บทที่ 1

1

          แสงแดดอบอุ่นของอรุณรุ่งสาดส่องลงมาบนฟากฟ้า เมื่อได้สัมผัสดอกไม้หลากสีนานาชนิดมันก็เกิดความประหลาดใจ เมื่อไหร่ที่ดอกไม้เหล่านี้ได้สัมผัสแสงแดดยามเช้าพวกมันก็จะเติบโตขึ้นราวกับสยายปีกของนกแล้วบานขึ้นมาอย่างสดใสราวกับพวกมันต้องมนต์วิเศษ

          มือสวยอ่อนนุ่มเรียวบางของหญิงสาวก็ได้ช่วยทำให้ดอกไม้พวกนี้ชุ่มชื้นด้วยน้ำจากฝักบัว พวกมันได้รับการดูแลและใส่ใจเป็นอย่างดีราวกับพวกมันเปรียบเสมือนครอบครัวอันแสนสำคัญ

          “โตวันโตคืนเลยนะคะ”

          หญิงสาวสะสวยน่ารักผู้ซึ่งเป็นเจ้าของดอกไม้พวกนี้เธอมักจะพูดกับดอกไม้ที่เธอปลูกขึ้นมาเป็นประจำทุกวัน ไม่มีวันไหนที่เธอไม่พูด

          เจียวเหมย หญิงสาววัยยี่สิบสองคนนี้ เธอเป็นเจ้าของร้านขายดอกไม้ในเมืองแห่งหนึ่ง แล้วร้านขายดอกไม้นี้ก็เป็นบ้านของเธอที่สืบทอดมาจากคุณพ่อและคุณแม่ของเธอที่จากไปตั้งแต่สองปีก่อน มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหันจนตัวเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ความทุกข์และความโศกเศร้าที่เกิดขึ้นภายในใจบอบช้ำจนเกินทน ทำให้เธอต้องเข้ารับการรักษาสภาพจิตใจอยู่ภายในโรงพยาบาลนานสองปี

          หลังจากออกจากโรงพยาบาล เจียวเหมยก็กลับมาบ้านที่ไม่ได้กลับมานาน ทุกอย่างดูเป็นปกติ ของที่วางอยู่ตำแหน่งเดิมก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเจนนั้นก็คือดอกไม้เหี่ยวเฉาตายหมด

          มันก็แหงอยู่แล้ว ไม่มีใครเข้ามาดูแลดอกไม้มาเป็นเวลาสองปี ถ้าพวกมันยังมีชีวิตอยู่ก็คงจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อ อีกอย่างหนึ่ง เจียวเหมยเองก็ไม่มีญาติมาคอยดูแลดอกไม้พวกนี้ด้วย

          หลังจากนั้น หญิงสาวสะสวยน่ารักหุ่นดีอย่างเจียวเหมยคนนี้ก็ได้จัดการปัญหาตรงหน้าด้วยตัวคนเดียว เธอจัดการดูแลบ้านซึ่งก็เป็นร้านขายดอกไม้ไปในตัวด้วยตัวคนเดียว แม้เธอจะไม่ได้ทำงานแต่มรดกตกทอดมาจากคุณพ่อและคุณแม่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอฟื้นฟูกิจการของครอบครัวให้กลับคืนมาได้ แล้วกิจการที่สร้างขึ้นมาด้วยมืออันเรียวบางของเธอก็ทำให้ทุกอย่างกลับคืนมาอย่างที่มันควรจะเป็น

          “คุณพ่อ คุณแม่ หนูทำสำเร็จแล้วนะคะ”

          แววตาอันอ่อนโยนของเจียวเหมยมองไปยังดอกไม้พร้อมกับพูดถึงผู้ให้กำเนิดด้วยความภาคภูมิใจที่กิจการครอบครัวฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง

          “อยู่ทางนั้นเป็นยังไงบ้างคะ ไม่ต้องห่วงทางนี้นะคะ หนูจะไม่เหงาอีกแล้ว เพราะหนูมีเพื่อนคอยอยู่กับหนูตลอดเวลา ไม่ต้องห่วงหนูนะคะคุณพ่อ คุณแม่”

          คำว่าเพื่อนที่หญิงสาวร่างบางพูดออกมานั้นหมายถึงดอกไม้ที่เธอปลูกขึ้นมาพวกนี้ เมื่อไหร่ที่เจียวเหมยรู้สึกเหงาเธอก็จะมองดูดอกไม้พวกนี้ อย่างน้อยสำหรับเธอมันก็คลายเหงาได้

          !?

