มีหนังเฉินหลงบางเรื่องที่แฟนๆ รุ่นใหม่อาจไม่ค่อยรู้จัก แต่ในวงการสะสมฟิล์มและแฟนรุ่นเก่าแล้วมันคือของหายากระดับตำนาน ผมชอบนั่งไล่ความแตกต่างของแต่ละเวอร์ชันและจะบอกเหตุผลว่าทำไมถึงยากหา โดยเฉพาะสองเรื่องที่ผมเห็นบ่อยที่สุดเมื่อพูดถึงความหายาก: 'Big and Little Wong Tin Bar' กับ 'Master with Cracked Fingers'
'Big and Little Wong Tin Bar' เป็นงานที่เฉินหลงออกมาเป็นเด็กนักแสดง ทำให้สภาพฟิล์มเก่ามากและสิทธิ์การเผยแพร่อยู่กระจัดกระจาย ต้นฉบับบางครั้งถูกเก็บในห้องสมุดหรือตู้เก็บของของค่ายหนัง ส่วน 'Master with Cracked Fingers' เป็นกรณีคลาสสิกของการนำฟุตเทจเก่ามาตัดต่อใหม่ พอผู้จัดจำหน่ายคนละสมัยหยิบมารีแพ็กก็เกิดหลายเวอร์ชันที่คุณภาพต่างกัน ฉะนั้นแม้จะมีสำเนา แต่หาสำเนาที่คมชัดและซับถูกต้องได้ยากกว่าหนังฮิตทั่วไป