นักวิจารณ์ชอบหนังช่อง 33 เรื่องไหนมากที่สุดในปีนี้

วันนี้จับตารายการหนังบนช่อง 33 แล้วสะดุดกับโปรแกรมที่เอา 'พี่มาก...พระโขนง' มาลงช่วงเย็น — คนรอบตัวฉันเฮฮากันใหญ่เลย ผู้ชมที่เป็นแฟนหนังไทยเก่าคงหัวเราะกับมุกท้องถิ่นและเคมีของนักแสดง ส่วนคนรุ่นใหม่บางคนอาจติดตรงจังหวะตลกที่ดูเชยไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่ให้คะแนนความบันเทิงสูง เพราะหนังผสมผสานความหลอนกับมุกตลกได้แบบคนดูไม่ต้องคิดเยอะ ฉากโคมิเดียลบางช่วงยังคงทำให้ผมน้ำตาไหลจากหัวเราะได้จริง ๆ สำหรับฉันเอง ความสนุกของโปรแกรมวันนี้คือมันทำให้ครอบครัวมานั่งดูพร้อมกันได้ — พ่อแม่หัวเราะกับมุกเก่า ๆ เด็ก ๆ หัวเราะกับฉากหยอกล้อ และคนที่ชอบความโหยหาอดีตก็ได้ย้อนไปสู่บรรยากาศหนังบ้าน ๆ สรุปคือเป็นมื้อหนังที่กินง่ายและอบอุ่น เหมาะกับคนอยากฆ่าเวลาช่วงเย็น ๆ โดยไม่ต้องคิดมาก

แสงไฟในโรงหนังเมื่อคืนนี้ยังล่องลอยอยู่ในหัวฉัน — สำหรับฉันนักวิจารณ์สายอาร์ตคิวนั้นโหวตให้ 'Late Bloomers' เป็นหนังตลกใหม่ที่โดดเด่นที่สุดของปีนี้ เพราะมันกล้าพลิกสูตรระหว่างตลกกับความเปราะบางของตัวละครได้ลงตัวมาก ฉันชอบวิธีที่หนังใช้มุกตลกเป็นเครื่องมือเปิดประเด็นจริงจัง แทนที่จะยัดมุกเพื่อเรียกเสียงหัวเราะเพียงอย่างเดียว ฉากหนึ่งที่ตัวเอกพูดกับกระจกแล้วมีจังหวะคัทเป็นโคลสอัพยาว สร้างทั้งความขบขันและความอึดอัดได้พร้อมกัน นั่นคือสิ่งที่นักวิจารณ์ที่ฉันติดตามบอกว่าทำให้หนังนี้เหนือกว่าแค่ความฮา นอกจากนี้การกำกับ-การตัดต่อ-ซาวด์ต่างช่วยขยับจังหวะตลกให้รู้สึกสดใหม่ พูดสั้นๆ ว่า 'Late Bloomers' คือหนังที่ทำให้หัวเราะแล้วคิดตาม ซึ่งในโลกที่หนังคอมเมดี้มักจบแค่กรีดร้อง มันเลยกลายเป็นผลงานที่นักวิจารณ์ยกให้เป็นตัวอย่างของคอเมดี้ที่เติบโตจริง ๆ

รายการข่าวสด33 เคยทำรีวิว 'Parasite' ที่แฟน ๆ พูดถึงกันเยอะเพราะการเล่าเรื่องของรายการจับแก่นสังคมของหนังได้คมกริบและไม่ตื้นเขิน ฉันมองว่ารีวิวนั้นไม่ได้แค่สรุปพล็อต แต่เอาจุดเล็กจิ๋วในหนังมาตีความใหม่ เช่นฉากบ้านชั้นบนกับชั้นล่างถูกใช้เป็นเมตาฟอร์าเรื่องช่องว่างทางสังคม รีวิวชี้ให้เห็นรายละเอียดภาพประกอบ องค์ประกอบเสียง และการกำกับภาพที่ช่วยเสริมประเด็น ทำให้คนทั่วไปเข้าใจประเด็นหนัก ๆ ได้ง่ายขึ้น บรรยากาศตอนออกอากาศดูเป็นกันเอง แรงจูงใจของคนดูที่ชื่นชมคือการที่รีวิวไม่ยัดเยียด แต่ชวนให้คิดต่อ เหมือนมีเพื่อนคุยเรื่องหนังที่ชวนเปิดมุมมองใหม่แทนการตัดสินเพียงผิวเผิน สรุปว่ารีวิวนั้นทำให้หลายคนกลับไปดูซ้ำด้วยมุมมองที่ต่างออกไป

ในวงสนทนาออนไลน์และกลุ่มเพื่อนที่ชวนกันไปดูหนังบ่อย ๆ ปีนี้หนังอินโดนีเซียที่เห็นคนไทยพูดถึงมากที่สุดสำหรับฉันคือ 'KKN di Desa Penari' — เรื่องนี้กระแสแรงจนกลายเป็นเรื่องเล่าบนโซเชียลมีเดียที่ทุกคนแทบต้องมีมุมมองของตัวเอง ผมชอบว่าภาพยนตร์จับเอาองค์ประกอบสยองขวัญแบบพื้นบ้านมานำเสนอด้วยภาษาวัฒนธรรมที่คนไทยรับรู้ได้ง่าย ทั้งเรื่องของความเชื่อ หมู่บ้านที่ถูกปิดล้อม และการใช้พิธีกรรมเป็นตัวขับเคลื่อนความน่ากลัว ฉากที่ทำให้คนไทยเรียกกันติดปากคือช่วงที่กลุ่มนิสิตกลางป่าเจอสัญญาณและพฤติกรรมแปลก ๆ ของคนในหมู่บ้าน ซึ่งทำให้เราได้ลุ้นแบบไม่ได้หวาดผวาเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีความรู้สึกคล้ายกับการดูเรื่องเล่าในวงเพื่อนตอนกลางคืนด้วย นอกจากนี้ความฮิตของหนังยังถูกเร่งด้วยคลิปสั้นและรีแอ็กชันจากคนดังไทย ทำให้หลายคนเลือกไปดูพร้อมกันเป็นกิจกรรมกลุ่ม ทำให้ประสบการณ์การดูหนังไม่ได้จบแค่บนจอแต่ขยายไปถึงการเล่าต่อ การทำนายเหตุการณ์ และมีมต่าง ๆ ที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของการสังสรรค์ เท่าที่สังเกต คนไทยไม่ใช่แค่ชอบความหลอน แต่ชอบการได้คุย แลกความเห็น และเล่าต่อ ซึ่งหนังเรื่องนี้ตอบโจทย์ตรงนั้นอย่างดี

ตลอดฤดูกาลของละครช่อง 3 ปีนี้ ฉันติดตามหลายเรื่องแต่ที่ยังวนอยู่ในหัวมากที่สุดคือตัวละครและบรรยากาศของ 'กระเช้าสีดา' เรื่องนี้ทำให้ฉันทึ่งตรงการผสมผสานระหว่างความดราม่าเข้มข้นกับงานโปรดักชันที่ละเอียดมาก จากมุมมองของคนที่ชอบสังเกตการแสดง ฉากตัวต่อตัวระหว่างสองนักแสดงหลักมีพลังจนทำให้ฉันหยุดหายใจ ภาพมุมแคบกับการใช้เสียงเงียบเป็นเครื่องมือเล่าเรื่อง ช่วยขับอารมณ์แบบที่บทพูดธรรมดาๆ อธิบายไม่หมด การเขียนบทชวนให้คิดตามและมีชั้นเชิง ไม่ได้เปลี่ยนไปมาแบบผิวเผิน แต่จะค่อยๆ เผยความสัมพันธ์และแรงจูงใจของตัวละคร ทำให้ฉันรู้สึกว่าแต่ละบทมีน้ำหนัก เป็นละครที่ทำให้ฉันกลับมาคิดถึงการตัดสินใจของตัวละครนานหลังจากจบตอน หนึ่งฉากที่ยังติดตาคือฉากเผชิญหน้ากลางบ้านเก่าที่ไม่ต้องมีการแสดงออกใหญ่โต แต่สายตาและความเงียบเล่าทุกอย่างแทนคำพูดได้ดีกว่า และเพลงประกอบเลือกจังหวะได้แม่น ช่วยยกระดับอารมณ์ในจังหวะสำคัญ การเป็นแฟนละครแบบไม่ได้ดูผ่านผิวเผิน ทำให้ฉันเห็นเสน่ห์อีกด้านของช่อง 3 ที่ยังรักษาจังหวะดั้งเดิมไว้ได้ โดยไม่จำเป็นต้องตามแฟชั่นเร็วเหมือนละครบางแพลตฟอร์ม ฉันชอบที่เรื่องนี้ให้โอกาสนักแสดงรองได้ฉายแสง เล็กๆ น้อยๆ ของพวกเขาช่วยเติมเต็มโลกของเรื่องจนมันรู้สึกสมจริง งานแต่งหน้าทำผมและการจัดกองยังช่วยส่งให้ฉากย้อนอดีตมีอิมแพ็ค แม้จะมีจุดที่ฉันอยากให้บทเฉือนยิบย่อย แต่ความกลมกล่อมขององค์ประกอบโดยรวมทำให้ 'กระเช้าสีดา' กลายเป็นเรื่องที่ฉันหยิบขึ้นมาพูดกับเพื่อนๆ อยู่บ่อยครั้ง และยังทำให้ฉันรอคอยผลงานต่อไปของทีมนักแสดงเหล่านี้ด้วยความคาดหวัง

