ด่วนนรกซอมบี้คลั่ง 3 มีแผนสร้างภาคต่อหรือไม่

ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นคำถามนี้เกี่ยวกับ 'ด่วนนรกซอมบี้คลั่ง 3' เพราะชื่อไทยนี้พาใจย้อนไปถึงความบ้าคลั่งบนรถไฟและฉากซีนโหด ๆ ที่เคยทำให้คนไทยพูดถึงกันอย่างล้นหลาม ในมุมมองของคนรักหนังสยองขวัญที่โตมากับการดูหนังต่างประเทศในโรง ฉันมีมุมคิดแบบตั้งข้อสังเกตก่อนจะตอบตรง ๆ ว่า ณ เวลานี้ยังไม่มีการประกาศวันเข้าฉายในประเทศไทยสำหรับภาพยนตร์ที่ใช้ชื่อนี้ในฐานะภาคที่สามของแฟรนไชส์หลัก ซึ่งสาเหตุสำคัญคือชื่อไทย 'ด่วนนรกซอมบี้คลั่ง' ถูกผูกติดกับผลงานต้นฉบับอย่าง 'Train to Busan' และงานต่อยอดอย่าง 'Peninsula' ที่ออกฉายไปก่อนหน้า การจะมีภาคต่ออีกครั้งมักต้องผ่านขั้นตอนการผลิต การจัดจำหน่าย และการเจรจาสิทธิ์ลิขสิทธิ์สำหรับแต่ละภูมิภาค จึงไม่แปลกหากข่าวเงียบหรือมีการเปลี่ยนรูปแบบการฉายเป็นสตรีมมิงแทนการฉายในโรงภาพยนตร์ ความรู้สึกเชิงส่วนตัวตอนรอประกาศวันที่เข้าฉายคือผสมระหว่างความคาดหวังและความจริงจังต่อคุณภาพงานมากกว่าการรีบฉาย แนวทางที่ชัดเจนคือรอติดตามประกาศจากผู้จัดจำหน่ายในประเทศไทยซึ่งมักปรากฏชื่อโรงฉายและวันที่ในโพสต์อย่างเป็นทางการ พร้อมกับตัวอย่างที่ซับไตเติลหรือพากย์ไทย หากมีการเปิดตัวภาคสามจริง ๆ สิ่งที่น่าสนใจจะเป็นว่าเลือกเส้นเรื่องแบบต่อเนื่องเหมือนภาคแรกหรือไปในทิศทางใหม่เหมือนงานที่แตกออกมาแล้ว เช่นการย้ายโลเคชันหรือโทนของเรื่องที่จะทำให้ชื่อเดียวกันกลับมาแปลความหมายใหม่ได้ สุดท้ายนี้ยังคงเฝ้ารออยู่อย่างใจจดใจจ่อ และคิดว่าหากวันหนึ่งได้เห็นโปสเตอร์ไทยกับวันฉายที่ชัดเจน จิตใจของแฟน ๆ คงพลุ่งพล่านไม่ต่างจากฉากบนรถไฟในตอนแรกเลย

ยากจะปฏิเสธว่าซีนเลือดสาดใน 'ด่วนนรก ซอมบี้คลั่ง 2' มันไม่ใช่ของเบาสำหรับคนขวัญอ่อน — แต่การเตรียมตัวก่อนดูช่วยให้เรารับมือได้มากกว่าที่คิด การเตรียมสภาพแวดล้อมเป็นจุดเริ่มต้นที่ผมยึดเสมอ: ปิดไฟมืดไปก็เพิ่มบรรยากาศแต่ก็ทำให้ฉากโหดชัดขึ้น จัดให้มีทางหนีหยุดภาพนิ่ง เช่น รีโมตหรือมือถือพร้อมกดหยุด เสียงมีผลมาก จึงเลือกลำโพง/หูฟังที่ไม่ทำให้เซอร์ไพรส์จนทรงตัวไม่ได้ และถ้ามีคนดูด้วยควรตกลงสัญญาณเบาะแสกันล่วงหน้า เผื่อมีคนอยากขอหยุด การเตรียมตัวทางจิตใจคือการยอมรับว่าจะถูกกระทบและตั้งขอบเขตไว้ชัดว่าอะไรรับได้ อะไรเกินไป บางฉากจะกระตุ้นความปั่นป่วนตรง ๆ เหมือนที่เห็นใน 'Train to Busan' แต่ 'ด่วนนรก ซอมบี้คลั่ง 2' มีมิติของความสิ้นหวังและการทรมานที่ลึกกว่า การเตรียมตัวด้วยหายใจลึก ๆ หยุดพักเมื่อรู้ว่าเริ่มแน่นหน้าอก และเตือนตัวเองว่ามันคือหนัง ไม่ใช่ความจริง จะช่วยให้ผ่านฉากหนัก ๆ ได้โดยไม่ถลำจนเกินไป

