ที่มาของเรื่องดอกไม้หน้าโลงคืออะไร?

นายหัวสิงหราช จับเธอมาเพื่อแก้แค้นพ่อของเขา ที่กล้าผิด สัญญาว่า จะไม่จดทะเบียนกับใครอีกนอกจากแม่ นังเด็กนี่คงจะแสนยวนยั่ว จนพ่อของเขาตัณหากลับ อยากได้หล่อนมากถึงขนาดยอมจดทะเบียน มาลีรินทร์ตกอยู่ในมือของนายหัวเถื่อน ที่ฉุดกระชากเธอมาเขาไม่ฟังอะไรเลย และยังใจร้ายมาก... เธอตกเป็นจำเลยว่าอยากเป็นเมียพ่อของเขา ใครจะอยากมีผัวคราวปู่แบบนั้นกัน เธอถูกบังคับจากแม่เลี้ยงต่างหาก ดอกไม้ดอกน้อย ในมือเถื่อนของเขา จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ก็ คงจะแล้วแต่ใจของผู้เป็นนาย

หลอกให้รัก จับยัดแล้วทิ้ง! 'โลกันตร์ ' เขาหาเธอ เพียงเพราะเธอเกี่ยวข้องกับสายเลือดของคนชั่วที่ทำร้ายของหวงของเขาก่อน!

ปีที่แปดของการแต่งงาน ในที่สุดฉันก็ตั้งท้องลูกของคลาวด์ได้เสียที นี่คือการทำเด็กหลอดแก้วครั้งที่หกของฉัน และเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายแล้ว หมอบอกว่า ร่างกายฉันจะทรมานไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ฉันดีใจจนแทบเก็บไว้ไม่อยู่ เตรียมจะเอาข่าวนี้ไปบอกเขา แต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันครบรอบแต่งงาน ฉันกลับได้รับรูปถ่ายนิรนามใบหนึ่งทางไปรษณีย์— ในรูปนั้น เขากำลังก้มลงจูบท้องของผู้หญิงอีกคนอย่างอ่อนโยน ผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันกับเขา เป็นเด็กสาวที่ครอบครัวเขาเฝ้ามองมาตั้งแต่เล็ก อ่อนโยน เรียบร้อย เอาอกเอาใจผู้ใหญ่เก่ง เป็นลูกสะใภ้ในอุดมคติของบ้านนั้น ที่น่าขันที่สุดก็คือทุกคนในครอบครัวเขารู้เรื่องเด็กคนนั้นกันหมด มีแค่ฉันคนเดียว ที่ถูกทำให้กลายเป็นตัวตลก ที่แท้ ชีวิตแต่งงานที่ฉันพยายามประคับประคองทั้งน้ำตาและบาดแผลมาตลอด ก็เป็นเพียงแค่คำโกหกแสนอ่อนโยนที่พวกเขาร่วมกันถักทอขึ้นมาอย่างตั้งใจ ช่างมันเถอะ ผู้ชายอย่างคลาวด์น่ะ ฉันไม่เอาแล้ว ส่วนลูกของฉัน จะไม่มีวันเกิดมาในคำลวงพวกนั้นเด็ดขาด ฉันจองตั๋วเครื่องบินเพื่อจากไป ในวันครบรอบแปดปีของพวกเรา วันนั้น เดิมทีเขาควรจะพาฉันไปดูทุ่งกุหลาบ นั่นคือคำสัญญาที่เขาให้ไว้ก่อนแต่งงาน ว่าจะมอบทะเลดอกไม้ที่เป็นของฉันคนเดียวให้ฉันสักครั้ง แต่ฉันไม่คิดเลยว่า สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นภาพที่เขากำลังกอดจูบเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังตั้งครรภ์อยู่หน้าสวนกุหลาบ หลังจากฉันจากไป เขากลับเริ่มออกตามหาฉันไปทั่วโลก “อย่าไปได้ไหม” เขาพูด “ผมผิดไปแล้ว คุณอย่าไปเลย” เขาปลูกกุหลาบที่สวยที่สุดในโลกเอาไว้เต็มสวนกุหลาบแห่งนั้น ในที่สุด เขาก็นึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับฉัน แต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว

ร่างเล็กของเด็กหญิงวัยแปดขวบถูกฉุดกระชากอย่างแรงจนแขนเสื้อขาด แขนขาที่ถูกเกาะกุมด้วยชายร่างใหญ่หลายคนที่ล้อมตัวนางอยู่ ร่างของนางถูกยกขึ้นเหนือพื้นแขนสองข้าง ขาสองข้างถูกมือสกปรกจับยกขึ้น แม้น้ำตาไหลอาบแก้มแต่นางยังมองเห็นเปลวเพลิง ผู้คนที่ถูกฆ่าอย่างเหี้ยมโหด บนพื้นนองไปด้วยเลือดสีแดงสด ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีแดงของเปลวเพลิง แสงวาบหนึ่งผ่านมา ศีรษะของชายคนนั้นหลุดออกจากร่างอย่างรวดเร็ว เพียงแวบเดียวนางรู้สึกได้ว่าแขนขาเป็นอิสระ เด็กหญิงลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือร่างไร้ศีรษะของคนเหล่านั้น และบุรุษผู้อยู่หลังอาชาสีดำทมิฬ ดวงตาคู่นั้นมีสีแดงราวกับโลหิต แววตาเยือกเย็น ไม่แสดงถึงอารมณ์ความรู้สึกใด อาภรณ์สีดำกลืนกินไปกับรัตติกาล มีเพียงกระบี่ในมือที่สีเงินที่หยาดโลหิตไหลย้อยลงพื้นดิน “ท่านจอมมาร” ..... นับจากเหตุการณ์ในคืนนั้น ‘ซินหราน’ กลายเป็นสาวใช้ข้างกาย ‘จอมมารเหิงหยางเซิง’นางเพียงหวังใช้ชีวิตแต่ละวันอย่างสงบในสถานที่ที่อันตรายที่สุด จากเด็กหญิงวัยแปดขวบสู่หญิงสาววัยสิบหก นางไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองได้ยืนอยู่กลางใจบุรุษที่ได้ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมโหดที่สุดในยุทธภพ

พระชายาเว่ยเยว่ซินโฉมงามบรรณาการ มอบร่างให้วิญญาณนางบุตรสาวของเจ้าสำนักหมื่นพิษที่ถูกฆ่าตาย การแก้แค้นและทำหน้าที่พระชายาจึงได้เริ่มต้นขึ้น

ใครจะไปคิดกันล่ะว่าดอกไม้พวกนี้จะนำพาเธอทะลุมิติมาอยู่ในโลกจีนโบราณ นางไม่รู้จักผู้ใด นางต้องใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง นางต้องดิ้นรนเพื่อให้อยู่รอด นางจะไม่ยอมตายเป็นอันขาด สตรีอย่างนางขอสู้ตาย