บทนำ

            เปลวไฟโหมลุกขึ้นสะท้อนผืนฟ้าราวกับผ้าใบสีทมิฬถูกย้อมสีแดงฉานของเพลิงใหญ่ เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนกลืนกินทุกสิ่งอย่างรวดเร็ว ควันดำหนาทึบแผ่ปกคลุมจนแทบหายใจไม่ออก

            แพรมุกล้มลงบนพื้นหินอ่อน ร่างทั้งร่างเต็มไปด้วยร่องรอยของบาดแผล เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากหน้าผากจนบดบังการมองเห็น ความร้อนแผดเผาผิวกายราวกับกำลังถูกโยนลงในนรก แต่ความเจ็บปวดนั้น...ยังเทียบไม่ได้กับภาพตรงหน้า

            ประตูคฤหาสน์ถูกผลักเปิดออก คนรับใช้ต่างพากันช่วยรั้งร่างสูงไว้ให้ออกจากคฤหาสห์อย่างปลอดภัย แต่เขากลับรั้งตัวออกจากการจับกุม ดวงตาที่ถูกบดบังด้วยเลือดจ้องมองร่างนั้นอย่างโหยหา มือบางยกขึ้นอย่างอ่อนแรงราวกับอยากรั้งร่างนั้นไว้แต่ก็ไร้ซึ่งแรง

            ชายผู้เป็นสามีของเธอ....เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอำนาจกำลังวิ่งฝ่ากองเพลิงกลับเข้ามา ดวงตาของแพรมุกดาสว่างวาบขึ้นมาด้วยความหวังอีกครั้ง เมื่อเห็นร่างนั้นกำลังวิ่งเข้ามาในเปลวเพลิงมือข้างนึงปิดจมูกไว้แน่น อีกมือกำลังกำบังสายตาและสอดส่ายสายตามองหา

             เขากลับมาแล้ว...เขามากำลังช่วยเธอแล้ว...เธอพยายามยกมือที่สั่นเทาออกไป

             "จอมทัพ..." เสียงเรียกแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ร่างสูงชะงักจ้องมองนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แพรมุกรู้สึกใจชื้นขึ้นรอยยิ้มเริ่มเผยนิดๆ ที่ริมฝีปากแห้งผาด

              ทว่า...

               สายตาคมเข้มดูเย็นชาคู่นั้นหันกลับมองผ่านเธอราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ เพียงครู่เขาก็รีบวิ่งตรงไปยังหญิงสาวอีกคนที่นอนอยู่ไม่ไกลนัก ที่ขาของเธอมีตู้ใบหนึ่งทับไว้ เธอเริ่มร้องไห้หนักขึ้นแต่รอยยิ้มก็ปรากฏที่หน้าทันทีเมื่อเขายิ้มและรีบเข้าไปหาเธอ

               "พี่จอมทัพ...ช่วย...ช่วยฉันด้วย..." หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น จอมทัพไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาพุ่งตัวเข้าไปหาร่างบางพลางเอื้อมมือลูบผมเธออย่างถนอม

               "ไม่ต้องกลัว...พี่จะพาเธอออกไป" ใบหน้าคมนั้นรีบยกเอาตู้ที่ทับอยู่ออก เขาช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นอุ้มไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม

               แพรมุกนิ่งงัน รู้สึกถึงก้อนบางอย่างที่จุกแน่นที่คอ จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เจ็บหนักราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบจนแหลกละเอียด เธอมองใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น...ใบหน้าที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมาตลอด

               ผู้หญิงที่ทุกคนรู้ว่าเป็น "คนสำคัญ" ของจอมทัพ

               ส่วนเธอ...ที่เป็นแค่เพียงภรรยาที่จดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้อง กลับถูกทิ้งให้นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ไม่มีแม้แต่เสี้ยวสายตาที่เขาจะหันมามอง

               "จอมทัพ..." น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพยายามจะคลานเข้าหาเขาด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือเพียงนิด มือที่เต็มไปด้วยเลือดนั้นยื่นออกไปสุดแรงราวกับไขว่คว้า

               "ฉันอยู่ตรงนี้...ช่วย...ช่วยฉันด้วย..." แต่เสียงทุกอย่างกลับถูกกลืนหายไปกับเสียงเปลวไฟที่คำรามลั่น ชายหนุ่มเบี่ยงหน้าหลบเปลวไฟที่แผดเผา เขารีบอุ้มหญิงสาวคนนั้นเดินผ่านหน้าเธอไป

                ชั่ววินาทีนั้น...ที่เขาอุ้มร่างบางผ่านเธอไปโดยไม่แม้แต่จะหยุด ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง สายตาของเขามีเพียงผู้หญิงในอ้อมแขนราวกับภรรยาที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาห้าปี...ไม่เคยมีตัวตน

                 ริมฝีปากของแพรมุกสั่นระริก หยดน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุด ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างผู้แพ้

                "สุดท้าย...คนที่คุณเลือก...ก็ไม่ใช่ฉัน"

                 เสียงไม้แตกหักดังสนั่นคล้ายเสียงคำรามจากความตาย เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ตู้ไม้สักโบราณขนาดมหึมาที่ถูกเปลวเพลิงแผดเผาจนโครงสร้างอ่อนตัวลง กำลังเอนล้มลงตรงตำแหน่งที่เธอนอนอยู่ แพรมุกไม่มีแรงแม้แต่จะหลบ เธอทำได้เพียงมองประตูทางออกที่ค่อยๆ ปิดลง เธอจ้องมองแผ่นหลังกว้างของสามีค่อยๆ หายไปพร้อมผู้หญิงอีกคนในอ้อมแขนจนลับสายตา

                 ไม่มีใครรู้...ว่าเธอยังติดอยู่ในนี้ ไม่มีใครกลับมาหาเธอ ไม่มีใครเรียกชื่อเธอ

                 ตู้ไม้สักล้มลงด้วยเสียงครืนสนั่นแรงกระแทกมหาศาลบดทับร่างของเธอจนขยับไม่ได้ เปลวเพลิงลุกโหมเข้ากลืนกินทุกสิ่ง ความร้อนแผดเผาจนแทบไม่เหลือความรู้สึก ลมหายใจสุดท้ายค่อยๆ เลือนหาย แพรมุกหลับตาลงช้าๆ น้ำตาหยดสุดท้ายไหลอาบข้างแก้ม

                 "ถ้ามีชาติหน้า...ฉันจะไม่มีวันรักคุณอีก..." ทันทีที่สิ้นเสียง...โลกทั้งใบก็ดับวูบลง สติดับสิ้นพร้อมลมหายใจสุดท้าย...