Partager

ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง
ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง
Auteur: เพียงเม็ดทราย

บทที่1 ลางบอกเหตุ

last update Date de publication: 2025-07-15 10:24:43

ขณะที่ใครหลายคนคงกำลังนอนหลับสบายเนื่องจากข้างนอกนั้นท้องฟ้าทำท่าจะหลั่งน้ำตาลมเย็นๆ โชยผ่านเข้ามาทางหน้าต่างกระทบหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังนั่งใช้ความคิดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตัวเดิม

นีรชา เป็นนักเขียนที่เผยแพร่นิยายตามแพลตฟอร์มต่างๆ ความเป็นมานั้นเกิดจากการที่เธอชื่นชอบการดูซีรีส์เป็นชีวิตจิตใจ ชอบถึงขั้นเก็บเอาความหล่อเหลาของพระเอกมานอนฝัน

ไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้เธอจึงลุกขึ้นมาแต่งเรื่องราวที่มาจากจินตนาการ จุดประสงค์ก็เพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเธอเอง ผู้ชายเย็นชา เย่อหยิ่งแต่คลั่งรักกว่าใครล้วนแล้วแต่ถูกหยิบยกมาเป็นพระเอกในนิยายของเธอแล้วทั้งนั้น

กว่าหนึ่งชั่วโมงที่สมองของนักเขียนสาวไม่แล่นแต่ในที่สุดเธอก็คิดบทบรรยายดีๆออก เพียงไม่กี่บรรทัดที่ได้ถ่ายทอดเรื่องราวผ่านแป้นพิมพ์อาการเขินตัวบิด ยิ้มแก้มปริก็เกิดขึ้นเมื่อต้องบรรยายฉากเร่าร้อนของพระนาง

แต่กว่าที่ดอกพิกุลจะร่วงหล่นลงมาจากปาก พระเอกของเธอก็เล่นเอาคนอ่านสาปส่งไม่รู้กี่ตอนต่อกี่ตอนแล้ว

แต่เนื่องจากนีรชาไม่มีประสบการณ์บนเตียงมาก่อนอย่าว่าแต่เรื่องอย่างว่าเลยแค่จูบริมฝีปากอิ่มก็ยังไม่เคยได้ต้องชายใด ฉากชวนวาบหวิวในนิยายที่คนอ่านชอบก็มาจากการเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากการหาหนังผู้ใหญ่ที่มีอยู่ว่อนอินเทอร์เน็ตมาเปิดดู ทั้งท่าทางน้ำเสียงโหยหวนนีรชาล้วนจดจำมาจากหนังเรตเนื้อหาถึงอกถึงใจเหล่านี้ทั้งนั้น

“เฮ้อ เสร็จสักที” เสียงหวานเอ่ยพลางกางแขนออกเหยียดขี้เกียจอ้าปากหาวหวอดๆ ด้วยความง่วงเต็มประดาก่อนที่มือเล็กจะเอื้อมมือไปกดปิดสวิสต์คอมพิวเตอร์แล้วทิ้งตัวลงยังเตียง ทันทีที่เปลือกตาสวยปิดสนิทเธอก็หลับเป็นตาย

เช้าวันใหม่แสงแดดจ้าลอดผ่านริ้วผ้าม่านเข้ามาทางหน้าต่างทำให้คนที่นอนอุดอู้อยู่ในผ้าห่มผืนหนานุ่มฝืนลืมตาขึ้นมา

“ตายแล้ว” นีรชาดีดตัวขึ้นมาจากที่นอนด้วยความตกใจเมื่อเข็มสั้นของนาฬิกาชี้อยู่ที่เลขแปดร่างเล็กกุลีกุจรลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำเป็นการด่วน วันนี้มีเรียนชั่วโมงแรกตอนเก้าโมงเช้าแต่ตอนนื้เกือบจะแปดโมงอยู่แล้ว

