ฉบับ Venom Comic 1 ถูกดัดแปลงเป็นหนังหรือซีรีส์เมื่อใด?

ขอเล่าแบบแฟนๆ เลยว่าแฟรนไชส์ 'Venom' ที่คนนิยมพูดถึงในวงกว้างนั้น ณ ตอนนี้มีภาพยนตร์ที่ฉายออกมาแล้วสองภาคหลัก ๆ และยังมีภาคต่อที่ประกาศไว้ในขั้นพัฒนา ภาคแรกคือ 'Venom' ออกฉายในปี 2018 — ภาคนี้เป็นจุดเริ่มต้นของโทนที่ผสมระหว่างแอ็กชันกับมุกตลกดำ การแสดงของตัวละครหลักมีเคมีแบบที่ชวนหมั่นไส้แต่ก็น่าติดตาม ฉันชอบการเล่าเรื่องที่เลือกโฟกัสไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้กับซิมไบโอต มากกว่าจะเป็นหนังซูเปอร์ฮีโร่แบบเดิม ๆ ภาคต่อชื่อเต็ม 'Venom: Let There Be Carnage' ออกฉายในปี 2021 — ภาคนี้มีความเข้มข้นขึ้นด้วยตัวร้ายที่ดุดันกว่า (ตัวละครอย่าง Cletus Kasady) และการตัดต่อที่เร่งจังหวะให้หนังมีความกระชับขึ้นกว่าเดิม ความรู้สึกหลังดูสำหรับฉันคือมันเป็นหนังที่รู้ว่ามันคืออะไรและกล้าทำในแบบของตัวเอง นอกเหนือจากสองภาคนี้ ยังมีการประกาศภาคที่สามและการพูดคุยเรื่องโปรเจกต์ต่อเนื่อง แต่ข้อมูลเกี่ยวกับวันฉายที่แน่นอนยังเปลี่ยนแปลงได้ตามการตัดสินใจของสตูดิโอ สำหรับคนที่อยากรู้แบบตรงไปตรงมา ตอนนี้ถ้าถามว่า "มีกี่ภาคและปีไหนบ้าง" คำตอบที่ชัดเจนคือ: มีสองภาคที่ออกฉายจริง ๆ ในปี 2018 และ 2021 ส่วนภาคต่อยังรอการยืนยันวันฉายเพิ่มเติมจากผู้สร้าง

บอกตรงๆว่าชื่อ 'มณโฑ' มักจะทำให้คนคุยกันเรื่องความเป็นไปได้ในการดัดแปลงมากกว่าการหยิบมาทำจริงๆ ในแง่ของข้อมูลที่สรุปได้: ยังไม่มีการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์เชิงพาณิชย์ที่ออกฉายบนโรงหรือสตรีมมิ่งหลัก ๆ อย่างเป็นทางการ ดังนั้นจึงไม่มีวันที่เปิดตัวหรือโรงฉาย/ช่องออกอากาศที่ชัดเจนให้ยืนยัน ในมุมของคนอ่านที่ชอบวิเคราะห์ ผมมองว่าที่ไม่ได้ถูกดัดแปลงอาจมาจากลักษณะเรื่องที่เข้มข้นและมีรายละเอียดทางวรรณกรรมสูง การย่อหรือแปลงให้เหมาะกับภาพยนตร์ย่อมต้องตัดบางส่วนซึ่งอาจทำให้รสชาติต้นฉบับเปลี่ยนไป ต่างจากกรณีของ 'บุพเพสันนิวาส' ที่ถูกปรับให้กลายเป็นละครและซีรีส์แล้วโด่งดัง การตัดสินใจของผู้ถือลิขสิทธิ์ สภาพตลาด และต้นทุนการผลิตก็เป็นปัจจัยสำคัญด้วย ถ้าจะมองบวก ผมว่าการที่ยังไม่มีเวอร์ชันภาพยนตร์/ซีรีส์ทำให้ผลงานยังสดในความทรงจำของคนอ่านและเปิดโอกาสให้ผู้กำกับที่เข้าใจงานวรรณกรรมจริง ๆ จะมาสร้างสรรค์ในอนาคตได้อย่างเต็มที่ ส่วนตัวคิดว่าจะดีมากถ้าได้เห็นเวอร์ชันมินิซีรีส์ยาวหลายตอน เพื่อรักษาจังหวะของต้นฉบับเอาไว้

