นักวาดควรเลือกสมุดการ์ตูนกระดาษหนาแบบไหน

การเลือกสมุดสเก็ตช์คือหนึ่งในเรื่องเล็กๆ ที่มีผลใหญ่ต่อการวาดมังงะของเรา ผมมักเริ่มจากคิดถึงสไตล์เส้นที่อยากได้ก่อนว่าเป็นเส้นบาง ใส แบบมังงะคอมิค หรือเส้นหนา เบลนด์ด้วยพู่กัน ถ้าเน้นสเก็ตช์ร่างด้วยดินสอแล้วค่อยล้างหมึกทีหลัง กระดาษน้ำหนักประมาณ 90–160 แกรมก็เพียงพอ เพราะจับยางลบและไม่กินดินสอเยอะ แต่ถ้าชอบใช้พู่กันหรือมาร์กเกอร์ ควรมองหากระดาษ 200 แกรมขึ้นไปหรือกระดาษแบบ Bristol ที่มีผิวเรียบ เพราะไม่ดูดน้ำหมึกและไม่บิดงอ ส่วนผิวหรือ 'tooth' ก็สำคัญ — ถ้าชอบสเก็ตช์แบบมีเท็กซ์เจอร์จะเลือกกระดาษผิวหยาบเล็กน้อย แต่ถ้าอยากได้เส้นคมชัดสำหรับลงหมึก ควรเลือกผิวเรียบ รูปเล่มก็มีผลต่อความสะดวก ผมชอบสมุดสันเกลียวสำหรับสเก็ตช์ระหว่างเดินทางเพราะพลิกหน้าสะดวก แต่ถ้าต้องการเก็บงานที่ดูเป็นเล่มเดียวกันและไม่อยากให้ขอบหน้าหัก เล่มเย็บกาวแบบสมุดมังงะขนาด B5 หรือ A4 ก็ดูเป็นระเบียบกว่า ขนาด B5 เป็นขนาดยอดนิยมของนักวาดมังงะญี่ปุ่นเพราะพรินต์และจัดหน้าได้ง่าย ส่วนใครที่ชอบสเก็ตช์แบบมิกซ์มีเดีย — ลงสีหรือใช้สีน้ำ ควรเลือกสมุดที่ระบุว่าสามารถรับน้ำได้ หรือพกแผ่นกระดาษแยกสำหรับลงสี เทคนิคที่ใช้เสมอคือทดสอบสีนิดหน่อยก่อนจะเริ่มจริง: ลองเส้นดินสอ ลากหมึกด้วยปากกาแบบที่เราจะใช้ และลองทับด้วยมาร์กเกอร์ดูว่าจะซึมหรือไม่ การเขียนโน้ตเล็กๆ บนปกสมุดว่า 'สำหรับร่าง' หรือ 'สำหรับหมึก' ช่วยแยกการใช้งานได้ชัดเจนขึ้น ผมชอบเปิดสมุดเก่าๆ กลับมาดูเพื่อเห็นพัฒนาการของเส้นและการจัดหน้า — มันเหมือนบันทึกการทดลองของเราเอง ถ้าอยากได้คำแนะนำแบบฉบับดิบๆ ให้ลองพกเล่มเล็กๆ ไว้ขึ้นรถไฟหรือคาเฟ่ จะได้รู้ว่ากระดาษแบบไหนเหมาะกับเราเวลาจริงๆ แล้วค่อยขยับไปหาสมุดที่ทนและสวยตามต้องการ

ชอบทำสมุดเล่มเล็กแบบพกพาเหมือนกันเลย แล้วมักคิดเสมอว่ากระดาษหนาเท่าไหร่ถึงจะพอดีสำหรับการใช้งานจริง ๆ เพราะความหนาของกระดาษมีผลทั้งกับการเขียน การพิมพ์ การเย็บเล่ม และความรู้สึกเวลาถือไว้ในมือ โดยทั่วไปถ้าเป็นสมุดโน้ตพกพาที่เน้นเขียนปากกาเมจิก ปากกาหมึกเจล ดินสอ หรือปากกาลูกลื่น กระดาษน้ำหนักประมาณ 70–90 gsm ถือว่าเป็นมาตรฐานที่สมดุล