นักวิจัยพบว่า ควอกกามีกี่สายพันธุ์ที่รู้จัก?

ภาพ 'ควอกกา' ยิ้มที่เห็นบ่อยตามรูปถ่ายท่องเที่ยว ทำให้ฉันอยากรู้สถานะของมันมากขึ้น ฉันติดตามข้อมูลและอ่านเอกสารต่าง ๆ มาสักพัก จึงบอกได้ว่า 'ควอกกา' ถูกจัดอยู่ในระดับการอนุรักษ์ว่าเปราะบาง (Vulnerable) ตามการประเมินขององค์การระหว่างประเทศที่ดูแลรายการแดง สิ่งที่ทำให้สถานะนี้น่าเป็นห่วงคือแนวโน้มจำนวนประชากรบนแผ่นดินใหญ่ลดลง ขณะที่ประชากรบนเกาะบางแห่งยังคงหนาแน่นและดูเหมือนจะเสถียรกว่า ในมุมของการอนุรักษ์ การรักษาพื้นที่คุ้มครองและการจัดการศัตรูที่นำเข้ามา เช่น สุนัขจิ้งจอกและแมว เป็นเรื่องสำคัญมาก บนเกาะที่ปราศจากผู้ล่าเหล่านี้ เช่นบางเกาะเล็ก ๆ ในรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ประชากรค่อนข้างดี แต่เมื่อกลับมาบนแผ่นดินใหญ่ พื้นที่อยู่อาศัยถูกแบ่งแยกโดยถนนและการทำเกษตร ทำให้เสี่ยงต่อการชนรถและการสูญพันธุ์เฉพาะถิ่น ในฐานะคนที่ชอบดูธรรมชาติ ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่ตัวเลขในรายงาน แต่มันคือการทำให้เราตระหนักว่าการท่องเที่ยวหรือการพัฒนาที่ดูเหมือนไม่เป็นอันตราย อาจมีผลเสียต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวเล็กตัวหนึ่งได้จริง ๆ

จริงๆ แล้วควอกก้ามีอายุขัยที่แตกต่างกันค่อนข้างชัดระหว่างธรรมชาติและสวนสัตว์ ข้อมูลทั่วไปที่ผมสังเกตคือในธรรมชาติอายุขัยเฉลี่ยมักอยู่ราว 5–10 ปี ขึ้นกับแหล่งที่อยู่อาศัยและความเสี่ยงต่าง ๆ เช่นสัตว์นักล่า โรค หรือไฟป่า ในน่านน้ำหรือบนเกาะอย่าง 'Rottnest Island' ที่ปลอดภัยกว่า บางตัวสามารถมีอายุยืนกว่าค่าเฉลี่ยเพราะมีอาหารและความเสี่ยงน้อยกว่า เมื่ออยู่ในความดูแลของมนุษย์ อายุขัยจะยาวขึ้นค่อนข้างมากเพราะได้รับอาหารเหมาะสม การรักษาพยาบาล และการป้องกันภัย บ่อยครั้งที่ควอกก้าในสวนสัตว์หรือศูนย์อนุรักษ์จะมีอายุราว 10–15 ปี ในบางกรณีที่ได้รับการดูแลอย่างดีอาจยืนยาวเกินนั้นได้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการจัดการเรื่องพฤติกรรมและสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ปัจจัยสำคัญที่ผมคิดว่ามีผลคืออัตราการตายของลูกอ่อนในธรรมชาติซึ่งสูงกว่า การสูญเสียที่อยู่อาศัยและการปะทะกับสายพันธุ์ที่เข้ามาใหม่ก็เป็นตัวเร่งให้จำนวนเฉลี่ยลดลง สรุปแบบเห็นภาพคือถ้าอยากให้ควอกก้ามีชีวิตยืนยาวที่สุด สภาพแวดล้อมปลอดภัยและการดูแลจากมนุษย์ช่วยได้มาก แต่ก็มีข้อแลกเปลี่ยนด้านสังคมและพฤติกรรมที่ต้องระวังด้วย

