เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่1 ตายแล้วไปไหน
วันที่เผยแพร่:
2024-12-21 09:58:18"เอี๊ยดดดดดดดด โครม! "
เสียงเบรกของรถยนต์ที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงปะทะเข้ากับหญิงสาวรูปร่างบอบบางที่ก้มลงผูกเชือกรองเท้าอยู่ริมฟุตบาท
บุษกรได้ยินเสียงเบรกมาแต่ไกล ไหนจะเสียงหวีดร้องของคนรอบข้าง พอเธอเงยหน้าเพื่อที่จะมองว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นแต่ภาพดำมืด แล้วสติก็หลุดลอยไป...
เมืองหลวง ฉางอาน ณ จวนเสนาบดี
"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู"
เสียงสาวใช้หน้าประตูร้องเรียก หญิงสาวในห้องเดินกระสับกระส่ายไปมา ใบหน้างามล่มเมืองบัดนี้ซีดเซียว บุษกร หญิงสาวที่จู่ ๆ ก็ตายโดยไม่ทันตั้งตัว พอรู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ในร่างหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวหน้าตางดงาม เอวบางร่างน้อย อายุไม่น่าจะเกินสิบห้าปี
ไม่นานความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิมแล่นเข้าหัวตามฉบับนวนิยาย บุษกรเม้มริมฝีปาก เจ้าของร่างนี้คือ ไป๋เจินจู หญิงสาวที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่น บุตรีเพียงคนเดียวของอัครเสนาบดีไป๋ฉางชิง มารดาเสียชีวิตไปตั้งแต่เด็ก เป็นแก้วตาดวงใจของท่านเสนาบดี รูปโฉมงดงามล่มเมือง และเมื่อพ้นวัยปักปิ่นก็จะต้องแต่งให้กับองค์รัชทายาท...
เอาล่ะ ไม่ต้องเกริ่นไปไกล
รู้แต่ว่าเธอได้ตายแล้วมาเข้าร่างของหญิงสาวคนนี้ก็แล้วกัน หญิงไทยวัยยี่สิบห้าปี ผัว เอ๊ย แฟนก็ไม่เคยมี ซิงก็ยังไม่เคยโดนเปิด ตายแบบงง ๆ มาเข้าร่างหญิงสาวงามล่มเมือง บิดามีอำนาจ ไหนเจ้าของร่างอายุยังน้อยอีก ชีวิตก็ยังอีกยาวไกล
ความคิดแรกคือกำไรชีวิตจริง ๆ เล้ย!
ทว่า เมื่อนึกขึ้นได้...
ไป๋เจินจู อัครเสนาบดีไป๋...และชายารัชทายาท มันคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นผ่าน ๆ
เวรละสิ!
นี่เธอหลงมาในนิยายเรื่องหนึ่ง ที่เคยอ่านไปด่าไปเมื่อต้นปี ถึงขนาดอ่านจบแล้วโยนทิ้งไว้ที่ไหนสักที่ใต้เตียง!
เข้ามาอยู่ในร่างนางเอก เดิมทีควรจะดีใจ แต่นิยายเรื่องนี้มันขัดใจขาอ่านนิยายแปลอย่างเธอมาก เคยด่าว่ามันลิเก๊ลิเก นางเอกต้องแต่งงานอายุยังน้อย ในสมัยเธออายุสิบห้ายังโดดหนังยางอยู่เลย แถมนิยายเรื่องนี้บทหื่นก็เยอะ พระเอกเอะอะปล้ำ เอะอะอุ่นเตียง อ่านแล้วเอียนไปสิบวัน แล้วเป็นไง...
ด่าเขาไว้เยอะ ได้มาสัมผัสเองเสียงั้น สาวซิงวัยยี่สิบห้าจะได้มาเสียซิงตอนสิบห้าก็คราวนี้
ม่ายยยยยยยยยยยยยยย
"คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ! "
เสียงร้องหน้าห้องยังคงดังต่อเนื่อง บุษกรได้สติ สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเดินไปเปิดประตู
"เอ่อ..."
