จะทำทรงผมไทยโบราณ ผู้ชาย ให้เหมือนละครพีเรียดยังไง?

ลองนึกภาพยืนหน้ากระจกแล้วมัดผมขึ้นเป็นทรงจีนโบราณแบบที่ตัวละครใน 'The Untamed' ใส่ — นั่นคือความรู้สึกที่ฉันอยากให้คุณได้ลองทำตามแบบง่าย ๆ ที่ยังดูเนี้ยบและทนงานคอสเพลย์ได้ทั้งวัน การเริ่มต้น สำคัญที่สุดคือฐานผม: ถ้าคุณมีผมสั้น ให้เลือกวิกคุณภาพดีสีเดียวกับผมที่ต้องการ ใช้แผ่นผ้ารองหรือฟองน้ำเล็ก ๆ (padding) เพื่อสร้างความพองของทรงด้านหลัง แล้วปักผมจริงหรือวิกลงไปด้วยเข็มย้ำและด้ายเย็บแบบหยาบ ๆ ติดเทปสองหน้าเฉพาะจุดที่ต้องการความแน่น อย่าลืมใช้กิ๊บหนีบและยางรัดแบบแบนเพื่อซ่อนรอยย่น เทคนิคการมัด: สำหรับทรงมวยสูงหรือเกล้ามวยครึ่งหัว ให้แยกผมด้านบนกับด้านล่าง ก่อนม้วนผมเป็นมวยให้โรยแป้งผมหรือพาวเดอร์เพิ่มความฝืด แล้วฉีดสเปรย์ผมแบบแรงปานกลาง เมื่อมวยอยู่ในตำแหน่งที่ต้องการ ให้ใช้กิ๊บ U-shaped หลายตัวปักจากด้านในออกมาด้านนอก เพื่อความแน่นและไม่เสียรูปทรงตลอดงาน ถ้ามีเครื่องประดับเช่นเข็มเงินหรือผ้าคาดศีรษะ ให้ยึดกับฐานมวยด้วยด้ายเล็กๆ จะได้ไม่หลุดง่าย สิ่งที่ฉันชอบทำเป็นพิเศษคือเล่นเลเยอร์ของผมหน้าม้าและผมข้างแก้มให้ดูมีชีวิต ไม่จำเป็นต้องให้เรียบเป๊ะทั้งหมด ความไม่เรียบเล็กน้อยจะทำให้ภาพรวมสมจริงกว่า และอย่าลืมเตรียมชุดซ่อมฉุกเฉิน เช่น กิ๊บสำรอง กาวผมน้ำและสเปรย์ติดทน เวลาใส่ชุดแล้วขยับเยอะ ๆ จะได้ไม่ต้องกังวลมาก เหมือนได้กลับเป็นตัวละครที่ชอบอีกครั้ง — สนุกมากเลยตอนเห็นทรงมันเข้าที่จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของคาแรกเตอร์

ทรงผมนางวันทองในละครมีรายละเอียดละเมียดที่ทำให้เป็นเอกลักษณ์มาก ไม่ใช่แค่การม้วนหรือรวบ แต่เป็นการจัดช่อและติดเครื่องประดับให้ดูบาลานซ์กับหน้าและชุด ฉันชอบสังเกตมุมไล่สายผมที่ปล่อยลงมา ระยะการม้วน และการวางตุ้มหูหรือเข็มกลัดที่ทำให้ทรงนั้นดูมีพลัง เวลาเริ่มลงมือ เราจะเตรียมเสริมโดยใช้วิกบางส่วนหรือผ้ารองให้เป็นฟอร์มก่อน เพื่อให้ได้โครงทรงที่มั่นคง วัสดุที่ใช้เช่นใยสังเคราะห์สีเดียวกับผมจริง กิ๊บ/ก้อนดินสอเล็กๆ ใช้ยึด ตลอดจนสเปรย์ที่ยึดเกาะดีแต่ไม่แข็งจนเกินไป เทคนิคที่เราใช้คือแบ่งผมเป็นชั้นๆ ม้วนเป็นวงกลมแล้วค่อยๆ เก็บเป็นช่อ ทำด้านหน้าที่มีปอยผมลงมานิดหน่อยเพื่อให้หน้าดูอ่อนโยน และวางเครื่องประดับแบบที่เห็นใน 'นางวันทอง' ให้ตรงจุด เช่น วางมุกเล็กที่กลางศีรษะและติดทองเปลวบางชิ้นที่ปลายผม ทำซ้อมกับชุดก่อนวันจริง แล้วปรับขนาดช่อตามโครงหน้า ผลลัพธ์จะออกมาเหมือนในจอแต่ยังใส่ความเป็นตัวเองเข้าไปได้

มีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมสังเกตว่าทำให้ทรงผมจีนโบราณดูสมจริงขึ้นอย่างมาก และงานผมบนเวทีหรือกองถ่ายไม่ใช่แค่การมัดให้ตรงทรงเท่านั้น ฉันมักเริ่มจากภาพรวมของคาแรกเตอร์ก่อน — ยศศักดิ์ สถานะ และยุคสมัยจะกำหนดรูปร่างของจุกผม การแยกผม และการมีปอยผมตรงกรอบหน้า จากนั้นผมจะเลือกวัสดุที่ให้ความสมจริง เช่น การใช้วิกที่ทอด้วยเส้นผมจริงหรือตัวยา (yak hair) แทนวิกสังเคราะห์ เพราะแสงบนกล้องจะตอบสนองต่างกันมาก อีกจุดที่ผมให้ความสำคัญคือการทำผมให้ดูหนาและมีมวลด้วยการใส่เสริม (padding) ภายในจุกหรือมวย เพื่อให้เวลาผู้แสดงเคลื่อนไหวทรงไม่ยุบง่าย ฉันมักใส่รายละเอียดเล็กๆ เช่น เส้นผมที่หลุดออกมาเล็กน้อย ปอยผมหน้าผากที่ถูกแต่งด้วยน้ำมันหรือยาทำผมบางๆ ให้เงาเล็กน้อย รวมทั้งการใช้เครื่องประดับที่สะท้อนสถานะ เช่น ปิ่นทองหรือเข็มกลัดไม้ ซึ่งต้องยึดแน่นด้วยตะขอเย็บหรือหวีติด หลีกเลี่ยงการใช้กาวแบบรุนแรงบนผิวหนังโดยไม่จำเป็น และต้องคำนึงถึงความสะดวกเมื่อมีฉากต่อสู้หรือฉากเต้น เพราะทรงที่ดูสวยแต่เคลื่อนไหวยากจะทำให้การแสดงดูไม่เป็นธรรมชาติ สรุปแล้วการผสมผสานระหว่างวัสดุคุณภาพ รายละเอียดเล็กๆ รอบกรอบหน้า และความรู้เรื่องยุคสมัย จะทำให้ผมจีนโบราณบนหน้าจอดูมีชีวิตขึ้นจริงๆ

ในกรุงเทพฯมีร้านทำผมหลายแห่งที่รับทำทรงผมจีนโบราณสำหรับผู้ชาย ซึ่งแต่ละร้านมักจะแบ่งบริการเป็นหลายแนวตามความต้องการของลูกค้าและวาระงานต่าง ๆ ผมเป็นคนชอบแต่งตัวธีมประวัติศาสตร์ เลยไปลองมาหลายแบบ: ทรงมวยผมสไตล์ฮั่น (มวยสูงหรือมวยต่ำพร้อมกลัดผมไม้/โลหะ) เหมาะกับชุดราชสกุลและงานพิธีแบบเป็นทางการ; ทรงผมถักยาวแบบแมนชูหรือ 'queue' ที่มีการโกนบางส่วนด้านหน้าแล้วถักเปียยาว