจังหวะให้กลายเป็นเบสหนักๆ ในสไตล์ EDM/Trap ทำให้คำนี้กลายเป็นเสียงประจำคลิปที่คนคอมเมนต์กันจนเป็นเทรนด์ เสียงแบบนี้มักมาจากสตรีมเมอร์หรือคลิปวิดีโอสั้นแล้วถูกดัดแปลงซ้ำไปซ้ำมา จนมีหลายเวอร์ชันทั้งแบบยืดเสียงให้เพราะ แบบตัดต่อให้กลายเป็นสเนียร์ หรือผสมกับซินธิไซเซอร์จนได้บีทที่ติดหู ความน่าสนใจคือการใช้คำว่า 'ซักซี้ด' ไม่ได้จำกัดอยู่ที่เพลงหรือรีมิกซ์ที่ตั้งใจทำเป็นเพลงเต็มเท่านั้น มันมักเป็นองค์ประกอบในมิกซ์ของดีเจ ผู้ผลิตเสียงสำหรับสตรีม รวมถึงคนทำมิวสิควิดีโอฮิวมอร์ ตัวอย่างที่ผมเห็นมีคนเอามาแทรกกลางเพลงป็อปเพื่อให้เกิดมุมตลก หรือใช้เป็นท่อนแปลงจังหวะก่อนจะเข้าสู่บีทหลัก ในชุมชนคนทำเสียงแบบไม่เป็นทางการ เสียงสั้นๆ แบบนี้มีคุณค่าทางมุกและจังหวะมากกว่าความหมายของคำจริงๆ ส่วนคำว่า 'ห่วยขั้นเทพ' นั้นผมพบมากกว่าในพื้นที่ของเพลงล้อเลียนหรือแร็ปดวลมุก มันมักถูกใช้เป็นพ้อยท์ในการประชดหรือกัดกันในเนื้อร้อง คนทำเพลงเสียดสีหรือยูเซอร์ที่ทำคลิปประชดมักเอาคำแบบนี้มาเป็นเส้นเล่าเรื่อง เช่น เป็นท่อนคอรัสแสบๆ หรือเป็นไลน์ punchline ที่คนจำได้ง่าย ผมจำตอนหนึ่งที่ฟังรีมิกซ์ประกอบคลิปสั้นๆ ของกลุ่มเพื่อนที่เอาเสียงจากการแซวมาประกอบบีท — พอท่อนนั้นวนๆ เข้าก็ยิ่งฮาทั้งคลิป ทั้งสองคำนี้เลยอยู่ในจุดร่วมกันคือเป็นวัตถุดิบมุกเสียง ไม่ใช่คำที่มาจากเพลงดังระดับชาติ แต่จากความคิดสร้างสรรค์ของชุมชนออนไลน์ กลบเกลื่อนความจริงจังด้วยความขำขันและจังหวะ ถ้าอยากหาชิ้นงานพวกนี้ ให้ลองดูในเพลย์ลิสต์มิกซ์ของครีเอเตอร์หรือค้นจากแฮชแท็กรีมิกซ์เสียงต่างๆ — บางทีจะเจอเวอร์ชันที่น่าแปลกใจจนอยากแชร์ให้เพื่อนฟัง

แฟนๆ มักจะตีความว่า 'ซักซี้ด ห่วยขั้นเทพ' กำลังกัดใครสักคนอย่างจงใจ — นั่นคือความเห็นแรกที่ผมเห็นบ่อยที่สุดในฟีดและคอมเมนต์ต่าง ๆ ผมมองว่าความคิดแบบนี้มีน้ำหนัก เพราะการล้อเลียนที่เด่นชัดมักมาพร้อมสัญญาณชัดเจน: น้ำเสียงพึมพำ คำติดปากที่เหมือนคัดลอกจากคลิปจริง การ์ตูนหรือมุกที่ชี้ไปยังเหตุการณ์เฉพาะตัวของคนหนึ่งคน หรือการแต่งกายและพฤติกรรมที่เหมือนการคาร์แรกเตอร์แบบเกินจริง พอเห็นลักษณะเหล่านี้แล้ว คนดูจึงเอาไปผูกกับคนที่มีพฤติกรรมใกล้เคียงในโลกจริง นั่นทำให้การตีความแบบมุ่งเป้ามีความเป็นไปได้สูง ปกติผมชอบมองงานล้อเลียนผ่านกรอบเปรียบเทียบ: ถ้าผลงานเลือกเล่นมุกยาวๆ ซ้ำๆ เพื่อเน้นลักษณะเฉพาะของเป้าหมาย