ทีมพัฒนาเกมปรับบาลานซ์อย่างไรสำหรับดันเจี้ยนใหม่?

เริ่มจากการมองภาพรวมของดันเจี้ยนก่อนแล้วค่อยลงรายละเอียดทีละจุด ฉันมักเริ่มด้วยการถามตัวเองว่าเป้าหมายคืออะไร — ต้องการเคลียร์เพื่อรับของรางวัล หรือต้องการทดสอบทีมเพื่อหาชุดที่เวิร์กจริง ๆ — เพราะทางเลือกแรกๆ จะกำหนดทรัพยากรที่ควรใช้ จุดนี้ทำให้การจัดทีมและการเลือกสูตร (หรือองค์ประกอบของทีม) ชัดเจนขึ้นมาก การเตรียมตัวเชิงปฏิบัติคือสิ่งที่ฉันให้ความสำคัญเป็นอันดับสอง เช่น เลเวลของตัวละครและอุปกรณ์ที่เหมาะสม ถ้าดันเจี้ยนเน้นการเจาะเกราะหรือติดสถานะแบบเฉพาะทาง การเลือกไอเทมหรือสกิลที่เสริมตรงจุดนั้นจะช่วยลดการสู้ซ้ำจนหัวเสีย ตัวอย่างที่ชัดเจนคือในเกมมือถืออย่าง 'Guardian Tales' ดันเจี้ยนบางแห่งถูกออกแบบให้มีกับดักหรือปริศนา การพกตัวละครที่มีความสามารถแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าจะช่วยให้ผ่านได้ไม่ต้องเสียทรัพยากรมาก อีกเรื่องที่ฉันให้ความสำคัญคือการจัดการทรัพยากรแบบระยะยาว ไม่ใช่แค่คิดจะใช้ของแรงสุดทีเดียว การวางแผนว่าควรจะใช้สกินที่เน้นพลังระยะสั้นหรือเก็บไว้สำหรับดันเจี้ยนหลักเป็นสิ่งที่ช่วยให้ไม่พลาดโอกาสในกิจกรรมต่อ ๆ ไป ในบางเกมเช่น 'Summoners War' การปรับรูนหรืออัปเกรดชิ้นสำคัญที่ตรงกับกลไกของดันเจี้ยนจะให้ผลคุ้มค่ามากกว่าการอัปเกรดแบบกระจาย ฉันเองมักเก็บทรัพยากรไว้สำหรับการทดลองแบบคุมความเสี่ยงแทนการทุ่มจนหมด สุดท้ายคือทัศนคติ: ควรเปิดใจยอมรับการลองผิดลองถูกแต่มีกรอบ เช่น บันทึกสเปคทีมที่เคยลองและผลลัพธ์ เพื่อไม่ให้เสียเวลาซ้ำซ้อน การได้พูดคุยกับเพื่อนในกิลด์หรืออ่านเคล็ดลับเล็ก ๆ น้อย ๆ จากฟอรัมก็ช่วยให้มุมมองเปลี่ยนได้เร็วขึ้น เมื่อลองตามแนวทางเหล่านี้แล้ว ความรู้สึกพอใจเวลาเคลียร์ดันเจี้ยนที่เคยเป็นฝันร้ายจะชัดเจนขึ้น และนั่นแหละคือความสนุกของเกมมือถือที่ทำให้ยังเล่นต่อไป

การอัปเดตเกมใหม่ทำให้คนพูดถึงเรื่องบาลานซ์มากขึ้นเพราะมันเปลี่ยนกติกาที่คนเคยชินไว้ ความคาดหวังที่ผู้เล่นสะสมมาตลอดเวลามักถูกทดสอบเมื่อมีแพตช์ใหม่เข้ามา: อาวุธหรือตัวละครที่ใช้มานานถูกปรับลดประสิทธิภาพอย่างรวดเร็ว, ผู้เล่นที่ลงทุนเวลาและเงินรู้สึกว่า 'ผลงาน' ของตัวเองถูกตัดทอน ทำให้เกิดความไม่พอใจทันที ฉันเคยเห็นชุมชนหลังออกแพตช์ของ 'Elden Ring' ถกเถียงกันเรื่องการลดพลังของอาวุธโปรด จนมีคนอยากเลิกเล่นเลยก็มี อีกเหตุผลหนึ่งคือการสื่อสารจากผู้พัฒนา เมื่อคำอธิบายไม่ชัดเจนหรือไม่มีบริบท ผู้เล่นจะเติมเรื่องราวเองและอารมณ์ก็ยิ่งบานปลาย การบาลานซ์ไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกของผู้เล่นต่อความยุติธรรมและการลงทุน เวลา การเข้าใจมุมมองนี้ช่วยให้เรามองเห็นว่าทำไมบ่นถึงกลางคืนในฟอรัมได้ยาวขนาดนั้น