น้ำหนักนี้เขียนลื่น เก็บเล่มได้เยอะโดยไม่หนาจนเกินไป และถ้าอยากให้รู้สึกพรีเมียมขึ้นก็เลือก 100–120 gsm จะดีขึ้นมาก โดยเฉพาะถ้าชอบใช้ปากกาหมึกซึมหรือหมึกที่อาจซึมทะลุ 80–100 gsm มักให้ผลที่น่าพอใจ เพราะลดการเบลอและไม่ทะลุได้ดีขึ้น สำหรับงานศิลป์เบา ๆ หรือชอบใช้มาร์กเกอร์ แปรงหมึก หรือสีน้ำแบบเบา ๆ ควรใช้กระดาษที่หนาขึ้น เช่น 150–200 gsm จะช่วยให้สีไม่ทะลุและกระดาษไม่โก่ง ถ้าทำสเก็ตช์สีน้ำจริงจัง แนะนำกระดาษเฉพาะสีน้ำ 300 gsm ขึ้นไป เพราะรับน้ำได้ดีและรักษาพื้นผิวไม่ให้ลอน ส่วนการใช้กระดาษบางพิเศษอย่าง 'Tomoe River' ที่มีน้ำหนักเพียง ~52 gsm แต่ขึ้นชื่อเรื่องการต้านการซึมของหมึก ก็เป็นตัวเลือกดีถ้าต้องการจำนวนหน้าเยอะแต่ยังอยากให้ปากกาหมึกซึมงานสวย อย่างไรก็ตามกระดาษประเภทนี้บางมากและอาจยับง่ายเมื่อเย็บเล่ม อีกสิ่งสำคัญคือการออกแบบปกกับวิธีเย็บเล่ม: หากใช้วิธีเย็บมุงหลังคา (staple/saddle stitch) ควรจำกัดจำนวนหน้าไม่ให้หนาจนเกินไป โดยปกติถ้าใช้กระดาษ 80 gsm จำนวนหน้ารวมประมาณ 48–64 หน้า (24–32 แผ่น) จะยังเย็บได้เรียบร้อย ถ้าอยากทำเล่ม 100–200 หน้า ควรพิจารณาการเข้าเล่มแบบกาว (perfect binding) หรือห่วงเกลียว (spiral) ซึ่งต้องใช้ปกที่หนาขึ้น 200–300 gsm หรือกระดาษการ์ด 300–350 gsm เพื่อให้ขอบปกคงรูปและทนต่อการใช้งาน นอกจากนี้อย่าลืมคำนวณความหนาของกระดาษเป็นมิลลิเมตรคร่าว ๆ โดยประมาณ กระดาษ 80 gsm หนาประมาณ 0.1 มม. ต่อแผ่น ดังนั้น 24 แผ่น (48 หน้า) หนาประมาณ 2.4 มม. บวกปกอีก 0.3–0.8 มม. ก็จะได้ความหนาโดยรวมที่จับต้องได้ สุดท้ายเรื่องการพิมพ์และเครื่องมือที่ใช้ ถ้าจะพิมพ์ด้วยปริ้นเตอร์ตามบ้าน อย่าลืมเช็กว่าปริ้นเตอร์รองรับน้ำหนักกระดาษถึงเท่าไร ปกติเครื่องบ้านจะรองรับได้ถึง 160–200 gsm แต่บางรุ่นอาจทำได้ไม่ดีเมื่อใช้กระดาษหนาจริง ๆ ถ้าไม่แน่ใจ เลือก 90–120 gsm จะปลอดภัยและให้ผลพิมพ์สวย ส่วนปกถ้าต้องการความทนทานและความเป็นมืออาชีพ กระดาษการ์ด 250–350 gsm หรือกระดาษแฮนด์เมดหนา ๆ จะให้สัมผัสที่ต่างกันชัดเจน สำหรับฉันมักใช้ 90 gsm ภายในผสมกับปก 300 gsm เพราะได้ความพกพาง่ายแต่ยังคงความแข็งแรงของเล่ม ทำให้ยิ้มทุกครั้งที่เปิดสมุดใหม่

