จอนวิค2 เนื้อเรื่องเชื่อมกับภาคแรกอย่างไร

ดิฉันมองว่า 'John Wick: Chapter 3 – Parabellum' วางสะพานเล็กๆ ไว้ชัดเจนจนทำให้ภาคต่อเป็นไปได้อย่างสมเหตุสมผลและมีแรงขับเคลื่อน ซึ่งจุดเชื่อมหลักอยู่ที่การทำให้สถานะของจอห์นเปลี่ยนจากนักฆ่าที่ยังมีชื่อเสียงเป็นคนถูกประกาศตายและถูกตามล่าแบบไม่เหลือที่พึ่งเลย ฉากสุดท้ายที่วินสตันยิงจอห์นตกจากหลังคาแล้วประกาศว่าเขาตาย เป็นการตัดความปลอดภัยทางสังคมของตัวละครทันที แต่ทิ้งร่องรอยที่สำคัญไว้: จอห์นไม่ได้ตายจริง เขาถูกช่วยโดยผู้นำเครือข่ายที่อยู่ใต้ดินอย่างบาวรีคิง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าระบบอำนาจของโลกนักฆ่ายังคงมีช่องว่างให้ต่อสู้ได้ เรื่องราวของภาค 4 เลยเริ่มจากตรงนี้ — คนที่ถูกทรยศแต่ยังมีชีวิตและพันธมิตรใหม่ กลายเป็นแรงผลักดันให้เขาต่อกรกับ 'High Table' มากขึ้น มุมมองแบบหนังที่ชอบเล่าเรื่องคนที่พังทลายแล้วลุกขึ้นสู้ซ่อมแซมบาดแผล ทำให้ภาค 4 นำจอห์นเข้าสู่สงครามที่ใหญ่ขึ้น ทั้งด้านการเมืองขององค์กรและการต่อสู้แบบตัวต่อตัว ซึ่งทั้งหมดเชื่อมโยงโดยพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นตอนท้ายของภาค 3 — นี่แหละคือสะพานที่ลากจากจุดสิ้นสุดสู่จุดเริ่มต้นของภาค 4 แบบไม่กระโดดข้ามช่องว่างให้คนดูงง ผลลัพธ์คือความต่อเนื่องที่รู้สึกเป็นธรรมชาติกับตัวละครและแรงจูงใจของเขา

การกลับมาของเรื่องราวใน 'John Wick: Chapter 2' ต่อจากภาคแรกอย่างชัดเจนเพราะมันเริ่มจากผลของการตัดสินใจเดิมที่จอห์นทำไว้: การคืนคำสาบานกับกล่องวงแหวนที่เรียกว่า 'marker' ทำให้เขาถูกดึงกลับเข้าไปสู่โลกที่พยายามหนีออกมา ฉันมองว่าภาคสองไม่ได้เริ่มจากศูนย์อีกครั้ง แต่วางเนื้อหาต่อจากจุดที่ภาคแรกทิ้งไว้ — จอห์นพยายามมีชีวิตสงบ แต่หนี้ในอดีตเรียกร้องให้เขาจ่าย ฉันรู้สึกว่าพล็อตถูกออกแบบราวกับเกมหมากรุก: ซานติโน่ (คนที่ยื่น marker) ใช้ประโยชน์จากข้อผูกมัดของจอห์นให้ไปจัดการกับน้องสาวของเขาเพื่อชิงตำแหน่งในตระกูลสูงสุด การไปปฏิบัติการที่กรุงโรมเป็นการยืนยันถึงความซับซ้อนของโลกใต้ดิน — พิธีกรรม ความกตัญญู และผลตอบแทนที่โหดร้าย จากนั้นการหักหลังที่ตามมาทำให้สถานการณ์พลิกและบีบบังคับให้จอห์นต้องเลือกทำสิ่งที่เขาไม่อยากทำอีกครั้ง ท้ายที่สุด ฉันคิดว่าภาคสองสะท้อนให้เห็นว่าในจักรวาลนี้ ไม่มีทางออกง่าย ๆ การกระทำหนึ่งนำไปสู่การตอบโต้ที่ใหญ่กว่า และการตัดสินใจปิดบัญชีส่วนตัวกลับกลายเป็นชนวนให้เขาตกเป็นเป้าทั่วโลก ตอนจบที่จอห์นทำสิ่งต้องห้ามในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของพวกนักฆ่า ทำให้เขาโดนโค่นสถานะและเปิดทางให้เรื่องราวพุ่งทะยานไปยังบทต่อไป ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมภาคสองจึงเป็นสะพานที่แข็งแรงระหว่างภาคแรกกับสิ่งที่กำลังมาถึง

