ตัวละครในนิยายต้นฉบับถูกปรับเปลี่ยนในซีรีส์อย่างไร

การดัดแปลงนิยายที่เน้นฉากอีโรติกให้เป็นซีรีส์มักต้องมีการบาลานซ์ระหว่างความตั้งใจดั้งเดิมของงานกับข้อจำกัดของแพลตฟอร์มและผู้ชม เมื่อดูการแปลงจากหน้าแรกสู่กล้อง ฉันเห็นว่าฉากเซ็กซ์ไม่ได้ถูกตัดออกเสมอไป แต่ถูกปรับให้เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องมากขึ้น ในกรณีของ 'Normal People' ทีมงานเลือกถ่ายทอดความใกล้ชิดด้วยมุมกล้องที่ยาวขึ้นและการแสดงที่ใกล้ชิดแทนการโชว์รายละเอียดหยาบ ๆ ผลลัพธ์คือความรู้สึกเป็นมนุษย์ที่หนักแน่นกว่าแค่ความเร้าใจ ความจริงแล้วฉันชอบที่บางครั้งซีรีส์ใส่พื้นหลังทางอารมณ์และจิตวิทยาให้กับฉากเหล่านั้น เช่น ขยายบทสนทนาหลังจากเหตุการณ์ใกล้ชิด เพื่อให้ผู้ชมเข้าใจแรงจูงใจและผลกระทบต่อความสัมพันธ์มากขึ้น ในฐานะแฟน ฉันรู้สึกว่าเมื่อทำได้ดีมันเปลี่ยนฉากอีโรติกจากสิ่งที่ทำให้รู้สึกอึดอัด เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาตัวละครและโครงเรื่อง ซึ่งยากจะทำได้ในงานต้นฉบับที่อาศัยคำบรรยายภายในมาก ๆ

เมื่อพูดถึงการดัดแปลงจากหนังสือสู่ซีรีส์ ผมมักมองว่าการรักษาบทปกติของตัวละครเป็นเรื่องของ 'เจตนาของผลงาน' มากกว่าการยึดติดกับหน้ากระดาษเพียงอย่างเดียว ในมุมมองของผม บทตัวละครบางตัวถูกย้ำความเป็นตัวเองอย่างชัดเจนแม้เปลี่ยนสื่อ ตัวอย่างเช่นการแปลงจากนิยายแฟนตาซีขนาดใหญ่ไปเป็นภาพยนตร์ มักเลือกฉากที่ขับเคลื่อนอัตลักษณ์ของตัวละครออกมาให้ชัดที่สุด เพื่อไม่ให้ผู้ชมใหม่สับสนและเพื่อรักษาจุดศูนย์กลางทางอารมณ์ของเรื่อง แต่กับซีรีส์ที่มีเวลามากกว่า ผู้สร้างมักขยายมิติทั้งด้านมิติภายในและประวัติศาสตร์ของตัวละคร ผลที่ได้คือบางครั้งตัวละครดูเปลี่ยน แต่แท้จริงแล้วอาจเป็นการขยายมุมมองที่ซ่อนอยู่ในต้นฉบับ เช่น บทของตัวละครหญิงสำคัญที่ถูกให้มิติมากขึ้นในซีรีส์ เมื่อเทียบกับเวอร์ชันหนังสือที่เน้นเล่าเรื่องจากมุมมองอื่น ความรู้สึกส่วนตัวคือการเปลี่ยนแปลงบางอย่างทำให้ตัวละครมีชีวิตในสื่อใหม่ได้ดีขึ้น ขณะที่บางการปรับเปลี่ยนก็ทำให้สูญเสียเสน่ห์ดั้งเดิมไป การตัดสินว่าสิ่งไหนเหมาะสมสุดจึงขึ้นกับว่าซีรีส์ตั้งใจสื่ออะไรและผู้ชมคาดหวังแบบไหน — บางครั้งการหลอมรวมจุดเด่นของตัวละครเข้ากับกฎของสื่อนั้นๆ กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ตัวละครเข้าถึงได้กว่าเดิม