ภาพหน้ากระดาษของ 'Vagabond' สอนเรื่องการใช้พื้นที่และจังหวะได้แบบไม่ต้องคุยเยอะ เราเคยนั่งจ้องหน้าหนึ่งในเล่มซ้ำแล้วซ้ำอีกเพราะแต่ละคอมโพสิชั่นมีความตั้งใจชัดเจน — ตั้งแต่การจัดวางตัวละครเล็กๆ ท่ามกลางทิวทัศน์กว้าง ไปจนถึงสแปลชเพจที่ทั่วทั้งหน้าเป็นการเคลื่อนไหวเดียว การอ่านงานของ Takehiko Inoue สอนให้รู้จักใช้ช่องว่าง (negative space) เป็นตัวกำหนดความเงียบและน้ำหนักของฉาก ไม่ใช่แค่เส้นหรือรายละเอียดมากๆ ถ้าจะฝึกจริงจัง ให้ลองทำช็อตสั้นๆ แบบ thumbnail แล้วเปลี่ยนขนาดพาเนล สลับมุมกล้อง และเว้นพื้นที่ว่างจนกว่าจะรู้สึกว่าเสียงของภาพเปลี่ยนไป เรามักจะแยกคิวของการอ่านโดยไม่ต้องพึ่งคำพูด — นี่คือบทเรียนสำคัญจาก 'Vagabond' ที่ช่วยให้การจัดหน้าเล่าเรื่องได้ลื่นไหลและมีพลังมากขึ้น

เลือกสมุดจีนสำหรับสีน้ำต้องคิดถึงเรื่องกระดาษก่อน เพราะสมุดแบบจีนดั้งเดิมหลายเล่มออกแบบมาสำหรับพู่กันและหมึกที่ซึมเร็ว ไม่ได้ตั้งใจรับน้ำหนักของสีน้ำมาก ๆ ผมมักจะเริ่มจากถามตัวเองก่อนว่าต้องการงานแนวไหน: ถ้าจะวาดงานผสมพู่กันจีนกับสีน้ำแบบฟุ้ง ๆ เลือกกระดาษที่ซึมน้ำพอประมาณและมีการเคลือบผิว (sized) เล็กน้อยจะช่วยให้สีไหลสวยแต่ไม่ทะลุทันที แต่ถ้าอยากจะลงเลเยอร์หลายชั้นหรือเก็บรายละเอียดมาก ๆ ให้มองหากระดาษสีน้ำแบบหนา 300 แกรมขึ้นไปที่เป็นผ้าฝ้ายหรือผสมฝ้าย เพราะทรงตัวดีและไม่ย่นง่าย อีกเรื่องที่มองข้ามไม่ได้คือรูปแบบการเข้าเล่ม: สมุดจีนแบบผูกด้ายสวยแต่บางครั้งไม่แบนเมื่อวาดเปียก จึงเหมาะกับงานแห้งหรือสีน้ำน้อย แต่ถ้าต้องการวาดเปียกบ่อย ๆ ให้หาเล่มแบบสไปรัลหรือบล็อกที่ปิดด้านบนเพื่อดึงออกมา แล้วแช่กระดาษก่อนวาดหรือยึดขอบก็ช่วยได้โดยส่วนตัวแล้วฉันมักเลือกเล่มหนา ๆ สักเล่มสำหรับภาพวิวสีน้ำที่ต้องการโทนกว้างและค่อยใช้สมุดบาง ๆ สำหรับสเก็ตช์สไตล์น้ำหมึกผสมสีนิดหน่อย

