#1 พี่ชาละวัน&พี่ไกรทอง

"พี่ชาละวัน เรียกหาน้องหรือจ้ะ"

ร่างงามในชุดสีเขียวและเครื่องประดับสีทองงามย่างกรายเข้ามาใน 'ถ้ำแก้ววิเศษ' โปรยยิ้มหวานให้กับชาละวันที่นั่งอยู่บนตั่งทอง

"วิมาลา มานั่งนี่มา"

มือหนาของผู้เป็นผัวอย่าง 'ชาละวัน' ตบไปที่ตักของตนเองด้วยรอยยิ้มร้าย ก่อนที่วิมาลาจะค่อยๆ เดินย่างกรายเข้าไปหาและค่อยๆ นั่งลงบนตักของชาละวันอย่างเหนียมอาย

"เมียพี่ช่างงามเสียจริง"

นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ไล้ไปตามพวงแก้มสีชมพูของผู้เป็นเมีย มืออีกข้าวก็กอดเอวคอดให้ขยับเข้ามาแนบอกหนาด้วยความเจ้าเล่ห์

"เอาอีกแล้วนะจ้ะพี่ชาละวัน"

พวงแก้มขึ้นสีระเรื่ออย่างเหนียมอาย ผัวของนางนั้นเจ้าเล่ห์ ทำให้นางหลงเสน่ห์เช้าจรดเย็นไม่เคยเว้นวัน

"พี่ชาละวันจ้ะ"

ร่างงามในชุดสีเหลืองเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าสองร่างที่กำลังคลอเคลียกันอยู่ มือเล็กกำเข้าหากันแน่นด้วยความร้อนลุ่มริษยาในหัวใจ

"เลื่อมลายวรรณ เจ้าไม่เห็นหรอกรึ ว่าเจ้าพี่เรียกหาข้า เจ้าเสนอหน้ามาที่นี่ทำไม"

วิมาลาไม่พอใจ ตะคอกหญิงงามที่ยืนอยู่ด้านหน้าตนเองและผู้เป็นผัวอย่างโกรธา

"น้องขอโทษนะจ้ะพี่ชาละวัน น้องคิดว่าเรื่องนี้สำคัญมาก คงจักรอให้พี่วิมาลาออกไปก่อนและค่อยมาแจ้งไม่ได้"

'เลื่อมลายวรรณ' เมียอีกคนของชาละวันพูดขึ้นพลางหางตาก็เหลือบไปมองใบหน้างามที่ตนเองนึกชังอยู่ทุกวัน

ชาละวันได้แต่ถอนหายใจเบาๆ เอือมระอาเหมือนอย่างเคย

"ว่ามาเถิดเลื่อมลายวรรณเมียพี่"

"ชาวบ้านหามือปราบจระเข้คนใหม่ได้แล้วจ้ะพี่ ได้ยินมาว่าอ้ายผู้นี้เก่งวิชาหอกแลยังเก่งมนต์อาคมอีกด้วยนะจ้ะ"

วิมาลายกยิ้มเยาะ เลื่อมลายวรรณมักห่วงอะไรไม่เข้าท่ามาตั้งแต่ไหนแต่ไร เสียเวลาเธอและชาละวันเสียจริง

"ข้าก็เห็นพวกชาวบ้านหามือฉมังมาคราแล้วคราเล่า แต่สุดท้ายก็ไม่มีอ้ายอีหน้าไหนสู้พี่ชาละวันได้สักคน หอกมันจักแทงเนื้อหนังมังสาของพี่ชาละวันเข้าได้เยี่ยงไร ส่วนมนต์อาคม แม้เก่งกล้าสักเพียงไหน ก็มิมีทางต่อสู้กับมนต์อาคมของพี่ชาละวันได้เป็นแน่"

ชาละวันยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะจุมพิตลงบนพวงแก้มสีระเรื่อของเมียแรกอย่างวิมาลาจนเจ้าตัวยิ้มหวานหน้าขึ้นสี