          ขณะที่เจียวเหมยกำลังจัดเตรียมดอกไม้อยู่ภายในร้าน ดอกไม้ที่เธอรดน้ำในตอนเช้าก็เกิดแสงสีน้ำเงินประหลาดลอยออกมาจากดอกไม้ระยิบระยับราวกับดวงดาวในยามค่ำคืนบนท้องฟ้าที่ส่องแสงสวยงามอันน่าหลงใหล แต่สิ่งที่เห็นอยู่นี้ยังไงมันก็ไม่ใช่ดวงดาวอย่างที่เห็นอยู่เป็นประจำทุกวัน

          “มันคืออะไรกันนะ”

          เจียวเหมยพูดพลางสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต

          ในเมื่อไม่รู้ว่ามันคืออะไร เจียวเหมยก็วางมือจากดอกไม้ที่กำลังเตรียมบนโต๊ะแล้วเดินไปดูใกล้ๆ ให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น

          “สวยจัง”

          มันสวยงามราวกับดวงดาวก็ไม่ปาน หากเอามือไปสัมผัสมันจะเป็นยังไงกันนะ เจียวเหมยเองก็อยากรู้เหมือนกัน

          มือสวยเรียวบางขยับเข้าไปใกล้ๆ แสงสีน้ำเงินระยิบระยับเพื่อสัมผัสมันด้วยความอยากรู้

          !?

          แต่ทว่าปลายนิ้วเรียวสวยของเธอยังไม่ทันจะได้สัมผัส จู่ๆ ก็เกิดแสงสีขาวชวนให้แสบตา ทำให้หญิงสาวร่างบางต้องเอาแขนเข้ามาบังตา เกรงว่า หากไม่ทำเช่นนั้นก็คงจะเกิดปัญหาเรื่องสายตาเป็นแน่

          “มันเกิดอะไรขึ้น”

          ท้ายที่สุด แสงสีขาวก็หายไปพร้อมร่างอันบอบบางของเจียวเหมยที่ไม่รู้ว่าหายไปไหนกันแน่

          .

          .

          .

          แสงสีขาวชวนแสบตาที่ไม่รู้ที่มานี้ทำให้เบื้องหน้าของเธอกลายเป็นสีดำ แต่พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวร่างบางมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก ก่อนหน้านี้เธออยู่บ้านของเธอซึ่งเป็นร้านขายดอกไม้ แต่ทว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ไหนกันแน่

          “จำได้ว่าเราอยู่ในร้านขายดอกไม้บ้านของเราไม่ใช่เหรอ แล้วที่นี่ที่ไหน”

          เจียวเหมยถามตนเองด้วยความสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้น ถึงจะถามตนเองแต่หญิงสาวร่างบางก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้คำตอบ เธอไม่รู้ว่าตนเองนั้นอยู่ที่ไหน แต่ในความคิดของเธอสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ในเมืองที่เธออาศัยอยู่อย่างแน่นอน

          ทัศนวิสัยเบื้องหน้าของเจียวเหมยนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าที่เต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์ เป็นธรรมชาติที่คนในเมืองน้อยคนนักจะได้เห็น แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามามัวเชยชมธรรมชาติหรอก

          เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ เจียวเหมยจึงสำรวจพื้นที่รอบตัว ส่วนใหญ่ก็จะเป็นต้นไม้ใบหญ้า มีแต่ป่าเต็มไปหมด

          แต่ทว่ามันก็ไม่ได้มีแต่ป่าอย่างเดียว หญิงสาวร่างบางเดินสำรวจพื้นที่รอบตัว เธอมองเห็นบางอย่างซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่เธอเดินอยู่ตอนนี้

          “ตรงนั้นมัน แม่น้ำไม่ใช่เหรอ”

          เจียวเหมยเห็นเป็นเช่นนั้น

          แม่น้ำลำธารที่อยู่ตรงหน้าของเจียวเหมยนั้นทอดยาวไปสาย ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่น้ำลำธารนี้ยาวไปถึงไหน

          “สวยจัง”

          แม่น้ำลำธารนี้มันสวยขนาดที่ว่ามองเห็นพื้นใต้น้ำ มีปลาแหวกว่ายไปมาอยู่เต็มไปหมด แล้วพื้นที่อุดมสมบูรณ์นี้ก็น่าจะมีผู้คนอาศัยอยู่ ที่สำคัญ หากเดินไปตามลำธารน้ำไหลก็น่าจะมีบ้านคน

          “เอ๊ะ!”