เพราะฉากวาบหวิวของท่านประธานแท้ๆ

ไม่วายที่นีรชาจะยกความผิดทั้งหมดให้พระเอกคนโปรดของเธอ

ทันทีที่นีรชาคว้ากระเป๋าใบเล็กพร้อมหนังสือสองเล่มติดมือได้ก็รีบวิ่งลงมาจากชั้นสองของบ้าน กลิ่นหอมที่ลอยเข้าจมูกมาแต่ไกลเดาว่ามื้อเช้าคนเป็นพ่อคงจะเตรียมโจ๊กหมูของโปรดเอาไว้ให้

“แล้วไม่กินข้าวก่อนเหรอลูก” อรรถพลเอ่ยถามลูกสาวที่ทำท่ารีบร้อนขณะถือโจ๊กร้อนๆ ออกมาจากในครัว

ปีนี้อรรถพลอายุห้าสิบปลายๆ เขาเลี้ยงดูลูกสาวเพียงลำพังเพราะภรรยาเสียไปตั้งแต่ตอนที่อายุได้แค่สิบขวบอรรถพลเป็นพนักงานบัญชีของบริษัทแห่งหนึ่งด้วยประสบการณ์ทำงานกว่าหลายปีเงินเดือนและค่าตอบแทนเลยพอจะส่งเสียให้บุตรสาวได้เรียนสูงๆ

“ไม่ทันแล้วค่ะพ่อฟ้าจะสายแล้วเอาไว้ตอนเย็นนะคะ” นีรชาตอบคนเป็นพ่อด้วยความรีบร้อนออกไปจากบ้าน ถึงแม้ฐานะครอบครัวจะพอมีกินมีใช้ แต่อรรถพลก็ไม่ได้มีเงินมากขนาดจะซื้อรถสวยๆ ให้ขับเธอจึงอาศัยนั่งรถเมล์ไปมหาวิทยาลัยทุกวันแต่วันนี้เห็นทีเธอคงต้องใช้บริการแท็กซี่เสียแล้ว

ต้องขอบคุณคุณลุงโชเฟอร์ที่ชำนาญเส้นทางจนพานีรชามาถึงมหาวิทยาลัยแบบเส้นยาแดงผ่าแปด เจ้าของร่างบางวิ่งหอบเหนื่อยเข้าห้องเรียนด้วยชุดนักศึกษารัดรูปอย่างที่ถูกจริตสวมรองเท้ามีส้นแต่ไม่สูงมาก

“นอนดึกอีกแล้วสิท่าถึงมาสภาพนี้” ก้นยังไม่ทันหย่อนถึงเก้าอี้เธอก็ถูกเพื่อนซี้ทักอย่างรู้ทัน

“เกือบเช้า” คนถูกถามเอามือป้องปากขณะอ้าปากหาวหวอดๆ เพราะกว่าจะเขียนนิยายออกมาได้แต่ละตอนเธอต้องใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงบางครั้งก็เป็นวัน

“แล้วแต่งใกล้จบหรือยังฉันอยากอ่านจะแย่แล้วนะ” เพลินเพลงคือเพื่อนที่นีรชาสนิทด้วยที่สุด ทั้งสองคนเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันตั้งแต่ชั้นมัธยมต้น เพลินเพลงชอบดูซีรีส์และชอบอ่านนิยายรักหวานแหววเหมือนกันแต่ติดตรงที่ไม่มีพรแสวงด้านนี้เลยได้แต่สนับสนุนเพื่อน

“ยังเลยพึ่งได้ครึ่งเรื่องเอง” นีรชาเท้าคางส่ายหน้าเนือยๆ พลางถอนหายใจยาว ทีแรกที่ลงมือทำไม่คิดว่าจะยากเย็นขนาดนี้แต่พอเอาเข้าจริงถึงรู้ว่าการแต่งนิยายเรื่องๆ หนึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพลินเพลงกำลังจะถามต่อแต่อาจารย์ประจำวิชาก็เดินเข้ามาในห้องก่อนทั้งสองสาวเลยต้องจบบทสนทนาเพียงแค่นี้

เรียนช่วงเช้าเสร็จนีรชากับเพลินเพลงมานั่งทานข้าวที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย กับข้าวฝีมือแม่ครัวที่นี่ถูกปากกว่าข้างนอกอีกอย่างราคาก็ไม่แพงด้วย

