ฉากสำคัญของ ลํายอง ทองเนื้อเก้า ในนวนิยายมีอะไรบ้าง?

"ความแค้นจากอดีตชาติที่ถูกกระทำอย่างเหี้ยมโหด จะถูกชำระด้วยความตายที่สยดสยองกว่าร้อยเท่า! เมื่อ ลำดวน วิญญาณอาฆาตที่เคยถูกทรมานจนตายกลับมาทวงคืนทุกหยาดเลือดจาก พิกุล ในร่างของ พิมพ์พลอย... ทุกฝีก้าวคือความหวาดผวา ทุกวินาทีคือความเจ็บปวดเกินจินตนาการ "เล่ห์ลำดวน" จะพาคุณดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความมืดมิดที่คุณไม่เคยสัมผัส เตรียมตัวให้พร้อมรับความหลอนสุดขั้ว ความทรมานที่ไร้ขีดจำกัด และบทสรุปแห่งการล้างแค้นที่จะทำให้คุณขนหัวลุกไปถึงไขสันหลัง! จงระวัง... เพราะบางความแค้น ไม่ได้จบลงเพียงแค่ความตาย!"

ข้ามมิติ ข้ามห้วงเวลา ย้อนเวลา ไม่!! ข้าแค่ขอเวลาเพื่อกลับมาใช้ชีวิตให้ดีกว่าเดิม กลับมาครานี้ข้าจะฟาดคนตอแหลให้ราบเลยคอยดู รวมทั้งท่านด้วย ท่านอ๋อง!! นางเอกที่ชอบเที่ยวเล่นเอาแต่ใจและเป็นนางร้ายในสายตาคนทั้งเมือง กับพระเอกที่เย็นชา ปากร้ายและไม่สนใจสตรีโดยเฉพาะสตรีเช่นนางเขายิ่งอยากหนีห่าง แต่ผู้ใดจะคิดว่าเมื่อยามที่ทั้งคู่พบภัยประชิดตัว นางกลับเผยอีกด้านหนึ่งออกมาจนเขาประทับใจและเปลี่ยนความคิดที่มีกับนางแต่เดิมไป ....ยิ่งรู้จัก ยิ่งตกหลุมรักไปเรื่อย ๆ จนไม่อาจเสียนางไป “ลู่หลิงเฟย ให้ข้าไปส่ง…” “ไม่รบกวนท่านอ๋อง ข้าจะพานางกลับเองถือว่าเรามิได้พบกัน อย่าเอ่ยเรื่องที่พบข้าในคืนนี้กับผู้ใดก็พอ” จากสตรีที่ไร้แก่นสาร เอาแต่เที่ยวเล่น กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน “อย่าเอามือสกปรกนั่นมาจับข้า คนที่ท่านต้องห่วงนอนอยู่ข้างในหากจะดูแลก็ไปดูแลนาง เรื่องของข้า ท่านไม่ต้องยุ่ง” “เจ้ามีเหตุผลหน่อย” “ท่านพอแค่นี้เถอะ” “ไม่ เจ้าต้องฟังข้าก่อน” “อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก จากนี้เราอย่าพบเจอกันอีกเลย”

บางสิ่งที่เกิดมาคู่กัน แม้จะอยู่ห่างไกล แต่โชคชะตาจะนำพาให้มาพานพบ นางคือผู้ที่ชะตาชักนำให้เดินทางข้ามเส้นแบ่งกาลเวลา เพราะค้นพบกำไลหยกปริศนาสองวงโดยมิได้ตั้งใจ นางต้องเอาตัวรอดจากองค์ชายห้าแห่งแคว้นจ้าว จึงต้องสร้างข่าวลือขึ้นมา แต่แล้วนางกลับถูกจับยัดใส่เกี้ยวเจ้าสาว ของจอมมารจ้าววังเมฆาอัคคีโดยที่นางมิได้เต็มใจ จอมมารที่ใครๆ ต่างก็หวาดกลัวเช่นเขา กลับรับนางเอาไว้อย่างยินดียิ่ง ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่านางมิใช่เจ้าสาวของเขา เมื่อไม่มีทางเลือกนางจึงได้ทำพันธสัญญาร่วมกันระหว่างนางกับเขา โดยที่นางมิรู้เลยว่าพันธสัญญานั้นจะย้อนคืนมา ร้อยรัดหัวใจนางจนมิอาจแยกจาก!