"ขอบใจน้องมาก ที่มาเตือนพี่ พี่จะดูแลตนเองให้ดี มิต้องเป็นห่วงดอกเมียรัก"

เลื่อมลายวรรณกำมือเข้าหากันแน่น ก่อนจะหันหลังและสาวเท้าเดินออกไปจากม่านน้ำที่กั้นปากถ้ำไว้

เรือนร่างงามนุ่งห่มด้วยผ้าสีเหลืองและเครื่องทองค่อยๆ กลัยกลายเป็นจระเข้ตัวเมียตัวใหญ่ และว่ายห่างออกไปจนลับตา

"เรามาต่อกันดีกว่าจ้ะพี่"

.

.

.

.

"เพลานี้จระเข้ชุกชุมนักผู้ใหญ่ เกรงว่าอีกไม่ช้าชาวบ้านคงไม่ได้ลงเรือทำมาหากินเป็นแน่"

"จริงพ่อผู้ใหญ่ เราเสียชาวบ้านแลเสียมือปราบจระเข้ไปคราแล้วคราเล่า เกรงว่าหากยังเป็นเยี่ยงนี้ต่อไป เห็นทีหมู่บ้านเราคงจักต้องเดินบกเข้าเมืองแทนล่องเรือเสียแล้ว"

'พระพิจิตร' เศรษฐีผู้ร่ำรวย และผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจอย่างหมดหนทาง ไม่ว่าจะหาผู้มีวิทยายุทธเก่งกล้า อาคมไม่เป็นรองผู้ใดมา สุดท้ายก็เป็นเพียงอาหารมื้อหอมหวานของไอ้พวกจระเข้ยักอยู่ร่ำไป

"เอาแบบนี้ ข้าจะลองเพิ่มอัดและของตอบแทนให้มากขึ้นอีกเท่าตัว อาจจะมีมือปราบจระเข้เก่งๆ วนเวียนมามากโข"

"แต่ผู้ใหญ่ ข่าวมือปราบตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้อัดเยอะเพียงใด เกรงว่าจะไม่มีใครกล้ามานะขอรับ"

"แล้วมึงจะเอาอย่างไรไอ้สน หรือมึงจะเอามีดพร้าไปเลาะเนื้อเลาะหนังไอ้จระเข้นั่นเสียเองวะ"

"อ่าวๆ พอแล้วๆ เอาตามที่ข้าว่าไปก่อน หากเป็นอย่างไอ้สนว่า เราค่อยมาคิดหาทางอื่นดีหรือไม่"

ชาวบ้านพยักหน้าเห็นด้วย ผู้ใหญ่บ้านจึงให้ข้ารับใช้เอาประกาศใหม่ไปติด ผ่านไปไม่ทันไร ก็มีไอ้หนุ่มรูปงามมายืนรออยู่หน้าบ้านผู้ใหญ่จนผู้คนต่างมามุงดู

"สวัสดีจ้ะพ่อผู้ใหญ่ ฉันชื่อไกรทองจ้ะ"

พระพิจิตรมองไกรทองที่ยืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะคิดในหัว

'รูปงาม แต่ร่างกายไม่ใหญ่ไม่โตเหมือนมือปราบที่ผ่านมา แต่ก็ถือว่าหน่วยก้านยังพอใช้ได้อยู่'

"ไกรทองรึ เอ้า เข้ามาก่อน จะได้พูดได้คุยความเป็นไปกันเสียก่อน"

ไกรทองนั่งลงบนแคร่ไม้บนเรือนไม้ไทยงาม ตาของไกรทองหันมองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น ก่อนที่สายตาจะไปหยุดลงที่ร่างขาวงามระหง ผมงามสลวย พร้อมกับชุดสไบและซิ่นสีชมพูอ่อนๆ และเครื่องเงินระยิบระยับ