การเปลี่ยนแปลงบทของจ้าวฉิงในเวอร์ชันซีรีส์ทำให้ผมมองเห็นตัวละครนี้ในมุมที่คมขึ้นและมนุษย์มากขึ้น การปรับบทไม่ได้เป็นแค่การย่อฉากหรือเลื่อนลำดับเหตุการณ์ แต่เลือกบีบอารมณ์และแรงจูงใจให้ชัดกว่าเดิม บทดั้งเดิมในต้นฉบับเน้นการค่อยๆ คลี่คลายความคิดและความขัดแย้งภายในของจ้าวฉิง ขณะที่ซีรีส์มักใช้ช็อตสั้น ๆ และบทสนทนาที่กระชับเพื่อให้ผู้ชมทั่วไปจับความได้ทัน ดังนั้นเสน่ห์บางอย่าง—เช่นการต่อสู้ทางภายในที่ซับซ้อน—ถูกแปลงเป็นเหตุการณ์ภายนอกมากขึ้น ทำให้เขาดูเป็นคนตัดสินใจชัดเจนหรือแสดงออกทางอารมณ์มากขึ้นกว่าหนังสือ อีกจุดที่สะดุดตามากคือการเพิ่มฉากที่เชื่อมกับตัวละครรอง ทำให้จ้าวฉิงถูกชักนำไปสู่ความสัมพันธ์และการตัดสินใจที่อาจไม่ปรากฏในต้นฉบับ ฉันคิดว่าการตัดสินใจเช่นนี้มาจากความต้องการให้คนดูรู้สึกผูกพันเร็วขึ้น แต่ในด้านดีมันก็ช่วยให้คนที่ไม่เคยอ่านหนังสือเข้าใจแรงจูงใจพื้นฐานได้ทันที ผู้แสดงที่รับบทได้แอบเติมรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของการแสดงหน้าและภาษากาย ทำให้ฉากบางฉากมีพลังมากกว่าที่คิด ในฐานะแฟนที่ติดตามทั้งสองเวอร์ชัน ผมยินดีกับการย่อบทเพราะมันทำให้จังหวะเรื่องรวดเร็ว แต่ก็ยังเสียดายมิติบางอย่างที่หายไป การเปลี่ยนแปลงแบบนี้เหมือนกับที่เคยเห็นในซีรีส์อื่นอย่าง 'The Three-Body Problem'—บางครั้งการเลือกเล่าใหม่จะได้ผู้ชมใหม่ แต่ต้องแลกกับรายละเอียดภายในที่ละเอียดอ่อน

การเปลี่ยนจากหน้าหนังสือไปเป็นหน้าจอมักไม่ใช่แค่การย้ายเนื้อหา แต่เป็นการแปลภาษาเรื่องเล่าอีกแบบหนึ่ง ฉันมองว่าใหญ่สุดคือเรื่องของมุมมองและเวลาในเรื่อง: นิยายให้ความใกล้ชิดกับความคิดภายในของตัวละคร ทำให้เรารู้สึกเชื่อมกับความลังเล ความทรงจำ หรือการตัดสินใจของเขาอย่างละเอียด แต่พอมาเป็นซีรีส์ ผู้สร้างต้องเลือกใช้ภาพ เสียง และจังหวะในการเล่าแทนการบรรยายยาว ๆ ทำให้ฉากบางฉากที่เคยเป็นความรู้สึกภายในกลายเป็นฉากเหตุการณ์ภายนอก หรือถูกตัดออกไป ตัวอย่างที่ชัดเจนคือ 'Game of Thrones' เวอร์ชันซีรีส์มีการย่อ/ตัดตัวละครและพล็อตบางเส้นเพื่อให้จังหวะกระชับขึ้น บทสนทนาที่เคยมีน้ำหนักในหนังสือกลายเป็นสัญลักษณ์ หรือถูกย้ายความหมายไปยังเหตุการณ์อื่น ผลลัพธ์คือบางฉากที่อ่านแล้วเศร้าลึก อาจถูกเล่าให้สวยงามแบบภาพยนตร์ แต่อาจสูญเสียชั้นของความซับซ้อนด้านตัวละครไปบ้าง โดยสรุป การดัดแปลงคือการเลือก: เลือกส่วนที่ทำงานได้บนหน้าจอ เลือกทิ้งสิ่งที่อาจทำให้จังหวะช้าลง และเลือกขยายฉากที่มีพลังภาพ ซึ่งบางครั้งทำให้เรื่องดูกระชับและน่าติดตามมากขึ้น แต่ก็อาจทิ้งความละเอียดอ่อนของนิยายไว้เบื้องหลัง — นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมผมยังอยากกลับไปอ่านต้นฉบับแม้จะชอบซีรีส์แล้วก็ตาม