“โอ๊ย พายุฉันทำไมถึงได้น่าสงสารขนาดนี้” เพลินเพลงทำท่าจะร้องไห้หลังจากได้อ่านนิยายบทหนึ่ง เพราะเป็นเพื่อนสนิทเลยได้รับสิทธิ์พิเศษอ่านเรื่องย่อก่อนใคร

ความจริงนิยายเรื่องนี้เพลินเพลงมีส่วนช่วยคิดพล็อตเรื่องด้วยเธอเลยเข้าใจความรู้สึกของตัวละครเป็นอย่างดีโดยเฉพาะบทพระรองผู้น่าสงสารที่เธอพึ่งจะคร่ำครวญไปหยกๆ

“พอๆ เลยไม่ต้องอ่านแล้ว” นีรชาแย่งมือถือคืนมาอย่างอดหมั่นไส้ในความโอเวอร์ของเพื่อนตัวเองไม่ได้ ถึงแม้ทั้งสองคนจะชอบอะไรเหมือนๆ กันอย่างเรื่องเรียนก็เลือกเรียนคณะบัญชีเพราะชอบตัวเลขเหมือนกันแต่ถ้าเป็นเรื่องซีรีส์

เรื่องนิยายล่ะก็กลับอยู่กันคนละฝ่าย เพลินเพลงมักจะหลงเสน่ห์ของพระรองทุกเรื่องแต่สำหรับนีรชาเธอมั่นคงกับพระเอกเพียงคนเดียว

“ขอเตือนนะถ้าแกทำให้พระรองของฉันเสียน้ำตาเมื่อไหร่ฉันเอาเรื่องแกแน่” เพลินเพลงทำท่าขู่เพื่อนฟ่อๆ

“เวอร์ พระเอกคู่นางเอกก็ถูกต้องแล้วส่วนพระรองก็เป็นได้แค่ตัวสำรองเท่านั้นแหละ” นีรชาว่าพลางยักไหล่อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“นี่ถ้าพระรองของฉันมีชีวิตเขาต้องอยากมาหักคอแกแน่ๆ ” เพลินเพลงโกรธแทนพระรองของเธอจนเอาเรื่องผีสางมาขู่ต่อ

“มาเลยไม่กลัวหรอก ลองมาดูดิเดี๋ยวจะขอหวยให้ดู”

“บ้า พระรองของฉันไม่ใช่ผีทวงแค้นนะยะพอเจอจะได้ให้มาขอหวย”

“ก็ถ้ามาบีบคอได้ขนาดนั้นก็ต้องเป็นผีแล้วล่ะ” นีรชาพูดติดตลกพลางนึกขันในใจ มีที่ไหนตัวละครในนิยายจะลุกขึ้นมาทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง บ้าไปแล้วแต่ในตอนนั้นอยู่ๆ เธอก็รู้สึกหนาวเย็นเข้าไปถึงกระดูก

“แกหนาวไหมทำไมฉันรู้สึกหนาวๆ ”

“หนาวบ้าอะไรอากาศร้อนจนตับจะแตกอยู่แล้ว” วันนี้อากาศร้อนอย่างที่เพลินเพลงว่าจริงๆ

“แต่เมื่อกี้ฉันรู้สึกหนาวจริงๆ นะหนาวเหมือนกำลังยืนตากฝนอยู่” นีรชาเอามือลูบแขนตัวเองไปด้วยทำเอาเพลินเพลงกลั้นหัวเราะไม่อยู่

“แกไม่สบายหรือเปล่า” ถ้าไม่ใช่เพราะคิดไปเองนีรชาก็อาจจะหักโหมกับการแต่งนิยายมากเกินไปถึงได้รู้สึกเหมือนไม่สบายขึ้นมา

