Venom ภาค 1

เราแปลกใจเสมอว่าฉากจบของ 'Venom' ภาคแรกทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้กับเวน่อมชัดเจนขึ้นจนดูเป็นคู่หูขี้วีนแต่เข้ากันได้จริง ๆ

พอถึงจุดไคลแม็กซ์ ตัวร้ายหลักอย่างไรอ็อต (Riot) กำลังพยายามใช้แผนการขององค์กรเพื่อให้เผ่าพันธุ์สมไบโอตกลับมามีอำนาจหรือกลับไปยังต้นตอของมัน เอ็ดดี้ต้องเผชิญทั้งการต่อสู้เชิงกายภาพและการยอมรับตัวเอง เพราะถ้าไม่มีเวน่อมเขาเองก็สู้ไม่ได้ การชนกันของสองร่างบนพื้นที่แคบ ๆ ทำให้มีฉากแอ็กชันที่ตึงเครียด แต่สิ่งที่จับใจคือช่วงที่เอ็ดดี้เลือกยอมให้เวน่อมทำงานร่วมกัน แทนที่จะผลักไส ซึ่งเป็นหัวใจของตอนจบ

ผลลัพธ์คือแผนของไรอ็อตถูกยับยั้ง เอ็ดดี้กับเวน่อมอยู่รอดและมีความสัมพันธ์แบบยังต้องปรับตัว แต่มีความชัดเจนว่าเขาไม่ได้เป็นศัตรูกับสิ่งที่พาเขาไปถึงชัยชนะ ฉากจบไม่ได้จบแบบโรแมนติกหรือสุขสันต์สุด ๆ แต่เป็นการเปิดทางให้ตัวละครเติบโตต่อไป และฉากหลังเครดิตยังทิ้งกลิ่นอายตลกร้ายกับความเป็นไปได้ในภาคต่อ ทำให้รู้สึกว่าทั้งคู่พร้อมจะก่อเรื่องใหม่ ๆ ในแบบที่ทั้งตลกและน่ากลัวไปพร้อมกัน

หลังจากได้ดู 'Venom' เวอร์ชันปี 2018 ครั้งแรก ฉันก็อยากรู้ว่าหนังยาวแค่ไหนเพราะจังหวะมันกระชับดีมาก

ความยาวของหนังในฉบับฉายโรงคือประมาณ 112 นาที หรือก็คือราว 1 ชั่วโมง 52 นาที ซึ่งรวมเครดิตท้ายเรื่องแล้วด้วย นานพอที่จะสร้างความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้กับสิ่งมีชีวิตที่มาเชื่อมร่าง แต่ก็ไม่ได้ยืดยาดจนเกินไป ฉากคอนฟลิกต์ใหญ่ ๆ กับศัตรูหลักถูกกระจายไปอย่างมีจังหวะ ทำให้หนังรู้สึกเดินหน้าไม่หยุด แต่ยังให้เวลาพอให้ตัวละครมีพัฒนาการนิด ๆ นอกจากนี้บางฉากออกแนวพล็อตย่อยที่เชื่อมมู้ดของหนังเข้าด้วยกัน ถ้าเอามาเทียบกับหนังซูเปอร์ฮีโร่บางเรื่องที่ยาวเกือบสามชั่วโมงแล้ว 'Venom' ให้ความรู้สึกเป็นหนังบล็อกบัสเตอร์ขนาดกะทัดรัดที่เน้นจังหวะและความบันเทิงมากกว่าการขยายโลกกว้าง ๆ

สำหรับคนที่อยากรู้จะดูในเที่ยวเดียวได้สบายไหม ฉันคิดว่า 112 นาทีคือความยาวที่ลงตัวพอสมควร—เต็มอิ่มกับจังหวะแอ็กชันและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครโดยไม่รู้สึกเหนื่อย หรือยาวเกินกว่าจะนั่งดูในรอบเย็น ๆ ได้ง่าย ๆ

