จองวอน Enhypen สอนท่าเต้นไหนในวิดีโอฝึกซ้อม?

ต้นกำเนิดของวอคที่หลายคนชี้ให้ดูคือโลกบอลรูมและว็อกกิงที่อยู่ในชุมชน LGBTQ+ ซึ่งมีแรงบันดาลใจจากการยืนและการเคลื่อนไหวแบบภาพยนตร์มากกว่าการเต้นแนวสตรีทธรรมดา สื่อที่คนมักยกขึ้นมาเป็นจุดเริ่มต้นคือสารคดีคลาสสิกอย่าง 'Paris Is Burning' ที่จับบรรยากาศบอลรูมและการเดินโชว์อย่างชัดเจน แต่ถาพสอนที่ทันสมัยและใช้งานได้จริงหนีไม่พ้นคลิปสอนจากนักว็อกเกอร์ยุคใหม่ที่โชว์เทคนิคการยกคาง การหันเอว และการวางเท้า เช่นวิดีโอสอนของ Leiomy Maldonado บนแพลตฟอร์มวิดีโอ ที่อธิบายทีละจังหวะและลงลึกเรื่องไลน์ร่างกาย ผมชอบวิธีที่คลิปพวกนี้สอนด้วยตัวอย่างจริงบนเวที ทำให้เข้าใจว่า 'วอค' ไม่ได้เป็นแค่การเดิน แต่เป็นการสื่ออารมณ์ผ่านท่าทาง การดูวิดีโอจากแหล่งนี้แล้วลองย่อเท้าตาม จะช่วยให้จับจังหวะและท่าทางได้เร็วขึ้น เหมาะมากสำหรับคนที่อยากได้สไตล์ว็อกแบบดั้งเดิมผสมความร่วมสมัย

สเตจ 'Drunk-Dazed' มักจะเป็นช่วงที่ฉันตื่นเต้นมากที่สุดเมื่อดูคอนเสิร์ตของวง เพราะท่าเต้นรวมถึงพลังงานของทุกคนจะปะทุเต็มที่ และซอนอูมีโมเมนต์เฉพาะตัวที่ดึงสายตาได้เสมอ การเคลื่อนไหวของเขาในท่อนคอรัส — ทั้งการยกแขนที่ดูเปิดกว้างและการใช้อกกับไหล่เป็นจังหวะ ให้ความรู้สึกเป็นตัวแทนความเดือดของเพลง แต่สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจจริง ๆ คือความบาลานซ์ระหว่างความแรงกับความน่ารักของเขา: ในขณะที่คนอื่น ๆ เน้นความเข้มข้น ซอนอูจะแทรกมุมยิ้มหรือสายตาที่อ่อนโยนให้กับกล้อง ทำให้ฉากที่ควรจะโหดกลับมีชั้นเชิงทางอารมณ์ที่จับใจผู้ชมได้ทันที อีกจุดที่ฉันชอบคือการยืนในฟอร์เมชันแล้วเคลื่อนเข้ามาเป็นจุดโฟกัส พลังของการเคลื่อนไหวของเขาไม่ใช่แค่ความเร็วหรือความหนัก แต่เป็นความชัดเจนของไลน์ร่างกาย ทำให้ช็อตที่กล้องจับใบหน้าและแอ็กชั่นของซอนอูออกมาสมบูรณ์ ทุกครั้งที่เขาโดดเด่นในท่อนนี้ ผมรู้สึกว่ามันเหมือนฉากในหนังสั้นที่เล่าเรื่องผ่านท่าเต้นได้อย่างครบถ้วน — หยุดมองไม่ได้จริง ๆ

เราเคยสังเกตว่าท่า 'ท่าหมา' ในวิดีโอสอนเต้นยอดนิยมไม่ได้หมายความแบบเดียวกันเสมอไป — มันมีหลายหน้าตาที่แตกต่างกันตามสไตล์ของครูสอนและแนวดนตรีที่ใช้ โดยส่วนตัวแล้วฉันชอบแบ่งท่าเหล่านี้ออกเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ สองสามแบบ: แบบแรกเป็นการเลียนแบบการเดินหรือคลานของหมา เช่น 'puppy crawl' ที่ใช้ทั้งมือและเข่าเอนต่ำไปข้างหน้า เป็นท่าที่มักปรากฏในวิดีโอสอนเต้นพื้นฐานสำหรับฟลอร์เวิร์ก แบบที่สองเป็นท่ามือเหมือนอุ้งเท้าและการโค้งตัว เช่นวางมือโค้งเข้าหากันแล้วสไลด์ตัวแบบนุ่ม ๆ เหมาะกับฮิปฮอปแนวนุ่ม ๆ แบบที่สามคือท่าเชิงแอ็กเซนต์ เช่นเด้งสะโพกพร้อมแกว่งแขนเหมือนหางแกว่ง ซึ่งมักเห็นในเทรนด์เต้นบน TikTok และวิดีโอสั้นอื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างเล็กน้อยที่ทำให้ท่าเหมือนหมามีอารมณ์ต่างกัน เช่นการใช้ isolation (แยกส่วนหัว-ไหล่-สะโพก) เพื่อให้รู้สึกเหมือนหมาเห่าแสดงอารมณ์ หรือการใช้ footwork เร็ว ๆ ให้เหมือนหมากระโจน ทุกครั้งที่ลองฝึกท่าเหล่านี้ ฉันมักจะแยกจังหวะและความรู้สึกออกก่อน แล้วค่อยเชื่อมท่าเข้าด้วยกัน ซึ่งทำให้ดูเป็นธรรมชาติมากขึ้นและไม่ออกแนวล้อเลียนเกินไป ถ้าชอบสำรวจท่า ต้องลองมิกซ์ระหว่างแบบคลานกับแบบแอ็กเซนต์ดู แล้วจะเจอสไตล์ที่ใช่ของตัวเอง

สุดสัปดาห์ก่อนฉันได้ดูคลิปคอนเสิร์ตล่าสุดซ้ำหลายรอบ เพราะจองวอนเล่นท่อนเปิดได้ตราตรึงมาก ฉันชอบที่เขารับผิดชอบท่อนสำคัญของ 'Drunk-Dazed' ในเวอร์ชันสด—เสียงร้องแหบเล็กน้อยตรงคอแหลมกับการส่งอารมณ์แบบเข้มข้นทำให้บรรยากาศในฮอลล์กระชากขึ้นทันที นอกจากซีนกลุ่มแล้ว จองวอนยังมีมุมนิ่งๆ ให้คนดูได้หายใจ เมื่อเขาลดจังหวะลงในพาร์ตสะท้อนความรู้สึก เหมือนกำลังเล่าเรื่องผ่านสายตา เพลงนี้ทำให้เห็นทั้งพลังและความเปราะบางของเขาบนเวที จบด้วยท่าแอ็กชันเล็กๆ ที่ทำให้แฟนๆ โห่ร้องกันยาว ๆ เป็นภาพจำที่ยังติดหูอยู่ตอนนี้

บอกตรงๆ ฉันเป็นคนชอบจับสไตล์สนามบินของไอดอลแล้วมานั่งวิเคราะห์ ยิ่งเป็นจองวอนยิ่งสนุกเพราะเขามีวิธีผสมไอเท็มเนี้ยบๆ กับของสตรีทให้ลงตัวเสมอ ความเห็นส่วนตัวที่เห็นบ่อยสุดคือเขามักโผล่มาในลุคที่มีแจ็กเก็ตหรือเสื้อโค้ทจาก 'Gucci' และกางเกงหรือรองเท้าจากแบรนด์สปอร์ตอย่าง 'Nike' หรือรองเท้าสนีกเกอร์ดีไซน์สะดุดตา การจับคู่สไตล์หรูของ Gucci กับความเป็นสปอร์ตของ Nike สร้างบาลานซ์ที่ดูทั้งเท่และเข้าถึงได้ เหมาะกับภาพลักษณ์ลีดเดอร์ที่ดูมั่นคงแต่ยังคงความเป็นวัยรุ่น นอกจากสนามบินแล้ว งานสื่อและแฟชั่นช็อตก็มักจะเห็นเขาใส่เสื้อโค้ตสลิมจาก 'Prada' หรือแจ็กเก็ตโครงแข็งจาก 'Balenciaga' ซึ่งให้ความรู้สึกน่าเชื่อถือบนเวทีและในงานถ่ายภาพ ทุกครั้งที่เห็นจองวอนในชุดพวกนี้จะรู้สึกว่าเขาเลือกชิ้นที่เน้นคัตติ้งและเส้นสาย มากกว่าจะเป็นลวดลายจัดจ้าน นั่นทำให้ภาพลักษณ์ของเขาดูคลาสสิกและใช้งานง่ายในหลายคอนเซ็ปต์

เริ่มจากท่าเต้นที่สบายและโฟกัสความนุ่มนวลก่อนจะพุ่งเข้าท่าเร็วๆ ฉันชอบแนะนำให้แฟนคลับเริ่มฝึกจาก 'Polaroid Love' เพราะจังหวะกับคาแรกเตอร์ของเพลงช่วยให้โฟกัสเรื่องไลน์และอารมณ์มากกว่าการเร่งสปีด ถ้าตั้งใจดูท่า Heeseung ในช่วงช็อตใกล้ ๆ จะเห็นว่าเขาใช้การเคลื่อนไหวที่เน้นความลื่นไหลของแขนและการเปลี่ยนน้ำหนักของร่างกายมากกว่าการสับเท้าเร็ว ๆ นั่นทำให้ผู้เริ่มฝึกจับความรู้สึกของเพลงง่ายขึ้นและไม่ต้องเครียดกับคัทที่ซับซ้อนนัก เริ่มจากแบ่งท่าเป็นชิ้นเล็ก ๆ ฝึก isolation ของหัวไหล่ สะโพก และข้อมือ แล้วค่อยต่อเป็น 8 count พอชำนาญแล้วค่อยเพิ่มสปีด ขั้นตอนนี้ฉันมักจะแนะนำให้ใช้มุมกล้องหน้ากระจกเพื่อเช็กเส้นสายท่าทางและแสดงออกหน้า การทำซ้ำด้วยมุมกล้องต่าง ๆ จะช่วยให้ปรับท่าของร่างกายให้ใกล้เคียงกับสไตล์ของ Heeseung มากขึ้นโดยไม่เสียความนุ่มนวลของเพลง เมื่อรู้สึกมั่นใจในพื้นฐานแล้วจึงค่อยลองยกช็อตที่ดูยากขึ้น เช่น การเปลี่ยนคิวหรือการสอดมือกับเพื่อนในฟอร์เมชัน การฝึกแบบนี้ทำให้ผลงานออกมาดูเป็นธรรมชาติและมีเสน่ห์ขึ้น มากกว่าการเน้นสปีดอย่างเดียว สุดท้ายแล้วความเป็น Heeseung อยู่ที่รายละเอียดเล็ก ๆ นั่นแหละ ลองใส่ท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาเข้าไป แล้วจะเริ่มรู้สึกสนุกกับการเต้นมากขึ้น