เริ่มจากภาพรวมก่อนเลย: ในการดัดแปลงจากต้นฉบับไปเป็นซีรีส์ ฉากหลังของเฮียใหญ่ถูกย่อและปั้นให้มีความชัดเจนด้านอารมณ์มากขึ้น เพื่อให้คนดูที่อาจไม่คุ้นกับรายละเอียดเชิงลึกของนิยายสามารถเข้าใจแรงจูงใจได้ทันที ต้นฉบับมักจะกระจายคำใบ้และรายละเอียดเกี่ยวกับอดีตของเขาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยตลอดเล่ม ทำให้ภาพรวมของการเติบโตและการตกต่ำของตัวละครเป็นกระบวนการช้าๆ แต่ซีรีส์กลับเลือกที่จะย่อขั้นตอนบางอย่าง เช่น การเปลี่ยนสถานะจากเด็กยากจนเป็นหัวหน้าแก๊ง ถูกย่อให้กลายเป็นเหตุการณ์สำคัญไม่กี่ฉากที่ชี้ชัดจนผู้ชมจับความสัมพันธ์เชิงสาเหตุได้เร็วขึ้น ฉันรู้สึกว่าการย่อแบบนี้ช่วยให้บทเด่นขึ้น แต่ก็แลกด้วยความลึกบางอย่างที่ต้นฉบับมีให้ ภาพนิ่งบางชิ้นที่ต้นฉบับบรรยายอย่างละเอียดกลับถูกเปลี่ยนโทนในซีรีส์เพื่อให้เข้าถึงความเห็นอกเห็นใจได้ง่ายขึ้น ตัวอย่างเช่น ในต้นฉบับเฮียใหญ่ถูกวาดเป็นคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่ออำนาจ ซึ่งมีฉากที่โหดร้ายและไร้เยื่อใยต่อคนใกล้ตัว แต่ซีรีส์มักจะเพิ่มฉากเป็นแฟลชแบ็กที่เผยการกระทำเหล่านั้นว่าเกิดจากการสูญเสียหรือการทรยศจากคนที่เขาไว้ใจ ซึ่งช่วยให้คนดูเข้าใจเหตุผลแต่ยังคงตั้งคำถามกับความชั่วร้ายนั้น การเพิ่มตัวละครคนสำคัญ เช่น น้องสาวหรือตัวละครที่เป็นเพื่อนเก่า ทำให้ความสัมพันธ์ของเขามีมติทางอารมณ์ที่ต่างไปจากฉบับต้น ฉันแอบชอบซีนที่ทำให้เห็นว่าแผลใจของเขามีที่มาที่ไป แต่อีกด้านหนึ่งก็คิดว่าการใส่ฉากความเป็นมนุษย์มากขึ้นบางทีก็ทำให้ความโหดดิบแบบดั้งเดิมของตัวละครจางลง การจัดลำดับเวลาและผลลัพธ์สำคัญก็เปลี่ยนไปเยอะด้วยเพื่อความกระชับและการสร้างจุดหักมุมที่ชัดเจน ในต้นฉบับเหตุการณ์บางอย่างกระจายไปตามหลายปีซึ่งทำให้ความเปลี่ยนแปลงของตัวละครรู้สึกค่อยเป็นค่อยไป แต่ซีรีส์มักบีบให้เกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ เพื่อให้จังหวะการเล่าเรื่องไหลลื่น นักแสดงที่รับบทเฮียใหญ่จึงได้รับสคริปต์ที่เน้นฉากสำคัญทางอารมณ์มากกว่าฉากที่แสดงพัฒนาการแบบเนิบนาบ นอกจากนี้การเซ็นเซอร์หรือการปรับให้เหมาะกับผู้ชมโทรทัศน์ก็ทำให้บางการกระทำที่โหดเหี้ยมถูกเปลี่ยนเป็นการสื่อความหมายหรือใช้อุปมาแทน ซึ่งทำให้ตัวละครดูซับซ้อนขึ้นในเชิงจิตวิทยาแต่น้อยลงในเชิงผลกระทบทางกายภาพ สุดท้ายผลจากการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้คือธีมของเรื่องเดินไปในทิศทางที่ต่างออกไป ต้นฉบับอาจเน้นความเป็นโศกนาฏกรรมของคนที่เลือกอำนาจมากกว่าความรัก แต่ซีรีส์เลือกเส้นทางที่ให้โอกาสความไถ่บาปหรือแม้กระทั่งการคืนดีกับบางความสัมพันธ์ ซึ่งเปลี่ยนความรู้สึกของการจบเรื่องไปอย่างชัดเจน สำหรับความรู้สึกส่วนตัว ฉันเห็นด้วยกับการให้ความเป็นมนุษย์แก่เฮียใหญ่เพราะมันทำให้คิดตามได้ง่ายขึ้น แต่ก็อดคิดถึงความดิบเถื่อนและชั้นเชิงเชิงสังคมที่ต้นฉบับถ่ายทอดไว้ไม่ได้—มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่หวานขมอยู่พอสมควร.