การเลือกยางลบที่ใช่สำหรับสเกตช์เป็นเรื่องสนุกและมีรายละเอียดมากกว่าที่คิด — ผมมักจะมองที่การใช้งานจริงเป็นหลักก่อนรูปลักษณ์ ยางลบแบบนุ่มที่ปั้นได้ (kneaded eraser) เป็นไอเท็มโปรดในการทำไฮไลต์หรือยกกราฟิตีบางส่วนให้สว่างขึ้นโดยไม่ทำลายผิวกระดาษ การบีบและปั้นให้เป็นปลายเล็ก ๆ ช่วยให้ควบคุมจุดเล็ก ๆ เช่นประกายแสงบนดวงตาหรือเงาเส้นผมอย่างละเมียดละไม ฉันมักใช้คู่กับงานที่ต้องการมิติอ่อน ๆ อย่างฉากที่มีโทนสีนุ่ม ๆ เหมือนบางซีนใน 'Violet Evergarden' ยางลบพลาสติกลบสะอาด (vinyl/plastic eraser) เหมาะกับการลบเส้นกราฟิตีเข้ม ๆ และทำความสะอาดขอบเส้น แต่ระวังถ้ากดแรงเกินไปบนกระดาษบางอาจฉีกได้ ยางลบกัม (gum eraser) เหมาะกับกระดาษหยาบและลบชิ้นส่วนใหญ่โดยไม่ทิ้งรอย แต่เศษจะห่อหุ้มออกมามาก ส่วนยางลบหัวเล็กแบบปากกา (precision eraser / mono zero) เหมาะกับการเก็บรายละเอียดฉับพลัน เช่นลบเส้นขีดเล็ก ๆ บนหน้าตาหรือเส้นริ้วผ้า สรุปการจัดเซ็ตที่ผมมักแนะนำให้มือใหม่คือ kneaded + vinyl + mono zero เพราะครอบคลุมทั้งการยกสี ทำความสะอาดขอบ และการเก็บรายละเอียด กระดาษที่ใช้และสไตล์การขีดเส้นจะเป็นตัวกำหนดยางลบที่ควรพกติดตัวมากที่สุด ลองปรับมือนิดหน่อยแล้วจะรู้ว่าอันไหนกลายเป็นเพื่อนคู่สเกตช์ของคุณในที่สุด

การเลือกสมุดที่กระดาษเหมาะกับปากกาหมึกซึมเป็นทั้งความสนุกและการทดลองแบบคนคลั่งงานลายเส้นแอบทำอยู่บ่อย ๆ ในกระเป๋า โน้ตบุ๊ก หรือสมุดสเก็ตช์ที่ชอบพกติดตัว. เมื่อใช้ปากกาหมึกซึม ความรู้สึกตอนแรกเห็นเส้นที่คมและหมึกไหลดีนั้นสำคัญ แต่สิ่งที่ต้องจับตาจริง ๆ คือการเกิด 'เฟดดิ้ง' เส้นแตก (feathering), การซึมทะลุ (bleed-through) และเวลาการแห้งของหมึก (dry time). ฉันมักจะเริ่มจากดูน้ำหนักกระดาษ (grammage หรือ gsm) เป็นตัวตั้ง — กระดาษที่อยู่ราว 80–100 gsm บางครั้งก็เอาอยู่กับปลายปากกาบาง ขณะที่ถ้าชอบเขียนหนัก ๆ หรือใช้หมึกเข้ม ๆ กระดาษ 120 gsm ขึ้นไปจะให้ความอุ่นใจมากกว่า. นอกจากนี้พื้นผิว (tooth) ก็สำคัญ: กระดาษเรียบมากให้เส้นคมแต่บางครั้งก็เกิดเงา (sheen) และ shading สวย ในขณะที่กระดาษมีเนื้อจะให้สัมผัสลากเส้นที่มีความเป็นงานวาดมากขึ้น. การทดลองจริงที่ฉันทำก่อนจะตัดสินใจซื้อสมุดใหม่คือการเขียนตัวอย่างด้วยปลายปากกาต่างขนาด โดยเริ่มจากเส้นตรง เส้นขีดหนัก ๆ วงกลม และเขียนทับซ้ำเพื่อตรวจการซึมและการกระจายของหมึก หลังจากนั้นหยดน้ำเล็กน้อยบนเส้นที่ยังไม่แห้งเพื่อดูว่าหมึกติดหรือวิ่งหรือไม่ (test for bleeding