พอพูดถึงตำแหน่งภายในวง 'Enhypen' คำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับคำถามนี้คือ นักร้องหลักคือ 'ฮีซึง' ส่วนเต้นหลักก็คือ 'นีกิ' — แต่จริง ๆ แล้วสิ่งที่ทำให้มันน่าสนใจกว่าคำเรียกตำแหน่งก็คือลักษณะการทำงานร่วมกันและสีสันที่แต่ละคนเติมให้กับวง ผมมองว่าคำเรียกตำแหน่งเป็นจุดเริ่มต้นในการเข้าใจบทบาท แต่การส่องผลงานจริง ๆ จะเห็นภาพครบกว่า ฮีซึงโดดเด่นด้วยน้ำเสียงที่อุ่นและคุมโทนได้ดีมาก ทำให้เขามักได้รับพาร์ทที่เป็นเมโลดี้หลักหรือแนวที่ต้องใช้การถ่ายทอดอารมณ์หนัก ๆ ในเพลงของ 'Enhypen' สีเสียงของฮีซึงเหมาะกับบทที่ต้องมีทั้งพลังและละเอียดอ่อน เช่น ในเพลงที่ต้องบิลต์อารมณ์จากเงียบไปสู่ระเบิดความรู้สึก เขามีเทคนิคร้องที่ทำให้เมโลดี้ยังติดหูและมีน้ำหนัก เวลาเล่นไลน์สำคัญ ๆ เวทีจะถูกโฟกัสที่เขาได้ไม่ยาก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาเป็น 'คนเดียว' ที่ร้องเพลงหนัก ๆ — สมาชิกคนอื่น ๆ อย่างเจคหรือซูนูก็ขึ้นพาร์ทโซโลได้ดีและช่วยเสริมโทนเพลงให้สมดุล ฉะนั้นพอได้ดูคอนเสิร์ตหรือไลฟ์จริง ๆ จะเห็นว่าการแบ่งพาร์ทมีความยืดหยุ่นและขึ้นอยู่กับคอนเซ็ปต์เพลงด้วย กลับมาที่นีกิ ฝีมือการเต้นของเขาเป็นจุดขายชัดเจนตั้งแต่ช่วงโปรแกรมฝึกหัดจนขึ้นเวทีอย่างเป็นทางการ การเคลื่อนไหวของนีกิชัด แข็งแรง แต่ก็ยืดหยุ่น มีเทคนิคการใช้ร่างกายและการแสดงอารมณ์ผ่านท่าเต้นที่ทำให้สายตาหลุดจากเขาไม่ได้เวลามีซอลโล่เต้น หลายช็อตในมิวสิกวิดีโอหรือการแสดงสดที่เป็นมุมชวนให้คนจดจำก็เพราะนีกิสามารถใส่รายละเอียดเล็ก ๆ ลงไปในท่าทางได้ เช่น การใช้มือ กำลังของกางแขน หรือจังหวะเบรกที่ลงตัว นั่นทำให้เขาได้รับการยอมรับในตำแหน่งเต้นหลักอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ข้อดีคือแม้เขาจะเป็นเต้นหลัก นีกิยังมีการพัฒนาด้านเสียงร้องและการแสดงใบหน้า ทำให้การแสดงรวมของวงมีมิติมากขึ้น สุดท้ายผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้ 'Enhypen' ดูลงตัวไม่ใช่แค่ตำแหน่งบนกระดาษ แต่เป็นการที่ฮีซึงกับนีกิเติมเต็มซึ่งกันและกัน: ฮีซึงให้เมโลดี้และความเป็นหัวใจของเพลง ขณะที่นีกิให้พลังและภาพที่ดึงสายตาบนเวที การรู้ตำแหน่งช่วยให้เข้าใจหน้าที่ แต่การชมการแสดงจริงจะทำให้รู้สึกถึงความเป็นทีม ซึ่งสำหรับผมเป็นส่วนที่ทำให้ติดตามวงนี้ต่อเนื่องและรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่พวกเขาปล่อยเพลงหรือขึ้นโชว์