เหมาะกับงานคอสเพลย์หรือการรีครีเอทฉากจากละครยุคชิง; และทรงผูกครึ่งบนปล่อยครึ่งล่าง (half-up) ที่ให้ความรู้สึกเซียน/นักรบยุคโบราณ ทำได้ทั้งแบบใส่วิกหรือใช้ผมจริงถ้าผมยาวพอ บริการในกรุงเทพฯไม่ได้มีแค่ตัดกับจัดทรง ยังรวมถึงการต่อผม เติมวอลลุ่ม ติดวิกผสม ติดเครื่องประดับอย่างปิ่นและเข็มกลัดทอง และการย้อมสีให้เข้ากับคาแรกเตอร์ ค่าใช้จ่ายและเวลาทำงานขึ้นกับความละเอียด ถ้าต้องการใส่เครื่องประดับหรือทำทรงที่ต้องถักละเอียด ๆ ควรจองล่วงหน้า ผมมักเลือกร้านที่มีผลงานโชว์และสามารถทำผมโฟโต้ชู้ตได้ดี เพราะทรงจีนโบราณถ่ายรูปออกมาเห็นรายละเอียดมากกว่าที่ตาเห็น และการแต่งหน้าร่วมกับทรงผมช่วยให้ลุคสมบูรณ์แบบกว่าแค่ระบบผมอย่างเดียว

ทรงผมจีนโบราณสำหรับผู้ชายมีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ลุคออกมามีเสน่ห์ทั้งแบบสุภาพและแบบหนักแน่นพร้อมลงสนามรบ เริ่มด้วยการเตรียมผมให้เรียบและไม่พันกัน โดยหวีจากปลายขึ้นโคนเพื่อไม่ทำร้ายเส้นผม แล้วแบ่งผมเป็นสามส่วนหลัก: ด้านบน ด้านข้าง และด้านหลัง การมัดผมแบบเกล้าสูง (topknot) นิยมรวบผมด้านบนให้แน่นก่อน แล้วจึงเกล้าม้วนเป็นมวยเล็กๆ เวลารวบให้ใช้ผ้าเนื้อนุ่มหรือเชือกผ้าประดับเพื่อให้สัมผัสแบบโบราณและช่วยถนอมเส้นผม หลังจากรวบแล้ว การล็อกมวยด้วยเข็มกลัดผมหรือกิ๊บโลหะเล็กๆ จะช่วยให้ทรงคงทน ถ้าชอบลุคดุดันแบบนักรบ ให้ดึงผมด้านข้างบางส่วนออกเล็กน้อยเพื่อให้มีความหยาบและไม่เรียบริบ อีกทางเลือกคือมัดครึ่งหัว (half-up bun) สำหรับคนที่ยังอยากโชว์ความยาวด้านหลัง โดยรวบเฉพาะผมด้านบนแล้วม้วนเป็นมวยต่ำ การใช้แว็กซ์ชนิดอ่อนจะช่วยจัดทรงและให้ความเป็นธรรมชาติ ไม่แข็งมาก ลองดูสไตล์จากภาพวาดและเรื่องเล่าเก่าๆ เช่นฉากใน 'สามก๊ก' ที่จะเห็นความหลากหลายของการมัดผม—บางคนมวยสูงเพื่อความเป็นผู้นำ บางคนมวยต่ำเพื่อความสง่างาม การฝึกทำกับหุ่นหรือใช้เชือกผ้าในการผูกซ้ำๆ จะช่วยให้คุ้นมือและเร็วขึ้น จบด้วยการเลือกเครื่องประดับเล็กๆ ที่สะท้อนบุคลิก จะได้ทรงผมที่ทั้งใช้งานได้จริงและมีความเป็นตำนานคละเคล้าอยู่ในตัว