and water resistance). อีกทริคที่ใช้บ่อยคือเอาไฟฉายฉายผ่านกระดาษเพื่อตรวจ ghosting — ถ้าต้องการใช้สองหน้าในสมุดเดียว การเห็นเงาจากด้านหลังมากหมายถึงปัญหา. สมุดที่ฉันชอบทดลองเปรียบเทียบบ่อย ๆ คือกระดาษบางแบรนด์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการโชว์ sheen กับกระดาษทั่วไปราคาประหยัด — ความต่างระหว่างการให้สีและการแห้งทำให้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น. สุดท้ายต้องบอกว่าเลือกหมึกและขนาดปลายด้วยใจสำคัญไม่แพ้กัน เพราะสมุดบางเล่มกับหมึกประเภทหนึ่งจะเข้ากันดีเป็นพิเศษ และสมุดอีกเล่มอาจให้ผลตรงข้าม. เมื่อต้องซื้อสมุดการ์ตูนหรือสมุดโน้ต ลองขีดเส้นตัวอย่างไว้ตรงมุมหลังปกก่อนใช้งานจริง เพื่อจะได้รู้ว่าสมุดนั้นกับปากกาที่ใช้เป็นเพื่อนร่วมทางกันได้แค่ไหน. วิธีนี้ทำให้การเขียนและการวาดสนุกขึ้นเยอะ และยังลดความเซ็งตอนหมึกทะลุหรือเส้นไหลไม่เป็นอย่างที่คาดไว้ด้วยนะ

หลังจากออกแบบปกมาหลายปี ฉันเลือกกระดาษบุ๊คโดยพิจารณาจากความสมดุลระหว่างความทนทานกับงานพิมพ์เป็นหลัก เพราะปกแข็งต้องแบกรับทั้งการใช้งานและความคาดหวังทางรูปลักษณ์ การเริ่มต้นให้ดูที่วัสดุคลุม (cover material) ก่อน — ผ้าลินินหรือผ้าบัครัม (buckram) ให้สัมผัสพรีเมียมและทนทาน เหมาะกับหนังสือที่ต้องการลุคคลาสสิกและสามารถปั๊มฟอยล์ได้สวย ส่วนกระดาษเคลือบ (art paper) ที่เคลือบแบบ matte หรือ soft-touch จะให้การพิมพ์ภาพและสีสดชัด เหมาะกับอาร์ตบุ๊กหรือหนังสือภาพ ถ้าต้องการลุคหรูอย่างหนังแท้ หนังเทียม (PU/leatherette) ก็เป็นตัวเลือกที่ทนและดูดี แต่ต้นทุนสูงกว่า อีกปัจจัยที่ไม่ควรมองข้ามคือบอร์ดด้านใน (book board) — เลือกความหนาและความแน่นที่พอเหมาะ ถ้าต้องการความแข็งแรงเกรดสูงให้ใช้บอร์ดกรัมสูงพร้อมคุณสมบัติไม่เป็นกรด (acid-free) เพื่ออายุการใช้งานที่ยาวนาน สำหรับงานที่ต้องปั๊มฟอยล์หรือปั๊มแบบลึก ให้เช็กว่าเนื้อผ้าหรือกระดาษรับการปั๊มได้ดี ถ้าจัดเป็นลิมิเต็ดเอดิชัน ฉันมักแนะนำผ้าลินินกับฟอยล์ทองเหมือนฉบับพิเศษของ 'The Little Prince' เพราะให้ความรู้สึกจับต้องได้และมูลค่าเพิ่มขึ้นเมื่อเก็บรักษา