          แต่ก่อนจะเดินไปตามลำธารแม่น้ำสายนี้ เจียวเหมยสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

          “ทำไมหน้าของเราถึงเป็นแบบนี้”

          ใบหน้าตามปกติของเจียวเหมย เดิมทีเธอเป็นคนไม่แต่งหน้าก็สวยและน่ารักเป็นเดิมทุน แต่ใบหน้าของเธอตอนนี้นั้นแต่งหน้าดูสวยขึ้นมามาก เรียกว่าเป็นนางงามคนหนึ่งยังได้ ถ้าหากคนที่แต่งหน้าไม่ใช่เธอ แล้วใครกันล่ะที่แต่งหน้าให้เธอ

          ไม่ว่าจะพูดยังไง ทุกอย่างในตอนนี้เป็นปริศนาไปหมด

          “แบบนี้ก็สวยเหมือนกัน”

          เจียวเหมยพูดก่อนจะอมยิ้มอย่างมีความสุข จนเธอลืมไปเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอกันแน่

          นอกจากใบหน้าสวยงามราวเจ้าหญิงแล้วก็มีเครื่องแต่งกายที่เจียวเหมยเพิ่งสังเกตเห็นจากเงาสะท้อนของแม่น้ำลำธาร

          เครื่องแต่งกายย้อนยุคในสมัยจีนโบราณที่เห็นตามละครทีวีมันถูกสวมใส่โดยเจียวเหมยหญิงสาวร่างบาง แม้แต่รองเท้าเองก็ย้อนยุคในสมัยจีนโบราณ

          เจียวเหมยจำได้ว่าก่อนจะเกิดเรื่องแปลกประหลาด เธอสวมเสื้อผ้ากระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนธรรมดาที่ไม่มีอะไรเป็นจุดเด่นให้เหล่าชายหนุ่มแลมอง แต่พอหลังจากเกิดเรื่องประหลาดเธอก็อยู่ในชุดจีนโบราณสีเขียวอ่อนที่ดูเข้ากับธรรมชาติในป่าแห่งนี้ราวกับว่าตนเองนั้นถูกเลือกโดยใครบางคน

          แต่ทว่าดูเธอจะชอบสวมเสื้อแบบนี้เหมือนกัน

          พอเดินมาตามแม่น้ำลำธาร เจียวเหมยก็เห็นบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง บ้านหลังที่เห็นอยู่นี้มันอยู่ติดกับริมแม่น้ำลำธาร ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นบ้านของใคร

          “ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ไหมคะ”

          ไม่มีเสียงตอบรับ แสดงว่าไม่มีใครอยู่

          เจียวเหมยเดินเข้ามาใกล้บ้านที่ว่าแล้วชำเลืองสายตามองเข้าไปยังบ้านไม้เก่าที่ไม่รู้ว่าจะพังลงมาเมื่อไหร่

          แหมะ!?

          ระหว่างที่เจียวเหมยไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อจากนี้ จู่ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไง เธอจึงวิสาสะเข้าไปอยู่ในบ้านไม้เก่าเพื่อเข้าไปหลบฝนอย่างช่วยไม่ได้ เพราะนอกจากบ้านหลังนี้แล้วก็ยังมีต้นไม้ใหญ่ให้หลบฝนอยู่หลายต้นด้วยกัน แต่เธอตัดสินใจหลบฝนในบ้านหลังนี้ดีกว่า

          “ขอโทษนะคะ ถึงจะไม่มีใครอยู่ แต่ขอฉันอยู่หลบฝนก่อนนะคะ”

          ด้วยความที่เธอมีนิสัยชอบพูดคุยกับดอกไม้ที่ตนปลูก เธอจึงพูดออกมาทั้งอย่างนั้น แม้จะไม่มีใครให้รับฟังอยู่ก็เถอะ

          “โอ๊ย!”

          ระหว่างที่ยืนรอให้ฝนหยุดตกอยู่นั้น จู่ๆ เธอก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาจนต้องร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด อาการปวดหัวรุนแรงขึ้นมากจนร่างกายอันบอบบางทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหว ร่างกายอันแสนจะบอบบางค่อยๆ ล้มลงกับพื้น ท้ายที่สุด เจียวเหมยก็หมดสติทั้งอย่างนั้น

          ...