นักจิตวิทยาแนะนำอะไรบ้างสำหรับคนบอกว่าเป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย

พ่อกับแม่ปลอมแปลงใบรับรองการตรวจดีเอ็นเอเพื่อดัดนิสัยให้ผมว่านอนสอนง่ายโดยบอกว่าผมไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของพวกเขา พี่สาวไม่สนใจคำอ้อนวอนของผมดึงดันจะส่งผมเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชให้ได้ “ตัวซวย ทำไมแกไม่ไปตายซะ” ส่วนคู่หมั้นที่ผมรักที่สุดไม่เพียงแต่ยืนมองอยู่เฉย ๆ กลับยังใช้เส้นสายทำให้ผมต้องทนรับการทรมานสารพัดรูปแบบอยู่ข้างในนั้น ห้าปีแล้วในที่สุดผมก็ว่านอนสอนง่าย แต่ทำไมพวกเขากลับต้องการให้ผมกลับไปเป็นคุณชายใหญ่ที่หยิ่งยโสโอหังเหมือนเมื่อก่อนอีกล่ะ

ก่อนถึงเวลายื่นคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย สาวสวยประจำห้องผู้มีฐานะเป็นถึงลูกสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า เธอสามารถทำให้เพื่อนทั้งห้องสอบติดจุฬาฯได้ “พ่อแม่ฉันบริจาคตึกให้มหาลัยไปตั้งหลายหลัง แค่ฝากพวกนายเข้าเรียนน่ะเรื่องจิ๊บจ้อย” คะแนนของเพื่อนส่วนใหญ่ในห้องห่างไกลจากมหาวิทยาลัยจุฬาฯอยู่มากโข แต่พวกเขากลับเชื่อคำพูดของสาวสวยประจำห้องอย่างสนิทใจ ยอมสละสิทธิ์การยื่นคะแนน แล้วรอพึ่งเส้นสายของสาวสวยประจำห้องเพื่อเข้ามหาลัย ชาติที่แล้ว ฉันรู้ว่าคำพูดของสาวสวยประจำห้องเชื่อถือไม่ได้ จึงรีบเกลี้ยกล่อมไม่ให้พวกเขาทิ้งสิทธิ์ยื่นคะแนน ให้เตรียมแผนสำรองเอาไว้ แถมยังไล่โทรศัพท์ไปแจ้งผู้ปกครองของพวกเขาเรียงคน แต่เรื่องนี้กลับทำให้สาวสวยประจำห้องโกรธจัด เธอเยาะเย้ยว่าฉันมันพวกยาจกที่ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของสังคมชั้นสูง และกำลังทำลายอนาคตของเพื่อนทั้งห้อง แฟนหนุ่มก็ด่าทอฉันด้วยความโกรธว่าขี้อิจฉาเกินไป “ฉันว่าเธอมันก็แค่อิจฉาที่บ้านซาซารวย ทนไม่ได้ที่พวกเราจะได้ไปเรียนจุฬาฯกันหมด เธอก็แค่เรียนเก่งแล้วไง พยายามให้ตายทั้งชาติก็เทียบไม่ได้กับสมบัติที่บ้านเขาสั่งสมมาตั้งสามชั่วโคตรหรอก!” เห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมชั้นมาสามปี ฉันเลยไม่อยากถือสาหาความ ก่อนถึงเส้นตายพอเห็นว่าพวกเขายังคงไม่ยื่นคะแนน ฉันก็รีบแจ้งตำรวจทันที และได้กระชากหน้ากากเปิดโปงตัวตนจอมปลอมของสาวสวยประจำห้อง สาวสวยประจำห้องถูกสังคมรุมประณามด่าทออย่างหนัก จนสิ้นหวังกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย เพื่อนร่วมชั้นต่างก็พากันบอกว่าเธอสมควรตายแล้ว และขอบคุณที่ฉันช่วยกอบกู้อนาคตของพวกเขาเอาไว้ แต่ในงานเลี้ยงรุ่นอำลาของห้อง แฟนหนุ่มกลับวางยาพิษในเครื่องดื่มของฉัน เพื่อนทั้งห้องต่างก็ยืนมองฉันดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดด้วยสายตาเย็นชา “พวกเราอย่างมากก็แค่ไม่ได้เรียนมหาลัย แต่สิ่งที่ซาซาเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมาในวันที่สาวสวยประจำห้องโอ้อวดว่าตัวเองสามารถใช้เส้นสายได้