นี่คือสิ่งที่ผมเลือกเมื่ออยากได้สมุดสำหรับวาดจริงจังและสเก็ตช์เร็วๆ: กระดาษต้องทนมือและตอบสนองตัวกลางที่ใช้ได้ดี ผมมักมองหากระดาษน้ำหนักประมาณ 150–200 แกรมถ้าอยากวาดด้วยดินสอ ก้อนชาร์โคล หรือปากกา หมึก น้ำหนักนี้ให้ความรู้สึกทน ไม่ยับง่ายและไม่ทะลุเมื่อกดหนัก แต่ถ้าจะวาดสีน้ำเต็มรูปแบบให้เลือก 300 แกรมขึ้นไปแบบ cold-pressed ซึ่งมีเกรนพอเหมาะสำหรับการเก็บรายละเอียดและการเบลนด์สีน้ำได้ดี ผมชอบสมุดแบบเย็บข้างหรือสันเกลียวสำหรับสเก็ตช์เดย์ เพราะกลับหน้าง่ายและวางแบนได้ สมุดปกแข็งพกใส่กระเป๋าได้ดีแต่ถ้าเน้นสเก็ตช์เร็วในสนามจริง สันเกลียวขนาดพกพามักให้ความคล่องตัวมากกว่า อีกเรื่องที่ผมให้ความสำคัญคือสีหน้ากระดาษ — ขาวสะอาดจะช่วยให้เส้นคม แต่กระดาษครีมช่วยให้โทนภาพอุ่นและกลมกลืนกับชาร์โคลและดินสอมากกว่า ชื่อยี่ห้อมีผลแค่ระดับหนึ่ง: ผมเคยถนัดกับ 'Moleskine' รุ่นกระดาษหนาปานกลางสำหรับงานวาดละเอียดยิบ แต่ถ้าต้องการลงสีน้ำหนักหนักๆ ผมมักเปลี่ยนไปใช้สมุดเฉพาะสีน้ำที่กักเก็บน้ำได้ดีโดยไม่เป็นคลื่น ท้ายสุดผมจะแนะนำให้ซื้อสมุดขนาดเล็กทดลองอย่างน้อยหนึ่งเล่มก่อนวางเงินซื้อขนาดใหญ่ — จะได้รู้ว่าพื้นผิว กระดาษ และสันสมุดตอบโจทย์สไตล์การวาดของเราแค่ไหน

เส้นแรกที่ลากบนกระดาษมักจะบอกเล่าอะไรบางอย่างให้กับเราได้ก่อนเสมอ — มันเป็นสัญญาณว่าหน้ากระดาษนั้นจะหายใจอย่างไรต่อไป การฝึกเส้นของนักวาดมังงะฝึกหัดสำหรับเราคือการสร้างนิสัยมากกว่าการลอกเลียนแบบ ทริคที่เราใช้แล้วได้ผลคืออุ่นเครื่องทุกวัน 15–30 นาที: วาดเส้นต่อเนื่อง (continuous line) เพื่อฝึกการควบคุมมือ, วาดเส้นตัดโค้ง (cross-contour) เพื่อให้รู้มวลของวัตถุ, และฝึกน้ำหนักเส้นโดยใช้ปากกาหลายขนาดสลับกัน ให้ตั้งโจทย์ง่าย ๆ เช่นวาดกล่อง วงรี และหุ่นไม้ 30 ชิ้นในเวลา 10 นาทีแบบไม่ลบ เพียงเพื่อให้มือคุ้นกับจังหวะการกด แรง และความเร็ว อีกอย่างที่ช่วยมากคือการวาดเส้นที่เน้นความเคลื่อนไหวแบบ gesture drawing 1–3 นาที ซึ่งจะทำให้การออกเส้นดูเป็นธรรมชาติและไม่แข็ง เค้าโครงหน้ากระดาษ (layout) ในความคิดเราเป็นเรื่องของการเล่าเรื่องด้วยภาพ เริ่มจาก thumbnail ขนาดเล็ก 6–12 ช่อง กำหนดจังหวะและจุดโฟกัสก่อนขยายเป็นกริดขนาดจริง