ฉันจะจัดเวลาอย่างไรถ้าต้องทำความสะอาดห้องรกๆ ในหนึ่งวัน

"ตัวมึงแม่งโคตรสกปรก ไม่รู้ว่ามีเชื้อโรคติดตัวมาบ้างหรือเปล่าวันๆเอาแต่คุ้ยถังขยะเก็บขยะ แม่งแค่คิดกูก็จะอ๊วก  มึงจะไปนอนที่ไหนมึงก็ไปแต่อย่ามานอนห้องกู กูรังเกียจไป๊!!!" ผลัก!!!! ตุ่บ!!!! "โอ๊ย!!!" "หึสมน้ำหน้า กูไม่จับมึงโยนออกไปนอกบ้านก็ดีเท่าไหร่แล้ว"

ผมชื่อโยธิน ผมมีคอนโดฯ หนึ่งห้องที่ได้มาจากการขายบ้านหลังเก่า หลังจากที่พ่อแม่ของผมพากันลาจากโลกนี้ไป ทิ้งผมไว้เพียงลำพังบนโลกที่โหดร้ายใบนี้ และตอนนี้ผมเองก็กำลังจะตายตามไป เพราะมีใครก็ไม่รู้มาบอกกับผมว่าเขาเป็นเจ้าของห้องนี้…!! “มะ เมื่อกี้คุณพูดว่ายังไงนะครับ!?” “ผมบอกว่า คุณต้องย้ายออกจากห้องนี้ภายในเดือนนี้ ได้ยินชัดเจนไหมครับ” “ย้ายออก! ทำไมผมต้องย้ายออกด้วย นี่มันห้องของผม ผมซื้อ ผมมีหลักฐาน” “ครับ เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้ห้องนี้ถูกขายให้ผมแล้ว”

วันที่พวกเราย้ายเข้าบ้านใหม่และน้องสาวบุญธรรมเอาห้องนอนของฉันไป คือวันที่ฉันตัดสินใจว่าจะไปจากที่นี่ เช้าวันนั้น แม่ส่งผังบ้านลงในแชทกลุ่มครอบครัว บ้านหลังนี้มีห้องนอนสามห้อง ห้องหนึ่งสำหรับพ่อกับแม่ อีกห้องสำหรับพี่ชายของฉัน และห้องที่ใหญ่ที่สุด มีแสงแดดส่องถึงดีที่สุด ถูกเขียนกำกับไว้ว่า “ห้องของโซฟี” ไม่มีชื่อของฉันปรากฏอยู่ตรงไหนบนผังบ้านเลย สิบปีก่อน พ่อของโซฟีจมน้ำเสียชีวิตขณะพยายามช่วยชีวิตฉัน นับตั้งแต่นั้นมา ครอบครัวกลับปฏิบัติราวกับว่า ทุกความเสียสละในชีวิตฉัน... คือหนี้ที่ฉันต้องชดใช้ให้เธอ ตอนที่ฉันถามว่าแล้วฉันต้องนอนที่ไหน แม่แทบจะไม่ลังเลเลยด้วยซ้ำ “อีกไม่นานแกก็ต้องไปเรียนต่อปริญญาโทแล้ว จะจัดห้องนอนให้แกไปทำไมให้สิ้นเปลือง” จากนั้นแม่ก็หันกลับไปหาโซฟีแล้วช่วยเลือกผ้าม่านสีชมพูต่อ พี่ชายของฉันช่วยขนเฟอร์นิเจอร์ใหม่เข้าห้องให้เธอ แฟนหนุ่มที่คบกันมาสามปีของฉันช่วยประกอบชั้นวางหนังสือให้เธอ ฉันนั่งอยู่บนกล่องลังย้ายบ้าน แล้วในที่สุดก็เข้าใจทุกอย่าง พวกเขาไม่ได้หลงลืมฉัน แต่พวกเขาตัดสินใจแล้วว่า โซฟีสมควรได้รับทั้งห้องของฉัน ครอบครัวของฉัน หรือแม้กระทั่งผู้ชายที่ควรจะรักฉัน ในเมื่อพวกเขาตัดสินใจแล้วว่าไม่มีที่สำหรับฉันในครอบครัวนี้ ฉันก็เลยตัดสินใจจะทิ้งสิ่งที่พวกเขาต้องการไว้ให้อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันเปิดสัญญาโครงการวิจัยลับในโทรศัพท์แล้วจรดปากกาเซ็นชื่อลงไป สิบปีเต็ม ห้ามกลับบ้าน อีกสิบวันข้างหน้า ฉันจะหายไปจากชีวิตของพวกเขาตลอดกาล

แม่บ้านของฉันเรียกตัวเองว่าเป็นผู้หญิงอิสระยุคใหม่ เธอเกลี้ยกล่อมให้ฉันพึ่งพาตัวเอง ให้ฉันซักผ้า ทําอาหาร และเลี้ยงลูก และแนะนําให้ฉันหย่ากับสามี ต่อมาฉันพบว่าเธอเป็นเน็ตไอดอลคนหนึ่ง ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน เธอทําวิดีโอในธีม "สอนงานคุณภรรยา" เพื่อใส่ร้ายป้ายสีฉัน และยังขโมยเครื่องประดับและเสื้อผ้าของฉัน หลังจากที่ฉันไล่เธอออก เธอก็ด่าฉันทางอินเทอร์เน็ตว่าฉันสร้างกระแส ประจบสอพลอผู้ชายรังเกียจผู้หญิง แฟนคลับตัวยงมาที่บ้านของฉัน เอายาฆ่าหญ้าเป็นน้ำให้ฉันดื่ม เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันย้อนกลับมาในวันที่พบว่าเธอมีคนตามบัญชีเป็นล้าน ชอบไลฟ์สดและถ่ายวิดีโอมากขนาดนี้ งั้นฉันก็จะให้ทุกคนเห็นธาตุแท้ของผู้หญิงพึ่งพาตัวเองคนนี้

‘พี่ครับ ใกล้เสร็จหรือยัง?’ ‘ใกล้เสร็จแล้ว..’ ‘แฮ่กๆๆ พะ พี่ครับ ใกล้เสร็จหรือยัง?’ ‘อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว’ ‘พี่ครับใกล้เสร็จหรือยัง!?’ ‘จะเสร็จแล้ว’ ‘พี่ ผมไม่ไหวแล้วใกล้เสร็จหรือยัง!?’ ‘อีกนิดเดียวรอก่อน’ ‘พี่เสร็จช้าอ่ะ’ ‘นายก็อย่าเร่งสิ!’

ร้านหนังสือของฉันมันก็อยู่มาตั้งหลายสิบปี แต่พอมีมาเฟียมาป้วนเปี้ยนเท่านั้นแหละ เละเทะ!