ความเชื่อมโยงหลักระหว่าง 'ด่วนนรกซอมบี้คลั่ง' กับ 'ด่วนนรกซอมบี้คลั่ง 2' อยู่ที่โลกทัศน์เดียวกันและผลลัพธ์จากเหตุการณ์เดิม ไม่ใช่การยืมตัวตัวละครหลักมาเดินเรื่องต่อแบบตรงๆ ฉันมองว่าภาคแรกทำหน้าที่วางรากเหง้าให้กับจักรวาล: ไวรัสที่แพร่ระบาดฉับพลัน ระบบการอพยพที่ล้มเหลว และการตัดสินใจของคนธรรมดาที่ถูกบีบให้ต้องเลือก ระดับความรุนแรงของการระบาดและความหมายเชิงสังคมเหล่านี้ถูกนำไปขยายต่อในภาคสอง ในแง่เนื้อเรื่อง ภาคสองเล่าหลังจากเหตุการณ์ในภาคแรกหลายปี ผู้รอดชีวิตบางส่วนและข่าวคราวของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังถูกอ้างอิงเป็นฉากหลังหรือเป็นแรงผลักดันให้ตัวละครใหม่ๆ ตัดสินใจ ไม่ว่าจะเป็นการพูดถึงเมืองปลอดภัย การอพยพในอดีต หรือซากปรักหักพังที่เหลืออยู่ ซึ่งทั้งหมดช่วยเติมบรรยากาศให้ผู้ชมรู้สึกว่าเป็นโลกเดียวกันแม้ตัวเอกจะเปลี่ยนคนใหม่ สิ่งที่ชอบคือความต่อเนื่องเชิงธีม—การสู้เพื่อคนที่รัก การเห็นคุณค่าของการเสียสละ และการตั้งคำถามกับการเอาตัวรอดแบบเหยียบหัวคนอื่น—ถูกถ่ายทอดด้วยโทนที่ต่างกัน ภาคแรกเน้นความตึงเครียดแบบใกล้ชิดบนขบวนรถ ส่วนภาคสองขยายฉากเป็นโลกกว้างขึ้น มีองค์ประกอบแอ็กชันและภาพสเกลใหญ่ แต่แก่นเรื่องเกี่ยวกับมนุษย์ท่ามกลางหายนะยังคงไม่หลุดออกไป นั่นทำให้ทั้งสองเรื่องรู้สึกเชื่อมโยงกันอย่างมีราก เหมือนบ้านหลังเดียวกันที่เปลี่ยนสภาพ แต่ยังจดจำกลิ่นเดิมๆ ได้