แนะนำให้เริ่มจากเล่มแรกของ 'Venom' เสมอเมื่อเป้าหมายคือเข้าใจรากเหง้าของตัวละครและการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้กับซิมไบโอต ในมุมของคนที่ติดตามการเล่าเรื่องแบบต่อเนื่อง ฉันมักจะชอบอ่านย้อนดูที่มาของไอเดียก่อน: การเห็นซิมไบโอตครั้งแรกใน 'The Amazing Spider-Man' #300 ให้ภาพว่าเริ่มต้นยังไง แล้ว 'Venom: Lethal Protector' เป็นจุดที่ตัวละครขยับจากศัตรูสไปเดอร์แมนไปเป็นตัวละครหลักของซีรีส์ตัวเอง การอ่านตามลำดับตีพิมพ์จะเห็นพัฒนาการวิธีเขียนและโทนเรื่องที่เปลี่ยนไปตามยุค ถาชอบความต่อเนื่องและอยากสัมผัสการเปลี่ยนแปลงของตัวละครในภาพรวม การเริ่มที่จุดเริ่มต้นแล้วต่อด้วยมินิซีรีส์หรืออาร์คสำคัญจะให้ความเข้าใจที่แน่นและสนุกกว่าการโดดข้ามไปยังรันใหม่โดยตรง — แบบนี้ฉันมักได้มุมมองทั้งประวัติและอิทธิพลของตัวละครครบถ้วน

ในฐานะแฟนการ์ตูนรุ่นเก่า ฉันมองเห็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่คนไทยเรียกกันว่า 'สกูปปี้ตัวเก่า' ตั้งแต่ซีรีส์ต้นฉบับชื่อ 'Scooby-Doo, Where Are You!' ออกฉายในปี 1969 นั่นคือจุดที่ไอเดียหน้าใหม่ของแก็งนักสืบวัยรุ่นกับสุนัขตัวใหญ่ผสมความตลก-สยองเริ่มกลายเป็นวัฒนธรรมป๊อป เมื่อเวลาผ่านไป ตัวละครและแนวเรื่องถูกดัดแปลงต่อเนื่องในรูปแบบทีวีเพื่อครอบคลุมผู้ชมทุกช่วงอายุ ช่วงต้นทศวรรษ 1970 มีการขยับสายพานของแฟรนไชส์ด้วยซีรีส์ที่ต่อยอดอย่าง 'The New Scooby-Doo Movies' (1972) ซึ่งเป็นการพาแก๊งไปโคจรพบตัวละครดังจากเรื่องอื่น ทำให้แนวเล่าเรื่องขยายออกไปอีกระดับ ส่วนกลางถึงปลายทศวรรษ 1980 ก็มีการทดลองโทนและฟอร์แมต เช่นซีรีส์ที่เล่นเป็นการ์ตูนเด็กมากขึ้นอย่าง 'A Pup Named Scooby-Doo' (1988) และผลงานที่พยายามปรับภาพลักษณ์เพื่อให้ทันยุคใหม่ ความรู้สึกโดยรวมคือการดัดแปลงเริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายยุค 60 และต่อเนื่องมาตลอดหลายสิบปี โดยแต่ละครั้งจะสะท้อนรสนิยมและเทรนด์ของยุคนั้น ๆ — บางครั้งกลับไปหาโทนคลาสสิก บางครั้งปรับใหม่จนแทบจำไม่ได้ แต่แกนกลางของความเป็นทีมสืบและความขบขันยังคงจับใจคนดูรุ่นแล้วรุ่นเล่า

