ค่าตัวการย้ายทีมที่แพงสุดของหลุยส์ฟิโก้คือเท่าไหร่

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก

ที่บ้านเกิดของฉันในซิซิลีมีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่ง... หากฉันอายุครบสามสิบปีแล้วยังไม่ได้แต่งงาน ฉันจะต้องกลับไปเข้าพิธีคลุมถุงชนที่ตระกูลจัดหาไว้ให้ ทว่าเมื่อฉันเล่าเรื่องนี้ให้ แจ็กซ์ แฟนหนุ่มฟัง เขากลับแค่แค่นหัวเราะอย่างดูแคลน "บ้านเกิดของเธอขยับไปติดอยู่ในยุคไหนกันฮะ? ยุคกลางหรือไง? คลุมถุงชนเนี่ยนะ? อเลสเซีย... ฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันจะแต่งงานกับเธอ เลิกเอาเรื่องดราม่าน่าเวทนาแบบนี้มาบีบบังคับฉันสักทีเถอะ" พูดจบ เขาก็หยิบแหวนทับทิมสีเลือดนก ออกมาโยนให้ เบียนก้า เลขาส่วนตัวของเขาอย่างไม่ใส่ใจ หล่อนรับมันไว้พลางหน้าแดงด้วยความอาย "ความจริงฉันตั้งใจจะขอเธอแต่งงานคืนนี้แหละ แต่ในเมื่อเธออยากจนตัวสั่นขนาดนั้น ฉันว่าเราสองคนควรแยกย้ายไปสงบสติอารมณ์กันหน่อยดีกว่า" แหวนวงที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานหลายปี... เขากลับโยนมันให้ผู้หญิงคนอื่นง่าย ๆ แบบนั้น หัวใจของฉันพลันจับตัวเป็นน้ำแข็งทันที แจ็กซ์เดินออกจากห้องทำงานของฉันไปด้วยรอยยิ้มเยาะของผู้ชนะที่อยู่เหนือกว่า เบียนก้าพยายามเลื่อนแหวนวงนั้นส่งคืนมาให้ฉัน ทว่าฉันกลับไม่ได้ปรายสายตามองมันเลยแม้แต่น้อย "เอาไปสิ... มันพอดีกับไซส์นิ้วของเธอไม่ใช่หรือไง?" ใบหน้าของเลขาสาวซีดเผือดลงทันตา ฉันจัดการผลักหล่อนออกไปให้พ้นประตูห้อง และก่อนที่จะสะบัดประตูปิดกระแทกใส่หน้าหล่อน ฉันก็ทิ้งท้ายไว้ว่า..."ไปบอกเจ้านายของเธอด้วย... ว่าเราสองคนจบกัน!" แจ็กซ์ไม่มีวันรู้เลยว่า... พวก 'ผู้เฒ่าผู้แก่' ในตระกูลที่กำลังบีบบังคับให้ฉันเข้าพิธีแต่งงานครั้งนี้ คือกลุ่มมาเฟียที่นำโดยเจ้าพ่อมาเฟียที่โหดเหี้ยมและทรงอิทธิพลที่สุดในซิซิลี และการ 'นัดบอด' ที่เขาสมเพช... แท้จริงแล้วคือข้อตกลงหมั้นหมายกับ มาเฟีย ผู้เป็นนายใหญ่ควบคุมห้าตระกูลมาเฟียแห่งอเมริกาเหนือ!

ครอบครัวรอสซีมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง หากคุณต้องการจะก้าวขึ้นเป็นนายหญิงมาเฟียคนต่อไป คุณต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้ นั่นคือการหาเงินให้ได้สามร้อยล้านดอลลาร์ ซึ่งต้องเป็นเงินสะอาด ภายในเวลาแค่ปีเดียว โดยต้องทำด้วยตัวเองทั้งหมด ห้ามพึ่งพาความช่วยเหลือจากครอบครัวเด็ดขาด ฉันใช้เวลาถึงสิบปีพยายามทำให้สำเร็จเพื่อวินเซนต์ ฉันปลุกปั้นบริษัทถึงสิบแห่งขึ้นมาจากศูนย์ด้วยสองมือของตัวเอง แต่ทุกครั้ง พอฉันกำลังจะก้าวข้ามเส้นชัย ก็มักจะมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นเสมอ ทุกสิ่งทุกอย่าง... พังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา จนกระทั่งปีนี้ ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ ฉันวิ่งไปที่ห้องทำงานของเขา ในมือถือรายงานการตรวจสอบบัญชีเอาไว้แน่น หัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอก ฉันคิดว่าในที่สุดฉันก็คือผู้ชนะ แต่เปล่าเลย... ฉันกลับได้รู้ความจริงว่าชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมดของฉันมันคือเรื่องหลอกลวง เขายกอาณาจักรทั้งหมดที่ฉันสร้างมากับมือให้กับเอวา—ลูกนอกสมรสของพ่อฉัน ทั้งหมดก็แค่เพราะข้ออ้างที่ว่าหล่อนเคยช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งหนึ่ง และเขาต้องการดันให้หล่อนขึ้นเป็นนายหญิงตัวจริง ฉันพอแล้ว ฉันถอดใจจากเขา และทิ้งความฝันของครอบครัวที่หวังจะผงาดขึ้นมายิ่งใหญ่ไปพร้อมกับเขา จากนั้นฉันก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้น และต่อสายตรงถึงแก๊งมาฟีย ที่ชิคาโก "ข้อเสนอแต่งงานของคุณน่ะ" ฉันกรอกเสียงลงไป "ฉันตกลง"

แฟนของฉันคือทายาทของตระกูลมาเฟียชั้นนำของซิซิลี เพื่อทดสอบความภักดีของฉัน เขาไม่เคยใช้เงินกับฉันเลยแม้แต่เหรียญเดียวตลอดห้าปีที่คบกัน แม้แต่ตอนซื้อถุงยางอนามัย เขาก็ยังยืนกรานให้เราหารค่าใช้จ่ายกันคนละครึ่ง สัปดาห์ที่แล้ว ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เพื่อช่วยชีวิตลูกในท้อง ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน 1,000 ดอลลาร์อย่างเร่งด่วนสำหรับการผ่าตัดฉุกเฉิน ฉันโทรหาเขาจากโรงพยาบาล อ้อนวอนขอเงินก้อนนั้น แต่เขากลับกล่าวหาว่าฉันโกหกเพื่อรีดไถเงินจากเขา แล้วตัดสายทิ้งไป ด้วยความสิ้นหวัง ฉันจึงขอความช่วยเหลือจากเพื่อนและคนรู้จักทุกคนที่พอจะนึกออก แต่กว่าฉันจะรวบรวมเงินจำนวนนั้นได้ครบ ความเจ็บปวดอย่างเหลือทนก็ฉีกกระชากไปทั่วท้องของฉัน หัวใจของลูกหยุดเต้นไปแล้ว หลังจากฝังร่างลูกน้อยของฉันแล้ว ฉันก็กลับไปเก็บกระเป๋า และนั่นคือตอนที่ฉันบังเอิญเจอรายการของขวัญวันเกิดที่เขาเตรียมไว้ให้นาเดีย เพื่อนบ้านสมัยเด็กของเขา ทั้งเรือยอชต์หรู ดวงดาวที่ตั้งชื่อตามเธอ และสินค้าแบรนด์เนมมากมายนับไม่ถ้วน ในตอนนั้นเอง เสียงของเขาก็ดังลอดมาจากห้องข้าง ๆ ขณะที่เขากำลังคุยโทรศัพท์กับลูกน้อง “เฮ้ บอส จริงหรือเปล่าที่เอเลน่ามาขอเงินคุณตั้งพันเหรียญ” ดันเต้ โมเร็ตติแค่นหัวเราะอย่างหยิ่งผยอง “ใช่ แล้วฉันก็ยืนกรานปฏิเสธไป นาเดียพูดถูก เอเลน่าก็เป็นแค่เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งที่ไม่มีทางไปจากฉันได้ แต่ถ้าจะเข้ามาเป็นคนของตระกูลฉัน เธอก็ต้องผ่านบททดสอบที่เข้มงวดเสียก่อน มันเกือบจะจบแล้ว แล้วเธอจะรู้เองว่าฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อประโยชน์ของเธอ” ดังนั้น ความทุ่มเทตลอดห้าปีของฉัน รวมถึงชีวิตของลูกน้อย จึงเป็นเพียงบททดสอบอันบิดเบี้ยวเพื่อสถานะมาเฟียที่น่ารังเกียจเท่านั้นสินะ ช่างเถอะ มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่หมอประกาศว่าลูกของฉันเสียชีวิต ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเดินจากเขาไปตลอดกาล

ในคืนวันที่ผมสารภาพรักกับแฟนสาว เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอบอกว่าเธอเห็นอนาคต และอยากจะทำสัญญากับผม ผมถามเธอว่าทำไม? เธอทำเพียงแค่พูดว่า “ฉันจำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าในอนาคตตัวเองเสียใจมาก เสียใจเหลือเกิน อาโน ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณต้องให้โอกาสฉันสามครั้งได้ไหม” ด้วยความที่ผมรักชูเฉียวเอ๋อร์มาก ผมจึงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเล แต่ในเวลาต่อมา ดูเหมือนเธอจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ในตอนที่เธอกำลังสวีทหวานชื่นกับผู้ช่วยชายของเธอ ผมถึงได้รู้ว่านี่คือเหตุผลทำไม เพราะในวินาทีที่ผมเซ็นชื่อลงบนใบหย่า ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่ง นั่นคือเสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปี เธอกำลังร้องไห้แล้วพูดว่า “อาโน คุณเคยสัญญาไว้กับฉันแล้วใช่ไหมล่ะ ว่าจะให้โอกาสฉันสามครั้ง”

ทุกครั้งที่สามีไปค้างคืนที่บ้านแฟนเก่า เขาจะยกตึกให้ฉันหนึ่งหลัง แต่งงานมาสองปี อสังหาริมทรัพย์และตึก 286 แห่งในมือฉันกระจายอยู่ทั่วประเทศ ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ผู้ชายคนนี้ทำร้ายจิตใจฉันมาแล้วถึง 286 ครั้ง ตอนที่โฉนดที่ดินฉบับที่ 287 ถูกส่งมาถึงมือฉัน แฟนเก่าของเขาก็ส่งคลิปวิดีโอมาอวดเบ่งทันที “พี่เจ๋อให้เงินแกแล้วยังไง สิ่งที่ฉันได้คือตัวและหัวใจของเขาต่างหาก เป็นถึงซูเปอร์โมเดลระดับโลกแล้วยังไง สุดท้ายก็ยังนอนกับผู้ชายของตัวเองไม่ได้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ?” ฉันไม่ได้ลดตัวไปฉะฝีปากกับหล่อน แต่กลับแสดงความเอาใจใส่ด้วยการส่งชุดชั้นในวิกตอเรียซีเคร็ตคอลเล็กชันใหม่ล่าสุดจากรันเวย์ไปให้หล่อนหนึ่งชุด เมื่อสามีรู้ว่าฉันใจกว้างส่งของขวัญไปให้ เขาก็ให้รางวัลฉันด้วยการพาไปร่วมงานปาร์ตี้ของพวกไฮโซ ตอนเล่นเกมในปาร์ตี้ แฟนเก่าของเขาเล่นแพ้ติดกันสามตารวด จึงถูกสั่งลงโทษให้เลียครีมบนต้นขาของเพลย์บอยคนหนึ่ง หล่อนทุบขวดเหล้าจนแตกแล้วเอาปากฉลามมาจ่อที่คอตัวเอง ยอมตายแต่ไม่ยอมทำตาม “พี่เจ๋อ ฉันไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาหยามเกียรติฉันเด็ดขาด!” สามีที่มักจะเย็นชามาตลอดกลับลุกลี้ลุกลนจนทำอะไรไม่ถูก เขาถึงขั้นอ้อนวอนขอให้ฉันรับโทษแทนแฟนเก่าของเขา “ก็แค่เลียครีมเองน่า พี่รับปากว่าจบเรื่องคราวนี้ พี่จะกลับไปอยู่เป็นเพื่อนเธอดีๆ” ทุกคนในงานต่างรอดูเรื่องตลกของฉัน แต่ฉันกลับไม่โวยวายและตอบตกลงอย่างใจเย็น เขาไม่รู้หรอกว่า นี่คือการทำร้ายจิตใจฉันเป็นครั้งที่ 287 แล้ว และฉันก็ไม่อยากเป็นนกน้อยในกรงทองของเขาอีกต่อไปแล้ว รอแค่ชดใช้บุญคุณที่เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้จนหมดเมื่อไหร่ เราสองคนก็เป็นอันขาดกัน