“อือ อาจจะใช่เมื่อวานโดนฝนตอนกลับบ้านน่ะ” นีรชาพยายามหาเหตุผลมาสนับสนุนความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับร่างกายแต่อย่างไรคงต้องกินยาดักไว้สักหน่อยเพราะคืนนี้ยังต้องกลับไปแต่งท่านประธานต่อแถมยังเป็นตอนสำคัญที่แต่งค้างเอาไว้หลายวันก่อน

ฉากนั้นเป็นฉากที่หลังจากพระเอกนางเอกทะเลาะกันรุนแรงนางเอกขอให้พระรองพาไปหลบพักรักษาแผลใจ ช่วงเวลาที่พระรองกับนางเอกอยู่ด้วยกันได้ก่อตัวเป็นความหวังว่าหญิงที่เขาแอบรักมาตลอด 

ในที่สุดก็ยอมเปิดใจให้สักที แต่ความหวังนี้ไม่มีทางได้เป็นจริงเพราะเนื้อเรื่องที่นีรชาวางเอาไว้คือให้พระเอกตามมาเจอแล้วพานางเอกกลับไปด้วย

ฉากนี้เองที่นีรชายังคิดไม่ตกว่าจะสร้างสถานการณ์ยังไงให้พระรองของเธอดูน่าสงสารที่สุด

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง   บทที่64 บทสรุป

    “ฉันอยู่ตรงนี้”พายุกุมมือพราวดาวเอาไว้แน่น เขามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน ทว่านัยน์ตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกที่เรียกว่าความรักในตอนที่พราวดาวฟื้นขึ้นมาอยู่ในร่างของตัวเองอีกครั้ง พายุก็รับรู้ได้จากแววตาว่าเธอคนนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แต่เขาอยากให้พราวดาวได้เริ่มต้นชีวิตใหม่จึงลองพยายามรักพราวดาวดูสักครั้งแต่สุดท้ายเขาก็รู้ว่าเรื่องหัวใจไม่อาจจะฝืนกันได้ ไม่สามารถสั่งให้หัวใจรักใครได้ง่าย ๆ แม้พายุจะพยายามอยู่กับความเป็นจริง อยากทำทุกวันให้พราวดาวมีความสุขแต่เขาไม่อาจจะแตะต้องตัวพราวดาวได้อีกต่อไปทุกครั้งที่เขามองไปที่หน้า ภาพของเธอคนนั้นก็ทับซ้อนเข้ามา ไม่ว่าจะพยายามสักแค่ไหนสายตาและหัวใจของพายุก็มีเพียงเธอคนนั้น“ฉันรู้ว่านายทำเพื่อฉันมาตลอดแต่ต่อไปนี้นายไม่ต้องทำอะไรเพื่อฉันแล้วนะ” น้ำเสียงอิดโรยเอ่ยออกมาด้วยความยากลำบากขณะพยายามฝืนยิ้มให้อีกฝ่าย พราวดาวรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาพายุพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุขแต่เรื่องหัวใจก็ไม่อาจจะบังคับกันได้“เธอจะต้องไม่เป็นอะไร ฉันไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปเป็น

  • ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง   บทที่63 ฉันอยู่ตรงนี้

    นีรชากลับมาใช้ชีวิตตามเดิม เธอพยายามทำทุกอย่างเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น การได้กลับมาใช้ชีวิตของตัวเองเป็นสิ่งที่เธอควรจะยอมรับและอยู่กับความเป็นจริงให้จงได้ แต่โลกที่ไม่มีพายุ…ต่อให้ท้องฟ้าจะสดใสเพียงใดหัวใจของเธอก็หม่นหมองอยู่ดี เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน“เมื่อกี้แกว่าอะไรนะ” เมื่อนีรชารู้ตัวว่าเผลอเหม่อลอยก็หันกลับไปถามเพลินเพลง“ฉันถามว่าแกเอาร่มมาหรือเปล่า ฝนทำท่าจะตกอีกแล้วนะ ช่วงนี้แกเป็นอะไรไปฟ้าทำไมเหม่อบ่อยจังเมื่อเช้าก็ทีนึงหนึ่งแล้วนะ” เพลินเพลงสังเกตว่าเพื่อนดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด โชคดีที่เมื่อเช้าเธอดึงมือเพื่อนเอาไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นป่านนี้นีรชาอาจจะถูกรถชนไปแล้ว“ไม่เป็นไรหรอกแค่รู้สึกเหนื่อยๆ” นีรชาเลือกจะไม่เล่าเรื่องที่เธอเข้าไปอยู่ในนิยายให้เพื่อนฟังเพราะเธอไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ตลอดหลายเดือนที่มีเรื่องเหลือเชื่อเกิดขึ้นแต่เวลาของที่นี่กลับผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น“งั้นกลับไปถึงบ้านก็พักผ่อนล่ะกัน ฉันกลับแล้วนะพรุ่งนี้เจอกัน” เพลินเพลงโบกมือให้เพื่อนก่อนจะเดินขึ้นรถไป เนื่

  • ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง   บทที่62 กลับสู่ความเป็นจริง

    เนตรนภาถูกตำรวจคุมตัวไปยังโรงพักข้อหาพยายามฆ่าโดยมีการไตร่ตรองไว้แล้ว แม้นีรชาจะไม่เอาเรื่องเพราะเธอเข้าใจเหตุผลของเนตรภาดี อีกอย่างเธอก็สงสารลูกน้อยวัยห้าขวบที่ต้องมาเห็นแม่ตัวเองติดคุกแต่เพราะเป็นคดีอาญาไม่สามารถยอมความได้เธอจึงต้องปล่อยให้เรื่องเป็นไปตามกระบวนการทางกฎหมายงานแต่งของทั้งคู่จะถูกจัดขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้า ความจริงพายุอยากจัดงานแต่งให้เร็วกว่านี้แต่เพราะพราวดาวติดคิวถ่ายละคร บวกกับเขาเองก็ต้องเคลียร์งานที่โรงพยาบาลให้เรียบร้อยก่อนลาหยุดยาว เขาเลยจำใจต้องรอฤกษ์ที่พิสุทธิ์หาให้วันนี้เป็นอีกวันที่นีรชาในร่างพราวดาวต้องไปถ่ายละคร ส่วนพายุหลังจากออกเวรเขาก็รีบบึ่งรถมาคอนโดของพราวดาว แต่ระหว่างถ่ายทำเกิดปัญหาขึ้นการถ่ายทำจึงลากยาวกว่ากำหนด พายุมองนาฬิกาข้อมือแทบจะทุกห้านาทีเมื่อรู้ว่าเขากำลังจะได้เห็นหน้าเธอเขาเฝ้ารอที่จะได้หอมแก้มเธอและนอนกอดเธอให้หายเหนื่อย แต่ขณะกำลังปัดหน้าจอโทรศัพท์มือถืออยู่นั้นนีรชาก็โทรมาบอกว่ากำลังจะขับรถกลับเองเพราะผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ต้องแวะไปดูชุดที่จะใส่ไปออกรายงานในวันพรุ่งนี้ พายุเห็นว่าสถานที่ถ่ายละครกับคอน

  • ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง   บทที่61 เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย 2