การเล่าเรื่องต้นกำเนิดใน 'Venom' เล่มหนึ่งเปิดมาแบบไม่ยืดเยื้อแต่เต็มไปด้วยแรงกระทบที่หนักแน่น — การผูกเรื่องเชื่อมทั้งตัวซิมไบโอตกับอดีตของมนุษย์ที่กลายมาเป็นโฮสต์ทำให้ภาพรวมทั้งเรื่องมีความขมและดิบอย่างพอดี ผมเห็นการวางโครงแบบนี้เหมือนการสลับฉากสั้น ๆ ระหว่างอดีตของซิมไบโอต (ต้นกำเนิดต่างดาวที่มาจากเหตุการณ์ใน 'Secret Wars') กับชีวิตคนธรรมดาที่ถูกชนวนอารมณ์อย่างเอ็ดดี้ บรรยายเหตุผลว่าทำไมความเกลียดชังของเอ็ดดี้ต่อปีเตอร์ พาร์เกอร์ถึงกลายเป็นเชื้อไฟให้ซิมไบโอตเชื่อมโยงกับเขาได้ง่าย ๆ โทนของเล่มมักเน้นมุมมองภายในของทั้งคู่ — ไม่ใช่แค่อำนาจแต่เป็นการเติมเต็มความว่างเปล่าในกันและกัน ฉากที่ซิมไบโอตรู้สึกถึงความผิดหวังและเอ็ดดี้ที่กำลังล้มเหลวในชีวิตการงาน ถูกถ่ายทอดด้วยบทพูดสั้น ๆ และภาพเงามืด ๆ ซึ่งทำให้ความเป็นตัวร้ายของ 'Venom' ดูมีเหตุผลและน่ากลัวไปพร้อมกัน

มีการดัดแปลง 'ผีชบา' ออกมาในหลายรูปแบบที่สะท้อนรสนิยมผู้สร้างในแต่ละยุค ไม่ว่าจะเป็นฉบับภาพยนตร์ที่ย่อใจความให้กระชับฉากสยองเป็นหลัก ฉบับละครโทรทัศน์ที่ขยายตัวละครและใส่เส้นเรื่องย่อยเพื่อดึงคนดูติดหน้าจอ หรือเวทีละครที่เน้นบรรยากาศและการแสดงสดมากกว่าฉากตัดต่อ ฉันมักนึกถึงความต่างของแต่ละสื่อเวลาพูดถึงงานชิ้นนี้ เพราะพลังของเรื่องจะเปลี่ยนไปตามวิธีเล่าและองค์ประกอบที่ผู้สร้างเลือกให้เด่น ฉันชอบเวอร์ชันภาพยนตร์ที่วางจังหวะไว้คม — เขาจะตัดบางฉากยาวให้เหลือแกนหลัก แล้วใช้ภาพและเสียงสร้างความหลอนแทนการอธิบายเยอะ ๆ ทำให้ฉากสำคัญ เช่นการพบหรือการเปิดเผยความจริง มีพลังมากขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยการละทิ้งรายละเอียดบางอย่างที่ในฉบับต้นฉบับอาจลึกกว่า ขณะที่ฉบับละครโทรทัศน์มักจะเติมเส้นเรื่องของตัวละครรอง เพื่อให้ผู้ชมผูกพันกับคนในหมู่บ้านหรือความสัมพันธ์ของตัวละครหลักมากขึ้น ฉันเห็นว่าทางเลือกนี้ทำให้คนดูสมัยใหม่เข้าใจแรงจูงใจของตัวละครได้ดี แต่บางครั้งก็ทำให้ความลึกลับหลักถูกเจือจางไปบ้าง อีกมุมที่น่าสนใจคือการดัดแปลงเป็นละครเวทีหรือการเล่าในรายการวิทยุ เพราะรูปแบบเหล่านี้บังคับให้ผู้สร้างโฟกัสกับองค์ประกอบหนึ่ง ๆ เช่น แสง เสียง หรือบทพูด ในเวทีฉากจะเน้นการเคลื่อนไหวและโฟกัสที่การแสดงหน้าตรง ทำให้ความรู้สึกใกล้ชิดและอึดอัดแบบสด ๆ มากกว่า ส่วนรายการเสียงจะใช้จินตนาการผู้ฟังเป็นตัวขยายบรรยากาศ ฉันรู้สึกว่าทุกเวอร์ชันมีข้อดีคนละแบบ ถ้าตั้งใจดูจะพบว่าผู้กำกับแต่ละคนเลือกจุดแข็งของสื่อมาใช้ต่างกัน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเรื่องเดียวกันถึงดูต่างและให้ความประทับใจไม่ซ้ำกันในแต่ละฉบับ