ปลายเรื่องของ 'ด่วนนรกซอมบี้คลั่ง' ภาค 3 พาไปสู่บทสรุปที่ค่อนข้างหนักหน่วงแต่มีความหมายชัดเจนในแง่ของการสูญเสียและการเลือก ทางฉากสุดท้ายไม่ใช่การปิดประตูแบบกล่องเพลง แต่เป็นการทิ้งร่องรอยเอาไว้ให้รู้ว่าโลกยังคงเปลี่ยนไป คนที่เหลืออยู่ต้องเผชิญกับผลลัพธ์จากทางเลือกก่อนหน้า—บางคนยอมแลกด้วยชีวิตเพื่อให้กลุ่มรอด ในฐานะคนดูที่ติดตามมาตั้งแต่ต้น ผมสัมผัสได้ว่าการเสียสละครั้งนั้นถูกวางไว้อย่างเจ็บปวดแต่สมเหตุสมผล เพราะมันเป็นจุดชี้ชะตาที่ทำให้เรื่องไม่หลงทางไปทางแอ็คชั่นล้วนๆ ฉากปิดสุดท้ายมีโทนผสมระหว่างเงียบและระแวดระวัง ผู้กำกับเลือกให้เราเห็นภาพไม่ครบทั้งหมด—มีภาพของเมืองที่ถูกทิ้งร้าง เสียงกระซิบของกลุ่มเล็กๆ ที่เหลือ และภาพสัญลักษณ์อย่างเด็กตัวเล็กๆ ที่ถือของเล่นชิ้นเดียวไว้แนบอก ฉันรู้สึกว่าฉากแบบนี้ตั้งใจทำให้ผู้ชมคิดต่อ เรื่องไม่ได้จบแบบสมบูรณ์แบบ เพราะไวรัสหรือภัยพิบัติไม่ได้ถูกกำจัดจนหมด แต่การต่อสู้ครั้งสุดท้ายทำให้มีพื้นที่ปลอดภัยชั่วคราว พื้นที่นั้นเพียงพอให้บุคคลหลายคนเริ่มตั้งคำถามถึง 'อนาคต' ที่พวกเขายังพอฝันถึงได้ ในฐานะแฟนหนังซอมบี้ที่ชอบผลงานอย่าง 'Train to Busan' ผมชอบที่ภาคนี้ไม่ได้จบแบบฮีโร่ชนะทั้งหมด แต่เลือกจบด้วยความเป็นมนุษย์—ความกลัว ความรัก และการเสียสละ รวมถึงผลกระทบต่อจิตใจของผู้รอดชีวิต พูดตรงๆ ตอนจบของภาค 3 มันทั้งเศร้าและปลอบประโลมในเวลาเดียวกัน เหมือนสายฝนที่ล้างบางแต่ไม่ทำให้ต้นไม้กลับมาเหมือนเดิม ทีนี้เรื่องนี้จะขึ้นกับมุมมองของแต่ละคนว่าจะมองว่าเป็นจุดจบหรือจุดเริ่มต้น แต่สำหรับผม มันเป็นการปิดฉากที่ให้พื้นที่ให้คิดต่อ มากกว่าจะเยียวยาแบบรวดเร็ว

เราแทบกะพริบตาไม่ทันเมื่อเห็นการเปลี่ยนสเกลของ 'ด่วนนรก ซอมบี้คลั่ง 2' จากความอัดอั้นในตู้รถไฟของภาคแรกไปสู่เมืองที่รกร้างและเส้นทางโล่งกว้าง ภาคแรกนั้นคลุมไปด้วยความตึงเครียดแบบไคน์ต้า—ตัวละครจำกัด พื้นที่แคบ และความผูกพันแบบพ่อ-ลูกที่เป็นแกนกลาง ส่วนภาคสองเลือกเปิดโลกออกมา กลายเป็นหนังแอ็กชันผสมระทึกขวัญที่เน้นการหนี การปล้น และการปะทะกับคนเลวจริง ๆ มากกว่าจะโฟกัสความสัมพันธ์ทางอารมณ์เพียงขั้นต่ำเดียว เราเห็นวิธีการเล่าเรื่องที่กล้าขยับจาก intimate horror ไปสู่ spectacle: ฉากไล่ล่ากลางเมือง, การออกแบบชุดตัวละครที่มีลักษณะเป็นกองโจรหรือพ่อค้ามนุษย์, และบรรยากาศหลังหายนะที่ถูกรังสรรค์ให้เหมือนดิสโทเปียสนามรบ บางมุมภาพทำให้รู้สึกเหมือนหนังแนวพอสต์-แอพอคคาลิปส์อื่น ๆ มากกว่าจะเป็นภาคต่อของเรื่องเดิม แต่ก็ยังมีเศษเสี้ยวของธีมเก่าอยู่ เช่น การอยู่รอดและการเลือกทำอะไรที่ถูกหรือผิดเมื่อต้องเสี่ยงชีวิต สรุปสั้น ๆ ว่าเสน่ห์ของภาคนี้ไม่ได้มาในรูปของความอบอุ่นเชิงมนุษยสัมพันธ์เหมือน 'ด่วนนรก ซอมบี้คลั่ง' แต่จะได้ความตื่นเต้นแบบหนังบล็อกบัสเตอร์ การเปลี่ยนโทนอาจทำให้แฟนที่หลงรักความใกล้ชิดทางอารมณ์ของภาคแรกผิดหวังบ้าง แต่สำหรับคนที่อยากได้ฉากแอ็กชันใหญ่ ๆ และโลกหลังหายนะที่ขยายกว้าง ภาคสองตอบโจทย์ได้ดี และนั่นก็เป็นรสชาติใหม่ที่น่าสนใจในจักรวาลเดียวกัน

ชื่อไทยของหนังเรื่องนี้คือ 'ด่วนนรกซอมบี้คลั่ง' และโดยทั่วไปเวอร์ชันที่คนไทยคุ้นเคยมักเป็นเสียงต้นฉบับเกาหลีพร้อมซับไทยในโรงภาพยนตร์และบนแพลตฟอร์มสตรีมมิงหลัก ฉันชอบดูแบบเก็บบรรยากาศเดิมไว้อยู่แล้ว เพราะการแสดงของนักแสดงเกาหลีมีอารมณ์และจังหวะที่แปลกจากการพากย์ การฉายรอบแรก ๆ ในไทยส่วนใหญ่จะมีซับไทยทำให้ผู้ชมได้ยินเสียงต้นฉบับ ทั้งน้ำเสียงตื่นตระหนกและสำเนียงต่าง ๆ อย่างไรก็ตาม มีเวอร์ชันพากย์ไทยบ้างในบางรูปแบบการฉายหรือบนช่องทีวีเชิงพาณิชย์ รวมถึงบางแผ่นดีวีดีหรือบลูเรย์ที่วางตลาดสำหรับผู้ชมที่ต้องการฟังไทยเต็ม ๆ ฉันมักเลือกดูข้อมูลสเป็กของแผ่นหรือหน้าเพลย์ของสตรีมมิงก่อนซื้อ ถ้าต้องการเสียงต้นฉบับก็เปิดเกาหลีพร้อมซับไทย ส่วนใครชอบพากย์ไทยก็หาเวอร์ชันที่มีแทร็กพากย์ให้แทน

เริ่มจากภาพแรกบนรถไฟที่ยังคงทำให้หัวใจเต้นรัว ฉันรู้สึกว่าความตึงเครียดของหนังต้องอาศัยนักแสดงสามคนที่ยึดเรื่องไว้ได้เต็มที่ นั่นคือ กงยู (Gong Yoo) ผู้รับบท 'ซอกวู' ชายผู้เป็นพ่อที่ต้องเรียนรู้ความหมายของความรับผิดชอบกลางหายนะ จองยูมิ (Jung Yu‑mi) ในบท 'ซองคยอง' หญิงที่แข็งแกร่งและใจเย็น มีความเป็นผู้นำเฉพาะตัว และมาดงซอก (Ma Dong‑seok หรือที่หลายคนเรียกว่าดอน ลี) ผู้เล่นบท 'ซังฮวา' ซึ่งเป็นภาพแทนของพลังดิบและความหวังสำหรับคนอื่น ๆ บนขบวนเดียวกัน การแสดงของทั้งสามคนทำให้ 'ด่วนนรกซอมบี้คลั่ง' กลายเป็นมากกว่าหนังซอมบี้ทั่วไป กงยูถ่ายทอดการเปลี่ยนผ่านจากพ่อที่มุ่งหวังความสำเร็จส่วนตัวไปสู่พ่อที่ยอมสละเพื่อความปลอดภัยของคนรอบตัวได้อย่างละเอียดอ่อน จองยูมิไม่ใช่ตัวละครที่แค่รอให้คนอื่นช่วย—เธอมีความนิ่งและการตัดสินใจที่เยือกเย็นในสถานการณ์ที่โกลาหล มาดงซอกคือแรงดึงที่ทำให้ฉากต่อสู้บนรถไฟสมจริง เขามีมุมตลกขำ ๆ ที่แทรกได้อย่างลงตัวแต่ก็พร้อมจะทุ่มทั้งหมดเมื่อถึงเวลาที่ต้องปกป้องคนข้าง ๆ ในฐานะคนดู ฉันชอบการจัดวางตัวละครของผู้กำกับที่ให้แต่ละคนมีบทบาทชัดเจนและมีซีนเด่นเป็นของตัวเอง—ไม่ใช่แค่เดินตามพล็อตแล้วหายไป กงยูเป็นจุดเชื่อมทางอารมณ์ จองยูมิเป็นสมองของกลุ่ม และมาดงซอกเป็นกำแพงที่หยุดซอมบี้ได้จริง ๆ นี่คือเหตุผลที่แม้เวลาจะผ่านไป หนังยังคงถูกหยิบมาพูดถึงเสมอ และรายชื่อสามคนนี้ก็คือเหตุผลหลักที่ทำให้เรื่องยังคงติดตรึงใจเสมอ

แวบแรกที่ได้ยินชื่อ 'หนังด่วนนรกซอมบี้คลั่ง' ก็รู้สึกว่ามันตั้งใจจะเล่นกับขอบเขตความรุนแรงแบบสุดโต่งมากกว่าหนังซอมบี้ทั่ว ๆ ไป ความต่างชัดเจนสำหรับฉันอยู่ที่โทนกับจังหวะ: แทนที่จะใช้ซอมบี้แบบเนิบ ๆ หรือความรู้สึกเหงาอธิบายโลก เส้นเรื่องผลักผู้ชมให้เผชิญหน้ากับการตัดสินใจอย่างเร่งด่วน ทั้งฉากไล่ล่าที่ไม่หยุดและการตัดต่อกระชาก ทำให้หัวใจเต้นตามไปตลอด อีกด้านหนึ่งฉันชอบที่หนังยังไม่ลืมใส่มิติความเป็นมนุษย์—ความแตกแยกระหว่างกลุ่มคน ความเห็นแก่ตัว และความเสียสละ—ซึ่งทำให้ฉากความรุนแรงมีน้ำหนักขึ้นกว่าแค่โชว์เลือด เทียบกับหนังอย่าง '28 Days Later' ที่เน้นไวรัสกับความโกลาหลเป็นหลัก ความแตกต่างคือ 'หนังด่วนนรกซอมบี้คลั่ง' หยิบเอาการเร่งความตึงเครียดและฉากแอ็กชันมาใช้เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องมากกว่าแค่ฉากสยอง ทำให้ฉันรู้สึกว่ามันเป็นงานที่ตั้งใจจะบีบคั้นอารมณ์ผู้ชมจนถึงที่สุด ไม่ใช่แค่สร้างบรรยากาศหลอนอย่างเดียว

หนังเรื่องนี้สร้างความฮือฮาไม่น้อยเมื่อปี 2020 ด้วยการนำเสนอซอมบี้ที่แตกต่างไปจากเดิม แน่นอนว่าหลายคนคงอยากรู้ว่าจะมีภาคต่อหรือไม่ ตอนนี้ข่าวล่าสุดจากทีมผู้สร้างระบุว่ามีแผนจะทำภาค 2 แน่นอน แต่ยังอยู่ในช่วงพัฒนาสคริปต์ เรื่องราวในภาคแรกจบแบบเปิดประเด็นไว้หลายอย่าง โดยเฉพาะฉากหลังเครดิตที่暗示ถึงภัยคุกคามรูปแบบใหม่ นี่เป็นสัญญาณชัดเจนว่าต้องมีภาคต่อ ผมเคยอ่านบทสัมภาษณ์ผู้กำกับที่บอกว่าเขามีวิสัยทัศน์สำหรับ trilogy เลยลุ้นว่าจะได้เห็นโลกที่ขยายใหญ่ขึ้นและซับซ้อนกว่าเดิม

ตรงนี้อยากเล่าแบบละเอียดเลยว่า 'ด่วนนรกซอมบี้คลั่ง 2' เข้าฉายในไทยวันที่ 20 สิงหาคม 2020 ซึ่งเป็นช่วงที่โรงหนังเริ่มกลับมาเปิดอีกครั้งหลังจากคลื่นการระบาด ทำให้บรรยากาศรอบสัปดาห์เปิดตัวค่อนข้างคึกคักและผสมกับความระมัดระวังของผู้ชม ผมจำได้ว่ารอบแรกๆ ที่ไปดู คนยังเต็มบางโรง แม้จะมีมาตรการเว้นที่นั่งบ้างและรอบฉายลดลง หนังตัวนี้เน้นฉากแอ็กชันใหญ่ๆ อย่างการไล่ล่ากันในเมืองร้างและฉากบุกที่สร้างความตึงเครียดได้ดี ฉากที่ชอบเป็นพิเศษคือฉากรถไล่กันข้ามสะพานที่น้ำท่วม ซึ่งฉายบนจอใหญ่ได้อารมณ์มากกว่าเมื่อดูจากบ้าน ประสบการณ์การดูในโรงตอนนั้นให้ความรู้สึกเหมือนกลับไปเห็นหนังบล็อกบัสเตอร์ยุคก่อนหน้าอีกครั้ง ถึงแม้เนื้อหาและโทนจะไม่ได้เท่าต้นฉบับ 'Train to Busan' แต่การได้ดูบนจอใหญ่กับคนรอบข้างยังทำให้ฉากโหดๆ และซีนลุ้นระทึกมีพลังกว่าเป็นอย่างมาก