เส้นเชื่อมที่ชัดเจนที่สุดคือการ 'คืนชีพ' ของโลกใต้พิภพที่เริ่มปูพื้นมาตั้งแต่ 'John Wick' ภาคแรก และมันถูกยึดโยงเข้ากับเนื้อเรื่องของ 'John Wick 2' ด้วยเครื่องหมายที่เรียกว่า marker ซึ่งเป็นตัวจุดชนวนให้อดีตที่คิดว่าจบไปแล้วกลับมาฉุดรั้งชีวิตของจอห์นอีกครั้ง ฉันมองว่าเหตุการณ์ในภาคแรก—การสูญเสียภรรยา การตายของลูกสุนัขตัวแรก และการตัดสินใจกลับเข้าสู่วงการเพื่อล้างแค้น—ทำให้ตัวละครของจอห์นมีทั้งความเปราะบางและความตั้งใจแบบคมกริบ ตอนท้ายของภาคแรกเมื่อเขาได้ลูกสุนัขตัวใหม่ มันไม่ใช่แค่ของปลอบใจ แต่มันกลายเป็นสัญลักษณ์ว่าจอห์นพยายามเริ่มต้นใหม่ แต่โลกที่เขาเคยหลุดออกจากมันไม่ยอมให้เขาหายไปง่ายๆ ส่วนตัวฉันชอบว่าทีมเขียนใช้ marker เป็นสะพานเชื่อมแบบธรรมดาแต่ทรงพลัง—มันไม่ใช่แค่ของสวยงาม แต่เป็นสัญญาทางเลือดที่บังคับให้จอห์นต้องทำสิ่งที่ขัดกับอุดมการณ์การอยู่อย่างสงบใหม่ของเขา เมื่อซานติโน่ปรากฏตัวในฉากแรกๆ ของ 'John Wick 2' และยก marker ขึ้นมา นั่นคือการบอกเป็นนัยว่าอดีตยังมีบทบาทสำคัญ และการที่จอห์นตัดสินใจรับงานนั้นไม่ได้เกิดจากความโลภหรือความหิวโหยของความรุนแรง แต่เป็นเพราะระบบกฎเก่า—มันเป็นการผูกชะตาเรื่องราวระหว่างสองภาคอย่างตรงไปตรงมา สุดท้าย ผลลัพธ์จากการยอมรับ marker ทำให้โทนเรื่องเปลี่ยนจากแค่การล้างแค้นเฉพาะหน้ามาเป็นการปะทะกับองค์กรทั้งระบบ การทรยศช่วยผลักดันเนื้อหาไปสู่ความขัดแย้งที่ใหญ่กว่าและสร้างผลกระทบระยะยาวให้กับตัวละคร ในมุมของฉัน นี่คือการต่อเนื่องที่ฉลาด: ภาคแรกปลูกเมล็ดพันธุ์ของอดีตและบาดแผล ส่วนภาคสองก็ลงมือขุดรากเก่าๆ ออกมาอย่างรุนแรง จบด้วยการปล่อยให้ตัวละครต้องเผชิญหน้ากับผลของการเลือกเอง—ซึ่งมันทั้งน่าเศร้าและน่าดึงดูดใจในเวลาเดียวกัน

หลังจากดู 'John Wick: Chapter 2' ซ้ำหลายรอบ ทำให้ฉันเริ่มมองเห็นว่าภาคนี้ทำหน้าที่เป็นสะพานที่ทำให้จักรวาลของเรื่องขยายตัวอย่างชัดเจนและเป็นระบบมากขึ้น องค์ประกอบที่เด่นที่สุดคือการปูพื้นฐานกติกาและสถาบันภายในโลก — เครื่องหมาย (marker), เหรียญทอง, และแนวคิดเรื่องเขตปลอดภัยอย่าง 'Continental' ถูกขยายความจนไม่ใช่แค่กิมมิกอีกต่อไป แต่กลายเป็นกลไกที่ขับเคลื่อนพล็อตทั้งเรื่องได้อย่างมีเหตุผล ตัวละครอย่าง 'Santino