ชื่อ 'วารีกุญชร' ทำให้ผมนึกถึงนิยายที่มีโลกและบรรยากาศเฉพาะตัว ซึ่งจนถึงตอนนี้ยังไม่ปรากฏว่าได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์อย่างเป็นทางการ เท่าที่ผมติดตามและคุยกับคนอ่านในวงการ หนังสือเล่มนี้ยังถูกกล่าวถึงในฐานะงานวรรณกรรมที่มีแฟนคลับ แต่สิทธิ์และการนำไปสร้างสรรค์ยังไม่ท่าทีว่าจะมีโปรเจกต์ใหญ่ออกมา ภาพที่ผมจินตนาการคือการเห็นมันกลายเป็นซีรีส์ยาวสักครั้ง มากกว่าหนังยาว เพราะโทนเรื่องและรายละเอียดตัวละครเหมาะกับการขยายความแบบซีรีส์ ซึ่งจะช่วยรักษาความละเอียดของต้นฉบับได้ดีขึ้น เหมือนที่เห็นการดัดแปลงงานวรรณกรรมไทยคลาสสิกอย่าง 'สี่แผ่นดิน' ถูกแบ่งเป็นหลายพาร์ทเพื่อเก็บรายละเอียดของยุคสมัยและความสัมพันธ์ของตัวละคร เหตุผลที่ผมคิดว่า 'วารีกุญชร' ยังไม่ถูกสานออกมาบนจอมีทั้งเรื่องสิทธิ์ที่อาจยังไม่ตกลงกัน สภาพตลาดที่ผู้ผลิตมองหางานที่รับประกันการดึงคนดู และงบประมาณสำหรับการสร้างโลกในนิยายบางเรื่อง หากมีการนำไปทำจริง ผมอยากเห็นทีมงานกล้าที่จะรักษาความเป็นต้นฉบับ ไม่ตัดทอนโครงเรื่องที่ทำให้ตัวละครมีมิติ และเลือกนักแสดงที่เข้าใจแก่นใจของบท แทนที่จะเปลี่ยนเพื่อเรียกเรตติ้งเพียงอย่างเดียว สุดท้ายแล้ว ผมยังเฝ้ารอวันหนึ่งที่ได้เห็นแสงของเรื่องนี้บนจอด้วยความคาดหวังแบบที่ชอบเห็นงานรักของคนอ่านได้รับการดูแลอย่างตั้งใจ

ภาพลักษณ์ของเวน่อมที่หลอนและดุดันในความทรงจำของหลายคนน่าจะมาจากเส้นของศิลปินคนหนึ่งที่เปลี่ยนโฉมตัวละครในฉบับเดบิวต์อย่างชัดเจน: 'The Amazing Spider-Man' #300 ถูกวาดโดย Todd McFarlane ซึ่งเป็นคนที่ทำให้ภาพเงา ฟันแหลม และสายพวยของเวน่อมกลายเป็นซิกเนเจอร์จนติดตา ฉันยังคงรู้สึกว่าการวาดของ McFarlane ในฉบับนั้นเป็นจุดเปลี่ยน เพราะก่อนหน้านั้นชุดดำของสไปเดอร์แมนถูกมองเป็นแค่ชุดใหม่ แต่หลังจากงานเส้นของเขา เวน่อมมีบุคลิกเฉพาะตัวทั้งด้านภาพและอารมณ์ แม้ว่าองค์ประกอบการสร้างตัวละครจะมาจากทีมเขียนอย่าง David Michelinie กับนักวาดอื่นๆ ร่วมด้วย แต่ถาพที่คนจำได้มากที่สุดก็มาจากปลายปากกาของ McFarlane เสียอย่างนั้น