แอนิเมะ 'แม่บ้านแห่งดันเจี้ยน' นำเสนอภาพและจังหวะที่ทำให้ฉากฮา ๆ ดูไหลลื่นขึ้นกว่าหนังสือ ภาพเคลื่อนไหวช่วยยกคอมเมดี้จากบรรทัดพิมพ์ให้มีมุกกายภาพและจังหวะตัดต่อที่ได้ผลมากขึ้น สิ่งนี้ทำให้ฉากทำความสะอาดหรือการปะทะแบบไม่จริงจังกับมอนสเตอร์รู้สึกมีพลังและน่าจดจำกว่าบทบรรยายเดียว นอกจากอนิเมชันแล้ว โทนสีและการออกแบบตัวละครถูกปรับให้สดขึ้น ฉากกลางคืนหรือเงาดราม่าได้รับการจัดแสงใหม่เพื่อให้ภาพรวมดูเป็นอนิเมะที่เข้ากับทีวีได้ดีขึ้น ในขณะเดียวกันก็มีการตัดบทบางตอนที่ลงรายละเอียดมากในนิยายต้นฉบับเพื่อรักษาจังหวะของตอน ทำให้บางมุมน้ำหนักทางอารมณ์ถูกย่อเล็กน้อย เสียงพากย์กับดนตรีเข้ามาเติมมิติให้ตัวละคร ฉันรู้สึกว่าบางบทสนทนาเมื่อพากย์ออกมากลายเป็นมีเสน่ห์เฉพาะตัว ทำให้ความตลกรวมทั้งความอบอุ่นบ้าน ๆ ถูกขยาย แต่ก็แลกมาด้วยการลดบทบรรยายเชิงลึกของโลก จบด้วยความรู้สึกว่าผลงานเวอร์ชันอนิเมะเป็นอีกรสชาติที่น่ารักและเข้าถึงง่าย แต่ต่างจากต้นฉบับพอสมควร

การออกแบบตัวละครให้ปังไม่ใช่เรื่องบังเอิญ — มันคือการผสมผสานระหว่างรูปลักษณ์ที่จำง่ายกับการเชื่อมโยงทางอารมณ์ที่แน่นหนา ผมมักเริ่มจากโครงร่างหลักหรือ 'silhouette' ก่อน เพราะถ้าเห็นตัวละครเป็นเงาแล้วยังรู้เลยว่าเป็นใคร นั่นคือชัยชนะครึ่งหนึ่ง เช่นกรณีของ 'Hollow Knight' ที่แม้จะใช้เส้นสายเรียบง่ายแต่มีเอกลักษณ์ชัด ทำให้แฟนๆ จดจำและอยากรู้เรื่องราวเบื้องหลังต่อไป ต่อมาเป็นเรื่องของการเคลื่อนไหวและเสียง—แอนิเมชันสั้นๆ สะท้อนบุคลิก เช่น การย่อตัว การเดิน หรือเสียงที่ทำให้ตัวละครมีชีวิต ผมให้ความสำคัญกับจังหวะเล็กๆ พวกนี้เพราะมันทำให้ผู้เล่นผูกพันเร็ว และอย่าลืมองค์ประกอบที่ขยายออกไป เช่น สกิน เสื้อผ้า หรือไอเท็มที่เล่าเรื่องเสริม ซึ่งช่วยเพิ่มทางเลือกในการแสดงตัวตนของผู้เล่น สุดท้ายคือการเปิดรับความเห็นจากผู้เล่นในช่วงต้นๆ ของการออกแบบ ผมเคยเห็นว่าการปรับเล็กๆ ตามฟีดแบ็กทำให้ตัวละครที่คิดว่าโอเค กลายเป็นตัวละครที่ 'ปัง' จริงๆ ได้ ความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละที่ทำให้คนจำและรักตัวละครไปนาน