    ย้อนกลับไปตอนพายุสงสัยว่าเนตรนภาอยู่เบื้องหลังเรื่องที่สัญญาหายไปเขาจึงแอบสะกดรอยตามเนตรนภาหลายครั้ง จนวันหนึ่งเขาขับรถตามเนตรนภาไปจนถึงวัดแห่งหนึ่งเลยได้รู้ว่าเนตรนภาไปไหว้หลุมศพแม่ของเธอพายุเคยได้ยินพราวดาวเล่าว่า แม่ของเนตรนภาล้มป่วยเสียชีวิตไปตั้งแต่ตอนเนตรนภาอายุได้เพียงแปดขวบเท่านั้น ส่วนพ่อมีครอบครัวใหม่พายุมีความสงสัยบางอย่าง หลังจากวันนั้นที่มีคนสะกดรอยตามพราวดาวไปที่คอนโดเขาก็ขอให้เพื่อนที่เป็นตำรวจคอยดูเนตรนภาอยู่ห่าง ๆ รวมถึงให้ช่วยสืบเรื่องพ่อของเนตรนภาด้วย เขาเลยรู้ว่าเนตรนภากับพราวดาวเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดต่างแม่ทรงยศทิ้งแม่ของเนตรนภาไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ซึ่งผู้หญิงคนนั้นก็คือทัศวรรณนั่นเองหลังถูกสามีทอดทิ้งเนตรนภากับแม่ก็ใช้ชีวิตอยู่กันอย่างลำบากเพราะขาดเสาหลักครอบครัวไป และที่แย่ไปกว่านั้นแม่ของเนตรนภายังป่วยออด ๆ แอด ๆ มาตลอดคนที่ขาดพ่ออย่างเนตรนภาเลยต้องออกไปรับจ้างหาเงินมาดูแลแม่ กระทั่งตอนอายุได้แปดขวบแม่ของเนตรนภาก็จากไป โชคดีที่ญาติห่าง ๆ ฝั่งแม่เมตตารับเนตรนภาไปอุปการะเลี้ยงดูแต่ด้วยฐานะทางครอบคร

  • ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง   บทที่60 เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย

    “ยินดีด้วยนะ” เนตรนภาระบายยิ้มให้กับทั้งคู่ แต่มันกลับดูเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากใจ ยิ่งไปกว่านั้นสายตาเนตรนภายังบ่งบอกว่าเธอรู้สึกสะอิดสะเอียนกับความรักของพวกเขาแค่ไหน“แต่พี่ก็อดน้อยใจไม่ได้นะที่พราวไม่เคยบอกพี่เลยว่าคบกับคุณหมออยู่” หลังจากเธอพูดจบแขกในงานต่างพากันหันไปซุบซิบ ในเมื่อพราวดาวกับพายุประกาศออกสื่อว่ากำลังคบหากันอยู่แต่ทำไมผู้จัดการส่วนตัวถึงพูดทำนองว่าทั้งคู่ปกปิดตัวเองอยู่ล่ะในตอนนั้นเองเนตรนภาก็ได้หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า พายุและนีรชารู้ทันทีว่าสิ่งที่เนตรนภาถืออยู่ในมือคือสัญญาที่พวกเขาสร้างเรื่องขึ้นมาหลอกลวงสังคมเพื่อกลบข่าวฉาวเมื่อหลายเดือนก่อน เนตรนภาชูกระดาษให้แขกในงานเห็นก่อนจะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ“ทุกคนอยากรู้ไหมคะว่าในมือเนตรคืออะไร สัญญาไงคะสัญญาที่สองคนนี้ทำขึ้นหลังจากโกหกทุกคนว่าคบกันอยู่ ถ้าไม่เชื่อจะดูก็ได้นะคะในนี้มีลายนิ้วมือของพวกเขาอยู่เชิญตรวจสอบได้เลย” เนตรนภาส่งกระดาษแผ่นนั้นไปให้เด็กเสิร์ฟคนหนึ่งซึ่งแน่นอนว่าเรื่องแบบนี้ไม่มีใครไม่อยากรู้ หลังจากคนหนึ่งได้ดูกระดาษแผ่นนั้น

  • ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง   บทที่59 การสูญเสียครั้งใหญ่ 2