ฝึกจัดสัดส่วนระหว่างพาเนลกว้างและพาเนลสูงเพื่อสร้างริธึ่ม ลองศึกษา 'Berserk' ในการใช้พาเนลหนาแน่นในฉากต่อสู้และพื้นที่โล่งในฉากเงียบ ๆ เพื่อเรียนรู้การให้หายใจของหน้า อย่าลืมทำเส้นนำสายตา (leading lines) และเว้นช่องว่างสำหรับฟองคำพูดก่อนลงหมึกจริง การเก็บสเต็ปแบบนี้ช่วยให้เวลารีบทำตอนส่งต้นฉบับไม่หลุดธีม และสุดท้าย ให้มองงานตัวเองจากมุมกว้างเหมือนผู้อ่าน ดูว่าจะอ่านไหลไหม แล้วค่อยแก้ไข — นี่แหละวิธีที่ทำให้เส้นและเค้าโครงเติบโตไปด้วยกัน

ฉันมักจะเริ่มคิดเรื่องกระดาษตั้งแต่ร่างเลย์เอาต์แรก เพราะวัสดุเป็นสิ่งที่ส่งผลกับความรู้สึกเมื่อพลิกหน้าจริงๆ ในมุมของคนทำหนังสือภาพทั่วไป ฉันมักแนะนำให้ใช้กระดาษอาร์ตสองแบบตามงบและผลลัพธ์ที่ต้องการ: ถ้าต้องการสีสด คอนทราสต์ดี และพื้นผิวเรียบ เลือกกระดาษเคลือบ (coated) ประมาณ 150–170 แกรม จะให้สีเพียบนิ่งและลดการซึมของหมึก เหมาะกับภาพประกอบสีจัดหรือภาพถ่าย ส่วนถ้าต้องการโทนที่อบอุ่นและรอยพู่กัน/เท็กซ์เจอร์ของสีน้ำให้ปรากฏชัด กระดาษไม่เคลือบ 120–150 แกรมจะเก็บรายละเอียดได้สวยกว่า แต่ต้องระวังการซึมและการเห็นภาพทะลุหน้า (show-through) ปกมักอยากให้หนักและทน ฉันเลือกกระดาษปก 250–350 แกรม แล้วเคลือบลามิเนตด้านหรือเคลือบเงาเล็กน้อย ถ้าเป็นหนังสือเด็กที่ถูกจับถี่ๆ อย่าง 'Where the Wild Things Are' เวอร์ชันที่ทำใหม่บางเล่มก็ใช้กระดาษภายในหนาขึ้นเป็น 170–200 แกรม เพื่ออายุการใช้งานที่ดีกว่า สำหรับหนังสือบอร์ดหรือหนังสือแข็ง ต้องเปลี่ยนแนวคิดไปใช้บอร์ด 2–3 มม. หรือกระดาษแข็งเคลือบหนา 300–400 แกรม แล้วปิดผิวด้วยฟิล์มกันรอย ฉันมักจะคุยเรื่องการเข้าเล่มด้วยเสมอ — เลือก saddle-stitch สำหรับเล่มบาง แต่ถ้าเล่มหนาและต้องเปิดราบ แนะนำ perfect หรือ case binding สุดท้าย ฉันคิดว่าสิ่งสำคัญคือการพิมพ์ตัวอย่าง (proof) ก่อนพิมพ์จริง เพื่อเช็กว่าโทนสีและการดูดหมึกพอดีหรือไม่ เพราะตัวเลขแกรมแม้จะเป็นแนวทาง แต่ลักษณะหมึก เทคโนโลยีเครื่องพิมพ์ และการเคลือบ ทำให้ผลลัพธ์ต่างไปได้ การเลือกกระดาษที่เหมาะจึงต้องบาลานซ์ระหว่างภาพ ความทนทาน และงบประมาณ — นี่แหละที่ทำให้หนังสือภาพ "จับแล้วรู้สึกใช่" ได้