การดัดแปลงจากหน้าหนังสือมาสู่หน้าจอทำให้รายละเอียดบางอย่างต้องถูกเลือกหรือตัดทอน แล้วสิ่งที่เหลือมักถูกขัดเกลาด้วยวิธีเล่าเรื่องที่ต่างออกไป ฉันมักสนใจว่าทีมงานเลือกจะเน้นอะไรเป็นแกนกลางของเรื่อง ตัวละครบางคนที่ในหนังสือตัวตนค่อยๆ เปิดเผยผ่านความคิดภายใน กลับกลายเป็นฉากพูดคุยสั้น ๆ ในซีรีส์ ทำให้บุคลิกบางมิติหายไป ขณะที่ตัวละครรองบางตัวกลับถูกเติมเต็มด้วยบทใหม่ๆ เพื่อให้คนดูหน้าจอติดตามได้ง่ายขึ้น นอกจากนี้ โครงสร้างเวลาในซีรีส์มักถูกปรับให้กระชับกว่าในหนังสือ—มีการย้ายฉากหรือสลับลำดับเพื่อสร้างคลายใจหรือเซอร์ไพรส์ เช่นเดียวกับฉากแอ็กชันหรือภาพใหญ่ที่ในนิยายอาจเป็นบรรยายยาว แต่บนจอจะเปลี่ยนเป็นซีนสั้นที่หนักแน่นขึ้น ตัวอย่างที่ชัดเจนคือการดัดแปลงของ 'The Witcher' บางตอนได้รวมเรื่องราวจากหลายตอนของหนังสือเข้าไว้ด้วยกันเพื่อสร้างธีมที่ชัดเจนในซีซันเดียว ผลคือโทนของบางตอนในซีรีส์รู้สึกเข้มข้นขึ้นแต่สูญเสียซับเท็กซ์บางอย่างที่หนังสือมี ฉันชอบเมื่อการดัดแปลงรอบคอบ—เก็บหัวใจของตัวละครไว้ แม้ต้องปรับรายละเอียดบ้าง แต่ก็เข้าใจได้ว่ากระบวนการเล่าเรื่องบนจอมันต่างจากการอ่าน และบางความเปลี่ยนแปลงก็ทำให้เรื่องมีชีวิตชีวาในแบบใหม่ที่น่าติดตามไปอีกแบบ

ตลอดเวลาที่อ่านและดู 'The Handmaid's Tale' ผมสัมผัสได้ถึงความแตกต่างของน้ำหนักอารมณ์ที่ทั้งหนังสือและซีรีส์ถ่ายทอดออกมาไม่เหมือนกันเลย ในเล่ม การเล่าเรื่องเป็นแบบภายในลึกมาก ผ่านเสียงของผู้บรรยายที่ถูกกดขี่ ทำให้รายละเอียดเล็ก ๆ ของความทรงจำและการไตร่ตรองกลายเป็นหัวใจหลัก ผู้อ่านจะได้สำรวจความคิด ความกลัว และความคำนึงถึงอดีตของตัวละครอย่างละเอียด ซึ่งสร้างความใกล้ชิดทางอารมณ์แบบเงียบ ๆ ขณะที่ซีรีส์เลือกขยายโลกภายนอก ใส่ฉากใหม่ ๆ ให้เห็นบทบาทของตัวละครอื่น ๆ มากขึ้น เช่น เบื้องหลังการเมืองและชีวิตครอบครัวของ Serena Joy การเพิ่มมุมมองเหล่านี้ทำให้เรื่องไม่ได้อยู่แค่ในหัวของผู้เล่า แต่มองเห็นภาพรวมของสังคมที่โหดร้ายและโต้ตอบกันได้ชัดเจนขึ้น อีกมุมหนึ่ง ซีรีส์ใช้ภาพ เสียง และการตัดต่อเป็นเครื่องมือสร้างบรรยากาศที่ตอบโจทย์คนดูทันที