นักวิจารณ์ให้คะแนนหนัง It 2 ในมุมไหนบ้าง?

แปลกดีว่าปีนี้มีหนังผีบน Netflix ที่ถูกยกให้เด่นสุดโดยนักวิจารณ์หลายคนจนพูดถึงกันหนาหู — สำหรับฉันชิ้นงานที่โผล่บ่อยสุดคือ 'His House' เพราะมันไม่ใช่แค่หนังผีแบบลุ้นระทึก แต่ผสมประเด็นสังคมและภาพยนตร์สยองขวัญเข้าด้วยกันได้อย่างคมคาย ฉากที่การย้ายถิ่นของตัวเอกถูกเล่าเป็นความผิดปกติทั้งภายในและภายนอก ทำให้คนดูรู้สึกไม่สบายใจแบบเป็นชั้น ๆ นักวิจารณ์ชมการแสดงที่ถ่ายทอดความผิดบาป ความผิดหวัง และความรู้สึกถูกเนรเทศออกมาอย่างละเอียด ฉันเองชอบที่หนังเลือกใช้สัญลักษณ์มากกว่าการโชว์ผีแบบสยองเพียงอย่างเดียว เพราะมันยังคงติดอยู่ในหัวหลังดูจบ และนั่นคือเหตุผลที่หลายสำนักให้คะแนนสูงสุดกับหนังเรื่องนี้

ท้ายที่สุดฉากปิดของ 'It' 2 ทำให้ฉันนั่งนิ่งไปสักพักก่อนที่ความคิดจะไหลเป็นสายเลือดของความทรงจำและความกลัวรวมกัน ฉันมองว่าการฆ่าไพล์ของเพนนีไวสท์ไม่ใช่แค่การทำลายปีศาจตัวเดียว แต่เป็นพิธีกรรมปลดปล่อยความทรงจำที่ฝังลึกของกลุ่มเด็กสู่การเติบโต พล็อตตอนจบกระชับสายสัมพันธ์ระหว่างความเป็นเพื่อนและการลืม — ทั้งคู่เป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน เพราะการสู้กับความชั่วร้ายในวัยเด็กต้องการความกล้าที่จะยอมจำนนต่อความเจ็บปวดเพื่อสร้างอนาคต การเลือกให้ตัวละครบางคนจำได้และบางคนลืม กลายเป็นภาพสะท้อนของการเติบโตจริง ๆ ที่ไม่ใช่แค่กำจัดศัตรู แต่เป็นการยอมรับว่าการสูญเสียบางอย่างเป็นเงื่อนไขของการอยู่รอด ในฐานะคนที่เคยอ่านเรื่องราวต้นฉบับ ฉันชอบการตัดสินใจด้านโทนของผู้สร้างหนังที่เอาอารมณ์สยองขวัญผสมกับความอบอุ่นในฉากเพื่อนเก่าเจอกันอีกครั้ง บทสรุปไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าโลกกลับมาปกติหรือว่าทุกปมถูกแก้ แต่กลับทำให้ฉันเชื่อว่าคนเราเลือกจะเดินต่อยังไงได้ แม้จะจ่ายด้วยหน่วยความทรงจำหรือแผลเป็นทางใจ ฉากบนเรือกับการจากลากันของบิลและเบเวอร์ลี่เป็นตัวอย่างสำคัญ — มันไม่หวานล้น แต่เปี่ยมด้วยความจริงใจ ความเงียบหลังการต่อสู้สำคัญพอ ๆ กับบทสนทนาที่มีน้ำเสียงเล็กน้อย นั่นทำให้ตอนจบดูเป็นผู้ใหญ่กว่าการฉายชัยชนะแบบปาร์ตี้ อีกมุมที่ฉันชอบคิดคือการตีความเชิงสัญลักษณ์: เพนนีไวสท์เป็นตัวแทนของบาดแผลร่วมในสังคม และการชนะมันหมายถึงการยอมรับว่าบาดแผลเหล่านั้นไม่ใช่ปัญหาของคนใดคนหนึ่งเดี่ยว ๆ แต่เป็นภาระที่ต้องถูกเผชิญร่วมกัน ฉากที่ความทรงจำค่อย ๆ เลือนหายไปอาจทำให้รู้สึกขมขื่น แต่ก็สวยงามในแง่ที่มันเปิดพื้นที่ให้ชีวิตใหม่เริ่มต้นได้ ฉันเดินออกจากโรงไม่ใช่ด้วยความโล่งใจล้วน ๆ หรือลงเอยด้วยความสุขสมใจ แต่ด้วยความรู้สึกคล้ายกับการปิดบันทึกเล่มหนึ่งแล้วได้ตั้งใจเริ่มเขียนหน้าใหม่ — มีทั้งความเศร้าและความเป็นไปได้ เป็นการปิดที่ยังทิ้งช่องว่างให้เราคิดต่อ และนั่นแหละที่ทำให้ฉากจบบทนี้ตราตรึงในใจฉันได้เสมอ