ความงามของยุคสมัยเก่าไม่ได้เกิดจากเครื่องสำอางเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากวิธีที่ใบหน้าเล่าเรื่องกับกล้องและฉาก ฉันมักมองภาพรวมก่อนเสมอ เมคอัพย้อนยุคต้องคำนึงถึงแสง ชนชั้น และวัสดุของเสื้อผ้า เช่น ในซีเควนซ์ที่ได้แรงบันดาลใจจาก 'Rurouni Kenshin' การทำให้ผิวดูใสแต่ไม่ฉ่ำเกินไปช่วยเน้นความดิบของฉากซามูไร — ผิวต้องดูธรรมชาติ มีรอยแผลและความหมองจากควันไฟเล็กน้อย คิ้วควรมีรูปทรงชัดเจนแต่ไม่เป็นเส้นสุดโต่ง ปากใช้โทนอุ่นหรือโทนธรรมชาติขึ้นอยู่กับฉาก หากเป็นฉากจริงจัง ผมจะลดความแดงของแก้มเพื่อให้โครงหน้าอ่านได้ชัดบนกล้องฟิล์ม เทคนิคปั้นโครงหน้าด้วยแป้งฝุ่นแบบแมตต์และการลงแสงเพียงเล็กน้อยช่วยสร้างมิติ ที่สำคัญคือความต่อเนื่องระหว่างซีน เช่น ฉากต่อเนื่องกลางแจ้งกับในบ้านต้องปรับการเงาและสีปากให้สัมพันธ์กัน เพราะการแต่งหน้าคือการเล่าเรื่องตัวละคร ไม่ใช่แค่ความสวยงามเท่านั้น — นี่แหละสิ่งที่ทำให้ใบหน้าในงานย้อนยุคมีพลังและน่าเชื่อถือ

ลองเริ่มจากการวัดหัวและเลือกหมวกวิกที่พอดี เพราะถ้าวิกไม่แน่นหรือหลวม การจัดทรงให้เหมือนต้นฉบับจะยากขึ้นมาก ฉันมักเริ่มด้วยหมวกวิกแบบยืดที่มีแถบรัดศีรษะ แล้วเลือกเส้นใยสังเคราะห์ที่ทนความร้อนได้ เพราะจะต้องใช้ไดร์หรือเตารีดโมแล็กซ์ในการดัด ให้พยายามหาเส้นที่มีความหนาและความวาวใกล้เคียงกับต้นฉบับ เช่นถ้าจะทำแบบทรงแหลม ๆ ของ 'Naruto' ให้เลือกสีบลอนด์อ่อนและเส้นที่ตั้งทรงได้ดี ขั้นตอนตัดแต่งต้องใจเย็นและแบ่งเป็นชั้น ๆ ก่อนตัดจริง ฉันใช้กรรไกรบางตัดความยาวออกก่อน แล้วใช้กรรไกรซอยหรือหวีแบบบางดึงผมขึ้นแล้วซอยเพื่อให้ขอบดูฟุ้งไม่ตัดตรงเป็นบล็อก สไปรต์หรือการแยกเป็นช่อเล็ก ๆ จะต้องใช้แวกซ์หรือพาสต้าจัดทรงหลังจากเซ็ตความร้อน ตรงนี้สำคัญมากเพราะการทำให้แต่ละช่อยืนขึ้นได้ต้องมีฐานที่มั่นคงและการใช้ผลิตภัณฑ์ที่เหมาะสม ถ้าต้องการให้วิกทนและใช้งานได้จริง ให้เสริมด้วยการเย็บเส้นต่อ (weft) ในจุดที่ต้องการเพิ่มความหนา หรือใช้กาวเฉพาะสำหรับวิกที่ขอบหน้าผากเพื่อให้ดูแนบและเป็นธรรมชาติ การลงสีเพิ่มเงามิติใช้ผงพาสเทลหรือสเปรย์เฉดที่ออกแบบมาสำหรับวิกจะได้สีที่ละมุนกว่า การทำความสะอาดและเก็บรักษาหลังใช้งานก็เป็นส่วนหนึ่งของการรักษาทรง ให้พับเก็บกับหมวกรองรูปหัวเพื่อรักษารูปทรง แล้วลองปรับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทีละจุดจนพอใจ — นี่แหละคือวิธีที่ฉันใช้ให้วิกออกมาใกล้เคียงต้นฉบับมากที่สุด