หลายฉากที่ในหนังสือชวนให้คิดต่อด้วยความเงียบ ถูกแปลงเป็นฉากที่ทรงพลังและชัดเจน บางครั้งผลคือการตีความตัวละครเปลี่ยนไป — บทบาทของ June/Offred ถูกขยับจากการเป็นผู้สังเกตมาเป็นผู้ลงมือจริง ซึ่งช่วยให้ซีรีส์มีจังหวะและความเคลื่อนไหวที่เข้มข้น แต่ก็แลกมาด้วยการสูญเสียความคลุมเครือและการตีความส่วนตัวที่หนังสือให้ไว้ ใครชอบการสำรวจภายในอาจเฉย ๆ กับการขยายตัวของโลก แต่ถ้าชอบความเข้มข้นทางภาพและการเล่าเรื่องหลายเส้น ซีรีส์ตอบโจทย์ได้เลย

การดัดแปลง 'พระอภัยมณี' เป็นภาพยนตร์มักทำให้เรื่องราวที่ยืดยาวและมีชิ้นส่วนหลากหลายกลายเป็นเรื่องเล่าแนวเดียวที่จับต้องง่ายกว่า ซึ่งผมเห็นบ่อย ๆ ว่าผู้สร้างมักเลือกโฟกัสแค่บางตอนที่มีภาพสวยหรือดราม่าแรง เช่นฉากเจอ 'นางผีเสื้อสมุทร' หรือการใช้ปี่วิเศษเป็นแกนกลางของเรื่อง ผมเป็นคนชอบรายละเอียดเล็ก ๆ ในบทกวีนิพนธ์ต้นฉบับ ดังนั้นการที่หนังตัดตอนหลายตอนออกจึงทำให้รู้สึกว่าความซับซ้อนทางความคิดและการเสียดสีสังคมถูกลดทอน ผู้กำกับมักตัดบทสนทนเชิงปรัชญาออกแล้วเติมฉากโรแมนติกหรือแอ็กชันเพื่อให้คนดูร่วมสมัยรับได้ง่ายขึ้น ผลที่ได้คือโทนเรื่องเปลี่ยนจากนิทาน-มหากาพย์แบบผสมคติสอนใจ ไปเป็นหนังผจญภัยหรือหนังแฟนตาซีเชิงภาพสวย อีกมุมที่ผมชอบสังเกตคือการแปลงตัวละคร บ่อยครั้งตัวร้ายถูกทำให้เข้าใจง่ายขึ้น หรือถูกลดมิติให้เป็นตัวสมทบสำหรับแสดงสกิลพิเศษของพระเอก เช่นการย่อบทบาทของศัตรูที่มีแง่มุมเชิงสังคมหรือการเมือง ในขณะที่ตัวละครหญิงอย่าง 'นางผีเสื้อสมุทร' มักถูกปรับลุคให้ร่วมสมัย ทั้งการแต่งกายและบทพูด เพื่อให้เข้ากับมาตรฐานภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ ซึ่งบางครั้งก็ทำให้ความหมายเชิงสัญลักษณ์ต้นฉบับหายไป สุดท้าย ผมยอมรับว่าการดัดแปลงบางครั้งก็นำไปสู่ผลลัพธ์ที่สนุกและเข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ง่าย การเน้นภาพและดนตรีช่วยให้ตำนานโบราณมีชีวิตในภาษาศิลป์สมัยใหม่ แม้ว่าจะแลกมาด้วยการตัดทอนความลึกของต้นฉบับ แต่ก็มีเวอร์ชันที่ยังรักษาแก่นสำคัญไว้ได้พอให้คนรุ่นใหม่อยากย้อนกลับไปอ่านต้นฉบับอีกครั้ง