พูดตรงๆว่าภาพยนตร์เกาหลีเรื่องหนึ่งที่นักวิจารณ์มักยกให้คะแนนสูงเมื่อพูดถึงงานที่เคยลงบนแพลตฟอร์มสตรีมมิงคือ 'Burning'. ผมมองเรื่องนี้ในมุมของคนคลั่งไคล้ภาพยนตร์แนวจิตวิทยาและสังคม รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในการเล่าเรื่องและการเว้นจังหวะทำให้หนังเรื่องนี้ถูกยกให้เป็นงานศิลป์ระดับสูงมากกว่าหนังทั่วไป โดยนักวิจารณ์ชื่นชมการกำกับที่ละเอียดอ่อน การแสดงที่เก็บอารมณ์แบบค่อยเป็นค่อยไป และธีมของความไม่เชื่อมต่อทางสังคมที่ขับเคลื่อนทั้งเรื่อง แม้เนื้อหาอาจไม่ได้ให้คำตอบชัดเจน แต่นั่นกลับเป็นจุดแข็งที่ทำให้หนังถูกถกเถียงและติดในลิสต์ปลายปีของสำนักใหญ่ๆ หลายแห่ง อีกทั้งตำแหน่งในเทศกาลและรางวัลจากนักวิจารณ์ต่างประเทศยิ่งเสริมภาพว่า 'Burning' ไม่ใช่แค่หนังยอดเยี่ยมของเกาหลี แต่ยังเป็นหนึ่งในผลงานที่นักวิจารณ์ทั่วโลกให้ความสนใจ ฉันชอบวิธีที่หนังทิ้งคำถามไว้ให้คนดูกลับไปคิดต่อ มันเป็นหนังที่ยิ่งดู ยิ่งมีชั้นความหมาย และนั่นแหละคือเหตุผลที่บ่อยครั้งนักวิจารณ์ให้คะแนนสูงกับผลงานชิ้นนี้

แรงสั่นสะเทือนจากคำวิจารณ์ต่อ 'ดูหนัง2' ทำให้ฉันนั่งคิดถึงทั้งความกล้าและความไม่ลงตัวของหนังเรื่องนี้ ฉันเห็นนักวิจารณ์ส่วนหนึ่งชื่นชมว่าผู้สร้างกล้าขยับขยายธีมใหญ่ — ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอำนาจ การทรยศ หรือความบาดหมางทางสังคม — จนหนังมีชั้นความหมายที่เยอะกว่าหนังบล็อกบัสเตอร์ทั่วไป พวกเขาชี้ว่างานภาพและการจัดเฟรมมีความทะเยอทะยานบางฉากนึกถึงความคมของงานอย่าง 'Parasite' ที่ทำให้คนดูต้องค่อย ๆ คลี่ประเด็นทางสังคมออกมา ด้านตรงข้าม นักวิจารณ์อีกกลุ่มก็มองว่าโครงเรื่องของ 'ดูหนัง2' มักจะยุบยับตรงจุดพีค บทบางตอนรู้สึกถูกย่อลงหรือขยายเกินจำเป็นจนโทนหนังไม่เสถียร การพัฒนาตัวละครบางคนถูกวิจารณ์ว่ายังตื้น ทำให้การตัดสินใจสำคัญของพวกเขาดูขาดแรงจูงใจ นอกจากนี้มีเสียงบอกว่าฉากแอ็กชันบางช่วงพึ่ง CGI มากไป ในขณะที่คะแนนดนตรีกับซาวด์ดีไซน์กลับช่วยยกระดับอารมณ์ได้ดี ในฐานะคนดู ฉันรับรู้ทั้งสองด้านได้ชัด — ชื่นชมความกล้าในการตั้งคำถามและชั้นความหมาย แต่ก็ไม่อาจปิดหูต่อความไม่สมดุลของจังหวะและการเดินเรื่อง สุดท้ายแล้วสำหรับฉัน 'ดูหนัง2' เป็นงานที่น่าสนทนา เหมาะแก่การถกเถียงหลังดูมากกว่าจะเป็นหนังที่นั่งดูแล้วลืมทันที