บอกตรงๆ ว่าท่าเต้นของโมโม่ในมิวสิกวิดีโอยอดนิยมนั้นมีเสน่ห์จากความคมชัดและพลังที่เห็นได้ชัดตั้งแต่เฟรมแรก เธอไม่ใช่แค่สมาชิกคนหนึ่งที่ยืนตามคิว แต่เป็นคนที่ดึงสายตาให้โฟกัสด้วยไดนามิกของการเคลื่อนไหว ท่าเต้นของเธอมักผสมระหว่างการเคลื่อนไหวที่ชัดเจน (sharp isolation) กับการเคลื่อนไหวที่ไหลลื่น ทำให้ทุกฉากที่กล้องจับภาพใกล้ ๆ ดูมีพลังและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน ตัวอย่างในมิวสิกวิดีโออย่าง 'TT' และ 'What is Love?' จะเห็นได้ชัดว่าโมโม่มีสเต็ปที่เน้นจังหวะแข็งแรง เช่น การสไวป์แขนที่ชัดและจังหวะก้าวเท้าที่ตอกย้ำบีท ทำให้มุมกล้องตามจับท่วงท่าเธอแล้วรู้สึกว่าแรงกดของจังหวะเข้มขึ้นทันที ในงานเต้นบางเพลง โมโม่มักจะมีท่าที่คนจดจำได้ง่ายและกลายเป็นซิกเนเจอร์ของเธอ เช่นท่าที่มีการเตะสูงหรือคิกสั้น ๆ ผสมกับการบิดสะโพกเล็ก ๆ หรือการทำคอนทราสต์ระหว่างการยืดและการหดตัวของร่างกาย ซึ่งทำให้ท่าเดียวกันดูมีมิติบนเวทีและในมิวสิกวิดีโอ ตัวอย่างใน 'Dance the Night Away' จะเห็นว่ามันเป็นสไตล์ที่เน้นความปลดปล่อยมากขึ้น โมโม่จึงใส่การหมุนตัว ท่าเท้าแบบกระโดด และผสมคลื่นร่างกาย ทำให้ภาพรวมออกมาสนุกและคอนทราสต์กับส่วนที่เธอทำได้คมชัดเมื่อจำเป็น ส่วนในมิวสิกวิดีโอที่ต้องมีพาร์ทโชว์ท่าเต้นเร็ว ๆ เธอจะโชว์ความแม่นของฟุตเวิร์กและสปีดเท้าที่ช่วยเติมพลังให้ทั้งทีม มุมมองด้านการแสดงออกทางใบหน้าและการใช้กล้องก็สำคัญในการสร้างท่าที่โดดเด่น โมโม่ไม่เพียงขยับร่างกาย แต่ยังเล่นกับสายตาและการแสดงออก ให้เฟรมกลายเป็นฉากละครสั้น ๆ ในเพลงที่มีคอนเซ็ปต์เล่าเรื่อง เช่นใน 'What is Love?' เธอเล่นบทแบบการ์ตูนและมีการทำท่ามายเมติก (mime-like) สั้น ๆ ที่เข้ากับจังหวะเพลง ทำให้ท่าเต้นดูลื่นและมีอารมณ์ร่วมมากขึ้น อีกมุมหนึ่งคือการวางตำแหน่งบนเวที—เมื่อเป็นเฟรมกลุ่ม โมโม่มักได้รับมุมกล้องที่เน้นไดนามิกของเธอ เพราะสายตาและการเคลื่อนไหวที่ตัดกับเพื่อนร่วมวงทำให้ฉากดูไม่แบน โดยรวมแล้วท่าเต้นของโมโม่ในมิวสิกวิดีโอยอดนิยมคือการผสมกันอย่างลงตัวระหว่างพลัง ความคม และการแสดงออกที่จับต้องได้ ทำให้ทุกครั้งที่เห็นเธอในเฟรมใคร ๆ ก็ต้องเหลียวตาม นี่แหละเหตุผลที่เวลาดูมิวสิกวิดีโอแล้วชอบหยุดดูเฟรมที่เธออยู่ — มันให้ทั้งพลังและความเป็นดาวในทีเดียว