นิยามของพระนางในนิยายกับซีรีส์มักจะสะท้อนข้อจำกัดและจุดแข็งของสื่อแต่ละแบบอย่างชัดเจน: นิยายให้พื้นที่แก่ความคิดภายใน ในขณะที่ซีรีส์ต้องสื่อด้วยภาพ การบรรยายมักทำให้ตัวละครในหนังสือซับซ้อนกว่าที่เห็นบนหน้าจอ การอ่าน 'Pride and Prejudice' ทำให้ฉันได้เจอกับความคิดละเอียดอ่อนของตัวละครซึ่งเกือบจะเป็นบทสนทนากับจิตใจตัวเอง ขณะที่ดูฉบับละครกลับได้เห็นภาษากาย แววตา และเคมีของนักแสดงซึ่งเติมมิติให้บทบาท การตัดต่อและจังหวะของซีรีส์ยังผลักดันให้ความสัมพันธ์ต้องเปลี่ยนคีย์บางจังหวะเพื่อให้คนดูเข้าใจทันที ความต่างอีกด้านคือการลงทุนเรื่องเวลา: นิยายปล่อยให้ฉากรักงอกเงยแบบค่อยเป็นค่อยไป ในขณะที่ซีรีส์มักย่อลงเพื่อรักษาจังหวะและความตึงเครียด ฉันจึงมักชอบหยิบหนังสืออ่านหลังดูซีรีส์ เพื่อค้นพบมุมที่ซีรีส์ไม่ได้โชว์ — มันทำให้การมีปฏิสัมพันธ์กับตัวละครลึกขึ้นและมีความสุขแบบคนอ่านที่ตามเก็บรายละเอียด

เป็นเรื่องที่ผมชอบพูดถึงเวลามีคนเอางานอ่านกับฉบับละครมาเปรียบเทียบ เพราะการย้ายจากหน้าเรียงความยาวของนิยายมาสู่จอทีวีคือการตัดต่อความทรงจำหลายชิ้นออก ในมุมมองของผม การเปลี่ยนหลักๆ อยู่ที่การย่อเวลาและการเน้นความรักให้เด่นขึ้น เยอะครั้งละครจะรวบรวมพล็อตย่อยหลายๆ อย่างจากนิยายมารวมเป็นฉากเดียวเพื่อรักษาจังหวะ ทำให้บางตัวละครที่ในนิยายมีเวลาเติบโตยาวๆ ถูกรวมเข้ากับตัวละครหลักหรือถูกลดบทบาทลงไป อีกจุดที่ชัดเจนคือฉากทางการเมืองและบริบทประวัติศาสตร์ที่ในหนังสืออาจถูกเล่าอย่างละเอียด แต่ละครเลือกตัดหรือย่อมาก เพื่อให้ผู้ชมทีวีไม่สับสน สิ่งที่ผมชอบในเวอร์ชันละครคือการเติมฉากอารมณ์แบบภาพยนตร์ เช่นฉากแต่งงานหรือยามอำลา ที่ในนิยายอาจเป็นการบรรยายยาว กลายเป็นภาพเคลื่อนไหวสั้นๆ แต่กินอารมณ์ หนังสือมักมี monologue ภายในจิตใจตัวละครมาก ขณะที่ละครนำมาสื่อด้วยบทสนทนา เพลงประกอบ และการแสดง ทำให้ความหมายบางอย่างเปลี่ยนไป แต่ก็ได้มิติวัยรุ่นและความเข้าถึงคนดูมากขึ้น สุดท้ายผมมองว่าการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่ใช่การทำลายต้นฉบับ แต่เป็นการปรับให้เข้ากับสื่อใหม่ ถึงแม้จะทำให้รายละเอียดบางอย่างหายไปก็ตาม