ทรงมหาดไทยเป็นทรงที่ให้ลุคเรียบร้อยแต่ยังมีความเป็นผู้ชายชัดเจน ผมมองว่าจุดเด่นของทรงนี้คือความสมดุลระหว่างความสั้นด้านข้างกับความยาวบนยอดศีรษะ ทำให้ปรับรูปหน้าได้หลากหลาย ถ้าใบหน้าของคุณเป็นรูปไข่จะง่ายที่สุด — ใบหน้าแบบนี้จะรับทรงมหาดไทยได้สวยมาก เพราะสัดส่วนหน้า-คางสมดุลอยู่แล้ว แค่เพิ่มความยาวบนยอดเล็กน้อยแล้วเซตให้มีเท็กซ์เจอร์ก็พอ สำหรับคนหน้ากลม ผมแนะนำให้ตัดด้านข้างเข้ามากขึ้นและเซตให้มีวอลลุ่มด้านบนเพื่อยืดสัดส่วนใบหน้าออก ถ้าเป็นหน้าสั้นหรือหน้าสั้นกว้าง (square) การทำขอบผมให้คมเล็กน้อยและหลีกเลี่ยงการไถสูงจนเกินไปจะช่วยไม่ให้กรามดูแข็งจนเกินเหตุ ส่วนหน้าเรียวยาว (long/oblong) ควรหลีกเลี่ยงการไว้ยอดสูงมาก เพราะจะยิ่งทำให้หน้าดูยาวขึ้น ให้เปิดข้างและทำทรงที่มีความกว้างข้างมากขึ้นแทน ผมชอบปรับทรงและเน้นรายละเอียดเล็กๆ เช่น การเลือกความยาวหน้าม้า การซอยให้มีเท็กซ์เจอร์ และการไถบริเวณท้ายทอยให้อยู่ระดับพอดี ตัวอย่างคนที่ทำทรงนี้ได้ดีคือ 'Lee Min-ho' เวลาที่เขาเซตให้ดูเป็นธรรมชาติ มันให้ทั้งความสุภาพและความทันสมัยในเวลาเดียวกัน สรุปคือ หากมีโครงหน้ากลางๆ ถึงเรียวเล็กจะง่ายสุด แต่ทรงมหาดไทยก็ปรับแต่งได้ให้เหมาะกับหน้ากลม หน้ากรามชัด หรือหน้าลักษณะอื่นๆ เพียงแค่ปรับความยาวและวอลลุ่มให้ลงตัว

การทำมุสแตชให้เหมือนจริงไม่ได้แค่ติดขนลงบนริมฝีปากแล้วจบ ฉันมองการสร้างมุสแตชเป็นงานฝีมือที่ต้องคำนึงทั้งรูปร่าง สี และการเคลื่อนไหวของหน้าเพื่อให้เข้ากับคาแรกเตอร์ ตัวอย่างเช่นเมื่อต้องคอสเพลย์เป็น 'Captain Hook' ฉันจะเริ่มจากการหาพื้นฐานที่เหมาะสมก่อน—เลือกระหว่างมุสแตชสำเร็จรูปแบบกาวติดหรือการสร้างจากเส้นขนจริงแบบมือเย็บ ถ้าเลือกมุสแตชสำเร็จรูป วิธีติดที่แน่นหนาและลอกออกโดยไม่ทำร้ายผิวเป็นสิ่งสำคัญ ฉันชอบใช้กาวเฉพาะสำหรับงานโปรเทสติกที่กันเหงื่อได้ และตัดแต่งขอบด้วยกรรไกรตัดเล็ก ๆ ให้โค้งรับกับริมฝีปาก