การเล่าแบบวรรณกรรมเปิดช่องให้มีมุมมองหลายชั้น ทั้งฉากย้อนหลัง บันทึกภายใน หรือบทสนทนาที่ค่อยๆ เปิดเผยพฤติกรรมของ 'ข่าน' ทำให้ตอนจบรู้สึกหนักแน่นและมีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่า ในทางกลับกัน ภาพยนตร์จะเลือกใช้ภาพ ดนตรี และจังหวะการตัดต่อเพื่อสร้างอิมแพคทันที ซึ่งบางครั้งแปรความซับซ้อนของตัวละครให้กลายเป็นการกระทำเด่นชัดและการเผชิญหน้าที่ดูยิ่งใหญ่เหมือนในฉากของ 'The Lord of the Rings' เวอร์ชันภาพยนตร์