เราเป็นคนที่ชอบตามรูปสัตว์น่ารักบนไอจีและมักจะสะดุดกับบัญชีควอกก้าที่พาให้ยิ้มได้เสมอ บัญชีที่เห็นบ่อยและมักถูกแท็กเวลามีโพสต์ไวรัลได้แก่ 'Quokkas of Rottnest' ซึ่งรวบรวมภาพถ่ายจากนักท่องเที่ยวที่ไปเยือนเกาะ Rottnest, 'Quokka Selfies' ที่เน้นรวมภาพเซลฟี่ใกล้ชิดกับควอกก้า และเพจอย่าง 'Rottnest Wildlife' ที่เผยแพร่ภาพวิดีโอสั้น ๆ ของควอกก้าในธรรมชาติ ทำให้คนที่ไม่มีโอกาสไปก็ยังได้เห็นพฤติกรรมขี้เล่นของพวกมัน บ่อยครั้งบัญชีเหล่านี้จะกระจายไปทั้งอินสตาแกรม เฟซบุ๊ก และติ๊กต็อก บางหน้าเน้นมุมน่ารัก บางหน้าเล่าเรื่องการอนุรักษ์ ทีมงานท้องถิ่นหรือไกด์ท่องเที่ยวก็มีหน้าที่อัพเดต เช่นภาพขณะแบ่งอาหารให้ควอกก้าหรือโมเมนต์ที่ควอกก้าทำหน้าตลก ๆ ฉะนั้นเมื่อตามคอนเทนต์เกี่ยวกับควอกก้า เรามักจะเจอชื่อพวกนี้อยู่บ่อย ๆ และยังมีแฮชแท็กแบบรวมโพสต์ที่ช่วยให้ค้นรูปสนุก ๆ ได้ง่ายขึ้น

กลับมาจากการไปเยือน 'Rottnest Island' แล้วรู้สึกอยากเล่าเป็นจุด ๆ ให้คนที่กำลังวางแผน: เริ่มจากการเลือกวันและเวลาให้ดีเพราะเกาะคนน้อยสบายใจกว่าในตอนเช้า เราจัดโปรแกรมวันเดียวโดยขึ้นเรือเร็วจากท่าเรือที่ใกล้ที่สุดและจองตั๋วล่วงหน้าจะช่วยลดความวุ่นวาย การเช่าจักรยานเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการสำรวจรอบเกาะ แต่ถ้าพร้อมจอดบ่อย ๆ ควรเลือกจักรยานที่มีเกียร์ดีและเบาะสบาย การเตรียมของก็สำคัญ น้ำดื่มมาก ๆ ครีมกันแดด หมวก และผ้าคลุมแสงจ้าเป็นสิ่งจำเป็น ส่วนกล้องถ่ายรูปให้แบตสำรองไปด้วยเพราะควอกกาออกมากวนใจยามเช้าแถว 'The Basin' และมุมถ่ายรูปเยอะมาก อย่างไรก็ตามห้ามให้อาหารแก่สัตว์หรือถือขนมไว้ชักชวน เพราะควอกกาเป็นสัตว์ป่าและมีข้อห้ามชัดเจน ปิดท้ายด้วยการเผื่อเวลาไปเดินเล่นที่ชายหาดเช่น 'Pinky Beach' ก่อนกลับ จะได้เก็บบรรยากาศทะเลไว้เต็ม ๆ

คงไม่มีใครพลาดชื่อเกาะนี้เมื่อพูดถึงควอกกา — นั่นคือ 'Rottnest Island' ใกล้เมืองเพิร์ท รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ที่เป็นบ้านของพวกมันแบบไอคอนิก ผมเคยไปเดินเล่นบนเกาะนี้และเห็นควอกกาเดินกันตามทางเดินทรายแบบชิล ๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มธรรมชาติที่คนมักถ่ายรูปด้วยกัน ความพิเศษคือพฤติกรรมที่ไม่กลัวคนมากเท่ากับสัตว์ป่าชนิดอื่น ทำให้กลายเป็นสัญลักษณ์ท่องเที่ยวของเกาะ นอกจากบน 'Rottnest Island' มุมอนุรักษ์ยังพบประชากรเล็ก ๆ บนเกาะอื่น ๆ ด้วย อย่างเช่น 'Bald Island' ทางตอนใต้ที่มีพื้นที่ค่อนข้างเป็นธรรมชาติและมีการจัดการอย่างระมัดระวัง การเห็นควอกกาบนเกาะเล็ก ๆ เหล่านี้มักทำให้ผมคิดถึงความเปราะบางของถิ่นอาศัยและความจำเป็นในการควบคุมสภาพแวดล้อมเพื่อให้พวกมันอยู่ได้อย่างยั่งยืน โดยรวมแล้ว ถ้าอยากเห็นควอกกาแบบใกล้ชิดและเป็นมิตร ให้มุ่งตรงไปที่ 'Rottnest Island' แต่ขณะเดียวกันก็ต้องเคารพกฎของเกาะด้วย เพราะการท่องเที่ยวที่ดีควรเอื้อต่อการอนุรักษ์ ไม่ใช่ทำลายบ้านของพวกเขา