การบาลานซ์ตัวละครคือการพยายามทำให้ความรู้สึกเมื่อเล่นสมดุลกับความสนุกและความท้าทาย โดยไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกอย่างเท่าเทียมกันหมด ผมมักเริ่มจากการตั้งสมมติฐานว่าอะไรคือปัญหา เช่น ตัวละครที่ชนะบ่อยเกินไปหรือถูกละเลยจนไม่คุ้มค่า จากนั้นจะดูตัวชี้วัดเชิงปริมาณ เช่นอัตราการชนะ (win rate) อัตราการเลือก (pick rate) และช่วงเวลาที่ผู้เล่นตายบ่อยในแมตช์ ข้อมูลพวกนี้ช่วยให้ตัดสินใจว่าควรปรับค่า Damage Cooldown หรือ Resource Cost ประสบการณ์จากเกมอย่าง 'League of Legends' สอนว่าการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ อาจมีผลถึง meta ได้ การทดสอบแบบ A/B, เซิร์ฟเวอร์ทดสอบ และการฟังความเห็นจากผู้เล่นระดับต่างๆ จึงสำคัญมาก สุดท้ายการบาลานซ์เป็นงานที่ต้องวนรอบ ทำให้ปรับแก้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้ความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับเป้าหมายของเกม นี่คือสิ่งที่ผมคิดว่าสนุกที่สุดในการออกแบบเกม — เห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ส่งผลต่อวิธีคนเล่นจริงๆ

การดัดแปลงฉากดันเจี้ยนในอนิเมะมักเป็นทั้งศิลปะและการประนีประนอม ฉันมักมองว่าผู้สร้างต้องตัดสินใจว่าอะไรสำคัญที่สุดสำหรับตอนนั้น — ความต่อเนื่องของพล็อต อารมณ์ของตัวละคร หรือความตื่นเต้นเชิงภาพ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉากดันเจี้ยนที่เหมือนกันในมังงะหรือไลท์โนเวลหนึ่งกลับถูกถ่ายทอดออกมาแตกต่างกันสุดขั้วในเวอร์ชันแอนิเมชัน ในมุมของการเล่าเรื่อง ผู้สร้างมักย่อหลายห้องหรือหลายการต่อสู้ให้เหลือฉากไฮไลท์เดียวเพื่อเก็บพลังงานของตอน บ่อยครั้งฉันเห็นการรวมศัตรูหลายแบบเป็นบอสหรือการเปลี่ยนลำดับเหตุการณ์เพื่อให้จุดไคลแมกซ์มาถึงในเวลาอันสั้น นอกจากนั้นยังมีเทคนิคอย่างการใช้มอนทาจหรือคัทสั้นๆ เพื่อแสดงการเดินทางผ่านเลเวลหรือการเคลียร์ห้องหลายห้องอย่างรวดเร็ว แค่ภาพสลับกับเสียงดนตรีก็ทำให้รู้สึกว่าผู้กล้าฝ่าดงได้ยาวนานกว่าความจริงในต้นฉบับ อีกด้านที่ฉันให้ความสนใจคือการรักษาบรรยากาศและโทน เรื่องอย่าง 'Made in Abyss' ถูกปรับให้ภาพและเสียงเข้มข้นขึ้นเพื่อส่งอารมณ์ระทมและความสยอง ในขณะที่ฉากดันเจี้ยนของ 'Sword Art Online' จะเน้นความไวต่อเวลาและความสำคัญของการอยู่รอด ทำให้หลายการเผชิญหน้าถูกเปลี่ยนเป็นช็อตยาวหรือเพิ่มบทพูดเว้าแหว่งเพื่อเน้นจิตวิทยาตัวละคร