สมายล์เด็กสาว ม.6 ที่เติบโตมาอย่างยากลำบาก อาศัยอยู่กับยายในบ้านเช่าเล็ก ๆ ชานเมือง หลังจากสูญเสียพ่อแม่ตั้งแต่ยังเด็ก เธอทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงิน ทั้งเรียนหนังสือและขึ้นชกมวยเพื่อประคองชีวิต ความเหนื่อยล้าไม่เคยทำให้เธอยอมแพ้ เพราะยายคือสิ่งยึดเหนียวจิตใจเพียงอย่างเดียวในชีวิต ชีวิตของสมายล์เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อธารา อาจารย์มหาวิทยาลัยเจ้าของบ้านเช่าที่เธออยู่ คอยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในวันที่เธอลำบาก ความห่วงใยเล็ก ๆ ค่อย ๆ กลายเป็นความผูกพันโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่ง่ายไปซะทั้งหมด มาร่วมเอาใจช่วยให้ทั้งคู่ผ่านอุปสรรคไปได้

หญิงสาวคนหนึ่งที่เติบโตมาในครอบครัว “ ท็อคซิก ” ( toxic ) เก็บกด มีปมในใจขนาดใหญ่ จนทำให้ป่วยเป็น “ โรคซึมเศร้า ระดับรุนแรง (severe depression) + แพนนิค” แล้วมีเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเข้าเสมอทั้งเรื่องดี และไม่ดี และ แน่นอนว่าส่วนมากเป็นเรื่องที่ไม่ดี เป็นเรื่องที่บั่นทอนจิตใจของเด็กสาวคนนึงเสมอมา ตั้งแต่ คำพูดของคนรอบข้างรวมถึงคนในครอบครัว เขาใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวังทั้งคำพูด ทั้งกิริยา ทั้งสายตา เพื่อให้ถูกใจคนรอบข้างเสมอ เพราะเขารู้ตัวว่าตัวเขาเองไม่ดีพอสำหรับใคร เขามักคิดว่าโลกใบนี้มักโหดร้ายกับเขาตลอด และใช่มันเป็นแบบนี้เสมอ

หลังจากสามีของฉันเสียชีวิต ฉันก็ปล่อยตัวปล่อยใจมากยิ่งขึ้น ทุกครั้งในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ฉันอยากจะถูกใครสักคนบดขยี้หัวใจที่รวนเรของฉันอย่างแรง ร่างกายที่รุ่มร้อนทรมานฉันอยู่ตลอดเวลาเหมือนสมัยสาว ๆ ฉันจึงทำได้เพียงต้องไปปรึกษาหมอในคลินิกชนบทเพื่อรักษาอาการที่ยากจะอธิบาย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะ…

"แม่หนูหิวนม" "หนูด้วย" "บอกให้เรียกพี่ไง นั่งดูการ์ตูนก่อนเดี๋ยวชงให้" ปัญหาครอบครัวใครๆ ก็มีกัน ไม่เห็นจะแปลก ..ไม่เห็นจะแปลกเลย แค่มีพ่อแม่ที่เป็นคู่อริกัน ตีกันหัวแตกหมอไม่รับเย็บมาก่อน แต่ไม่รู้ทำไมต้องมาเย็บกันเองด้วย มีคนเดียวก็เหลือจะเชื่อนี่ปาเข้าไปสามแล้วนะ ทะเลาะกันอีท่าไหนฟะ