เคยดูภาพถ่ายของควอกก้าในทุ่งหญ้าท้องถิ่นแล้วรู้สึกอยากบอกต่อว่าพวกมันกินอะไรเป็นหลักมาก ๆ ผมมักจะอธิบายแบบตรงไปตรงมาว่า 'ควอกก้า' เป็นสัตว์กินพืชเป็นหลัก พวกมันชอบกินใบหญ้า ใบไม้ขนาดเล็ก กิ่งก้านอ่อน รวมถึงยอดอ่อน ดอกไม้ และผลไม้ตามฤดูกาล แหล่งอาหารที่เห็นบ่อยสุดบนเกาะอย่าง Rottnest คือพุ่มไม้เค็ม (saltbush) และหญ้าต่าง ๆ ซึ่งให้ทั้งพลังงานและความชุ่มชื้นแก่พวกมัน เพราะสภาพแห้งและน้ำจืดมีจำกัด ในมุมที่เป็นนักดูสัตว์ ผมสังเกตว่าพฤติกรรมการหาอาหารมักเกิดตอนกลางคืนหรือยามโพล้เพล้ พวกมันจะคาบหรือฉีกใบไม้ทีละน้อย ไม่ได้กระหน่ำกินเหมือนสัตว์เคี้ยวเอื้องใหญ่ ๆ นี่ทำให้พวกมันจัดการกับพืชที่มีเส้นใยสูงได้พอสมควร และเป็นเหตุผลว่าทำไมชุดอาหารของควอกก้าจึงเน้นพืชใบอ่อนและยอดอ่อนเป็นหลัก—ง่ายต่อการย่อยและให้ความชื้นที่จำเป็นต่อการอยู่รอด

ในฐานะแฟนเพลงที่ตามฟังผลงานของเธอมาอย่างต่อเนื่อง ผมชอบที่ผลงานบางชิ้นของเบ็คกี้มีพลังแบบยั่วยวนและเข้าถึงง่ายมาก ๆ พอพูดถึงผลงานที่โดดเด่นก็ต้องนึกถึงมิวสิกวิดีโอที่ทำให้คนเริ่มพูดถึงเธออย่างกว้างขวาง เพราะองค์ประกอบภาพ สี และคอสตูมช่วยขับเน้นคาแรกเตอร์ของเพลงได้ชัดเจน ด้านดนตรี งานที่ผมรู้สึกว่าทิ้งร่องรอยไว้อย่างชัดคือเพลงที่ผสมองค์ประกอบป็อปกับจังหวะละตินหรือฮิปฮอปได้ลงตัว ทำให้คนฟังทั้งกลุ่มวัยรุ่นและผู้ชมทั่วไปสามารถร้องตามได้ง่าย ๆ เสียงร้องของเธอมีความเป็นเอกลักษณ์เมื่อนำมารวมกับการโปรดิวซ์ที่ทันสมัย มิวสิกวิดีโอบางตัวก็กลายเป็นไอคอนของยุคเพราะฉากที่ติดตาและคอนเซ็ปต์ที่ชัดเจน เช่นการใช้โทนสีแรง ๆ และแก๊กภาพที่จำง่าย ความประทับใจสุดท้ายคือการแสดงสดและเซสชันอะคูสติกที่มักทำให้คนเห็นมุมอ่อนโยนและการควบคุมเสียงที่ดี งานวิดีโอที่ถ่ายเก็บเบื้องหลังหรือสตูดิโอก็ช่วยให้แฟนเห็นกระบวนการสร้างสรรค์มากขึ้น ซึ่งผมชอบมากเพราะมันทำให้เพลงรู้สึกมีชีวิตและมีความเป็นมนุษย์มากขึ้น