หลายคนมักคาดหวังคำตอบสั้นๆ ว่า “เรื่องไหนอันดับหนึ่ง” แต่ความจริงซับซ้อนกว่านั้นมาก ฉันมองว่าคำถามนี้ต้องแยกประเภทการให้คะแนนก่อน เพราะผู้ชมมักประเมินจากอย่างน้อยสามมิติที่ต่างกัน: เรตติ้งโทรทัศน์ (คนดูสด), คะแนนรีวิวจากผู้ชมบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง, และกระแส/รีแอ็กชันบนโซเชียลมีเดีย ซึ่งแต่ละที่จะมี “แชมป์” ของตัวเองเสมอ ขอยกตัวอย่างภาพรวมให้เห็นภาพ—รายการบางเรื่องอาจได้เรตติ้งสดสูงเพราะเป็นละครช่วงไพรม์ไทม์ แต่บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งเดียวกันกลับได้คะแนนรีวิวผู้ชมไม่สูงเท่าที่คาด เพราะกลุ่มผู้ชมออนไลน์มีมาตรฐานการให้คะแนนต่างออกไป ฉันมักใช้วิธีเทียบหลายแหล่งพร้อมกันเวลาอยากรู้ว่าเรื่องไหนได้รับการยอมรับจริงๆ ดังนั้นถาถามแบบทั่วไปว่า "เรื่องไหนได้คะแนนรีวิวสูงสุดจากผู้ชม" คำตอบที่ตรงไปตรงมาคือไม่มีเรื่องเดียวที่ครอบครองตำแหน่งนั้นได้ครบทั้งทุกแพลตฟอร์ม ยกตัวอย่างเช่น ละครบางเรื่องของช่องในช่วงไพรม์ไทม์ทำคะแนนผู้ชมสดสูงสุด ในขณะที่ซีรีส์อีกเรื่องที่ลงสตรีมมิ่งภายหลังอาจได้คะแนนรีวิวเฉลี่ยจากผู้ชมออนไลน์สูงกว่า และมีอีกเรื่องหนึ่งที่เป็นไวรัลบนโซเชียลจนคะแนนรีวิวจากแฟนคลับพุ่งขึ้นแบบฉับพลัน ท้ายสุด ฉันมองว่าถ้าต้องเลือกจริงๆ ควรบอกว่าอยากได้คำตอบตามเกณฑ์ไหน — เรตติ้ง, คะแนนเฉลี่ยรีวิวออนไลน์, หรือความนิยมเชิงกระแส—แล้วค่อยไล่เปรียบเทียบ จากประสบการณ์ของคนดูที่ติดตามช่องมา ยกเกณฑ์สองอย่างร่วมกันมักให้ภาพชัดขึ้นมากกว่า