ขณะที่กำลังเอ่ยปาก ก็ต้องตาค้างเมื่อเห็นสาวใช้ทั้งหลายพากันเดินต่อแถวเข้ามา นำโดยหญิงสาวอายุประมาณสิบเจ็ด นาม "หลินหลง"
หลินหลงเป็นสาวใช้ประจำตัวของไป๋เจินจู นิสัยเจ้ากี้เจ้าการ แต่ก็มีความดีที่รักเจ้านายจากใจจริง และความเจ้ากี้เจ้าการก็มาจากความห่วงใย
ใช่ ไป๋เจินจู นางเอกเรื่องนี้ นิสัยคุณหนูขนานแท้ เอาแต่ใจ เย่อหยิ่ง นิสัยเสียเพราะถูกบิดาตามใจอย่างหนัก
นี่คือเหตุผลแรกที่เธออ่านไปด่าไป นางเอกอะไร นิสัยเหมือนนางร้ายชะมัด!
ต้องมาอยู่ในร่างนางเอกเรื่องที่เธอไม่ชอบนี่มันเต็มกลืนจริง ๆ บุษกรคิด นึกอยากวิ่งไปชนเสา เผื่อตายแล้วจะได้หลุดพ้น...
แต่ถ้าตายแล้วไปอยู่ในนิยายที่เลวร้ายกว่านี้ล่ะ มีอีกหลายเรื่องที่เธออ่านไปด่าไป เรื่องอะไรนะ...ที่นางเอกกลายเป็นหมา พระเอกโรคจิตที่เกิดความรักกับนางเอกในร่างหมา...
อึ๋ย แค่คิดก็ขนหัวลุกแล้ว
โอเค ฉันจะเป็น เจินจู...ไป๋เจินจู บุษกรสะกดจิตตัวเอง หายใจเข้าออก พึมพำโดยไม่สนว่าสาวใช้ที่ยืนเรียงรายอยู่จะมองด้วยสายตายังไง...
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันไม่ใช่บุษกร ฉันคือไป๋เจินจู นางเอกของเรื่อง!
เมื่อคิดได้ก็ดึงสติกลับมาสู่ความจริง ไป๋เจินจูมองสาวใช้ประจำตัวที่ทำหน้าแปลก ๆ แล้วรีบฉีกยิ้มกลบเกลื่อน ปากก็ถามเสียงหวาน
"หลินหลง เจ้าพาเหล่าสาวใช้มาที่ห้องข้าทำไมตั้งหลายคน"
หลินหลงเผลอทำสีหน้าคลางแคลงใจ ขณะเอ่ยปากตอบคุณหนูของนาง
"คุณหนูลืมหรือเจ้าคะ วันนี้เป็นวันดูตัวของคุณหนู ฝ่าบาทมีรับสั่งให้คุณหนูเข้าวัง"
ได้ยินอย่างนั้นไป๋เจินจูคนใหม่เผลอทำตาเหลือก อุทานด้วยความตกใจ
"อะไรนะ! ปะ ไปวังหลวง! "
"เจ้าค่ะ เราอย่าเสียเวลาเลย" หลินหลงพูดเสร็จก็ปรบมือสองครั้ง "เด็ก ๆ พาคุณหนูไปชำระกาย"
ไป๋เจินจูพยายามขืนตัวเมื่อถูกกลุ่มสาวใช้กรู่เข้ามาจับ นางกำลังอ้าปากหาข้ออ้าง แต่ดูเหมือนเหล่าสาวใช้ตัวดีเหล่านี้จะไม่ฟังอะไร พานางเข้าห้องอาบน้ำ ถอดเสื้อผ้ากันอย่างชำหนิชำนาญ
บุษกรในร่างไป๋เจินจูร่ำไห้ในใจ จู่ ๆ ก็ถูกแก้ผ้า
ในนิยายหญิงสาวยุคโบราณมีสาวใช้ แสนสะดวกสบาย น้ำก็ไม่ต้องอาบเอง เสื้อผ้าก็ไม่ต้องใส่เอง ตอนอ่านนิยายก็น่าอิจฉาตัวละครอยู่หรอก
แต่พอมาสัมผัสจริง ๆ โคตรจะขนลุก ต้องมาโป๊ให้ใครก็ไม่รู้ดู ถูกจับขัดจับถู...