มุมมองส่วนตัวที่ชอบพูดคือ ไทแรนโนซอรัสเร็กซ์ไม่ได้กินอะไรเล็ก ๆ อย่างเดียว แต่โฟกัสไปที่ไดโนเสาร์กินพืชขนาดใหญ่เป็นหลัก เมื่อมองจากฟอสซิล หลักฐานชัดว่ากรามและฟันของมันถูกออกแบบมาเพื่อล่าและแทะกระดูก—นั่นหมายความว่าเหยื่อหลักมักเป็นสัตว์ตัวโตที่มีกล้ามเนื้อเยอะ ๆ อย่างไดโนเสาร์แผงปากกว้างหรือพวกผิวหนา ตัวอย่างเช่นร่องรอยฟันบนกระดูกของไดโนเสาร์กินพืชจำนวนมากชี้ชัดว่าเป้าหมายของการกินมักเป็นพวกที่มีขนาดใกล้เคียงกันกับทีเร็กซ์เอง การบาดเจ็บที่รักษาหายบนกระดูกของเหยื่อบางชิ้นยังบอกเป็นนัยว่าไม่ใช่แค่กัดแล้วทิ้ง แต่มีการโจมตีที่สามารถทำให้เหยื่อยังแสดงสัญญาณการเอาชีวิตรอดได้ในระยะหนึ่ง ด้วยพละกำลังของขากรรไกร ทีเร็กซ์น่าจะจัดการกับพวกไดโนเสาร์ที่มีเกราะหรือมีเขาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งการล่าโดยตรงและการแย่งซาก เมื่อเอามาเทียบกับสัตว์นักล่ายุคใหม่ ผมมองว่ามันคือการผสมระหว่างนักล่าที่หาจังหวะจู่โจมและซากกินที่ไม่ลังเล จะบอกว่าน่าสะพรึงและน่าทึ่งในเวลาเดียวกันก็ว่าได้

ฝนยังไม่ตกแต่เสียงจั๊กจั่นในสวนหลังบ้านเหมือนจะเปิดคอนเสิร์ตทุกเย็น เสียงที่คุ้นหูของชาวบ้านไทยมักมาจากกลุ่มจั๊กจั่นที่พบได้บ่อยในพื้นที่ราบและป่าเบญจพรรณ เช่น 'Tosena' ที่มีลวดลายสีฉูดฉาดบนปีก มักโผล่มาตอนบ่ายแก่ ๆ และเสียงเรียกชัดเจนแบบยาว ๆ กับคำนำที่โดดเด่น อีกกลุ่มคือ 'Huechys' ซึ่งบางชนิดมีสีแดงจัดและชอบเกาะเป็นกลุ่มบนยอดไม้ ทำให้ฉันแยกเสียงออกจากจั๊กจั่นตัวอื่นได้ไม่ยาก พื้นที่ชุ่มน้ำและป่าดิบมักมีจั๊กจั่นอย่าง 'Gaeana' ซึ่งปีกมักมีลายจุดและร้องไพเราะแบบมีจังหวะ ในทางกลับกัน พื้นที่เมืองกับสวนสาธารณะมักเจอ 'Mogannia' หรือจั๊กจั่นขนาดกลางที่ช่างสงบนิ่งและร้องเป็นช่วงสั้น ๆ ทำให้บรรยากาศยามเย็นดูคึกคักกว่าเดิม เวลาจะจำแนกจริง ๆ ฉันมักใช้วิธีผสมกันระหว่างการดูลักษณะปีก สีตัว และสำเนียงของเสียง เพราะจั๊กจั่นบางชนิดมีลวดลายที่โดดเด่นมากพอจะช่วยจำได้ง่าย ถึงแม้จะยังมีอีกหลายชนิดที่ต้องเรียนรู้ แต่การฟังและสังเกตทีละตัวทำให้รู้สึกเหมือนเก็บสะสมภาพความทรงจำในฤดูกาลไปด้วยกัน