บทที่1 ชอบสิ่งนี้

แม่~อันนี้น่ารักจัง น้องชื่ออะไรเหรอครับ ?

พ่อ ! ช่วยด้วย !! งูเห่าจะกัดแน๊ก !!!

ผมไม่เข้าใจว่าใครๆ กลัวสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ไม่มีแขนไม่มีขานี่ทำไม

ทุกครั้งที่เจอก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะทำอะไรใครเลยถ้าไม่ไปทำร้ายมันก่อน

คนอื่นอาจจะอยู่กับสัตว์จำพวกชนิดที่มีขนนุ่มฟูน่ารักแสดงสีหน้าท่าทางและส่งเสียงได้อย่างพวกหมาแมวแต่คงไม่ใช่กับผม

คนเราไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ทำตามกันโดยไม่มีความคิดเป็นของตนเองเพราะคนทุกคนมีความต่างกัน

ผมเองก็เช่นกัน...ตั้งแต่จำความได้ก็ชอบมองสิ่งเล็กๆที่เรียกว่า "  งู  " มาตลอดชอบและรักมันมากขึ้นทุกที

มากขึ้นจนมีข้อมูลมากมายเกี่ยวกับมันจนเเทบจะเรียกตัวเองว่าหมองูได้อยู่แล้วเพราะรู้จักมันค่อนข้างดีขนาดยกให้มันเป็นแม่แบบการใช้ชีวิตเลยนะ

มันเป็นสัตว์ที่ไม่ซับซ้อนในเชิงโครงสร้างภายนอกเลย  ไม่ต้องมีหูไม่มีขนไม่ต้องมีขาหน้าขาหลังไม่มีแม้แต่ขนตาไม่มีอะไรเลยที่ควรจะมีเหมือนสัตว์ชนิดอื่นๆ

นอกจากโครงสร้างภายนอกแล้วเท่าที่ศึกษานิสัยของงูแต่ละชนิดมาความดุร้ายของมันที่คนเรากลัวกัน ไม่ใช่นิสัย มันไม่ใช่นักล่า มันคือสัญชาติญาณการป้องกันตัวเองเพื่อเอาชีวิตรอด เช่นเดียวกับมนุษย์อย่างเรา

ถ้าเปรียบเทียบง่ายกว่านั้นมันก็ไม่ต่างจากการออกไปทำงานเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพเลยสักนิด  แต่เมื่อไหร่ที่เราไม่ทำงานไม่มีเงินแล้วเรากำลังจะตายกลไกการเอาตัวรอดของสิ่งมีชีวิตจะทำให้เราต้องทำเพื่อความอยู่รอด เหมือนๆกัน

เมื่อไหร่ที่เราถูกเอาเปรียบกดขี่ข่มเหงรุกล้ำอาณาเขต สัญชาติญาณดิบของเราจะทำการต่อต้านและปล่อยพิษออกมาเพื่อฆ่ากันด้วยวาจาและการกระทำ ไม่เห็นจะแตกต่างจากสัตว์โลกทุกชนิดเลย

แต่กลับกันมันดูมีสเน่ห์ที่สุดต่างหากเพราะความที่ภาพลักษณ์ไม่เหมือนใครไม่มีอะไรที่สู้ชาวบ้านได้เลยแต่เป็นสิ่งที่ทรหดอดทนปรับสภาพไปกับสิ่งที่เปลี่ยนไปได้อย่างดีมันถือกำเนิดมานานพอๆกับไดโนเสาร์ก็คิดดูว่ามันน่าสนใจขนาดไหน

ทั้งที่สัตว์ตัวโตอย่างไดโนเสาสาบสูญแต่สัตว์ที่เล็กกว่าอย่างมันกลับสืบทอดเผ่าพันธุ์อยู่รอดมาได้ถึงปัจจุบันแถมยังเป็นสิ่งที่คนตัวโตมีแขนมีขามีมันสมองแสนฉลาดกลัวกันเป็นสิ่งแรกๆ ที่นึกถึงสัตว์อีกด้วย

โคตรเท่ !ไม่มีสัตว์อะไรที่ดึงดูดผมได้เท่ากับมันอีกแล้ว

แน่นอนว่าไม่มีใครเข้าใจแม้แต่พ่อแม่ญาติพี่น้อง  ผมเคยพยายามทำแทบทุกอย่างให้พวกท่านยอมรับในรสนิยมความชอบของตัวเอง

และยืนหยัดในความชอบของตัวเองเสมอมา

พยายามบอกใครๆว่าผมเลี้ยงมันได้นะมันมีสายพันธุ์ที่ไม่มีพิษสามารถเอามาเลี้ยงในบ้านได้อยู่กับคนได้ส่วนชนิดที่มีพิษผมไม่เอาเข้ามาเลี้ยงหรอกถึงผมจะชอบมันทุกสายพันธุ์ก็ตาม

ผมก็เหมือนคนอื่นที่อยากเลี้ยงสัตว์ซักชนิดอยากเห็นมันในบ้าน  อยากเล่นกับมัน  อยากอุ้มมัน  กอดมัน  สัมผัสมัน คุยกับมัน 