ตรงนี้อยากเล่าแบบตรงไปตรงมาจากมุมมองของคนติดตามรีวิวหนังไทยมานาน: ไม่มีหนังเรื่องเดียวจากช่อง GMM ที่นักวิจารณ์ทุกคนให้คะแนนสูงสุดแบบเอกฉันท์ในปีนี้ เพราะแต่ละสำนักมีเกณฑ์ตัดสินต่างกันเยอะมาก บางคนเน้นภาพและการกำกับ บางคนให้ค่านักแสดงและบท ในปีนี้ฉันเห็นบทวิจารณ์ที่ยกหนังแนวทดลอง-ภาพสวยขึ้นอันดับหนึ่งเพราะเทคนิคการถ่ายภาพกับการเล่าเชิงสัญลักษณ์ที่เข้มข้น ขณะที่คอลัมนิสต์อีกกลุ่มก็ยกหนังแนวคอมเมดี้-ครอบครัวที่เข้าถึงคนดูวงกว้างว่ามีค่าวิจารณ์สูงเพราะความกล้าบอกเล่าเรื่องสังคมแบบนุ่มนวล การอ่านรีวิวหลายฉบับทำให้ฉันเข้าใจว่า 'คะแนนสูงสุด' ขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกฟังนักวิจารณ์กลุ่มไหน บางปีสำนักที่เน้นเทศกาลภาพยนตร์จะยกหน้าให้หนังที่สื่อสารเชิงศิลป์จนได้คะแนนนำ แต่ถาดของนักวิจารณ์ออนไลน์กับนิตยสารบันเทิงมักโหวตหนังที่เชื่อมต่อกับคนดูจำนวนมากกว่า สรุปแล้ว ฉันมองว่าการถามว่า "เรื่องไหนสูงสุด" ต้องระบุสำนักหรือประเภทวิจารณ์ ถ้าอยากได้คำตอบแบบชัดเจนจากมุมมองเดียว พูดคุยกับกลุ่มนักวิจารณ์ที่สนใจจะช่วยได้ แต่ถาจะเลือกหนังดูตามรีวิวปีนี้ แนะนำลองอ่านหลายๆ มุมก่อน แล้วให้ความสำคัญกับเหตุผลที่แต่ละคนชื่นชมผลงานมากกว่าแค่ตัวเลขคะแนน

คงต้องยกให้ 'บุพเพสันนิวาส' เป็นละครช่อง 33 ที่พีคสุดในรอบสิบปีอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะมันไม่ได้เป็นแค่ละครเรตติ้งสูงธรรมดา แต่กลายเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมที่คนทั้งประเทศพูดถึงตลอดปีที่ฉาย ฉันยังนึกภาพคนเดินถือพัดลายโบราณ ทักทายกันด้วยคำพูดสมัยก่อน และร้านขายชุดไทยที่คึกคักขึ้นเพราะกระแสละครนี้ได้ จังหวะการเล่าเรื่องที่ลงตัว ตัวละครที่มีเสน่ห์ทั้งพระเอกนางเอก รวมถึงฉากและเครื่องแต่งกายที่ตั้งใจทำ ทำให้คนดูรู้สึกหลุดเข้าไปอยู่ในยุคอยุธยาได้จริงๆ การกระเพื่อมบนโซเชียลมีเดียยังทำให้คนที่ปกติไม่ดูละครไทยมาดูเพราะอยากรู้ว่าทำไมคนอื่นถึงอินขนาดนั้น ซึ่งเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เรตติ้งสูงลอยตัวเหนือผลงานอื่นๆ ในช่วงเวลาเดียวกัน ฉันมองว่าเหตุผลที่ 'บุพเพสันนิวาส' ได้รับความนิยมล้นหลามมีหลายมิติ ทั้งคุณภาพงานสร้างที่เป๊ะทั้งเสื้อผ้า ฉาก และบทรวมถึงการวางจังหวะที่ทำให้อินได้โดยไม่รู้สึกยืดเยื้อ นักแสดงหลักมีเคมีที่จับใจและการวางคาแรกเตอร์ที่ชัดเจนทำให้คนพูดถึงตัวละครมากกว่าพล็อตเพียวๆ อีกด้านหนึ่งคือกระแสย้อนยุคที่เข้ากับจังหวะสังคมในตอนนั้น คนอยากหาคอนเทนต์ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและภูมิใจในรากเหง้าทางวัฒนธรรม ผลคือไม่เพียงแต่เรตติ้งทีวีสูง แต่ยังดันยอดวิวออนไลน์ การขายสินค้า และการท่องเที่ยวในโลเกชันที่ถ่ายทำให้คึกคักตามมา ฉันเองยังจำได้ว่ามีคนในกลุ่มเพื่อนเปลี่ยนเวลานัดเพื่อรอดูตอนใหม่ด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นสัญญาณชัดว่าละครเรื่องนี้สร้างพลังชุมชนได้จริง โดยรวมแล้ว ถามว่าทำไมเรื่องนี้ถึงเป็นเรื่องที่มีเรตติ้งสูงสุดของช่อง 33 ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา คำตอบไม่ได้มีแค่ตัวเลขเรตติ้ง แต่เป็นการเชื่อมโยงระหว่างงานสร้างที่เอาจริง การแสดงที่จับต้องได้ และการตอบรับจากคนดูที่กลายเป็นกระแสวงกว้างจนเกินกว่าจะมองข้าม ฉันชื่นชมการทำงานของทีมที่กล้าเล่นใหญ่ในงานถ่ายทำและการวางสตอรี่ที่ทำให้คนรักละครได้กลับมานั่งดูทีวีพร้อมกันอีกครั้ง เหลือไว้เป็นความทรงจำที่อบอุ่นเมื่อไหร่ที่เปิดฉากเก่าๆ ขึ้นมาดูซ้ำ ก็ยังยิ้มได้ทุกครั้ง