D'Antonio' ถูกใช้เป็นตัวเชื่อม: เขาไม่ใช่แค่ตัวร้ายชั่วครั้งคราว แต่เป็นปัจจัยที่ดึงอดีตของตัวเอกกลับมา ทำให้การกระทำของจอห์นในภาคแรกมีผลเชื่อมโยงต่อเหตุการณ์ต่อมา และท้ายที่สุดก็เป็นชนวนที่ส่งผลให้เกิดสถานะ 'excommunicado' ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของภาคต่อที่ตามมา ในเชิงเทคนิคและโทนเรื่อง ภาคสองรักษาคอนเซ็ปต์ภาพรวมจากภาคแรกไว้ แต่ขยายการจัดวางฉากแอ็กชันและภูมิศาสตร์ให้หลากหลายขึ้น — ดูได้จากฉากสู้ในพิพิธภัณฑ์หรือฉากใต้ดินที่มีบรรยากาศเฉพาะตัว นอกจากนี้ยังวางเส้นเรื่องบางส่วนให้ชัดเจนสำหรับภาคต่อ เช่น การตัดสินใจของตัวละครหลักที่ละเมิดกฎของ 'Continental' ทำให้เกิดผลลัพธ์ในเชิงระบบและส่งต่อเป็นเงื่อนไขสำคัญใน 'John Wick: Chapter 3 – Parabellum' ซึ่งการประกาศรางวัลหัวคิวย่อมส่งผลต่อรูปแบบการไล่ล่าและขยายเครือข่ายลูกจ้างรับจ้างในโลกของหนัง นี่คือเหตุผลที่ภาคสองรู้สึกเหมือนสะพานเชิงพล็อต — ไม่เพียงจบภารกิจหนึ่ง แต่เปิดแผนผังของโลกที่ยังมีเรื่องให้เล่าอีกมาก

ทุกครั้งที่นึกถึงการต่อเนื่องของเนื้อหาใน 'คุโรโกะ โนะ บาสเก็ต' ภาคสอง เราเห็นว่ามันทำหน้าที่เป็นสะพานที่เชื่อมทั้งความขัดแย้งและการเติบโตของตัวละครจากภาคแรกอย่างแนบชิด ภาคสองเริ่มด้วยแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นจากการแข่งขันที่สูงขึ้นกว่าเดิม ฉากต่อฉากจะโยงกลับไปยังมุมมองและเหตุการณ์ที่ยังไม่จบในภาคแรก เช่น การทำงานร่วมกันระหว่างคุโรโกะกับกางามิที่ถูกตั้งคำถามบ่อยครั้ง ความสามารถเฉพาะตัวของแต่ละคนไม่ได้ถูกยกขึ้นมาเพื่อโชว์เพียงอย่างเดียว แต่ถูกใช้เป็นจิ๊กซอว์ให้ทีมเดินเกมต่อไป เหตุการณ์ในภาคแรกจะถูกเรียกกลับด้วยแฟลชแบ็กหรือบทสนทนาที่ทำให้รู้สึกว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นยังมีผลต่อการตัดสินใจในสนาม นอกจากนี้ ภาษาของภาคสองมักจะเพิ่มรายละเอียดเชิงแทคติกและมิติทางอารมณ์ที่ทำให้คู่แข่งแต่ละทีมมีน้ำหนักขึ้น เราเห็นการขยายความของอดีต Generation of Miracles ผ่านบทสนทนาและแมทช์ที่ทำให้ปมดราม่าจากภาคแรกคลี่คลายหรือยิ่งตอกย้ำความเป็นปัจเจกของบุคคลนั้นๆ ไม่ใช่แค่ผลแพ้ชนะ แต่เป็นการวัดว่าใครเติบโตขึ้น พัฒนากลยุทธ์ และยอมรับข้อจำกัดของตัวเองอย่างไร โดยสรุปแล้ว ภาคสองไม่ใช่แค่การต่อเกม แต่เป็นการต่อความหมายและผลกระทบของสิ่งที่เกิดขึ้นในภาคแรก เรามองเห็นการเชื่อมต่อทั้งแบบตรงไปตรงมาและแบบสะท้อน เพื่อให้เรื่องราวเดินหน้าต่ออย่างมีน้ำหนักและทำให้ตัวละครเติบโตขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

