คุณมีหนังสือเลา เรือง ผีไทยที่แนะนำสำหรับมือใหม่ไหม

เนเน่ แสร้งกระโดดน้ำประชดรัก แต่ดันจมจริง สวรรค์คงไม่อยากให้เธอตา ย ส่งผีพรายสุดหล่อกล้ามใหญ่มาช่วย เธอโดนของใหญ่ผีพรายเกือบตา ยเหมือนกัน แต่สู้! และอยากโดนซ้ำ พี่พาย ผีพรายที่อยู่แต่ใต้น้ำก็อดอยากปากแห้งมานานเด็กมันยั่วเลยหลวมตัวไปหน่อย

​ในรั้วโรงเรียนมัธยมที่ดูเงียบสงบ กลับมีกลุ่มนักเรียน 7 คนที่เรียกตัวเองว่า "ชุมนุมผี" พวกเขาไม่ใช่แค่เด็กก๊วยที่ชอบลองดี แต่ละคนกลับครอบครอง "สัมผัสพิเศษ" ที่ต่างกัน ทั้งการมองเห็น การได้ยิน ไปจนถึงการได้กลิ่นวิญญาณ โดยมีศรัทธาในพระเจ้าเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียว ​เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อข่าวการฆ่าตัวตายปริศนาของนักเรียนคนหนึ่งแพร่สะพัดไปทั่ว แก๊งชุมนุมผีจึงตัดสินใจออกสืบหาความจริง แต่ยิ่งถลำลึก บรรยากาศอึดอัดและเหตุการณ์ประหลาดกลับยิ่งรุมเร้า จนกระทั่งหนึ่งในสมาชิกถูกวิญญาณอาฆาตลากไปผนึกไว้ในมิติที่มองไม่เห็น ​เพื่อนที่เหลือต้องเผชิญกับบททดสอบศรัทธาอันบ้าคลั่ง เมื่อผีร้ายสร้างภาพลวงตาปั่นหัวให้พวกเขาหวาดระแวงกันเอง ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอด้วยความกลัวว่า "มึงนั่นแหละที่ตาย!" พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องร่วมมือกันทำภารกิจ "แก้บนแทนผี" ที่เสี่ยงตายและน่าขนลุก เพื่อชิงตัวเพื่อนรักกลับคืนมาก่อนที่วิญญาณจะถูกกัดกินจนหมดสิ้น ​ศรัทธาจะนำทางพวกเขาให้รอดพ้น หรือความกลัวจะนำหน้าจนมิตรภาพต้องแตกสลาย? พิสูจน์ความหลอนที่เล่นกับใจได้ใน "ชุมนุมผี" ​นามปากกา: babybunny

มิล เด็กปีหนึ่งคณะวิทยาศาสตร์ที่ไม่เชื่อเรื่องผี ย้ายเข้าหอเก่าแก่ที่สุดของมหาวิทยาลัยทางเหนือ หอที่มีตำนาน “ป๊อกครืด” ผีสาวรุ่นพี่ที่ทั้งหอใช้เล่าขู่กันทุกปี สำหรับมิล ทุกเสียงต้องมีเหตุผลและพิสูจน์ได้ จนคืนหนึ่งเธอได้เจอ “ริน” รุ่นพี่สาวลึกลับที่มักปรากฏตัวตอนดึก ยิ้มอบอุ่น พูดจาน่าฟัง และทำให้หัวใจของเด็กวิทย์ที่ไม่เคยหวั่นไหวกับใครเริ่มเสียหลักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน ยิ่งใกล้ชิด มิลก็ยิ่งพบพิรุธ รินตัวเย็นเฉียบ ไม่เคยกินอะไร ไม่รู้จักเพลงยุคนี้ และนาฬิกามักค้างอยู่ที่เวลาเดิมเสมอ จนความจริงที่เธอปฏิเสธไม่ลงค่อย ๆ ปรากฏว่า รุ่นพี่ที่เธอเผลอรัก คือผีสาวตำนานป๊อกครืดที่ตายไปแล้วสิบแปดปี ตำนานที่ทุกคนเล่าว่าน่ากลัว แท้จริงคือเรื่องของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยพยายามเอาโจ๊กกับยากลับไปให้คนที่รัก แต่ไม่เคยได้ส่งถึงมือ และตอนนี้หอเก่าที่ผูกวิญญาณรินไว้กำลังจะถูกทุบทิ้ง เมื่อการรักใครสักคนอาจหมายถึงการช่วยให้เธอจากไปอย่างสงบ มิลจะเลือกเหตุผลที่บอกว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ หรือเลือกหัวใจที่อยากบอกรักให้ทัน ก่อนที่รินจะหายไปพร้อมหอหลังสุดท้ายของเธอ