รายการโปรดของปีนี้สำหรับคนรอบตัวผมคือ 'Deadpool & Wolverine' เพราะมันทำให้ความเป็นซูเปอร์ฮีโร่กับความตลกร้ายชนกันได้แบบลงตัวมาก ฉากแอ็กชันที่คมคายและมุขที่ไม่หยุดพักทำให้ผมหัวเราะจนลืมหายใจ หลายฉากที่ผมชอบเป็นการเล่นกับมิติของเรื่องราวในคอมิกที่ไม่เคยเห็นในหนังบล็อกบัสเตอร์ทั่วไป การแสดงเคมีระหว่างตัวเอกสองคนสร้างพลังดึงดูดแบบที่ดูแล้วรู้สึกว่าแฟนคอมิกจะต้องยิ้มตามแน่นอน อีกสิ่งที่ทำให้ผมชอบคือหนังกล้าที่จะเสียดสีโลกซูเปอร์ฮีโร่และยังคงหัวใจอบอุ่นไว้ได้ มันเหมือนหนังสำหรับคนที่อยากหัวเราะแต่ก็ยังอยากเห็นตัวละครเติบโต ผมเดินออกจากโรงด้วยความรู้สึกอยากกลับไปดูซ้ำและคุยกับเพื่อน ๆ อีกหลายชั่วโมง

บอกเลยว่าเมื่อพูดถึงผลงานของช่อง 3 ที่นักวิจารณ์ยกให้คะแนนสูง งานที่โดดเด่นที่สุดในยุคหลังๆ คงต้องยกให้ 'บุพเพสันนิวาส' เป็นหัวแถว เพราะมันทำหน้าที่ได้ทั้งความบันเทิงและการขยายมุมมองทางประวัติศาสตร์อย่างน่าประทับใจ เรื่องนี้ได้รับคำชมจากทุกด้านตั้งแต่บทที่คมชัด จังหวะการเล่าเรื่องที่จับต้องได้ ไปจนถึงงานออกแบบฉากและชุดที่ใส่ใจรายละเอียด ทำให้คนที่ไม่ได้สนใจประวัติศาสตร์ก็อินตามได้ง่ายๆ และนักแสดงนำมีเคมีที่ทำให้ตัวละครดูมีชีวิตจริง ๆ ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่นักวิจารณ์มองว่าเป็นงานที่ยกระดับมาตรฐานละครพีเรียดในวงการทีวีไทย