"น้ำจ้ะ"

มือของไกรทองยกขึ้นรับขันน้ำจากมือเรียวยาวสวยด้วยรอยยิ้มและแววตาหวาน จนตะเภาแก้วเหนียมอาย เบี่ยงหน้าไปอีกทาง

"เอ้าๆ ตะเภาทองไปไหนเสียล่ะ"

"มาแล้วจ้ะพ่อ"

ร่างงามในชุดสไบและซิ่นสีม่วงอ่อน พร้อมเครื่องเงินค่อยๆ เดินย่างกรายออกมาจากห้องด้วยรอยยิ้ม หัวใจของไกรทองกลับเต้นเร็วขึ้นเสียจนต้องยกมือขึ้นจับอกตนเองช้าๆ

ตะเภาแก้วและตะเภาทองนั่งลงบนเเคร่ด้านหน้าหนุ่มรูปงามนามไกรทอง ชายผู้ที่แกร่งกล้ามาปราบจระเข้ให้พ้นหัวเมืองพิจิตร

"นี่ลูกสาวข้าเอง ตะเภาแก้ว แล้วก็ตะเภาทอง"

หน้าสวยรูปไข่ทั้งสองยกยิ้มให้ไกรทอง ก่อนจะประนมมือไหว้ด้วยความเคอะเขิน

"สวัสดีจ้ะ แม่ตะเภาแก้ว แม่ตะเภาทอง"

ไกรทองรับไหว้ มองสองพี่น้องคนงามสลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มกว้าง ส่วนตะเภาแก้วและตะเภาทองก็หน้าขึ้นสีระเรื่อ เขินอายพ่อหนุ่มมือปราบจระเข้จนผู้เป็นพ่อต้องรีบตัดบท

"เอ็งมีวิชาเก่งกล้าเท่าใดวะไอ้ไกรทอง จึงอาสาจะมาปราบจระเข้ให้หมู่บ้านของข้า มิใช่ว่าเห็นแก่อัดแก่ทอง จึ่งมาปราบนะโว้ย ข้าเตือนไว้ก่อน ว่าไอ้จระเข้ตัวนี้ เหิมเกริมนัก.....เสียไปแล้วหลายศพเลยเชียวล่ะเอ็ง"

พระพิจิตรว่าหยั่งเชิง พลางหรี่ตามองไกรทอง หนุ่มรูปงามตรงหน้า

"ฉันพอมีวิชาอยู่บ้างจ้ะพ่อผู้ใหญ่ ติดสอยห้อยตามไปปราบจระเจ้กับพระอาจารย์มาตั้งแต่อ้อนแต่ออก จนอายุย่าง 18 ฉันก็เริ่มออกล่าจระเข้คนเดียวมาจนบัดนี้เลยจ้ะ"

พระพิจิตรพยักหน้า ก่อนจะยื่นกระดานส่งให้กับไกรทอง

มือของไกรทองรับกระดานจากพระจิตรมาไว้ในมือ ก่อนนัยตาจะกวาดมองบนกระดาน ที่มีภาพจระเข้ตัวเขื่องที่วาดเขียนด้วยช็อคสีขาวอย่างพิจารณา

"ไอ้ตัวนี้แหละ ที่มันฆ่าชาวบ้านและมือปราบจระเข้ไปหลายคน"

ไกรทองยื่นกระดานกลับให้พระพิจิตร

"ดูจากขนาดตัวแล้ว มันใหญ่หลายวาเห็นจะได้ หากเป็นฉะนี้ฉันเกรงว่าจะต้องเดินทางกลับไปเอาของวิเศษจากพระอาจารย์เสียก่อน จึงจักกลับมาปราบมันได้จ้ะพ่อผู้ใหญ่"

"เป็นเยี่ยงนั้นรึ ถ้าอย่างนั้น เอ็งก็รีบไปรีบมาเถิด ข้าจักรออยู่ที่นี่"