เพราะถูกแม่เลี้ยงใจร้ายส่งตัวมาที่หมู่บ้านชนบท ทำให้ 'ลั่วหนิงฮวา' ล้มป่วยจนตาย จึงเป็นเหตุให้ 'อาหนิง' หญิงสาวจากชาติปัจจุบันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของลั่วหนิงฮวาสตรีบอบบางผู้นี้ ลั่วหนิงฮวาคนใหม่สร้างความแปลกใจให้คนรอบข้างไม่น้อย อีกทั้งยังมีใบหน้าเรียบเฉยตลอดเวลาเพราะนางเป็นอัมพาตที่ใบหน้า และนางยังสามารถมองเห็น 'ผี' ได้อีกด้วย เหล่าผีป่วนที่เข้ามาวุ่นวายกับนาง รวมถึง 'โจวอี้เฉิน' องค์รัชทายาทหนุ่มจอมหื่นกามที่หาทางแทะโลมนางได้แทบจะทุกเวลา เรื่องราวความรักของพวกนาง มีผีเข้ามาช่วยเหลือและสร้างปัญหาในทุกช่วงเวลา อีกทั้้งยังต้องฟาดฟันกับศัตรูรอบตัวอย่างไม่เกรงกลัว พวกเขาทั้งสองจะจับมือกันฝ่าฝันอุปสรรคครั้งนี้ไปได้หรือไม่ หรือจะมีผีมาร่วมจับมือไปด้วยกัน ฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ

เสียนเปา' ปีศาจบุปผาที่บำเพ็ญตบะจนสามารถจำแลงร่างเป็นมนุษย์ นางออกเดินทางจากหุบเขาบ้านเกิดตามคำบอกเล่าของพี่สาว เพื่อค้นหาสถานที่ซึ่งปีศาจสามารถอยู่อาศัยได้เฉกเช่นสรวงสวรรค์ ระหว่างการเดินทางนางเผอิญพบกับกลุ่มโจรป่าเข้า จุดเริ่มต้นของเรื่องราวคงเป็นตอนที่ได้สบตากับคนผู้นั้น "เจ้าหัวเราะอะไร" เสียนเปาน้อยถามออกไปด้วยความหงุดหงิด "เมื่อคืนเจ้าคงมีความสุขไม่น้อย" หวังเหว่ยพูดพลางใช้สายตาคมกริบมองสำรวจตามเรือนร่างของสาวน้อย ครั้นเห็นว่าบนเรือนร่างของนางมีเพียงรอยฟกช้ำเล็กน้อย ไม่สมกับที่โดนคนพวกนั้นเคี่ยวกรำมาตลอดทั้งคืน ชายหนุ่มจึงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนอกสนใจ เสียนเปารู้สึกไม่ชอบสายตาคู่นั้นของอีกฝ่ายเอาเสียเลย เมื่อเห็นว่าไม่ได้รับคำตอบ หวังเหว่ยจึงละความสนใจจากร่างบางมาสำรวจภายในกระโจม กลิ่นอายร่วมรักยังคงลอยอบอวลจนทำเอาจิตใจของชายหนุ่มเองเกิดนึกหวั่นไหว ของข้าวเครื่องใช้กองกันอย่างระเกะระกะ บนฟูกเต็มไปด้วยคราบน้ำใคร่ "คงเจอศึกหนักมาพอสมควร" "ท่านมาเพื่อพูดเรื่องไร้สาระแค่นี้หรือ" หญิงสาวไม่จำเป็นต้องเสแสร้งเป็นสตรีใสซื่ออีกต่อไป โดยเฉพาะต่อหน้าคนผู้นี้ยิ่งไม่ควรเอาเสียเลย

หลังจากที่ฉันเข้าไปในเกมผี เพราะความสายตาสั้นขั้นรุนแรงจนสายตาพล่ามัว เลยเลี้ยงผีโลลิตากระโปรงโลหิตราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ แล้วปฏิบัติกับบอสใหญ่เหมือนเป็นสามี แถมยังยกอสูรลี้ลับโบราณให้เป็นพ่อแม่คอยปรนนิบัติด้วยความกตัญญูอีกด้วย ครั้งแรกที่ได้เจอกัน ฉันคว้าจับซิกแพ็กของบอสใหญ่อย่างไม่เกรงใจ พลางถอนใจชื่นชม “หุ่นดีไม่เบาเลยนะ แต่เสียดายที่เตี้ยไปหน่อย” บอสถึงกับหัวเราะอย่างกรอด ๆ ด้วยความโมโห เขายกศีรษะที่ขาดอยู่ในมือขึ้นเสียบกลับเข้าที่คอ ก่อนจะพูดขึ้นพลางมีเสียงฟันขบกันดังกรอด ๆ “ฉันสูงตั้ง 186 เซนติเมตร…ลองมองใหม่อีกทีสิ”