แปลกที่เส้นเรื่องเล็กๆ ใน 'John Wick' กลายเป็นสงครามระดับโลกใน 'John Wick: Chapter 4' และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ภาคนี้เชื่อมกับหนังภาคก่อนๆ ได้แนบแน่นมาก ผมมองว่าเริ่มจากจุดเล็กๆ ในภาคแรก—การสูญเสียสุนัขและการถูกดึงเข้าสู่วงการใต้ดิน—ซึ่งเปิดเผยกฎและความโหดร้ายของโลกนี้ ภาคสองขยายขอบเขตด้วยสัญญาและเครื่องหมายที่ผูกมัดจอห์น กับภาคสามที่ผลลัพธ์ของการถูกประกาศตนเป็นผู้ต้องหาทั่วโลก ทำให้ภาคสี่ต้องรับผิดชอบทั้งมรดกเดิมและผลจากการตัดสินใจเดิมๆ ใน 'Chapter 4' ความสัมพันธ์กับตัวละครเก่าๆ อย่างการหักเหลี่ยมของวินสตัน การช่วยเหลือจากบาวรีคิง และความหลายหลากของพันธมิตร เป็นการต่อเนื่องจากแผลเก่าๆ ที่เปิดไว้ นักประวัติศาสตร์ของโลกใต้ดินนี้จะเห็นว่าเรื่องราวเป็นเหมือนลูกโซ่—การกระทำในอดีตมีผลทันทีและสะท้อนมาถึงการต่อสู้ครั้งสุดท้าย การออกแบบเหตุการณ์ การเมืองของ High Table และกฎของ Continental ถูกต่อยอดเพื่อพาเราไปสู่บทสรุปที่มีน้ำหนักจริงๆ

ความต่อเนื่องในเนื้อหาของภาคสองทำให้รู้สึกเหมือนกำลังเดินตามรอยที่ภาคแรกปูไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ — ทุกเรื่องเล็กเรื่องน้อยจากภาคแรกไม่ได้หายไป แต่นำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงให้เหตุการณ์ในภาคสองลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ฉากเปิดของภาคสองต่อจากจุดที่ทีมของ 'คุโรโกะ โนะ บาสเก็ต' กำลังเตรียมตัวลงแข่งในทัวร์นาเมนต์ใหญ่ นั่นหมายความว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ศักยภาพที่โชว์ในภาคแรก และความแค้นค้างคาของคู่แข่งกลายเป็นตัวขับเคลื่อนเรื่องหลักทันที — สไตล์การเล่าเรื่องไม่ตัดขาด แต่ขยายให้เห็นผลที่ตามมา เช่น ทักษะเฉพาะตัวที่เราเห็นในภาคแรกถูกนำไปพัฒนาให้มีน้ำหนักมากขึ้นในสนามแข่งจริง ตัวอย่างที่ชัดคือการเป็นปะทะกันระหว่างทีมที่มีดาวเด่นจากเจเนอเรชันเดียวกัน ความขัดแย้งระหว่างผู้เล่นสองคนที่ภาคแรกแค่ปะทุ กลายเป็นแมตช์ที่มีเดิมพันสูงและเปิดเผยมุมมองภายในจิตใจของแต่ละคนมากขึ้น ฉากแฟลชแบ็กไม่ใช่แค่เพื่อย้อนไปดูอดีต แต่ใช้เชื่อมเหตุผลว่าทำไมบางเทคนิคถึงใช้ได้ผลหรือทำไมผู้เล่นต้องเลือกเดินทางแบบนั้น ผลลัพธ์คือความต่อเนื่องที่ทั้งสมเหตุสมผลและตื่นเต้น — ทำให้การดูต่อจากภาคแรกรู้สึกคุ้มค่าและเต็มไปด้วยความหมาย

เราเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ ที่กลายเป็นสายใยสำคัญระหว่าง 'John Wick' กับภาคต่อ — นั่นคือการวางรากฐานโลกใต้ดินของเรื่องเอาไว้ตั้งแต่ต้น ฉากในโรงแรม 'Continental' ที่มีวินสตันและชาร์อนทำหน้าที่เป็นเสมือนกติกาและผู้พิทักษ์กฎ ทำให้โลกของจอห์นวิคไม่ใช่แค่การล้างแค้นส่วนตัว แต่เป็นระบบที่มีกฎ ระเบียบ และผลตอบแทน ฉากนี้ในภาคแรกให้ความรู้สึกว่าแค่ก้าวผิดก็มีผลยาวเหยียด ซึ่งภาคต่อเอามาขยายเป็นเครือข่ายระดับโลกได้อย่างลงตัว นอกจากนั้นตอนจบของภาคแรกที่จอห์นกลับไปหาชีวิตเรียบง่ายอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ในสถานะคนเดิม — เขายังแบกบาดแผลและชื่อเสียงไว้ ซึ่งเป็นตัวจุดชนวนให้ศัตรูเก่าและอำนาจใหม่ต้องมีปฏิกิริยา ตรงนี้เองที่ภาคต่อหยิบไปต่อเรื่อง: ความสัมพันธ์กับวินสตัน ความเป็นตำนาน 'Baba Yaga' และสภาพแวดล้อมที่มีทั้งกฎและช่องโหว่ ทำให้การต่อเนื่องระหว่างสองภาคมีความสมเหตุสมผลและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดแบบภาพยนตร์สืบสวนอาชญากรรมคลาสสิกอย่างใน 'The Godfather' แต่ถูกปรับให้เข้ากับโลกซ้อนโลกของนักฆ่า

พอเปิดเรื่อง 'John Wick: Chapter 4' ความรู้สึกแรกที่ย้ำชัดคือหนังไม่ใช่จุดเริ่มต้นใหม่ แต่เป็นการต่อเนื่องจากข้อสรุปของภาคก่อนอย่างตรงไปตรงมา ตอนท้ายของ 'John Wick: Chapter 3 – Parabellum' ทิ้งปมสำคัญไว้—ความขัดแย้งกับตารางอำนาจของ 'High Table', บทบาทของวินสตัน และการถูกประกาศเป็นบุคคลนอกกฏหมาย—ซึ่งภาคนี้หยิบประเด็นเหล่านั้นมาขยายต่อทันที ฉากเปิดและบรรยากาศบางช่วงทำให้รู้สึกเหมือนกำลังอ่านบทต่อของนิยายที่ค่อยๆ เผยชั้นของโลกใต้ดินมากขึ้น แทบจะไม่มีการรีเซ็ตสถานะ องค์ประกอบทั้งเรื่องความแค้น ความภักดี และกฎของคอนติเนนทัลยังคงเป็นแกนกลางที่ขับเคลื่อนตัวละครและเหตุการณ์ ตัวละครหลักที่กลับมาอย่างวินสตันและบาเวอรี่คิงให้ความต่อเนื่องเชิงอารมณ์และเชิงยุทธศาสตร์ วินสตันยังคงเป็นตัวแปรที่ทำให้เกิดความไม่แน่นอน—การตัดสินใจในภาคก่อนส่งผลสะเทือนจนเห็นได้ชัดในภาคนี้ ส่วนจอห์นเองยังแบกผลของการกระทำทั้งหมดไว้ ทั้งเรื่องของมาร์คเกอร์ที่เคยผูกพันเขาและการขัดขืนกฎที่ทำให้ศัตรูลุกขึ้นมาเป็นโศกนาฏกรรมระดับโลก หนังยังเติมตัวละครใหม่ที่มีแรงจูงใจแฝงเชิงการเมืองและอำนาจ ทำให้การต่อสู้ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวอีกต่อไป แต่กลายเป็นการชนกันของระบบ เรื่องเล่าหลายเส้นยังเชื่อมกันผ่านสถานที่เด่น ๆ อย่างโรงแรม 'Continental' ที่ยังคงเป็นศูนย์กลางของกฎและความเป็นกลางที่ถูกท้าทาย ในแง่ของธีมและสไตล์ ภาคสี่สานต่อภาษาภาพและโทนที่หนังภาคก่อนสร้างไว้—การต่อสู้แบบเดิมที่ขยับสเกลใหญ่ขึ้น ทั้งฉากบู๊ที่มีการออกแบบการเคลื่อนไหวและการจัดแสงที่ส่งผลต่อความรู้สึกเหมือนเป็นตำนานที่เดินได้ นอกจากนี้หนังยังตอบคำถามบางอย่างจากภาคก่อนและตั้งคำถามใหม่เกี่ยวกับผลลัพธ์ของการเลือกทางจอห์น ความสัมพันธ์แบบพันธะสัญญา (markers) ความหมายของความเป็นอิสระ และราคาที่ต้องจ่ายเมื่อขัดคำสั่งของอำนาจสูงสุด นั่นทำให้การชมรู้สึกทั้งคาดหวังและเห็นคุณค่าของการต่อเนื่องทางเรื่องเล่า สรุปแล้ว 'John Wick: Chapter 4' ทำงานเป็นภาคต่อได้ดีในแง่ของการเชื่อมโยงกับภาคก่อน มันไม่พยายามตัดขาดจากสิ่งที่เคยเกิดขึ้น แต่เลือกที่จะต่อยอด ทั้งในระดับเนื้อเรื่อง ตัวละคร และโลกทัศน์ของเรื่อง เหมือนการอ่านตอนถัดไปของนิยายแอ็กชันที่เรารู้จัก ซึ่งให้ทั้งความพอใจจากการตอบปมเดิมและความตื่นเต้นจากปมใหม่ที่ถูกตั้งเอาไว้ เป็นความรู้สึกที่ผสมระหว่างอิ่มใจและยังคงอยากรู้ว่าการเดินทางของจอห์นจะจบลงอย่างไร

มาดูกันว่าภาคสองของ 'John Wick' เล่าเรื่องราวอย่างไรตั้งแต่ต้นจนจบแบบเรียบง่ายแต่ครบถ้วน หลังจากเหตุการณ์ในภาคแรก จอห์นกลับมาสู่โลกของนักฆ่าเมื่อมีหนี้สัญญาเลือดที่ยังคงค้ำคอ—สานติโน ดันโตนิโอ ปรากฏตัวเพื่อทวงเครื่องหมายที่จอห์นให้ไว้ในอดีต เครื่องหมายนั้นบังคับให้จอห์นต้องไปทำภารกิจฆ่าคนหนึ่งคนเพื่อชดใช้: นั่นคือน้องสาวของสานติโนที่มีตำแหน่งสำคัญในที่ของเธอ การเดินทางพาเขาไปถึงโรมซึ่งเป็นฉากของการปะทะในสุสานใต้ดินกับบอดี้การ์ดคนสำคัญ และการต่อสู้ที่อาศัยความชาญฉลาดมากกว่าการใช้กำลังล้วนๆ เมื่อจอห์นกลับมายังนิวยอร์ก สานติโนกลับหักหลังและประกาศรางวัลชีวิตของเขา ส่งผลให้จอห์นต้องเจอกับนักฆ่าจำนวนมากตามล่าจนเกิดการปะทะหลายครั้งตั้งแต่คลับใต้ดิน โรงพยาบาล ไปจนถึงโรงแรมที่มีข้อตกลงพิเศษระหว่างนักฆ่า จุดสำคัญคือตอนที่จอห์นตัดสินใจฆ่าสานติโนบนพื้นที่ของ 'Continental' ซึ่งถือเป็นการกระทำต้องห้าม นั่นทำให้ผู้จัดการสถานที่ต้องประกาศบทลงโทษแรงสุด—การตัดสิทธิ์ทั้งหมด ส่งผลให้จอห์นกลายเป็นเป้าหมายเปิดทั่วโลก พาร์ทท้ายลงท้ายด้วยภาพจอห์นที่แบกรับบาดแผลและผลของการตัดสินใจนั้น ขณะที่ทางเลือกใหม่กับกลุ่มใต้ดินก็ถูกยื่นมาให้ เป็นตอนจบที่เปิดประตูสู่ภาคต่อและสะท้อนถึงราคาที่ต้องจ่ายเมื่อกลับเข้าสู่โลกเก่าๆ ด้านงานแอ็กชันยังคมและเรียงร้อยเหมือนงานสตันท์จากหนังอย่าง 'The Raid' ที่เน้นความต่อเนื่องของการต่อสู้แบบไม่ให้หยุด หย่อนความเร็วของเรื่องราวได้ดี