"จ้ะพ่อผู้ใหญ่ แต่กว่าฉันจะถึงบ้านพระอาจารย์ และกว่าจักมาถึงเมืองพิจิตร เกรงว่าจักใช้เวลาเจ็ดวันเห็นจะได้นะจ้ะ แล้วฉันจะรีบกลับมาจ้ะ"

"เห้ย นานเสียจริง หากต้องใช้เวลาเดินทางนานถึงเพียงนั้น สู้เอ็งเขียนสิ่งที่จะไปเอา แล้วให้คนของข้าไปเอาของมาให้เอ็งเสียดีกว่า เอ็งจักได้มีเวลาเตรียมตัวและฝึกซ้อมวิทยายุทธ แบบนี้ดีกว่ารึไม่"

"ได้จ้ะพ่อผู้ใหญ่"

พระพิจิตรพยักหน้า ก่อนจะหันไปทางลูกสาวทั้งสองคน

"สองคนไปช่วยอีเลียงมันตระเตรียมห้องหับให้พ่อไกรเสียไป"

"จ้ะพ่อ"

"จ้ะ"

ตาของไกรทองมองตามแผ่นหลังขาวเนียนทั้งสองไปเหมือนโดนมนต์สะกด ก่อนที่พระพิจิตรจะยื่นกระดาษและพู่กันพร้อมหมึกมาให้

มือที่หยาบกระด้างเล็กน้อยค่อยๆ บรรจงเขียนสิ่งที่ปราถนาลงบนกระดาษ พร้อมทั้งเขียนชื่อของตนเองลงไป ก่อนจะส่งกลับให้พระพิจิตร

"เอาล่ะ เดี๋ยวรอห้องหับพร้อมก่อน เอ็งค่อยเข้าไปพักนะ ส่วนข้าขอตัวไปคุยกับพวกชาวบ้านก่อน"

"จ้ะพ่อผู้ใหญ่"

ตาดวงสวยของไกรทองหันไปมองตะเภาแก้วที่กำลังถือตระกร้าผ้า พลางเหลือบมามองไกรทองอย่างเหนียมอาย ก่อนจะรีบเข้าไปในห้อง

"งามเสียจริง แม่เอ๋ย"

ไกรทองพูดเสียงเบาพร้อมรอยยิ้มเหมือนต้องมนต์เสน่ห์ ไปมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ ยังมิเคยเห็นหญิงใดงามปานแม่ตะเภาแก้วและตะเภาทองสักครา

"พี่ไกรทองจ้ะ ฉันกับพี่ตะเภาแก้วเตรียมห้องไว้ให้แล้ว พี่ไปพักผ่อนเถิดจ้ะ"

ตาของไกรทองมองนวลแก้มสีขาวผ่อง ตาดวงโตสีดำขลับและริมฝีปากกระจับสีชมพูอ่อนๆ อย่างหลงไหล ก่อนจะค่อยๆ ยืนขึ้นและมองไปยังตะเภาแก้วที่ยืนอยู่ด้านหลังตะเภาทองด้วยรอยยิ้ม

"ฉันขอบคุณน้องตะเภาแก้ว แล้วก็น้องตะเภาทองด้วยนะจ้ะ"

ตะเภาแก้วและตะเภาทองยิ้มเขินอาย ก่อนจะพากันเดินกลับเข้าห้องตนเองไป

ไกรทองจึงหยิบสัมภาระและเดินไปที่ห้องด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะปิดประตูลงเบาๆ หนุ่มรูปงามที่นุ่งเพียงผ้าขาสั้นค่อยๆ นั่งลงบนแคร่ที่ปูด้วยผ้าชั้นดียิ้มๆ ในใจก็หวนนึกถึงใบหน้างามและรอยยิ้มเคอะเขินของลูกสาวบ้านพระพิจิตร ที่ถูกตาต้องใจเขาเข้าเสียเต็มประดา