เราเพิ่งสังเกตท่าเต้นของแจมินในซีนเปิดของ MV ล่าสุดแล้วหยุดมองไม่ได้เลย — จังหวะเปิดค่อนข้างเน้นการเคลื่อนไหวแบบไหลลื่นผสมกับมุมช็อตใกล้ ๆ ที่โชว์รายละเอียดมือและข้อมือ ในย่อหน้าแรกของฉากเขาใช้การดึงตัวแบบเบา ๆ ที่ทำให้บอดี้ไลน์ชัดขึ้น ก่อนจะต่อด้วยการสลับน้ำหนักเท้าแบบรวดเร็วแบบช็อตต่อช็อต ทำให้แม้จะเป็นท่าที่ดูเรียบง่าย แต่ต้องการความแม่นยำมาก การใช้ไหล่และคอในการประสานกับมือทำให้เกิดเส้นสายที่สวย โดยเฉพาะท่าที่เขาใช้นิ้วชี้เป็นกรอบหน้าแบบสั้น ๆ นั้นเป็นสำเนียงเล็ก ๆ ที่ฉันชอบมาก พอถึงพาร์ทคอรัสจังหวะเปลี่ยนเป็นคอนทราสต์สูงขึ้น — มีทั้งสเต็ปสไลด์เล็ก ๆ ที่ทำบนปลายเท้าและจังหวะหยุดนิ่งที่ฉายภาพบุคลิกของเขาเต็ม ๆ ท่าโลว์คีย์แบบที่ไม่ได้ใช้แรงเยอะแต่เน้นท่าทางและมุมกล้องช่วยให้เขาดูมีออร่ามากกว่าการโชว์พละกำลังล้วน ๆ ท่าเหล่านี้ทำให้ความเป็นแดนซ์ป็อปผสมความเป็นนักแสดงของเขาโดดเด่นขึ้นเรื่อย ๆ และท้ายสุดฉันคิดว่า MV นี้วางท่าให้เขาได้ชี้มุมกล้องก่อนตัดไป ทำให้เหลือความประทับใจอยู่ในใจผู้ชมได้ดี

นี่คือชุดวิดีโอที่ฉันมักจะแนะนำเวลามีคนอยากฝึกท่าเต้นที่จับใจคนดูอย่าง 'หัวใจโดนเธอ' — เริ่มจากคลิปซ้อมแบบเต็มท่า (dance practice) ที่ถ่ายมุมตรงทั้งตัว เพราะเห็นการวางน้ำหนักเท้าและมุมของไหล่อย่างชัดเจน คลิปแบบนี้จะช่วยให้จับสเต็ปพื้นฐานได้ไวขึ้นและเข้าใจการเชื่อมท่อนระหว่างคอร์สและคอรัส อีกมุมที่ขาดไม่ได้คือวิดีโอสลโลว์เบรกดาวน์ (slow breakdown) ที่แยกจังหวะกับมือ-เท้าเป็นชิ้นเล็ก ๆ ช่องที่ชอบดูมักจะใส่เส้นกริดหรือตัวชี้ตำแหน่งเพื่อให้จับซิงโครได้ง่ายขึ้น จากนั้นควรหามุมถ่ายจากด้านข้างหรือมุม 45 องศาเพื่อดูการย้ายสะโพกและการบิดตัว ซึ่งมักไม่ชัดในมุมตรง สุดท้ายผสมนิดหนึ่งกับคลิป tutorial แบบมิเรอร์ที่สอนแบบสะท้อน ทำให้เวลาฝึกหน้ากระจกจะง่ายขึ้นกว่าการดูแบบหน้ากล้องตรง ๆ ฉันมักวนคลิปพวกนี้จนกว่าจะมั่นใจ แล้วค่อยสปีดขึ้นจนเท่าของเพลงจริง — มันเป็นวิธีที่ได้ผลเสมอสำหรับฉัน