ในมุมมองของฉัน รายชื่อนักแสดงนำใน 'Venom' ภาคแรกชวนให้จำได้ง่ายเพราะแต่ละคนมีบทหนักและชัดเจน โดยหลักๆ ที่จัดว่าเป็นนักแสดงนำได้แก่ Tom Hardy รับบทเป็น Eddie Brock/เสียงของ Venom, Michelle Williams ในบท Anne Weying, และ Riz Ahmed ในบท Dr. Carlton Drake ที่กลายเป็นตัวละครสมทบฝ่ายร้าย 'Riot' ในภายหลัง

นอกเหนือจากสามคนนั้น ยังมี Reid Scott ที่เล่นเป็น Dan Lewis เพื่อนร่วมงานของ Eddie ที่ให้มิติทางสังคมกับเรื่อง และ Jenny Slate ในบท Dr. Dora Skirth ซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มีบทเฉพาะในการเชื่อมเรื่องราวด้านเทคโนโลยี ตัวละครของ Scott Haze ที่ชื่อ Roland Treece ก็เป็นหนึ่งในผู้เล่นสำคัญระดับสนับสนุนที่ทำให้โทนเรื่องเข้มข้นขึ้น

การแสดงของ Tom Hardy ในเรื่องนี้โดดเด่นเพราะเขาต้องบาลานซ์ระหว่างมนุษย์และเสียงของสิ่งแปลกปลอม ซึ่งถ้าเทียบกับสไตล์การแสดงของเขาใน 'Mad Max: Fury Road' จะเห็นมุมมองการใช้น้ำเสียงและท่าทางที่ลงตัวแตกต่างกันไป แต่ละคนทำให้หนังที่เน้นแนวซูเปอร์ฮีโร่แนวสยองขบขันเรื่องนี้มีความหนักและมีมิติ ไม่ใช่แค่ฉากแอ็กชันอย่างเดียว

เริ่มจากองค์ประกอบหลักก่อนเลย: 'Venom' ภาคแรกเลือกฉีกความสัมพันธ์ต้นกำเนิดแบบคอมมิคออกไปอย่างชัดเจนและตั้งตัวเป็นเรื่องราวของตัวละครสองคนที่ต้องปรับตัวเข้าหากันมากกว่าจะผูกกับเครือข่ายของ 'Spider-Man'. ผมชอบว่าหนังให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์แบบพี่น้องปะทะกัน—เสียงในหัวของซิมไบโอตกับคนเป็นเจ้าของกลายเป็นมุขตลกและฉากครื้นเครง ทำให้ภาพรวมดูเป็นหนังแนวบัดดี้มากกว่าจักรวาลซูเปอร์ฮีโร่แบบเดิม

ในคอมมิคเองซิมไบโอตมีที่มาที่เชื่อมกับ 'The Amazing Spider-Man' มากกว่า ตัวซิมไบโอตเคยเป็นชุดดำของปีเตอร์ พาร์คเกอร์ก่อนจะไปจับคู่กับเอ็ดดี้ บร็อก และบทบาทของเวน่อมในคอมมิคก็สลับไปมาระหว่างวายร้ายกับแอนตี้ฮีโร่ ซึ่งมักทิ้งความดิบเถื่อนและความรุนแรงไว้เยอะกว่าหนัง ภาพยนตร์ปรับลดความโหดลงเพื่อให้อยู่ในเรต PG-13 และเพิ่มมุกเสียดสีที่ทำให้ผู้ชมเข้าถึงง่ายขึ้น