ส่วนใน 'Overlord' ผู้สร้างเลือกที่จะขยายมุมมองของโลกและให้เวลาแสดงพลังของตัวละครหลักมากขึ้น ทำให้ดันเจี้ยนกลายเป็นเวทีโชว์อำนาจมากกว่าภารกิจเชิงสำรวจ สุดท้าย การย่อไม่ได้หมายถึงตัดทุกอย่าง ผู้สร้างมักเติมฉากออริจินัลสั้นๆ เพื่อเสริมความเข้าใจหรือความผูกพันกับตัวละคร ดังนั้นเมื่อดูฉากดันเจี้ยนในอนิเมะ ผมมักจะพิจารณาทั้งความตั้งใจเชิงศิลป์และข้อจำกัดเชิงเทคนิคควบคู่กันไป

เมื่อต้องรับมือดันเจี้ยนที่มีหลายเป้าหมาย ผมมองว่าการวางตำแหน่ง healer เป็นทั้งศิลปะและวิทยาศาสตร์ เพราะต้องบาลานซ์ระหว่างการรักษาแบบกลุ่มกับการรักษาเฉพาะเป้าหมายพร้อมกัน ทำให้ผมมักเริ่มจากการประเมินสภาพแวดล้อมก่อนว่าเป็นบอสตัวเดียวมีมินเนี่ยนกระจาย หรือเป็นเวฟของฝูงหลายกลุ่ม รวมถึงพื้นที่จัดการ เช่น บริเวณคับแคบทางเดินแคบ หรือพื้นที่กว้างที่สามารถแยกย้ายได้ เมื่อไวต่อข้อมูลพวกนี้แล้ว การเลือกจุดยืนที่ช่วยให้สายตาไม่ถูกบัง(L.O.S.) และยังคงอยู่ในระยะครอบคลุมสกิลหลักเป็นเรื่องสำคัญมาก การเลือกจุดยืนที่ผมชอบคือไม่ยืนชิดกลุ่มแทงค์โดยตรง แต่ชอบยืนหลังกลุ่มค่อนข้างใกล้กับแหล่งอันตรายที่คาดว่าจะเกิด เช่น ใกล้กับกำแพงที่มอนสเตอร์มักถูกดันไปวางหรือพื้นที่เปิดที่ชาวปาร์ตี้มักกระจายตัว เพราะแบบนี้จะช่วยให้ผมสามารถสาดฮีลแบบวงกว้างได้ง่าย และถ้าต้องเปลี่ยนเป้าหมายฉุกเฉินก็มีเส้นสายการรักษาที่เรียบง่ายกว่า ในบางเกมอย่าง 'Final Fantasy XIV' หรือ 'World of Warcraft' การยืนชิดกับจุดที่เพื่อนๆ มักรวมตัวจะช่วยให้ใช้ฮีลพื้นแบบต่อเนื่องได้ดีขึ้น แต่เกมที่มีสกิลคลุมระยะไกลหรือฮีลแบบติดตามตัว เช่น 'Diablo' ผมจะนิยมเคลื่อนตัวบ่อยกว่า เพราะความคล่องตัวช่วยให้รักษาทั้งทีมได้ดีขึ้น พฤติกรรมการเล่นก็ต้องปรับตามบทบาทเสมอ เช่น เมื่อเป็น healer ที่มีฮีลกลุ่มแต่คูลดาวน์ยาว ผมจะเก็บสกิลใหญ่ไว้สำหรับช่วงเวฟหรือเมื่อตัวสำคัญถูกล้วง ส่วนฮีลแบบต่อเนื่องหรือ HoT จะใช้กับผู้เล่นที่มักโดนความเสียหายต่อเนื่อง ส่วนกรณีที่มีเป้าหมายหลายตัวพร้อมกัน ผมมักใช้การจัดลำดับความสำคัญโดยให้ความสำคัญกับผู้ที่ทำดาเมจสูงหรือแทงค์หลัก ถ้าทีมมีสกิลหยุดฝูงมอนสเตอร์ได้ ก็จะสลับมาช่วยรักษาพวกที่หลุดแนวมากกว่า เทคนิคเล็กๆ ที่ผมชอบคือการวางสัญลักษณ์หรือพิกัดที่ทีมจะรวมตัวเมื่อต้องรับมือหลายเป้าหมาย เพื่อที่เวลาฉุกเฉินทุกคนจะรู้มุมที่ผมสามารถฮีลได้เต็มที่ สิ่งสุดท้ายที่ไม่ควรมองข้ามคือการสื่อสารและการอ่านเกมร่วมกับเพื่อนร่วมทีม เพราะตำแหน่งที่ดีอาจไร้ความหมายถ้าเพื่อนพลิกรูปแบบการเดินหรือไม่เห็นสัญญาณเตือน ผมมักจะบอกล่วงหน้าว่าจะย้ายจุดหรือจะเก็บคูลดาวน์สกิลเพราะจะมีการเปลี่ยนเป้าหมาย ทำให้ทีมสามารถปรับตัวได้ทัน อีกความรู้สึกหนึ่งที่ได้จากการวางตำแหน่งที่ดีคือความมั่นใจ — รู้สึกเหมือนคุมจังหวะของการต่อสู้ได้มากขึ้น และนั่นทำให้เล่นสนุกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

พอได้เล่นแพตช์ใหม่ของ 'มา ส ไร เด อ ร์' ผมรู้สึกเลยว่าทีมพัฒนาเน้นบาลานซ์เพื่อเปิดพื้นที่ให้สไตล์การเล่นหลากหลายขึ้นมากกว่าจะโฟกัสแค่การกดค่าเดิม ๆ ของเมตาเดิม การเปลี่ยนหลัก ๆ ที่ผมสังเกตคือการลดพลังของอาวุธระยะไกลที่เคยครองเมตา: DPS พื้นฐานถูกลดลงในช่วงกลางระยะ ทำให้การยิงจากระยะปานกลางต้องมีการวางแผนมากขึ้นแทนการแค่เล็งแล้วยิงรัว ๆ พร้อมกันนั้นพวกอาวุธระยะประชิดที่เคยถูกมองข้ามได้รับบัฟให้คอมโบต่อเนื่องไหลลื่นขึ้น ซึ่งเปิดโอกาสให้ของบางชิ้นกลับมามีค่าอีกครั้ง นอกจากเรื่องอาวุธ ยังมีการปรับคูลดาวน์สกิลเชิงป้องกันกับสกิลเคลื่อนที่: สกิลดอดหรือม้วนหลบที่เคยใช้หลีกเลี่ยงความเสียหายได้ตลอด ถูกเพิ่มคูลดาวน์ขึ้นเล็กน้อยและเพิ่มระยะคูลดาวน์ทั่วไป เพื่อแลกกับการเพิ่มเปอร์เซ็นต์กันหน่วงระยะเวลาแทน ผลคือฉากไฟต์แบบตัวต่อตัวเข้มข้นขึ้น แต่ทีมไฟต์เป็นระบบวางแผนมากขึ้น ไม่ใช่แค่ใครมีสกิลหนีดีกว่าชนะ นั่นทำให้ผมเริ่มมองหาบิลด์ที่เน้นเทคนิคการตั้งรับมากกว่าแค่ดาเมจดิบๆ และรู้สึกว่าเกมมีความเป็นทีมมากขึ้นในระดับที่ดี

การออกแบบพล็อตให้ดันเจี้ยนน่าจดจำไม่ได้ขึ้นอยู่กับมอนสเตอร์ที่โหดหรือสมบัติที่เย้ายวนเพียงอย่างเดียว — ผมมักเริ่มจากคำถามง่าย ๆ ว่า ‘ดันเจี้ยนนี้มีเรื่องจะเล่าอะไร’ แล้วค่อยต่อยอดเป็นชุดของเหตุการณ์ที่สนับสนุนธีมนั้น เมื่อผมวางธีมเป็นแกนกลาง เช่นความเงียบของอดีตหรือการทรยศเล็ก ๆ การออกแบบห้องและฟีเจอร์ต่าง ๆ จะมีความหมายมากขึ้น: ทางตันที่ปูด้วยกระดูกอาจสื่อถึงอดีตที่ยังคั่งคา บันไดที่พังแต่ยังมีเสียงลมอาจบอกใบ้ถึงความเสื่อมโทรม การใช้สภาพแวดล้อมเล่าเรื่องแบบนี้ทำให้ผู้เล่นหรือผู้อ่านรู้สึกว่าทุกจุดในแผนที่มีน้ำหนัก เหมือนฉากใน 'Dark Souls' ที่แค่ก้าวเข้าบริเวณก็รับรู้ประวัติศาสตร์ของสถานที่ได้โดยไม่ต้องมีบันทึกยาวเหยียด ผมเชื่อว่าพล็อตของดันเจี้ยนน่าจดจำต้องมีจังหวะการเปิดเผย (revelation) และสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์หนึ่งอย่างที่ติดตา เช่นกับกับดักเชิงเล่าเรื่องหรือบอสที่สะท้อนธีม ถ้าอยากให้ผู้เล่นจำไปอีกนาน ให้ใส่ทั้งทางเลือกที่ส่งผลต่อเนื้อเรื่องและเซอร์ไพรส์ที่ทำลายสมมติฐาน เช่นประตูที่เปิดเมื่อเราทำการกระทำเล็ก ๆ แต่มีผลแบบลำดับซ้อน รวมถึงการวาง ‘เซ็ตพีซ’ แบบมีฉากเด่นที่คนจะพูดถึง เช่น ห้องที่เริ่มเป็นปกติแล้วค่อย ๆ จมลงในน้ำจนต้องคิดแก้ปริศนาเพื่อหนีออกมา ในเชิงปฎิบัติ ผมมักแบ่งพล็อตเป็นบีทหลัก 3–5 จุด แล้วทดสอบว่าทุกบีทมีเหตุผลในการอยู่ตรงนั้นหรือไม่ การผสมระหว่างปริศนา สัมผัสทางอารมณ์ และการให้รางวัลที่คุ้มค่า จะช่วยให้ผู้เล่นรู้สึกว่าการเดินทางผ่านดันเจี้ยนนั้นคุ้มค่า ลองนึกภาพฉากสุดท้ายที่ทุกเงื่อนงำในดันเจี้ยนนำไปสู่การตัดสินใจหนึ่งเดียว — นั่นแหละคือความทรงจำที่ยั่งยืน

ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการจากผู้สร้างเรื่อง 'Is It Wrong to Try to Pick Up Girls in a Dungeon?' เกี่ยวกับซีซั่นใหม่ แต่ผมยังคงติดตามสัญญาณต่าง ๆ ด้วยความอยากรู้และชอบคิดเล่น ๆ ว่ามีโอกาสแค่ไหนที่จะได้เห็นต่อ ผมชอบมองภาพรวมจากหลายมิติก่อนจะตัดสินใจว่าซีซั่นต่อไปน่าจะมาไหม — เริ่มจากต้นฉบับอย่างนิยายและมังงะ ถ้ายังมีวัตถุดิบเหลือมากพอและไม่ได้หมดเนื้อเรื่อง การกลับมาทำภาคใหม่ก็ย่อมเป็นไปได้ แต่สิ่งที่สำคัญอีกอย่างคือความเคลื่อนไหวของสตูดิโอและทีมงาน ถ้าทีมหลักยังว่างและสตูดิโอมีโครงการไม่ทับซ้อน โอกาสประกาศก็มากขึ้น อย่างกรณีที่ผมเคยเห็นกับซีรีส์อื่น ๆ ที่ต้องรอคิวทีมงานนานพอสมควรจนแฟน ๆ เริ่มคาดเดา นอกจากปัจจัยเชิงเทคนิคแล้ว ตลาดและแฟนคลับก็มีบทบาทมาก ถ้าไลเซนส์ขายดี สตรีมมิ่งยังสนใจ และมีงานอีเวนต์หรือสินค้าที่ทำยอดได้ ก็เป็นแรงจูงใจให้ผู้สร้างคืนชีพซีรีส์ แต่ถ้ากระแสซบเซาหรือยอดขายต้นฉบับไม่เติบโต การตัดสินใจชะลอหรือพักโปรเจกต์ก็เกิดขึ้นได้จริง ผมจึงดูทั้งแง่ของยอดขาย อีเวนต์ และการเคลื่อนไหวของนักพากย์ไปด้วย สุดท้ายผมมองว่าการรอคอยเป็นส่วนหนึ่งของการเป็นแฟนงานประเภทนี้ — บางทีประกาศอาจมาแบบเงียบ ๆ ระหว่างงานแฟนมีตหรือในทวิตเตอร์ของสตูดิโอ สรุปว่าให้ความหวังไว้บ้างแต่ก็เตรียมใจถ้ายังไม่มีข่าวสรุปนะ ช่วงนี้ผมวางแผนตามดูสตรีมของภาคก่อนอีกครั้งและเอนจอยกับสปินออฟหรือมังงะเสริมเผื่อว่าเมื่อมีข่าวจริง ๆ จะดีใจแบบเต็มพิกัด