สมัยก่อนฉันชอบเก็บแผ่นฟิล์มเก่าไว้ดูเล่น และหนึ่งในชื่อที่สะดุดตาคือ 'สุมาลา' ที่ถูกดัดแปลงขึ้นจอครั้งแรกในรูปแบบภาพยนตร์ฉายโรงเมื่อหลายทศวรรษก่อน บรรยากาศของหนังฉบับดั้งเดิมมักจะยังคงรักษาจังหวะเล่าเรื่องและโครงสร้างตัวละครจากต้นฉบับไว้อย่างชัดเจน แต่การตัดต่อและการใช้มุมกล้องสะท้อนยุคสมัยที่ทำให้ความรู้สึกของเรื่องแตกต่างจากนิยายต้นฉบับมาก เพลินกับการสังเกตว่าผู้กำกับในยุคนั้นมักเน้นองค์ประกอบภาพและซีนสำคัญเพื่อให้คนดูเข้าใจหัวใจเรื่องโดยไม่ต้องอ่านต้นฉบับตามเป๊ะๆ ฉันคิดว่าเวอร์ชันภาพยนตร์เบื้องต้นของ 'สุมาลา' เป็นเสมือนการตีความที่กล้าพอควร แต่มันก็มีเสน่ห์เฉพาะตัวของงานยุคเก่า ฉากที่ถูกเลือกมาสร้างภาพยนตร์มักเป็นเหตุการณ์เด่นๆ ที่คนดูจดจำได้ง่าย ทำให้ภาพยนตร์เวอร์ชันนั้นคงอยู่ในความทรงจำของคนดูรุ่นหนึ่งได้ดี เมื่อต่างคนต่างเล่าถึง 'สุมาลา' ฉบับหนังเก่า ผมมักนึกถึงกลิ่นไอของโรงหนังโบราณและการพูดคุยหลังฉายหนัง — มันเป็นประสบการณ์ที่อบอุ่นและเชื่อมคนดูเข้ากับต้นฉบับได้แบบไม่ต้องพยายามมากนัก

ตั้งแต่ที่เริ่มติดตามเส้นเรื่องของตัวละครนี้บนจอใหญ่ มุมมองของฉันคือมันยังเป็นชุดภาพยนตร์ที่ค่อนข้างกระชับและเน้นไปที่หนังสองภาคหลักมากที่สุด ผลงานบนจอใหญ่ที่ออกมาแล้วมี 2 เรื่องคือ 'Venom' (2018) และ 'Venom: Let There Be Carnage' (2021) — ทั้งสองเล่าเรื่องราวของเอ็ดดี้ บร็อคและความสัมพันธ์วุ่นๆ กับซิมไบโอต Venom ในสไตล์ที่ผสมแอ็กชันกับคอเมดี้มืดๆ ฉันรู้สึกว่าทิศทางของหนังสองภาคนี้ชัดเจนและมีโทนเฉพาะตัว ทำให้แฟนบางส่วนชอบมาก ในขณะที่อีกบางคนอาจจะหวังความเชื่อมโยงกับจักรวาลอื่นมากขึ้น นอกจากสองภาพยนตร์หลักแล้ว Sony ผลิตภาพยนตร์จากตัวละครมาร์เวลอื่นๆ ที่วางอยู่ในจักรวาลกว้างของบริษัท ซึ่งแฟนๆ มักนับรวมเป็นงานที่เกี่ยวข้องหรือ 'สปินออฟ' ได้ เช่น 'Morbius' หรือ 'Kraven the Hunter' และมีผลงานอื่นๆ ที่พยายามเชื่อมโยงกันด้วยอีสเตอร์เอกหรือฉากเครดิตท้ายเรื่อง ดังนั้นถานับแบบกว้างๆ ที่รวมภาพยนตร์ตัวละครจากจักรวาลของ Sony เข้าไปด้วย จะได้ความรู้สึกว่ามีเครือข่ายผลงานที่เกี่ยวข้องกันมากกว่าที่เห็นบนจอเพียงสองเรื่องเท่านั้น แต่ถ้านับแบบเคร่งครัดแค่หนังชุดที่ใช้ชื่อตรงกับตัวละคร Venom ก็มี 2 ภาคที่ออกฉายแล้ว และมีข่าวเรื่องการพัฒนาภาคต่ออีกในอนาคตที่แฟนๆ กำลังรอดูทิศทางต่อไป