นั่นต่างจากการทำเป็นมุกรวมๆ ที่เน้นสถานการณ์ตลกเฉยๆ ตัวอย่างที่ชวนคิดคือการล้อแบบใน 'Gintama' ที่เขาชอบหยิบวัฒนธรรมป็อปมาเยาะเย้ยแบบตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่ชัดเจนเสมอไปว่ากัดใครในโลกจริง ส่วนอีกตัวอย่างอย่าง 'One Punch Man' จะเล่นกับทฤษฎีหรืออุดมคติของฮีโร่ ทำให้การล้อเป็นการคอนเท็กซ์กว้างๆ มากกว่าเจาะจงคนใดคนหนึ่ง เมื่อเอากรอบนี้มาใช้กับ 'ซักซี้ด ห่วยขั้นเทพ' ถ้ามุกเน้นลักษณะเดียวกันซ้ำ ๆ อย่างคำพูดหรือท่าทางเฉพาะ มันก็ชวนให้คนเชื่อว่ามีเป้าหมายแน่ ๆ แต่ถ้ามุกกระจายและเน้นสถานการณ์โป๊ะแตก ซึ่งเป็นการล้อเชิงสังคม ผลงานก็อาจหมายถึงการเหน็บเก่งทั่วไปมากกว่า ท้ายที่สุด ผมคิดว่าความแข็งแรงของงานล้อขึ้นอยู่กับเจตนาและบริบทของผู้สร้าง ถ้าผู้สร้างต้องการปกป้องตัวเอง พวกเขาอาจจะทำให้การล้อนั้นเป็นการผสมระหว่างบุคคลหลายคนหรือคาแรกเตอร์สมมติ เพื่อหลบการกล่าวหา ในทางกลับกัน การเลือกใส่รายละเอียดชัดเจนก็ทำให้แฟน ๆ หาจุดเชื่อมต่อกับบุคคลจริงได้ง่ายกว่า ผมจึงชอบมองทั้งสองมิติ: บางครั้งมันคือการล้อลุ่มลึกแบบจับคนเดียว บางครั้งมันเป็นการสะท้อนปรากฏการณ์ทั่วไป แล้วก็มีความสุขกับการเดาและถกเถียงในชุมชน เพราะสุดท้ายการล้อที่ดีคือการกระตุ้นให้คนคิดและหัวเราะพร้อมกัน ไม่ใช่แค่ทำร้ายเฉย ๆ

ลองนึกภาพคลิปตัดต่อสั้น ๆ ที่คนแชร์กันในกลุ่มดูซีรีส์แล้วหัวเราะทั้งคืน — นั่นแหละคือสไตล์ที่มักทำให้วลีอย่าง 'ซักซี้ด ห่วยขั้นเทพ' กลายเป็นมีมมากกว่าจะเป็นคำพูดจากบทดั้งเดิมของซีรีส์หนึ่งตอนเดียวโดยชัดแจ้ง ผมมักเห็นวลีแบบนี้โผล่ในคอมเมนต์หรือซับไตเติลที่คนทำขึ้นเองเพื่อเพิ่มอรรถรสเวลาตัดต่อฉากที่ตัวละครโดนหักหลังหรือทำอะไรพลาด ๆ จนคนดูได้หัวเราะแบบเสียดสี ด้วยมุมมองแฟนซีรีส์ที่ตามดูคลิปย่อย ๆ เยอะ ผมมักแยกได้ว่าถ้าวลีมันฟังดูเป็นสำเนียงคอมเมนต์มากกว่าบทพูดจริง จะมีน้ำเสียงสะท้อนแบบตัดต่อ — ตัวละครอาจเป็นคนที่ทำหน้าซีดแล้วคนตัดต่อใส่ซับว่า 'ซักซี้ด ห่วยขั้นเทพ' เพื่อเพิ่มความตลก บางทีต้นตอที่คนแชร์กันเยอะคือการตัดจากรายการวาไรตี้อย่าง 'The Mask Singer' ที่แฟน ๆ เอาช่วงปฏิกิริยาของกรรมการมาใส่คำบรรยายเกินจริง หรือจากตอนจบที่ตัวละครทำผิดพลาดแล้วถูกแฟนตัดคลิปให้สั้น ๆ เพื่อทำมีม ถ้าจะระบุคนพูดและตอนจริง ๆ อย่างมั่นใจ ผมจะมองไปที่สองกรณีหลัก: หนึ่ง บทพูดจริง ๆ ในสคริปต์ของซีรีส์ ซึ่งมักมีสำเนียง/บริบทชัดเจนและจะพบในไฟล์ซับอย่างเป็นทางการ กับสอง คำบรรยายที่แฟน ๆ ใส่เพิ่มหลังถ่ายทำ ซึ่งมักเกิดในคลิปรีแอคชันหรือมอนทาจของรายการวาไรตี้ ดังนั้น เวลาคุณเห็นวลีนี้ในคลิป ให้สังเกตว่ามีแหล่งที่มาจากคลิปเต็มของตอนหรือเป็นแค่คลิปตัดต่อสั้น ๆ — ส่วนตัวผมมักจะให้คะแนนมุกแบบนี้ว่ามันสนุกในเชิงมีม แต่ถ้าต้องการความถูกต้องเชิงสคริปต์จริง ๆ ก็ควรยืนยันจากซับอย่างเป็นทางการหรือคลิปตอนเต็ม จะได้รู้ว่าใครเป็นคนพูดกันแน่และในตอนใดแบบไม่คลุมเครือ

แถว ๆ อินเทอร์เน็ตบ้านเรา มุกแบบนี้มักได้ผลเพราะมันรวมเสียงรีแอคชวนหัวกับการเย้ยแบบเกินจริงเข้าด้วยกัน ผมมอง 'ซักซี้ด ห่วยขั้นเทพ' เป็นสองส่วนที่เล่นกันเหมือนคู่ตลก ส่วนแรก 'ซักซี้ด' เป็นเสียงอุทานหรือเสียงรีแอคแบบสั้น ๆ — มันอาจจะสื่อทั้งความตกใจ ความเขิน หรือความประหลาดใจ แล้วแต่โทนเสียงกับบริบท เช่น พูดด้วยน้ำเสียงครึ่งตกใจครึ่งขำ หรือเติมอีโมติคอนแบบจงใจทำให้ดูเบาสมอง ก็จะกลายเป็นมุกทันที ส่วนที่สอง 'ห่วยขั้นเทพ' คือคำด่าแบบฮyperbole ที่ไม่ได้หมายถึงแค่ห่วยธรรมดา แต่หมายถึงห่วยแบบสุดโต่ง ราวกับเป็นระดับที่ต้องมีตำราอธิบาย หลักการคือล้อกัน: เสียงรีแอคดึงความสนใจ แล้วคำตัดสินสุดโต่งทำให้มุกชัดขึ้น เป็นการสื่อสารแบบรวบรัดว่า "นี่มันแย่สุด ๆ แต่ก็ขำได้" สิ่งที่ทำให้มุกนี้ใช้ง่ายคือความยืดหยุ่นของน้ำเสียงและบริบท ผมเคยเห็นคนใช้กับคลิปเกมเพลย์ที่เล่นผิดพลาดอย่างฮา ให้กับมส์ในกลุ่มเพื่อนที่ดูแล้วทั้งหัวเราะทั้งแซว หรือใช้วิจารณ์งานศิลป์/หนังที่ตั้งใจทำแต่ล้มเหลว ซึ่งต่างจากการด่าแรงจริงจัง มุกนี้มักถูกใช้เพื่อเบาโทนและทำให้การวิจารณ์เป็นมิตรขึ้น แต่ก็ต้องระวังถ้าพูดต่อหน้าเจ้าของผลงานตรง ๆ เพราะน้ำเสียงจะเป็นตัวตัดสินว่ามันเป็นมุกหรือความหยาบคายโดยแท้ ยังไงก็ตาม เวลาผมได้ยินประโยคนี้ มันมักทำให้ฉากที่ถูกวิจารณ์น่าจดจำขึ้น — ห่วยแบบคนดูขำออกมากกว่าแค่ห่วยเฉย ๆ

มีวิธีจัดการไฟล์ต้นฉบับให้กระชับก่อนลง iMovie ซึ่งช่วยให้การตัดคลิปจาก 'ซักซีด หวยขั้นเทพ' เป็นเรื่องไวและเรียบร้อยขึ้นมาก ฉันมักเริ่มจากการสำรองไฟล์ความละเอียดสูงไว้ในโฟลเดอร์แยกแล้วสร้างไฟล์สำเนาคุณภาพกลางสำหรับตัดต่อใน iMovie เพื่อไม่ให้โปรเจ็กต์หน่วง เครื่องจะตอบสนองดีขึ้นเมื่อแทร็กวิดีโอไม่ได้หนักเกินไป จากนั้นผมเปิดโปรเจ็กต์ใหม่และนำเข้าคลิปที่ต้องการเท่านั้น ไม่ดึงทั้งไฟล์ยาวมาไว้ในไทม์ไลน์ ทำให้สามารถเลื่อนหาเฟรมสำคัญของฉากไล่ล่าเปิดเรื่องได้เร็วขึ้น การมาร์กอินต์-เอาต์ด้วยเครื่องมือตัดของ iMovie แล้วจึงลากลงไทม์ไลน์ ทำให้ฉันตัดต่อฉากให้ตรงจังหวะดนตรีได้ง่าย หากอยากให้ฉากเชื่อมลื่นขึ้นจะใช้ Precision Editor ปรับจังหวะคัตแบบละเอียด แล้วค่อยเพิ่มการเปลี่ยนเฟดหรือเสียงซ้อนเล็กน้อย สุดท้ายส่งออกไฟล์ในโค้ดคุ้มค่า (H.264 หรือ HEVC ขึ้นกับแพลตฟอร์ม) เพื่อรักษาคุณภาพของซีนไคลแม็กซ์ไว้โดยไม่ไฟล์ใหญ่เกินจำเป็น

เราเคยสงสัยว่าชื่อ 'ซักซีด' ที่คนพูดถึงจะหมายถึงอะไร เพราะในแวดวงนิยายสากลมีตัวละครชื่อคล้ายกันที่คนมักทับศัพท์หลากหลายรูปแบบ ในฐานะคนอ่านนิยายแฟนตาซีบ่อย ๆ ผมเลยคิดว่าใกล้เคียงที่สุดน่าจะเป็นตัวละครชื่อ 'Sazed' ในชุดนิยาย 'Mistborn' ของ Brandon Sanderson — ตัวละครนี้เป็นคนที่มีบทบาทสำคัญและถูกจดจำด้วยชื่อเสียงเรียงนามที่ไม่เหมือนใคร แต่อยากเน้นว่านามทับศัพท์จากภาษาอังกฤษเป็นไทยอาจออกมาหลากหลาย ทำให้บางครั้งชื่อที่ฟังว่า 'ซักซีด' จริง ๆ แล้วอาจหมายถึง 'Sazed' หรือชื่ออื่นที่เพี้ยนไป ภาพรวมคือ ถ้าคุณได้ยินชื่อ 'ซักซีด' ในบริบทของนิยาย แนะนำให้ลองเทียบกับชื่อต้นฉบับภาษาอังกฤษ เพราะความใกล้เคียงจะชัดขึ้น และสำหรับฉากหรือซีรีส์ที่เป็นภาพยนตร์ปัจจุบันยังไม่มีการยืนยันการดัดแปลงหลักที่ใช้ชื่อนี้เหมือนกัน ซึ่งทำให้การยืนยันการปรากฏตัวในหนังหรือซีรีส์จึงต้องระวังการทับศัพท์ไว้หน่อย

เวลาที่ได้ดูคลิปสตรีมอาหารแล้วเจอคนตะโกน 'แซ่บ' ผมยิ้มออกมาเพราะรู้ทันทีว่านั่นคือสัญญาณของรสชาติที่ชัดเจนและพลังของมีมที่เกิดจากการกินจริง ๆ หลายคลิปต้นกำเนิดของคำว่า 'แซ่บ' มาจากคลิปสั้นใน TikTok และ Facebook ที่เป็นวิดีโอตามสตรีทฟู้ดหรือแผงลอยในภาคอีสาน เจ้าของร้านหรือผู้ชิมมักจะใช้คำว่า 'แซ่บอีหลี' แบบไม่ถือตัวเลย พอคนถ่ายเอาเสียงนั้นตัดมาเป็นสไตล์สโลว์โมชั่นหรือมุมกล้องสุดใกล้พร้อมซับพากย์สั้น ๆ เสียงคำว่า 'แซ่บ' ก็ได้กลายเป็นเทมเพลตเสียงที่คนหยิบไปทำต่อ เช่น เอาไปคลิปรีแอคชัน กินคำแรกแล้วตัดเป็น 'แซ่บ' หรือเอาไปมิกซ์กับซีนที่ไม่เกี่ยวกับอาหารเพื่อความตลก อีกประเภทที่ผมเห็นบ่อยคือคลิปรีวิวอาหารหรือมุกแดกดันกับเพื่อนในวงกินข้าว ที่คนทำคอนเทนต์พูดว่า 'แซ่บมาก' ในจังหวะจัดจ้านแล้วตัดต่อใส่เสียงเอฟเฟกต์ ยิ่งเวลามีคำพูดทับซ้อนกับท่าทางแบบโอเวอร์ไทม์ มุกนั้นยิ่งติดหูและถูกแชร์กันหนัก