อีกข้อแตกต่างที่เห็นชัดคือองค์ประกอบไซไฟของหนัง—องค์กร Life Foundation กับซิมไบโอตหลายตัว ถูกเสริมเข้ามาเพื่อทำให้เรื่องมีศัตรูและคอนเซ็ปต์ขยาย แต่ในคอมมิคหลายเส้นเรื่องจะโฟกัสการต่อสู้ทางจิตใจและผลกระทบทางสังคมมากกว่า ดังนั้นถาชอบเวอร์ชันมืด โมโหจัด และโยงกับสไปเดอร์แมนอย่างใกล้ชิด คอมมิคจะมีมิติที่ต่างออกไป แต่ถาต้องการหนังบันเทิงที่มีเคมีระหว่างตัวละครเป็นแกนกลาง ภาพยนตร์เวอร์ชันปี 2018 ก็ตอบโจทย์ได้ดีในแบบของมัน

ครั้งแรกที่ได้เล่าแบบย่อเกี่ยวกับ 'Venom: Let There Be Carnage' คือภาพรวมสั้น ๆ ที่ยังคงความมันและความคาดเดาได้ในจังหวะของหนังแอ็กชัน-คอมเมดี้นี้

ในเรื่อง เราได้เห็นชีวิตของเอ็ดดี้ บร็อกที่พยายามใช้ชีวิตปกติพร้อมกับสิ่งมีชีวิตคู่ใจอย่าง 'เวน่อม' ซึ่งความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังคงเต็มไปด้วยมุขตลกและการงัดกันภายในจิตใจ แต่จุดเปลี่ยนสำคัญคือการปรากฏตัวของคลีตัส เคซาดี้ นักโทษโรคจิตที่กลายเป็นโฮสต์ของสัญญาณร้ายชื่อ 'คาร์เนจ' การปะทะกันระหว่างสองสัญญะนำไปสู่ความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับแรงผลักดันที่ดึงเอ็ดดี้ให้ต้องเลือกระหว่างความเป็นคนและพลังที่อยู่ภายใน

ฉากไคลแม็กซ์ของหนังเน้นการต่อสู้และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างมนุษย์กับซิมไบโอต แถมยังมีตัวละครเสริมอย่างเชรีคที่เพิ่มมิติด้านความบ้าคลั่งให้กับเรื่องโดยรวม เรื่องนี้ถ่ายทอดความขบขันปนเลือดสาดอย่างชัดเจน เหมาะกับคนที่อยากดูหนังซูเปอร์ฮีโร่ที่ไม่เคร่งเครียดมากและยังคงมีความดิบแบบไม่กลัวเลอะเทอะ เหมือนบางฉากใน 'Spider-Man' ที่เคยแสดงมุมมองต่าง ๆ ของฮีโร่ แต่เรื่องนี้เลือกเน้นความสัมพันธ์ภายในมากกว่า

แนะนำให้เริ่มจากการดู 'Venom' ภาคแรกก่อนแล้วค่อยต่อด้วย 'Venom: Let There Be Carnage' เพราะภาคแรกตั้งกรอบตัวละครและความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้กับซิมไบโอตไว้ชัดเจน ฉันรู้สึกว่าการได้เห็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดนี้ช่วยให้เข้าใจแรงจูงใจของตัวละครในภาคต่อได้ง่ายขึ้น ไม่ใช่แค่ประเด็นแอ็กชัน แต่ยังเป็นเรื่องของคู่ปรับ-พันธมิตรที่มีความซับซ้อน

เมื่อดูภาคต่อหลังจากภาคแรก คุณจะเห็นว่าบทและโทนเรื่องถูกขยับไปทางดราม่าและความรุนแรงมากขึ้น การแสดงของตัวละครหลักมีช่วงอารมณ์ที่ต่อเนื่องจากภาคแรก ทำให้ฉากสำคัญมีน้ำหนักกว่าเดิม อย่างที่แฟนหนังสือการ์ตูนมักบอก การเข้าใจที่มาของตัวละครทำให้การยอมรับการเปลี่ยนแปลงในภาคต่อทำได้ง่ายขึ้น และนั่นทำให้การดูต่อเนื่องแบบนี้ตอบโจทย์ที่สุดสำหรับผม