การวางสีและการเกลี่ยขอบช่วยให้มุสแตชกลมกลืนไปกับใบหน้าได้ดีขึ้น ฉันเลือกใช้แป้งฝุ่นและคอนซีลเลอร์รอบขอบเพื่อเบลนด์เส้นขอบให้ดูกลมกลืน บางครั้งก็ลงการ์ซิงค์สีด้วยมาสคาร่าหรืออายแชโดว์สีเข้มเพื่อเพิ่มความลึกของเงา และถ้าต้องปกปิดหนวดจริงก่อนติดมุสแตช ก็จะใช้เทคนิคการเคลือบกาวซ้ำ ๆ เพื่อร่นเส้นขนลงแล้วเกลี่ยรองพื้นทับให้เรียบ สุดท้ายคือรายละเอียดเล็ก ๆ ที่เปลี่ยนความสมจริงได้มาก การเซ็ทมุสแตชด้วยสเปรย์ล็อก, เตรียมอุปกรณ์ซ่อมฉุกเฉินติดตัว, และฝึกท่าทางการขยับปากให้เข้ากับมุสแตชที่ทำ จะช่วยให้การแสดงคาแรกเตอร์สมบูรณ์ขึ้น ทั้งหมดนี้ทำให้การคอสเพลย์เป็นของเล่นชิ้นโปรดสำหรับฉัน เพราะการเห็นคนอื่นยิ้มเมื่อรู้ว่ามุมผมและมุสแตชตรงกับตัวละคร ก็เป็นรางวัลที่คุ้มค่ามาก

การจะทำให้กี่เพ้าในละครดูเหมือนต้นฉบับต้องเริ่มจากการสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ก่อนเลย ฉันมักจะเปิดภาพนิ่งจากซีนที่ชอบแล้วโฟกัสที่เส้นคอ ปกเสื้อ ฟอร์มของบ่า และความยาวของระบาย เพราะสิ่งพวกนี้กำหนดซิลูเอตต์หลักของกี่เพ้า หากลายผ้าตรงกับต้นฉบับไม่ได้จริงๆ ให้คิดเรื่องการพิมพ์ลายหรือเย็บแผ่นปะ (appliqué) เข้าไปแทน การพิมพ์ดิจิทัลบนผ้าหรือการใช้ผ้าพิมพ์สำเร็จเป็นทางลัดที่ช่วยได้มาก การวัดตัวและการทำม็อกอัพ (muslin) สำคัญอย่างยิ่ง ฉันมักเย็บทรงทดลองก่อนตัวจริง เพื่อเช็กการวางเส้นเอว คอปก และการเปิดข้างหรือแหวกขา ถ้าเสื้อในต้นฉบับมีโครงภายใน (เช่นบอนิงหรือแผ่นเสริม) ก็ต้องใส่ใจเรื่องซับในและอินเตอร์เฟซซิ่ง เพื่อให้ทรงแข็งแรงไม่ย้วย ฉันเลือกตะเข็บที่ซ่อนแนวลายและปรับระยะห่างของกระดุมแบบดั้งเดิมเพื่อให้ปิดแนวได้พอดีตัว ของตกแต่งเล็ก ๆ อย่างกระดุมจีน (frog buttons), ขอบลูกไม้น้อยๆ, หรือการปักทับ จะช่วยยกอารมณ์ของชุดให้ใกล้เคียงต้นฉบับมากขึ้น เมื่อถึงขั้นตัดเย็บจริง ให้ใช้เข็มและด้ายที่เหมาะกับผ้านั้นๆ เย็บตะเข็บเสริมบริเวณที่ต้องรับแรง เช่น รอยผ่าหรือปากซิป สุดท้ายอย่าลืมจัดทรงผม เมคอัพ และท่าทางในการเคลื่อนไหว เพราะกี่เพ้าดูดีหรือไม่อยู่ที่การขยับตัวด้วย ถ้าทำตามนี้จนละเอียดทุกจุด ผลลัพธ์จะเห็นชัดว่าใกล้เคียงต้นฉบับมากขึ้น