นอกจากคลิปกินแล้ว รายการทำอาหารหรือโชว์สายชิมบนยูทูบก็มีการตะโกนคำว่า 'แซ่บ' แบบเป็นทางการมากขึ้น จึงมีทั้งเวอร์ชันธรรมชาติจากตลาดและเวอร์ชันที่ผ่านการผลิตจากสื่อโทรทัศน์ ความแตกต่างนี้ทำให้คำเดียวกันถูกใช้เป็นมีมได้หลายอารมณ์ ทั้งจริงใจ ทั้งล้อเลียน โดยรวมแล้ว ผมชอบความยืดหยุ่นของคำว่า 'แซ่บ' — มันสามารถสื่อรสชาติ ความชื่นชม ความขำขัน หรือการออกเสียงแบบโอเวอร์ไปพร้อมกัน และนั่นทำให้คลิปที่เริ่มด้วยคำว่า 'แซ่บ' ไม่ได้เป็นแค่คลิปอาหาร แต่กลายเป็นชิ้นส่วนของวัฒนธรรมโซเชียลที่เติบโตจากการแบ่งปันรสและมุกกันในชีวิตประจำวัน

เชื่อไหมว่านักดูหนังสายชิลอย่างฉันพอเห็นชื่อ 'ซักซีด หวยขั้นเทพ' ครั้งแรกก็อยากรู้ทันทีว่าเวอร์ชันเต็มยาวเท่าไหร่ เพราะบรรยากาศหนังค่อนข้างแช่มช้าและมีช่วงเล่าเรื่องยาวพอสมควร จากที่ดูและจับความยาวของไฟล์ในหลายแพลตฟอร์ม เวอร์ชันเต็มมักจะอยู่ราว 1 ชั่วโมง 36 นาที หรือประมาณ 96 นาทีพอดี ซึ่งทำให้หนังมีพื้นที่พอสำหรับเปิดตัวละครหลายคน ปล่อยมุก และเก็บรายละเอียดฉากหลังที่ช่วยสร้างอารมณ์ได้ดี โดยเฉพาะช่วงกลางเรื่องกับตอนไคลแม็กซ์ที่กินเวลาพอควรจนรู้สึกว่าเวลากำลังเคลื่อนช้าไปตามจังหวะของเรื่อง ผมรู้สึกว่าความยาวประมาณนี้กำลังพอดีสำหรับแนวหนังที่นุ่ม ๆ จังหวะผ่อนคลาย—ไม่สั้นเกินไปจนเครียด และไม่ยาวจนเสียจังหวะ ถ้าวางแผนดูในช่วงเย็นพร้อมข้าวหรือขนมเล็ก ๆ จะเป็นการดูที่ลงตัวมาก

แนะนำว่าลองเริ่มจากตรวจในร้านหนัง/สตรีมมิ่งที่เป็นทางการก่อน เพราะหลายครั้งภาพยนตร์ไทยจะถูกปล่อยผ่านช่องทางที่ชัดเจนมากกว่าแอปตัดต่ออย่าง 'iMovie' ก่อนอื่นต้องแยกให้ชัดเจนว่า 'iMovie' คือแอปตัดต่อวิดีโอของ Apple ไม่ใช่ร้านขายหรือให้เช่าหนัง ถาอยากดู 'ซักซีด หวยขั้นเทพ' แบบเต็มเรื่อง ไอเดียของผมคือเช็คในแอปอย่าง Apple TV (หรือ iTunes Store) ซึ่งเป็นช่องทางที่ขาย/ให้เช่าหนังบนระบบ Apple นอกจากนี้ยังมีตัวเลือกในไทยอย่าง 'MONOMAX' หรือ 'TrueID' ที่มักมีหนังไทยเก่าใหม่ให้เลือก ถ้าไม่พบในสตรีมมิ่ง ก็ยังมีตัวเลือกซื้อแผ่น DVD หรือเวอร์ชันดิจิทัลจากร้านหนังออนไลน์ของไทย สรุปแบบส่วนตัว ผมมักเลือกเช่าจาก Apple TV เพราะดูบน iPhone กับ Apple TV ง่าย และมีคุณภาพคงที่ แต่ถ้าชอบสะสมแผ่น ก็หา DVD หรือบลูเรย์เก็บไว้ก็ได้ รสนิยมส่วนตัวเช่นตอนดู 'ฉลาดเกมส์โกง' เวอร์ชันที่ซื้อเก็บมักให้ความรู้สึกต่างจากสตรีมมิ่งทั่วไป