อาย อายว้อยยยยย~
บทล่าสุด
บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น! ตอนพิเศษ วันวันของพระชายา (ต้องเจอกับอะไรบ้าง)
"องค์รัชทายาท ข้าง่วง เมื่อไรจะปล่อยให้ข้าได้นอนเสียที! "ไป๋เจินจูพยายามเบี่ยงตัวหนี ร่างกายเปลือยเปล่าชื้นไปด้วยเหงื่อ นางถูกเขารังแกตั้งแต่ยามซวี ตอนนี้จะค่อนคืนแล้ว อีกฝ่ายยังไม่มีทีท่าว่าจะเลิกแทง เอ๊ย ทำ!"ปากเจ้าบอกให้พอ...แต่ร่างกายกลับตอบสนองข้า..."หลี่รุ่ยมองร่างกายขาวเนียนของพระชายา แสงจากตะเกียงทำให้เห็นเงา ภาพความงดงามตรงหน้าทำจิตใจปั่นป่วน ฝ่ามือร้อนลากไล้ไปทั่ว ก่อนหยุดอยู่ที่ซาลาเปาอวบ...ไป๋เจินจูตอนนี้ที่เป็นมารดา เคยผ่านการให้นมบุตร จากรูปร่างผอมบางกลับดูอวบอิ่ม มีน้ำมีนวลขึ้น จับตรงไหนก็ให้ความรู้สึกดี"อะ! ขะ ข้าเปล่าเสียหน่อย! " นางปฎิเสธเสียงแผ่ว แม้สองตาจะแทบลืมไม่ขึ้น แต่ร่างกายกลับขยับไปตามจังหวะของบุรุษที่ทาบทับอยู่ด้านบน ประกอบกับถูกกระตุ้นจากฝ่ามือร้อน แผ่นหลังก็แอ่นขึ้นอัตโนมัตินางกับเขาใช้ชีวิตร่วมกันมาห้าปีแล้ว ไม่รู้ว่านางควรดีใจที่เขายึดมั่นในคำสัญญาว่าจะไม่มีชายารอง หรือนางน้อย ๆ มาให้นางกวนใจ หรือควรสงสารตนเอง ที่แม้เวลาผ่านไปห้าปีแล้ว เขายังขยันอุ่นเตียง รังแกนางทุกค่ำคืนโดยไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย!ต้องโทษที่ตำแหน่งองค์รัชทายาทเป็นตำแหน่งที่ว่าง
บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น! ตอนพิเศษ ก้อนแป้งน้อยมาแล้ว
ไป๋เจินจูคลอดลูกในเวลาต่อมา เวลานั้นเป็นฤดูใบไม้ผลิ อากาศอบอุ่น นางคลอดเจ้าแป้งน้อยสามก้อน เป็นชายทั้งหมด ใบหน้าพิมพ์เดียวกัน สร้างความตื่นตะลึง และยินดีไปทั่วตำหนักองค์รัชทายาท ของขวัญแสดงความยินดีหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย ฮ่องเต้และฮองเฮาก็เสด็จมาแสดงความยินดีหลังจากไป๋เจินจูคลอดเด็ก ๆ ออกมาอย่างปลอดภัย นางก็ผล็อยหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ก็ร้องเรียกหาบุตรชายทั้งสาม พร้อมกับบอกความต้องการว่าจะให้นมลูกเอง หลินหลงและแม่นมจึงนำพระโอรสทั้งสามมาส่งที่ห้อง ไป๋เจินจูมองเจ้าก้อนแป้งน้อยทั้งสามก็ยิ้มทั้งน้ำตา นางค่อย ๆ อุ้มลูกน้อยขึ้น ใช้มืออีกข้างแกะเสื้อคลุมออก แล้วจับลูกน้อยหันหน้าตะแคงเข้าหาอกเสียงจ๊วบ ๆ ดังขึ้นแทบจะทันที ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ หลี่รุ่ยไล่แม่นมและหลินหลงออกไปข้างนอกให้หมด เหลือเพียงเขาและพระชายารัก กับบุตรอีกสามคน เขามองไป๋เจินจูให้นมลูกเงียบ ๆ เมื่อคนแรกอิ่ม คนที่สองอิ่มก็ยกคนที่สามขึ้นมาบ้าง สลับวนเวียนไปอย่างนั้น เขาเดินเข้าไปใกล้นาง เห็นนางเหน็ดเหนื่อย ซูบผอมก็ปวดใจ“ให้ข้าเรียกแม่นมเข้ามาดีหรือไม่ เจ้าจะได้พัก”“ไม่ต้องหรอกเพคะ” ไป๋เจินจูเงยหน้า
บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น! บทที่13 ความฝันที่ต้องเลือก
ไป๋เจินจูฝัน...นางเดินอยู่บนเส้นทางแห่งหนึ่ง รอบด้านขาวโพลน เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ ก็มองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ปลายทาง นางเร่งฝีเท้าไปใกล้ อยากจะถามหญิงสาวผู้นั้นว่าที่นี่คือที่ไหน“ขออภัย คือข้าอยากจะถาม...” นางมองหญิงสาวในชุดกระโปรงสีครีม คนตรงหน้ารูปร่างผอมบาง ใบหน้าเล็กเรียว นัยน์ตาโศก เมื่อเห็นการแต่งกายเหมือนหญิงสาวยุคปัจจุบัน ถ้อยคำต่อมาจึงเปลี่ยนเป็นทันสมัยอัตโนมัติ “ที่นี่ที่ไหนคะ คุณพอจะทราบไหม”หญิงสาวตรงหน้านิ่งเงียบ ไป๋เจินจูจึงถามย้ำอีกครั้ง“คุณคะ...ได้ยินที่ฉันพูดใช่ไหม”“ค่ะ ได้ยิน”ได้ผล คนตรงหน้าตอบกลับ เมื่อตอบนางเสร็จก็เผยรอยยิ้มลึกลับ ไป๋เจินจูรู้สึกขนลุก จนยกมือขึ้นกอดตัวเองยะ...อย่าบอกนะว่า นางเจอผี!“ใช่ ฉันเป็นผี”เสียงหญิงสาวในชุดสีครีมดังขึ้นก้องหูโดยที่ริมฝีปากไม่ขยับ ไป๋เจินจูเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้ง ๆ ที่นางคิดในใจ แต่อีกฝ่ายกลับได้ยิน“เอ่อ...”“เป็นยังไงนิยายที่ฉันแต่ง เธอบ่นว่าไม่สนุก ไร้สมอง แต่เมื่อมาอยู่ในนิยายของฉัน สุดท้ายเธอก็หลงรักพระเอกที่เธออ่านไปด่าไป”“ธะ เธอ เป็นคนแต่งนิยายเรื่องนี้?”“ใช่” หญิงสาวตรงหน้าบอ
บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น! บทที่12 ก้อนแป้งน้อย...มีกี่ก้อนกันนะ
ไป๋เจินจูเดินเข้าตำหนักเงียบ ๆ ด้านหลังมีองค์รัชทายาทหลี่รุ่ยเดินตามมาติด ๆ นางได้ยินเสียงฝีเท้าตามไม่ห่างแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ นึกถึงเหตุการณ์ในรถม้าเมื่อครู่หัวใจก็เต้นแรง...เขาสารภาพรักกับนาง...แล้วนางควรทำอย่างไร...“พระชายา...”เสียงองค์รัชทายาทเรียกนาง ไป๋เจินจูหยุดฝีเท้า สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วหมุนตัวมาเผชิญหน้า พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่เมื่อได้สบตาคมเข้มของเขา ถ้อยคำที่ตระเตรียมไว้ก็นึกไม่ออก เสียงที่เปล่งออกมาจึงตะกุกตะกัก“ขะ ข้า...”หลี่รุ่ยมองเห็นอาการเขินอายอย่างเห็นได้ชัดของนาง ก็ยิ้มกว้าง เดินตรงเข้ามาแล้วยกร่างบอบบางขึ้น“อ๊ะ” ไป๋เจินจูร้องอย่างตกใจ จู่ ๆ ก็ถูกยกจนตัวลอย นางถูกเขากอดรัดจนเท้าลอยเหนือพื้น “องค์รัชทายาท ท่านเล่นอะไร ปล่อยข้าลงนะ ข้าเวียนหัว”หลุ่รุ่ยได้ยินดังนั้นจึงปล่อยนางลง“ขอโทษ...ข้าดีใจจนลืมตัวไปหน่อย” เสียงของเขานุ่มทุ้ม แววตาที่มองนางเต็มไปด้วยความรักใคร่ “ดีใจ...ที่ความรู้สึกของเราตรงกัน”“ทะ ท่านมัน...หลงตัวเองนัก ข้าไม่ได้พูดแบบนั้นเสียหน่อย”“แค่เจ้าจูบตอบข้า อิงแอบแนบอกข้า ข้าก็รู้แล้ว...” เขาพูดพลางดึงมือนางไปกุม“หย
บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น! บทที่11 หากไม่รัก ข้าจะทำอย่างนี้หรือ
นางตกตะลึง คิดคำพูดไม่ออกชั่วครู่ เมื่อเห็นเขาจะเดินจากไปจึงได้สติร้องเรียก"เดี๋ยว! ""หืม" บุรุษผู้นั้นหยุดเดิน หันกลับมามองนาง ไป๋เจินจูมองสำรวจ เขาสวมชุดขุนนาง อายุราวยี่สิบปี ใบหน้าคมเข้ม ผิวคล้ำตัดกับฟันขาวสะอาด หน้าตาก็...นับว่าหล่อเหลา เสียแต่ว่าดวงตาดูเจิดจ้าเกินไป นิสัยก็...เหมือนจะมือเติบ เห็นได้จากการควักเงินซื้อสิ่งของให้สตรีตามข้างทาง โดยที่ไม่ได้รู้จัก ดูก็รู้ว่าเป็นคนเจ้าชู้"หลินหลงเอาเงินค่าปิ่นคืนให้เขา" นางสั่งหลินหลง"ข้าไม่รับ ข้าซื้อให้เจ้า" เขาโบกมือ ตั้งท่าจะเดินต่อ ไป๋เจินจูรีบตะโกนบอก"ข้าไม่รู้จักท่าน ทำไมต้องซื้อของให้ข้า หากท่านไม่รับเงินคืน ข้าก็ไม่เอาปิ่นนี้หรอกนะ” นางพูดก่อนวางปิ่นไม้ลงเมื่อนางพูดจบ เขาก็หยุดเดินอีกครั้ง สุดท้ายก็หมุนตัวกลับมา ยื่นมือรับเงินที่หลินหลงเดินไปยื่นให้ เห็นว่าอีกฝ่ายยอมรับเงินค่าปิ่นคืนไป นางจึงหยิบปิ่นไม้ขึ้น แล้วยิ้มรับคำขอบคุณจากคนขาย เมื่อตั้งท่าจะเดินไปที่อื่นต่อ เสียงบุรุษก็ร้องเรียกขึ้นบ้าง“เดี๋ยว!”นางหันไป“เจ้าชื่ออะไร”ไป๋เจินจูยกนิ้วชี้ใส่ตนเอง “ถามข้า?”“ถามเจ้านั่นแหละ” บรุษผิวคล้ำส่งเสียงอึกอัก “เจ้าเป็นบุต
บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น! บทที่10 ออกนอกวัง
หลายวันผ่านไป ณ หอสุราหว่าชุน"องค์รัชทายาทมีเรื่องกลุ้มใจอันใด อยู่ดี ๆ ถึงชวนข้ามากินดื่มนอกวัง"องค์ชายห้าหลี่จิ้นยื่นมือรับจอกเหล้าที่ถูกรินไว้รอ เขายกขึ้นจดริมฝีปาก สายตามองบุรุษที่นั่งตรงข้าม บัดนี้หลี่รุ่ยผู้มีฐานะเป็นองค์รัชทายาทนั่งเงียบ ใบหน้าดำคล้ำ เคร่งขรึม ดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก"ทะเลาะกับพระชายามาหรือ" เขาวางจอกเหล้าลงแล้วถามไปตรง ๆหลี่รุ่ยเงยหน้ามอง นิ่งไปนานกว่าจะเอ่ยปาก"ข้ามองออกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ..." เขาพูดพลางยกจอกเหล้าขึ้นบ้าง "ก็ไม่เชิงว่าทะเลาะหรอก...""ถ้าไม่ทะเลาะ ทำไมท่านจึงมีสีหน้าอมทุกข์เช่นนี้" หลี่จิ้นยื่นใบหน้าไปใกล้ เอียงคอมองอีกฝ่าย "มีพระชายาอายุน้อย ท่านต้องรู้จักเอาใจ ถนอมนางบ้างสิ""แล้วข้าไม่ถนอมนางหรือ" เขาวางจอกเหล้ากระแทกกับโต๊ะเสียงดัง “เรื่องยุ่งยากภายในข้าไม่เคยคิดให้นางมาร่วมกังวล เสด็จพ่อต้องการให้ข้าแต่งชายารองเข้าตำหนัก วางตัวบุตรสาวราชครูฟางไว้แล้ว แต่เพราะข้าถนอมนาง ไม่อยากให้นางต้องมายุ่งกับวังวนอำนาจ ไม่อยากให้นางต้องมาปวดหัว รบรากับสตรีอื่น มากสตรี ก็มากความ ข้าจึงกำชับให้นางปฏิเสธหากถูกถามความเห็น แต่ทำไมนางจึงทำท่าปั่นปึ่งใส่ข้า
บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น! บทที่5 บุตรีผู้มากด้วยโชควาสนา
ขบวนรับเจ้าสาวหยุดหน้าประตูจวนอัครเสนาบดี เสียงดนตรีและเสียงประทัดดังกึกก้อง ไป๋เจินจูยืนอยู่ในห้องโถง นางถูกจับแต่งกายในชุดมงคลสีแดง แขกเหรื่อต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับบิดา"ยินดีด้วยนะท่านอัครเสนาบดี คุณหนูไป๋ช่างมีบุญวาสนาจริง ๆ "เสียงชื่นชมยินดีดังเข้าหู พร้อมกับเสียงบิดาที่หัวเราะชอบใจมีควา
บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น! บทที่4 ตำแหน่งไท่จือเฟยนี้มิได้มาโดยง่าย
"ว๊าย! "เสียงกรีดร้องดังลั่นหน้าประตู ไป๋เจินจูตกใจจนเกือบเหยียบพลาด นางรีบเกาะขอบหน้าต่างไว้แน่น จนเล็บแทบจิกลงไปในเนื้อไม้"คุณหนู! ท่านขึ้นไปทำอะไรตรงนั้นเจ้าคะ! "ไป๋เจินจูหันมามองอีกฝ่ายตาขวาง พร้อมกับตวาด"เจ้าจะเสียงดังทำไม! ข้าก็จะไป...เอ่อ ข้าแค่อยากมองเห็นเจ้านกน้อยบนต้นไม้ให้ชัดอีกหน่อย
บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น! บทที่3 พี่สะใภ้ของเจ้า
"จะ...เจ้า! "ไป๋เจินจูพูดไม่ออก มองบุรุษรูปร่างสูงโปร่งที่กำลังจับแก้มนุ่มของนางอย่างไร้มารยาท นางยกมือขึ้นปัดพลางถอยหลังไปอีกก้าว"เป็นอะไรสาวน้อย เมื่อกี้ยังทำท่าไม่เกรงกลัว เชิดหน้าอยู่เลย หือ? " เขาเดินไปหาอีกหนึ่งก้าว โน้มใบหน้าเข้าหา "เจ้ากลัวที่จะแต่งให้ข้าสินะ""ไม่ใช่! ใครกลัวท่านกัน! "น
บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น! บทที่2 รัชทายาทสมควรตาย
"เงยหน้าขึ้นสิ ข้าขอดูหน่อย"เสียงไพเราะอ่อนหวานสั่งให้ไป๋เจินจูเงยหน้าขึ้น"คิ้วโค้งงามดุจใบหลิว ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า...ดี ดี"พอถูกชมซึ่ง ๆ หน้า ไป๋เจินจูข่มกลั้นความอาย พวงแก้มขึ้นสีดูน่าเอ็นดู สตรีที่กำลังพิจารณาใบหน้านางอยู่ก็คือ ฮองเฮา สตรีที่มีอำนาจสูงสุดในวังหลวงหลังจากนางเข้าวังก็แยกกัน
บางทีคุณอาจจะชอบ
ข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.3K viewsซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา31.8K viewsโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด127.0K viewsเกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน38.4K viewsฮองเฮาคือนางร้าย
ไป๋เจวี๋ย264 viewsสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ648 viewsเกิดใหม่ครั้งนี้ไม่อาจหนีบทนางร้ายได้ ข้าขอแสดงให้สมใจท่าน
จิรัฐติกาล607 viewsท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า
วันว่างว่างของหญิงใหญ่56 views