สวรรค์แบ่งเป็นสามภพ แดนสวรรค์ ดินแดนมนุษย์ และแดนปีศาจ มวลวิญญาณเวียนว่ายไปตามกฎฟ้า ทว่าเมื่อดวงจันทราสลายกลางหาว วิถีทั้งสามภพกลับสั่นคลอน… คำพยากรณ์กล่าวว่า “บุตรแห่งดวงจันทร์ จะเป็นทั้งความหวังและหายนะ” ในสงครามที่สวรรค์หมายจะกวาดล้างปีศาจ เกิดเรื่องราวรักต้องห้ามระหว่าง องค์หญิงสวรรค์กับโอรสปีศาจ …ความรักที่อาจชุบชีวิตสามภพ หรือทำลายจนสิ้นสูญ ตัวละครหลัก หลิงซินเอ๋อร์ – องค์หญิงสวรรค์ บุตรีรองของเง็กเซียนฮ่องเต้ ถูกลิขิตให้เป็น "บุตรแห่งจันทร์" มีพลังรักษาและพลังสะกดปีศาจ อวิ๋นเทียนหาน – รัชทายาทแดนปีศาจ มีพลังควบคุมเงามืด เดิมเย็นชาไร้หัวใจ แต่กลับหวั่นไหวเพราะเซียนน้อยแห่งสวรรค์ ไป๋หานอี้ – เซียนหนุ่มองครักษ์คู่กายของหลิงซินเอ๋อร์ ภักดีดุจเงา แต่ปิดบังความรักที่ไม่อาจเอื้อม ซูเม่ยหลาน – เพื่อนสนิทนางเอกจากแดนสวรรค์ เจ้าของพลังเสียงพิณสะกดจิต เฮยหลง – แม่ทัพใหญ่แห่งแดนปีศาจ ผู้จงรักภักดีต่ออวิ๋นเทียนหาน ดุดันแต่จริงใจ เง็กเซียนฮ่องเต้ – จักรพรรดิสวรรค์ ผู้นำสูงสุด มารานตี้ – จักรพรรดิปีศาจ บิดาของอวิ๋นเทียนหาน

เพราะความแค้นที่สุมในจิตใจทำให้ กงเหล่ย ท่านอ๋องแห่งแคว้นเซี่ยลุกขึ้นมาก่อสงครามสร้างจราจลหมายจะทวงความเป็นธรรมให้แก่ผู้เป็นบิดาที่ล่วงลับ เขาคือเทพสงครามที่แม้แต่ราชสำนักยังหวั่นเกรง เส้นทางของการเอาคืนนำพาให้เขาได้มาพานพบกับ ไต้ฝูหรง หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาที่ป่วยทางใจจนพูดไม่ได้ เพราะความสงสารเขาจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือนาง เดิมทีคิดว่าระหว่างเขาและนางคงจบลงเพียงเท่านี้ แต่ผู้ใดจะรู้ หญิงสาวที่แสนงดงามอ่อนหวานผู้นี้กลับเอาแต่ตามติดหมายจะตอบแทนบุญคุณเขา แรกเริ่มเขาอยากจะปฏิเสธนาง แต่ทว่าความงดงามและจริงใจในดวงตาคู่นั้นของนาง กลับทำให้ใจของเขาเริ่มสั่นไหวจนกลายเป็นความรัก

โม่เหนียงถูกสามีหย่าเพราะวันเข้าหอ นางไม่มีเลือดพรหมจรรย์ติดเตียง พ่อแม่จึงจับโม่เหนียงถ่วงน้ำล้างอาย แต่นางกลับไม่ตาย แม้จะถูกทิ้งในแม่น้ำเกือบหนึ่งชั่วยาม เทพหรือปีศาจตนใดเล่นตลกกับชีวิตของนางกันแน่ **** “เจ้า!! เจ้าจะทำอะไร” โม่เหนียงตกใจรีบผลักไหล่ของเขา “ข้ายอมให้เจ้าจูบก็ได้ มันช่วยบรรเทาความอยากได้เล็กน้อย จากนั้นเจ้าต้องสัญญาว่าจะยอมกินอาหารของมนุษย์บำรุงร่างกาย” เขาเกลี้ยกล่อม “เจ้า..เจ้า..” โม่เหนียงได้แต่อ้าปากเอ่ยคำใดไม่ได้ หญิงสาวยังไม่ทันทำอะไร ชายหนุ่มก็ก้มลงมาจูบปากเบาๆ จากนั้นก็นั่งลงที่ข้างโต๊ะ และเริ่มแกะเนื้อปลายื่นมาที่ปากของโม่เหนียงพร้อมป้อนให้นางกิน “อ้าปาก เจ้าต้องกินบำรุง อย่าดื้อ” เขากล่อมราวกับนางเป็นเด็กน้อย หลินโม่เหนียงมองเขาแล้วพูดไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ****