ตัวละคร หนอนการ์ตูน ยอดนิยมมีใครบ้างในซีรีส์?

ในฐานะแฟนยูนิคอร์นที่ตามดูการ์ตูนมานาน ฉันมักจะนึกถึงตัวละครจาก 'My Little Pony: Friendship Is Magic' เป็นอันดับแรกเลย สิ่งที่ทำให้ตัวละครอย่าง Twilight Sparkle โดดเด่นสำหรับฉันคือการเติบโตของเธอ—จากม้าโพนี่ที่เน้นการเรียนรู้ กลายเป็นผู้นำที่เข้าใจคนรอบข้าง เรื่องราวการค้นหาตัวตนและมิตรภาพทำให้เธอมีมิติและเข้าใจง่าย ส่วน Rarity มีเสน่ห์ที่ต่างออกไป เธอเป็นตัวแทนของความสร้างสรรค์และความตั้งใจ ทำให้คนดูที่ชอบแฟชั่นหรือศิลปะรู้สึกเชื่อมโยง นอกจากนั้นตัวละครระดับครู อย่าง Princess Celestia ให้ความรู้สึกอบอุ่นและมีความลึกลับในเวลาเดียวกัน การออกแบบที่มีสัญลักษณ์ หมวก และคาถาทำให้การเป็นยูนิคอร์นของเธอดูสำคัญและทรงพลัง พูดง่ายๆ ว่าแต่ละตัวมีบทบาทชัดเจน ทั้งด้านการเรียนรู้ ความงาม และการนำ ทำให้แฟนหลากวัยมองเห็นมุมโปรดของตัวเองได้เสมอ

เสียงหัวเราะแบบอบอุ่นของตัวหนอนตัวนั้นยังติดอยู่ในหัวเสมอ — เมื่อพูดถึงนักพากย์ที่แฟนๆ ชื่นชอบ ชื่อของ Joe Ranft มักโผล่มาในทันทีเพราะผลงานของเขาในบท Heimlich ใน 'A Bug's Life'. ผมชอบวิธีที่เขาให้ชีวิตกับตัวละครตัวอ้วนกลมนี้:เสียงมีน้ำหนัก นุ่ม และขี้เล่น ทำให้คำพูดตลกกลายเป็นช็อตคอมมิดี้ที่ทำให้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ยิ้มตามได้ง่าย ๆ การแสดงของเขาไม่ได้มุ่งแค่เสียงตลก แต่มีมิติของความอบอุ่นและความไร้เดียงสาที่ทำให้ Heimlich เป็นตัวละครที่เราเอาใจช่วยเมื่อต้องการเปลี่ยนเป็นผีเสื้อ อีกตัวอย่างที่ต่างออกไปแต่ก็ถูกพูดถึงมากคือการพากย์ของ Alan Rickman ในบทหนอน 'Absolem' ของภาพยนตร์ 'Alice in Wonderland' (2010). ผมชอบโทนเสียงเย็นเฉียบและการเว้นจังหวะของเขา — มันให้ความรู้สึกลึกลับและภูมิปัญญาที่ไม่เหมือนใคร เสียงของ Rickman ทำให้แต่ละประโยคมีน้ำหนักและความหมาย จนแฟน ๆ จำซีนมวนลมและคำถามซ้ำ ๆ ของหนอนได้ติดใจ การเปรียบเทียบสองสไตล์นี้ช่วยให้เห็นว่าหนอนในงานแอนิเมชันสามารถถูกตีความได้หลากหลาย ทั้งขี้เล่นอบอุ่นและกร้าวคมลึกลับ ทั้งสองแบบต่างก็มีแฟนกลุ่มเฉพาะของตัวเอง และนั่นแหละที่สนุกที่สุดในการสังเกตว่าเสียงทำให้ตัวละครกลายเป็นที่รักได้อย่างไร

แผนผังตัวละครของ 'Stranger Things' สามารถมองเป็นเครือข่ายที่มีจุดรวมเป็นกลุ่มเพื่อนวัยรุ่นและครอบครัวที่เผชิญกับสิ่งเหนือธรรมชาติในเมืองเล็ก ๆ ฮอว์กินส์ แกนกลางของเรื่องสำหรับฉันคือกลุ่มเพื่อนสี่คน—ไมค์, ดัสติน, ลูคัส, และวิล—ที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาผูกโยงกับเหตุการณ์เหนือจริงตั้งแต่ต้น วิลเป็นตัวเชื่อมสำคัญระหว่างโลกปกติกับมิติเหนือธรรมชาติ เพราะการหายตัวไปของเขาทำให้เหตุการณ์ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น ไมค์กลายเป็นผู้ปกป้องและผู้นำทางอารมณ์ของกลุ่ม ขณะที่ดัสตินมักเป็นเสียงตลกแต่ฉลาดและเปรียบเสมือนสะพานเชื่อมกับตัวละครใหม่ ๆ อย่างโรบินและสถาบันวิทยาศาสตร์ทางปฏิบัติ ลูคัสเริ่มจากคนคัดค้าน แต่ก็แสดงให้เห็นถึงความจงรักภักดี ครอบครัวของวิลและไมค์มีบทบาทสำคัญ—จอยซ์ แม่ของวิล เป็นนักสู้ที่ไม่ยอมแพ้ ความสัมพันธ์ของเธอกับจิม ฮ็อปเปอร์ พ่อบ้านที่กลายเป็นผู้ปกครองที่คอยค้ำจุนอีเลฟเว่น ทำให้เกิดโครงเรื่องครอบครัวแบบใหม่ในซีรีส์ ฮ็อปเปอร์เองผ่านการเปลี่ยนแปลงจากตำรวจท้องถิ่นที่แยกตัว กลายเป็นพ่อบุญธรรมให้กับอีเลฟเว่น อีเลฟเว่นเป็นศูนย์กลางของความลึกลับอีกชั้น—พลังจิตและอดีตจากห้องทดลองทำให้เธอเป็นเป้าหมายของทั้งฝ่ายดีและฝ่ายชั่ว อีกกลุ่มสำคัญคือวัยรุ่นรุ่นเก๋าอย่างสตีฟและแนนซี่ คู่หูนักสืบสมัครเล่นกับโจนาธาน ซึ่งแสดงการเติบโตของตัวละครจากบทบาทเดิม ๆ สตีฟพัฒนาเป็นพี่เลี้ยงที่คอยปกป้องเด็กรุ่นใหม่ ส่วนบิลลี่เป็นตัวพังทลายของครอบครัวมืดมน—มีความรุนแรงที่สะท้อนปัญหาในบ้านและกลายเป็นเหมือนภัยคุกคามภายในเมือง ด้านองค์กร รัฐบาลและห้องทดลองของด็อกเตอร์เบรนเนอร์เป็นเงามืดที่ดึงเอาความลับและทดลองที่เกิดผลเสีย บวกกับภัยจากมิติต่าง ๆ อย่างเดมอกอร์กอนและเวคน่า ทำให้เครือข่ายตัวละครขยายจากความสัมพันธ์ส่วนตัวไปสู่การต่อสู้เพื่อเมืองทั้งเมือง สรุปคือ ฉันมองเห็นแผนผังเป็นวงวงชั้นซ้อน: แกนเพื่อน/วัยรุ่น ครอบครัวและผู้ปกครอง กลุ่มผู้ใหญ่ที่มีอำนาจ และภัยจากโลกอื่น ๆ แต่ละวงเชื่อมกันด้วยความผูกพัน การสูญเสีย และการเสียสละ ซึ่งทำให้ 'Stranger Things' ไม่ใช่แค่เรื่องผีสยองขวัญแต่เป็นเรื่องของคนที่ยืนหยัดร่วมกัน

แค่พูดถึงคำว่า 'หนอน' ในวงการการ์ตูน คนไทยหลายคนคงนึกถึงตัวหนอนตัวสีสดที่ทำท่าทางป่วน ๆ บนจอทีวีได้ทันที — นั่นคือ 'Larva' ซึ่งเป็นผลงานจากสตูดิโอเกาหลีชื่อ 'TUBA Entertainment' ที่เปิดตัวช่วงต้นทศวรรษ 2010s และโด่งดังในไทยมากเพราะเนื้อหาเป็นสแลปสติกสั้น ๆ ไม่ต้องพึ่งบทพูดมาก ทำให้คนทุกวัยดูแล้วเข้าใจง่าย ผมเองชอบว่าความเป็นสากลของการ์ตูนแบบนี้ช่วยให้มันข้ามภาษาได้สบาย ๆ การ์ตูนชุดนี้มีตัวละครหลักสองตัวที่คนจำได้ง่ายคือหนอนสีเหลืองกับหนอนสีแดง พวกเขาเผชิญสถานการณ์ฮา ๆ ที่มักจบแบบเซอร์ไพรส์ ตอนสั้น ๆ และจังหวะตลกที่รวดเร็วทำให้มันถูกส่งต่อเป็นคลิปสั้น ๆ บนโซเชียลมีเดียในไทยจนเป็นไวรัล กลุ่มเด็ก ๆ กับวัยรุ่นเอาไปตัดต่อหรือทำมุกต่อกันเอง บวกกับสินค้าที่วางขายและการฉายในช่องเด็กหลายช่องก็ยิ่งทำให้ภาพจำนี้แน่นขึ้น ถ้าคุณหมายถึงหนอนประเภทอื่นในสื่อไทย บอกได้เลยว่าคำตอบอาจเปลี่ยนไป แต่ถ้าพูดถึงหนอนการ์ตูนที่โด่งดังที่สุดในความทรงจำของคนไทยหลายคน ผู้สร้างหลักที่ควรยกให้เครดิตคือสตูดิโอ 'TUBA Entertainment' ซึ่งเป็นต้นทางของเจ้า 'Larva' และผลงานนี้ก็ทิ้งรอยยิ้มไว้กับคนดูจำนวนมาก

รายการตัวละครจาก 'Fruits Basket' ที่ผู้คนมักพูดถึงจะยาวและหลากหลาย แต่องค์ประกอบที่ทำให้ตัวละครแต่ละตัวโดดเด่นคือการผสมกันของความเปราะบางและความเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน ฉันชอบ 'โทโอรุ' เพราะความเป็นตัวแทนของความใจดีที่ไม่ใช่แค่ดีๆ แบบผิวเผิน—เธอมีความอ่อนแอแต่ไม่ยอมแพ้ ส่วน 'ยูกิ' กับ 'เคียว' เป็นคู่ที่แฟนๆ หลงรักเพราะการปะทะทางอารมณ์และการเติบโตของทั้งสองคน ทำให้เรื่องราวของความสัมพันธ์และการยอมรับตัวเองเข้มข้นขึ้น อีกคนที่อยากหยิบยกคือ 'ชิกุเระ'—มีมุมน่าขำแต่บางครั้งก็ดูเป็นผู้ใหญ่ที่รู้ลึก รู้จังหวะ จัดสมดุลให้เรื่องราวได้ดี จึงไม่แปลกใจที่แฟนๆ จะเรียกชื่อตัวละครเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำอีกเมื่อพูดถึงงานที่ใช้ผลไม้อย่างเป็นสัญลักษณ์ แต่จริงๆ แล้วสิ่งที่ตรึงใจฉันคือการสื่อความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคนผ่านภาพลักษณ์ที่ดูเรียบง่ายอย่างการใช้ชื่อเรื่องเป็นผลไม้

เคยเห็นภาพหนอนสีสันสดใสในหนังสือภาพสมัยเด็กแล้วสงสัยว่ามันมาจากไหนบ้างไหม นึกถึงต้นกำเนิดของหนอนการ์ตูนแล้วผมมักนึกถึงหนังสือภาพคลาสสิกที่เปลี่ยนความคาดหมายของเด็กๆ ว่าแมลงตัวจิ๋วสามารถเป็นตัวละครหลักได้ ตัวอย่างชัดเจนคือ 'The Very Hungry Caterpillar' ของ Eric Carle ซึ่งทำให้หนอนกลายเป็นตัวแทนของการเติบโตและการเรียนรู้ งานศิลป์และการเล่าเรื่องที่เรียบง่ายแต่มีพลังของเรื่องนี้สร้างมาตรฐานให้กับการออกแบบหนอนในการ์ตูนเด็กในยุคต่อมา การวางภาพหนอนในตำแหน่งที่ผู้ชมเอาใจช่วยหรือเห็นใจเป็นกลยุทธ์ที่นักเล่าเรื่องใช้บ่อย ในมุมมองของผม ความน่าสนใจยังมาจากการประยุกต์ใช้สัญลักษณ์—หนอนที่กลายร่างเป็นผีเสื้อสื่อถึงการเปลี่ยนแปลง—ทำให้ตัวละครแมลงเล็กๆ มีมิติทางอารมณ์มากกว่าที่คิด และนักวาดภาพประกอบหลายคนก็หยิบเอาความหมายเชิงสัญลักษณ์นี้ไปเล่นทั้งในงานสำหรับเด็กและงานที่ดูจริงจังขึ้น สุดท้ายเลย ความนิยมของหนอนในการ์ตูนไม่ได้มาจากเรื่องเดียว แต่สะสมจากงานหลายชิ้นที่นำเสนอให้เห็นทั้งความน่ารัก ความตลก และความหมายเชิงลึก เมื่อพิจารณาจากตัวอย่างต่างๆ ผมรู้สึกว่าหนอนการ์ตูนกลายเป็นภาษาทางภาพที่ยืดหยุ่น—ใช้ได้ทั้งสอนเด็ก ให้ความบันเทิง และตั้งคำถามเชิงปรัชญา—ซึ่งนั่นเองทำให้มันยังคงโผล่ในงานศิลป์และสื่อสำหรับทุกวัย

ฉันคิดว่ารายชื่อตัวการ์ตูนเจ้าหญิงที่คนไทยรักกันนั้นเป็นการผสมผสานระหว่างคลาสสิกจากฝั่งดิสนีย์กับตัวละครจากอนิเมะที่มีภาพลักษณ์เฉพาะตัวและเรื่องเล่าที่ตราตรึงใจ เมื่อมองย้อนกลับไป เจ้าหญิงจากหนังสือนิทานและภาพยนตร์ของดิสนีย์อย่าง 'Cinderella', 'Snow White', 'The Little Mermaid' (ที่มี 'Ariel'), 'Beauty and the Beast' (ที่มี 'Belle'), 'Sleeping Beauty' (ที่มี 'Aurora') รวมถึงคู่พี่น้องจาก 'Frozen' อย่าง 'Elsa' และ 'Anna' มักจะติดโผความนิยมเสมอ ทั้งจากเพลงประกอบที่ฮิตติดหู ฉากภาพสวย ๆ ที่เด็ก ๆ จดจำได้ และการตลาดที่เข้าถึงตลาดของเล่นและงานเทศกาลต่าง ๆ ในไทยตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ทำให้หลายคนโตมากับภาพจำของเจ้าหญิงเหล่านี้ ฉันยังมองเห็นว่าความนิยมในไทยไม่ได้จำกัดอยู่แค่เจ้าหญิงสายพรมวิเศษเท่านั้น แต่ยังรวมถึงตัวละครจากอนิเมะและอนิเมะฟีลกู๊ดที่ถูกมองว่าเป็น 'เจ้าหญิง' ในแง่ของบทบาทหรือสถานะ เช่น 'Sailor Moon' ที่แม้จะเป็นสาวน้อยนักรบ แต่สถานะของเธอในบางภาคก็เชื่อมโยงกับความเป็นเจ้าหญิงหรือผู้สืบทอดความดีงาม อีกทั้งงานเพลงและแฟนคลับในไทยช่วยผลักดันให้เธอยังคงอยู่ในความทรงจำ อีกตัวอย่างที่น่าสนใจคือ 'Princess Mononoke' กับตัวละคร 'San' ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความเข้มแข็งและการต่อสู้เพื่อโลก ทำให้คนไทยที่ชอบงานของฮายาโอะ มิยาซากิยกเธอเป็นหนึ่งใน 'เจ้าหญิง' ที่ทรงพลังแบบต่างออกไป ฉันมักจะสังเกตว่าความนิยมเหล่านี้ถูกขับเคลื่อนด้วยปัจจัยหลายอย่าง: ความคุ้นเคยจากการฉายซ้ำทางทีวี หนังสือเพลงและเพลงประกอบ การมีสินค้าและชุดแฟนซีที่ขายได้ดีในเทศกาล รวมถึงการที่เรื่องราวบางเรื่องถูกตีความใหม่ให้เข้ากับยุคสมัย เช่น 'Elsa' ที่กลายเป็นตัวแทนของการค้นหาตัวตนและอิสรภาพ ทำให้เด็กยุคใหม่คล้อยตาม ในขณะเดียวกันตัวละครอย่าง 'Belle' ได้รับการชื่นชมเพราะความซับซ้อนของนิสัยที่รักการอ่านและไม่ยอมตามใครง่าย ๆ ซึ่งสะท้อนค่านิยมที่ครอบครัวไทยเริ่มให้ความสำคัญกับการศึกษาและความคิดเป็นของตน ฉันยอมรับว่ามันสนุกเวลาที่ได้เห็นคนไทยแต่งคอสเพลย์เป็นเจ้าหญิงเหล่านี้ที่งานอีเวนต์หรือในโซเชียล มีเดีย เห็นได้ชัดว่าเจ้าหญิงแต่ละคนให้ความรู้สึกที่ต่างกันและเติมเต็มความฝันของผู้ชมในรูปแบบของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นความโรแมนติก ความกล้าหาญ หรือความเป็นอิสระ — และนั่นคือเหตุผลที่พวกเธอยังคงอยู่ในใจคนไทยหลายรุ่นเสมอ

แนะนำว่าเริ่มจากสิ่งที่ทำให้คุณอยากดูจริงๆ ก่อนจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยและสนุกที่สุด ฉันมักแนะนำให้เริ่มจากตอนสั้นหรือคลิปที่ไม่ผูกเรื่องยาวมาก เพราะการ์ตูนที่มีธีม 'หนอน' บางเรื่องเล่นมุกสั้น ๆ หรือเน้นภาพสวยมากกว่าพล็อตยืดยาว อย่างเช่นถ้าต้องการหัวเราะแบบไม่ต้องคิดเยอะ ลองเริ่มจากตอนสั้นของ 'Larva' เพื่อสำรวจโทนของงานก่อน จากนั้นค่อยขยับไปหาผลงานที่มีธีมเชิงปรัชญาหรือบรรยากาศ เช่น 'Mushishi' ที่ใช้สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดเป็นตัวตั้งในการเล่าเรื่อง ซึ่งจะให้มุมมองแตกต่างและชวนคิดมากขึ้น ถ้าคุณเป็นแฟนที่อยากลงลึก ผมแนะนำให้สังเกตจังหวะการเล่าเรื่องและความยาวของซีรีส์ บางเรื่องอาจต้องดูเรียงตอนตามลำดับเพื่อเข้าอารมณ์ ขณะที่บางเรื่องดูแยกตอนก็สนุกได้ นอกจากนี้ให้คำนึงถึงผู้ชมร่วมด้วย — ถาดเดาใจเด็กเล็กอาจเริ่มที่ภาพสีสดและเนื้อหาเรียบง่ายอย่าง 'The Very Hungry Caterpillar' เวอร์ชันการ์ตูน ส่วนผู้ใหญ่ที่ชอบงานอาร์ตหรือธีมมืด ๆ ควรเตรียมตัวรับบรรยากาศหนักและสัญลักษณ์มากขึ้น สุดท้ายแล้วการเริ่มดูไม่มีสูตรตายตัว ฉันมักเลือกตอนโปรโมทหรือตอนที่เพื่อนแนะนำเป็นจุดเริ่ม แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเดินต่อแบบมาราธอนหรือแค่ชิมรสเป็นครั้งคราว การได้ลองหลายแบบจะช่วยให้รู้ว่าคุณชอบมุมไหนของ 'หนอน' แบบการ์ตูน — ฮา สนุก หรือครุ่นคิด — เท่านี้ก็เริ่มได้อย่างมั่นใจแล้ว

แค่พูดถึงมอนสเตอร์ในอนิเมะก็ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ — เหมือนมีความแปลกประหลาดกับความเป็นมนุษย์มาชนกันอยู่ตรงกลาง ฉันชอบเริ่มจากมอนสเตอร์ที่ไม่ใช่แค่ศัตรู แต่เป็นกระจกสะท้อนจิตใจคนดู เช่นตัวละครที่ถูกจดจำคือ 'Kaonashi' จาก 'Spirited Away' เพราะรูปลักษณ์เรียบง่ายแต่แฝงความว่างเปล่าและความเหงาได้อย่างน่ากลัว เขาไม่ได้พูดมาก แต่การกินและพยายามเป็นคนทำให้คนเห็นความโหยหาหลายชั้น ที่ทำให้หัวเราะหรือขนลุกไปพร้อมกัน อีกหนึ่งมอนสเตอร์ที่ฉันยกให้คือ 'Nezuko' ใน 'Demon Slayer' ซึ่งน่าสนใจตรงที่เธอเป็นมอนสเตอร์ที่ผู้ชมต้องการปกป้อง ความขัดแย้งระหว่างสัญชาตญาณดิบกับความผูกพันกับครอบครัวทำให้เธอไม่ใช่แค่ภัยคุกคาม แต่เป็นตัวละครที่เติบโตได้ และนั่นทำให้เธอมีเสน่ห์มากกว่ามอนสเตอร์ประเภททำลายล้างล้วนๆ ฝั่งตัวร้ายที่ฉันคลั่งไคล้คือ 'Envy' จาก 'Fullmetal Alchemist' — รูปลักษณ์ที่เปลี่ยนแปลงได้กับแรงจูงใจลึกๆ ทำให้ Envy เป็นมอนสเตอร์ที่มีมิติ การที่ตัวละครเป็นตัวแทนของอารมณ์อันเจ็บปวดและความอิจฉา ทำให้เราไม่สามารถมองเขาเป็นแค่ปีศาจได้อย่างเดียว ชอบความซับซ้อนแบบนี้มาก เพราะมันทำให้การเผชิญหน้าทุกครั้งมีน้ำหนักและความหมายต่างกัน เหล่านี้คือมอนสเตอร์ที่ติดตาฉันเพราะพวกเขาพาเรื่องราวไปไกลกว่าฉากต่อสู้ล้วนๆ

แค่พูดถึงคำว่า "แมวในการ์ตูน" ก็เหมือนเปิดตู้สมบัติที่เต็มไปด้วยตัวละครสุดคลาสสิกและแบรนด์ยักษ์ใหญ่ ในมุมมองของฉัน ตัวละครที่ได้รับความนิยมมากที่สุดทั่วโลกคงต้องยกให้ 'Hello Kitty' ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะแทบไม่มีใครไม่รู้จักหน้าตาเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยพลังการตลาดนี้ ไม่ว่าจะเป็นสินค้าระดับไฮเอนด์ร่วมกับแบรนด์แฟชั่น ไปจนถึงสินค้าราคาถูกสำหรับเด็ก ตัวละครนี้ถูกออกแบบให้เข้าถึงได้ง่ายและไร้เพศชัดเจน จึงทำให้ข้ามอายุข้ามวัฒนธรรมได้มากกว่าตัวละครแมวที่มีพล็อตชัดเจน เช่น 'Garfield' หรือ 'Tom' ของ 'Tom and Jerry' ที่โดดเด่นในด้านคาแรกเตอร์และมุกตลก แต่ไม่ได้ขยายตัวเป็นไลฟ์สไตล์แบรนด์ได้เท่า 'Hello Kitty' ในระดับโลก ในแง่ของอิทธิพลทางวัฒนธรรมและการจดจำด้วยภาพ ยังมีอีกหลายตัวที่แข็งแกร่งไม่แพ้กัน เช่น 'Doraemon' ที่ถึงแม้ว่าจะเป็นหุ่นยนต์แต่ถูกมองเป็นแมวได้ในบริบทการ์ตูนญี่ปุ่น และมีสถานะเหมือนสัญลักษณ์ของยุคสมัยในเอเชีย นักอ่านในหลายประเทศเติบโตมากับนิทานและอนิเมะเรื่องนี้จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำร่วม 'Garfield' ก็เป็นอีกตัวที่มีฐานแฟนคลับเหนียวแน่น โดยเฉพาะในฝั่งสหรัฐฯ ด้วยมุขเสียดสีผู้ใหญ่และการเป็นคาแรคเตอร์สายเกียจคร้านที่สร้างมุกได้ตรงใจคนวัยทำงาน ส่วน 'Tom' จาก 'Tom and Jerry' แม้จะเป็นแมวที่มักจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ แต่องค์ประกอบการ์ตูนสแลปสติกและเสียงประกอบทำให้เขาเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของการ์ตูนยุคบุกเบิกที่ไม่มีใครลืม นี่แสดงให้เห็นว่าการวัดความนิยมขึ้นอยู่กับมุมมอง—ถ้าวัดที่จำนวนสินค้าและการรับรู้ระหว่างวัย 'Hello Kitty' ชนะ ถ้าวัดจากอิทธิพลเชิงศิลปะและประวัติศาสตร์การ์ตูน 'Tom' หรือ 'Felix the Cat' ก็มีน้ำหนักไม่แพ้กัน ท้ายที่สุดฉันมองว่าเรื่องความนิยมยังต้องคำนึงถึงบริบทท้องถิ่นและประเภทของสื่อด้วย บางคนอาจยกให้ 'Puss in Boots' จากภาพยนตร์แอนิเมชันเป็นแมวที่ดังในหน้าจอใหญ่ ขณะที่แฟนมังงะในญี่ปุ่นอาจยก 'Doraemon' ขึ้นแท่น ในขณะที่คนรักมุกเสียดสีทางสังคมอาจนึกถึง 'Garfield' เสมอ สำหรับฉันแล้วการที่ตัวละครแมวแต่ละตัวมีเสน่ห์เฉพาะตัวต่างหากที่ทำให้โลกการ์ตูนสนุก—การที่ 'Hello Kitty' กลายเป็นไอคอนระดับโลกเป็นเรื่องน่าทึ่ง แต่ฉันยังชอบที่จะย้อนดูตอน 'Tom and Jerry' หรืออ่านหน้าคอมมิก 'Garfield' ในวันที่อยากหัวเราะแบบง่ายๆ นี่แหละเสน่ห์ของแมวในการ์ตูน: พวกเขามีบทบาทได้ทั้งเป็นสินค้า เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรม และเป็นเพื่อนที่ทำให้เราอมยิ้มได้ในรูปแบบที่ต่างกันไป