บทที่ 1

กริ๊ง~

" กลับไปซะ!''

เสียงห้าวใหญ่ตวาดใส่คนตัวขาวหัวทองตาฟ้าแบกเป้สะพายหลังบรรจุแมวส้มอ้วนมาหนึ่งอัตราถ้วนทันทีที่คนหน้าคุ้นแขกประจำโผล่หน้ามาที่ 

 "คลีนิกอาคมรักษาสัตว์"

"นุ่มพูดภาษาไทยนะหมอไม่เข้าใจเหรอ?"

เสียงใสผ่านการบีบอัดเส้นเสียงให้เล็กลงคล้ายเสียงของแมว ผมสีทองเส้นเล็กละเอียดฟูฟ่องปกปิดดวงตาสีฟ้าสว่างเอียงคอไปมาไม่สะทกสะท้านกับใบหน้าหนวดครึ้ม หล่อร้าย ตวาดก้องเมื่อครู่

สรรพนามสุดน่ารักที่คนหัวทองเรียกแทนตัวเองทำคุณหมอหน้าหนวดกุมขมับทุกครั้งที่คนคนนี้มาหา

กระเป๋าเป้ถูกเปิดปล่อยแมวอ้วนออกวางแหมะลงบนโซฟารับรองลูกค้าตัวยาวสีดำ ส่วนเจ้าของแมวร่างสูงโปร่งขาวผ่องนั้น...

โน่น

เดินลั้นลาไปเปิดตู้เย็นดื่มน้ำในห้องรับรองระริกระรี้อารมณ์ดีราวกับอยู่บ้านตัวเอง

ทำตัวตามสบายไปหรือเปล่า?

...มันจะสบายมากไปไหม?

หมอหน้าดุขมวดคิ้วมองตามคนหัวทองที่เดินไปเดินมาในคลีนิกของตนแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมา

ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถดุเจ้าแมวส้มขนปุกปุยจ้ำม่ำหน้าฟัดได้ลงคอ จำยอมให้เจ้านายมันทำตามอำเภอใจเพราะเห็นแก่สัตว์คือไม่เกินจริง

ฝ่ามืออันใหญ่ลูบหัวแมวส้มตาฟ้าสีเดียวกับเจ้าของด้วยความเอ็นดู และดูเหมือนเจ้าแมวส้มก็คงชื่นชอบความอ่อนโยนภายใต้รูปลักษณ์ดุดันนี้เช่นกัน

เเมวส้มหรือลูกส้มที่ฝรั่งหัวทองเรียกคล้ายแมวบ้านผสมแมวสายพันธุ์นอก มีขนที่ยาวกว่าแถมมีดวงตาสีฟ้าใส ส่วนนิสัยก็แตกต่างจากเจ้าของลิบลับทั้งเชื่องช้า ขี้อ้อน ชอบนอน มีอย่างเดียวที่เหมือนกันคือกินเก่ง

ใครเห็นคงตกเป็นทาสได้อย่างง่ายดายไม่เว้นแม้แต่สัตวแพทย์ที่คลีนิกนี้..

ความจริงแล้วเผลอคิดอยู่เหมือนกันว่าแมวตัวนี้เหมือนฝันดีเจ้าคนขี้เซาเอาแต่นอนติดบ้าน เจ้านายตัวขาวหน้ามึนของบูบู้หมาพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้จอมแสบ ปัจจุบันกลายเป็นเพื่อนสนิทกับครอบครัวนั้นเพราะวันที่บูบู้ถูกแทงฝันดีพาไปที่โรงพยาบาลบังเอิญเจอจึงรักษาได้ทัน

หลายคนคงแปลกใจว่าทำไมไม่ดุด่าตวาดใส่ฝรั่งที่ทำตัววุ่นวายในบ้านคน Introvert แบบผม..

ดุไปแล้ว ทั้งดุทั้งตวาดขู่เข็ญไล่กลับบ้านนับครั้งไม่ถ้วนแต่ไอ้ฝรั่งไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ความหน้าด้านหน้าทนและมือหนักผิดกับรูปร่างหน้าตาที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรรับมือคนตัวโตได้ดีอย่างน่าประหลาด

ฝรั่งคนนั้นก็เหมือนแมวตัวโตๆ ผมซอยประบ่าสีทอง จมูกโด่ง ปากบางๆ มีเขี้ยวเล็กๆ สองข้างที่ฟันกรามด้านบน

"บอกว่าไม่ชอบลูกครึ่งไง ชอบคนไทย หน้าไทยกินอาหารไทย กินข้าวราดแกงน้ำพริกส้มตำได้ ไม่ใช่กินแต่พิซซ่าสปาเกตตี้กินเผ็ดไม่ได้แบบนาย!"

สัตวแพทย์หน้าโหดมองขนมปังในมือฝรั่งที่ไปหยิบออกมาจากตู้เย็นคลีนิกตัวเองพอไม่รับก็เอาเข้าปากทั้งชิ้นได้หน้าตาเฉย อ้าปากซะกว้างยัดลงไปทั้งก้อนไม่รักษาภาพพจน์ ห่ามขนาดนี้ใครจะชอบลง

กับเรื่องอื่นไม่เห็นพูดยาก แต่กับเรื่องตื๊อให้เป็นแฟนกลับห้ามไม่ได้ ไม่รู้ทำไมถึงมาชอบคนที่ด่าว่าตัวเองทุกวันแบบนี้ได้

พูดจนเหนื่อยว่าชอบคนพูดน้อยนิ่งๆ ดุแล้วกลัวจนตัวสั่น หัวอ่อนพูดแล้วเชื่อฟังมันน่ารักกว่าคนดื้อด้านไม่ใช่หรือไง

หน้าตาก็ไม่ใช่สเปค หุ่นก็ไม่ใช่สเปค ไม่มีอะไรที่ตรงไทป์สักอย่าง..

แต่คล้ายเเมวก็เลยยอมๆ ...ก็แค่นั้น

ทุกวันนี้มีอาหารสำเร็จรูปมาเพิ่มในตู้เย็นคลีนิกตัวเองจนต้องแบ่งชั้นให้ใส่คนละครึ่ง ไม่วายยังล้นมารุกล้ำพื้นที่เจ้าบ้านจนต้องเก็บทิ้งแต่ฝรั่งก็ซื้อมาใส่อีกเสียดายของจึงต้องเลิกทิ้งไปเอง

"เรื่องแค่นี้ก็หัดได้~ของกล้วยๆ เป็นแฟนกันสิเดี๋ยวก็ชิน" คนหัวทองฉีกขนมปังให้แมวอ้วนแต่ถูกมือใหญ่ของหมอสัตว์อุ้มแมวหนีไปนั่งบนตักตนเองบนเก้าอี้ทำงานฝั่งตรงข้ามโซฟา

"ไม่ให้กิน เพราะเลี้ยงสัตว์แบบนี้ไงแมวถึงได้อ้วนกลมจนคิดว่าท้องแบบวันนั้น"

..วันนั้น

ไอ้คนผมทองตัวขาวสวมกางเกงตัวเดียววิ่งหน้าตั้งแทบจะทะลุประตูกระจกหน้าคลินิกมาทั้งที่ไม่ได้นัดและผมกำลังจะอาบน้ำแถมปวดอึ

ความขี้โวยวายทุบประตูเสียงดังราวกับจะพังเข้ามาวิ่งว่อนทั่วคลีนิกเป็นใครก็ต้องเปิดประตูออกไปดูแม้ว่าจะอยู่ในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวก็ตาม..

และฝรั่งก็ยังสร้างเรื่องให้คือดึงผ้าเช็ดตัวปราการด่านสุดท้ายที่ปิดบังความอุจาดตาออกต่อหน้า...ฝันดี บูบู้ และมานะ

แน่นอนว่าทุกคนเห็นของสงวนเต็มตาในวันนั้นอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแต่ต้องเก๊กขรึมไว้ทำตัวเเนบเนียนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นถึงแม้จะอายมากทุกครั้งที่ครอบครัวนั้นพาบูบู้มาตรวจแผลก็ตาม

ทำวีรกรรมไว้ขนาดนั้นใครจะรักลง!