    “ในสายตาฉันเธอคือผู้หญิงที่สวยที่สุดแต่ถ้าเธอยังทำเป็นไม่ได้ยินฉันอาจจะต้องพาเธอไปคุยที่อื่น”“มะ…ไม่ต้องฉันได้ยินชัดแล้ว” สายตาของพายุไม่น่าไว้ใจสักนิดนีรชาจึงต้องรีบกลับมาเป็นคนหูดีเพราะใครจะไปคิดว่าผู้ชายอบอุ่นและแสนสุภาพบุรุษอย่างพ่อพระรองคนนี้ เวลาอยากรังแกเธอขึ้นมาก็เปรียบเหมือนเสือซ่อนเล็บดี ๆ นี่เองพายุพาเธอเข้าไปในงานวันเกิดของพิสุทธิ์ซึ่งจัดขึ้นบริเวณสวนหย่อมขนาดใหญ่ พอแขกเหรื่อเห็นดาราสาวปรากฏตัวในวันสำคัญของครอบครัวฝ่ายชาย พวกเขาต่างก็พากันมองพายุกับพราวดาวด้วยความชื่นชม เพราะไม่ว่าจะมองมุมไหนทั้งสองคนก็ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกตั้งแต่ประกาศออกสื่อว่าคบหากัน ดาราสาวก็ไม่เคยมีข่าวเสีย ๆ หาย ๆ อีกเลยตรงกันข้ามดูเหมือนว่าความรักครั้งนี้กับนายแพทย์หนุ่มดีกรีเพื่อนสมัยเด็กจะไปได้สวยอีกด้วยหลังจากที่พายุพาพราวดาวไปแนะนำกับเพื่อนของพิสุทธิ์อย่างเป็นทางการในฐานะแฟนสาว เขาก็พาเธอมานั่งยังโต๊ะด้านหน้าซึ่งมีเจ้าของงานวันเกิดและญาติใกล้ชิดอีกสองสามคนนั่งอยู่ด้วยเมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญอดีตนายแพทย์พิส

  • ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง   บทที่48 ใช้ความรู้สึกยอมรับความรู้สึก 2

    เธออยู่แถวนี้ใช่ไหม เธอไม่ได้หายไปไหนใช่ไหม?นีรชาเอ่ยถามนางร้ายของเธอโดยไม่ได้พูดออกเสียง หากเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เธอก็อยากรู้ว่าทำไมพราวดาวถึงต้องทำแบบนี้“ตกลงว่าหนูพราวชอบลูกชายลุงเหรอ?” อดีตนายแพทย์ถามย้ำอีกครั้งเพราะสองคนนี้เติบโตมาพร้อมกันอีกทั้

  • ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง   บทที่45 หักห้ามใจ

    บ้าไปแล้วเหรอ เธอไม่เคยโดนยาพวกนี้สักหน่อยจะไปรู้ได้ยังไงเล่า อีกอย่างเธอก็กำลังถามเขาอยู่นะไม่ใช่ให้เขามาย้อนถามด้วยสายตาหยาดเยิ้มอย่างนี้ ไม่รู้หรือไงว่าหัวใจดวงน้อยมันเต้นรัวเร็วเหมือนจะหลุดออกมาข้างนอกให้ได้ยังไม่ทันได้เอ่ยตอบอะไรพายุก็เคลื่อนริมฝีปากหยักหนาขยับลงมาใกล้เธอพร้อมกับลมหา

  • ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง   บทที่39 ขิงกับข่าร้ายพอกัน

    เช้าวันท้องฟ้าแจ่มใสลมเย็น ๆ พัดโชยผ่านระเบียงที่เปิดทิ้งไว้ ม่านสีขาวปลิวไสวเหมือนคลื่นทะเลยามกระทบเข้าหาฝั่ง ส่งผลให้ร่างผอมบางนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนาด้วยความขี้เซาขณะกำลังเคลิ้มหลับสบายนาฬิกาปลุกบนหัวเตียงก็ส่งเสียงรบกวนโสตประสาทจนคนคร้านจะตื่นต้องควานหาต้นตอของเสียงก่อนจะหรี่ตาขึ้

  • ทะลุนิยายไปเป็นนางร้ายของพระรอง   บทที่8 บท...ที่ไม่ได้เขียน

    พายุเดินไปที่รถของเขาซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล“ขอบคุณนะ” เมื่อเดินมาถึงรถนีรชาก็เอ่ยขึ้นแต่เป็นน้ำเสียงที่อดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหล ในมุมของนีรชาพราวดาวเป็นตัวละครที่เธอใส่ทั้งความร้ายกาจและความน่าสงสารเข้าไปในเนื้อเรื่องแต่มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เธอพึ่งเผชิญมา“ไม่ต้องขอบคุณหรอกเรื่องแค่นี้เอง” พายุปล่อย

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status