เหมือนที่คนรักสัตว์ทั่วไปเค้าทำกัน

ผมอยากมีสัตว์ชนิดนี้เป็นเพื่อนสนิทที่แค่ได้อยู่ด้วยกัน  นอนด้วยกัน  มารับฟังกัน  ไม่มาบ่นมาด่าในความคิดต่างของผม

  ไม่ต่อต้านอะไรในความเป็นผม  แค่อยู่ใกล้ๆ หรือขยับไปมาให้รู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่กับเรา ให้รู้สึกว่าไม่ได้อยู่ลำพังตอนที่พ่อกับแม่ไม่มีเวลาให้  ไม่เสียงดังหนวกหูน่ารำคาญรบกวนสมาธิเวลาวาดรูปหรือตอนทำงานที่บ้าน

ตาดุดันสีดำสนิทของมันเวลาที่บังเอิญได้เจอกันเรามักจะไม่หลบตาและมองราวกับสื่อสารกันได้ไม่น่าเชื่อว่าผมจะเข้าใจมันไม่ว่าจะเจอมันที่ไหนเหมือนกับว่าเราเป็นพวกเดียวกัน 

ผมรู้สึกดีและปลอดภัยมากกว่าการมองหมาแมวตากลมโตที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนไม่มีพิษภัยแต่เคยถูกกัดจนเป็นโรคพิษสุนัขบ้าเกือบตายมาแล้ว 

นั่นยิ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เห็นสัจธรรมในการมองอะไรแค่ภายนอกได้เป็นอย่างดีแถมใช้ได้กับการมองผู้คนด้วยกันได้เช่นกัน

ใช่ไหมล่ะ..?

แต่จนแล้วจนรอดผมก็ไม่สามารถเลี้ยงมันในบ้านได้แม้แต่ครั้งเดียว พ่อแม่ไม่ได้เกลียดผม  ไม่ได้ห้ามทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตผม  แค่พวกเขาขอไว้อย่างเดียวคือ ' อย่าเอางูมาเลี้ยงในบ้าน '

เพราะบ้านเราอยู่ใจกลางเมืองหลวงที่ผู้คนไม่มีทางชินกับสัตว์ชนิดนี้

ตั้งแต่ที่ได้เจองูน้อยช่วงที่น้ำท่วมเมืองกรุงตอนอายุห้าขวบแล้วช่วยมันขึ้นมานำมันมาไว้ในห้องนอนด้วยความคิดเด็กน้อยของตนเองจึงหาอะไรให้มันกิน  ดูแลจนมันหายดีทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร  มันเรียกว่าอะไร  เป็นเด็กตัวเล็กๆ ที่สามารถดูแลเอาใจใส่อีกหนึ่งชีวิตเพื่อนร่วมโลกได้เพราะมีสัญชาติญาณความโอบอ้อมอารีเต็มเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์

อีกเหตุผลคือชอบมันตั้งแต่แรกพบด้วยความไม่เหมือนใคร

ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฉีกขาดจากการถูกน้ำพัดพาไปกระทบกระแทกสิ่งกีดขวางและสัตว์ชนิดอื่นที่กัดแทะ  แต่ดวงตาที่ไม่มีอะไรปกป้องของมันกลับมองเขม็งมาที่เด็กชายตัวเล็กที่อุ้มมันขึ้นมาด้วยความทนุถนอม

ปากเล็กก้มลงจุมพิษเบาๆบนหัวสัตว์เลื้อยคลานตัวจิ๋ว  เพียงสิบวันของความใกล้ชิดมันทำให้สองสิ่งมีชีวิตต่างสปีชี่ส์มีความรู้สึกพิเศษบางอย่างให้แก่กัน

เด็กชายคิดว่าตนและสิ่งมีชีวิตนี้น่าจะอยู่ด้วยกันได้จึงถือมันไปให้พ่อกับแม่ดูเพื่อจะไถ่ถามแต่ด้วยความขี้เล่นของเด็กน้อยจึงเอานิ้วก้อยเล็กๆเขี่ยปากหยอกงูสีดำตัวน้อย  พอแม่เห็นแบบนั้นก็ร้องลั่นจนพ่อเข้ามาจับสัตว์เลื้อยคลานจากมือลูกชายขว้างลงระเบียงชั้นสองจมหายไปกับน้ำที่เอ่ออยู่ด้านล่างอีกครั้ง

ด้วยความสับสนไม่เข้าใจและเสียใจของเด็กน้อยที่ถูกทำร้ายความรู้สึกในตอนนั้นต่อให้พ่อกับแม่จะพยายามอธิบายบอกเล่าความอันตรายของสัตว์ชนิดนี้ยังไง แต่เด็กที่ฉลาดมาตั้งแต่เเรกกลับเลือกที่จะเชื่อในการกระทำมากการบอกเล่าของใครๆ

ถึงโตมาหน่อยจะเออออกับครอบแต่ก็ไม่ปฏิบัติตามคำเตือนด้วยการแอบเอางูมาเลี้ยงบ่อยๆ อยู่ดี

พ่อแม่จับได้บ้างไม่ได้บ้างแต่ทำอะไรลูกชายคนเดียวไม่ได้จนกระทั่งเด็กชายโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่วัยทำงาน  เก็บเงินจนอายุ25ปีจึงหาซื้อที่เปล่าเพื่อสร้างบ้านของตนเองเพียงลำพัง