อันดับสูงสุดจากนักวิจารณ์ไม่ค่อยมีคำตอบเดียวชัดเจนในปีนี้ ซึ่งทำให้การตอบคำถามนี้สนุกและวุ่นวายไปพร้อมกัน มุมมองส่วนตัวของฉันคือความต่างของเกณฑ์ตัดสินเป็นเหตุผลหลัก: บางสำนักให้ความสำคัญกับการเล่าเรื่องและประเด็นสังคม บางสำนักเน้นการกำกับภาพ งานภาพ และการแสดงที่เฉียบคม ทำให้หนังไทยบน Netflix หลายเรื่องกระโดดขึ้นมาเป็นตัวเต็งในสายต่างกัน ฉันมองเห็นกลุ่มหนังที่ได้คะแนนสูงสุดมักเป็นหนังดราม่าหนักๆ หรือหนังสยองขวัญที่มีแนวคิดเฉียบคม ไม่ใช่แค่หนังบันเทิงทั่วไป ถ้าต้องสรุปแบบกว้างๆ โดยไม่ยึดตามชาร์ตของแพลตฟอร์มเดียว แถวบนสุดของปีนี้เป็นกลุ่มเดียวกันที่นักวิจารณ์พูดถึงซ้ำๆ แต่จะบอกชื่อเรื่องเดียวว่าเป็นอันดับหนึ่งคงไม่แฟร์ เพราะคะแนนแตกต่างกันตามสำนัก อ่านคอมเมนต์ประกอบจะเห็นภาพชัดกว่า และนั่นคือสิ่งที่ฉันมักแนะนำเมื่อพูดถึงหนังที่ได้คะแนนสูงสุด

เสียงวิจารณ์สำหรับ 'อิท โผล่จากนรก 2' แบ่งออกได้เป็นความชื่นชมด้านงานแสดงและภาพรวมของโปรดักชัน กับคำตำหนิเรื่องความยาวและโทนที่ไม่สม่ำเสมอ ในมุมของฉัน นักวิจารณ์หลายรายยกย่องการแสดงของนักแสดงหลัก ว่าช่วยพยุงเรื่องราวที่ต้องพึ่งพาอารมณ์ความทรงจำและความสัมพันธ์ในกลุ่มเพื่อนให้ได้ผล แต่หลายคนก็บอกว่าหนังพยายามจะเป็นทั้งหนังสยองขวัญและดราม่าย้อนวัยพร้อมกัน จนบางช่วงรู้สึกยืดเยื้อ ส่วนที่มักถูกหยิบยกในการวิจารณ์คือภาพและการออกแบบตัวละครที่ยังทำได้ดี แต่พล็อตในพาร์ทสุดท้ายถูกมองว่าสูญเสียแรงกระชากแบบฉบับหนังสยองขวัญไป ฉันเห็นด้วยกับคำวิจารณ์ที่บอกว่าหนังมีฉากยอดเยี่ยมหลายฉาก แต่จังหวะการเล่าและความสมดุลระหว่างความน่ากลัวกับการสำรวจตัวละครทำให้ผลรวมรู้สึกไม่แน่นเท่าที่ควร เหมือนกับหนังเรื่องอื่นๆ ที่ลงทุนใหญ่แต่ต้องแลกด้วยความยาวและการกระจายความสนใจของผู้ชม ผลลัพธ์จึงออกมาเป็นคำวิจารณ์แบบผสม ๆ มากกว่าเสียงชื่นชมเป็นเอกฉันท์

ตรงประเด็นเลย ฉันรู้สึกว่าการกลับมาของ 'หนังธี่หยด 2' เป็นผลงานที่แบ่งความเห็นค่อนข้างชัดเจนในหมู่นักวิจารณ์ ทั้งชื่นชมและตั้งคำถามไปพร้อมกัน โดยส่วนใหญ่ยกย่องการกำกับภาพและการออกแบบเสียงที่เล่าอารมณ์ได้ลุ่มลึกกว่าภาคแรก แม้ว่าบางคนจะบอกว่าจังหวะเรื่องยังสวิงไปมา แต่ภาพและโทนสีต่าง ๆ ถูกยกให้เป็นไฮไลต์ที่ทำให้หนังน่าจดจำ ในด้านการแสดง นักวิจารณ์หลายคนชมการแสดงของนักแสดงนำว่ามีชั้นเชิงมากขึ้น เทกซ์เจอร์ของตัวละครถูกขยายจนรู้สึกเป็นผู้ใหญ่ขึ้น บางรีวิวบอกว่าองค์ประกอบเหล่านี้ทำให้หนังมีความใกล้เคียงกับหนังไซไฟ-ดราม่าระดับศิลป์อย่าง 'Blade Runner 2049' ในแง่ความละเอียดของโลกและการใช้ภาพเล่าเรื่อง แต่ก็มีเสียงเตือนว่าพล็อตบางช่วงพึ่งพาแฟนดั้งเดิมมากไป ทำให้คนที่ไม่รู้เบื้องหลังอาจตามไม่ทัน สรุปโดยรวม คะแนนจากนักวิจารณ์อยู่ในระดับค่อนข้างดี จัดเป็นภาคต่อที่มีคุณภาพด้านงานสร้างและการแสดง แต่ไม่ใช่ภาคต่อที่ไม่เจ็บปวดต่อข้อบกพร่อง ผู้ชมที่ชอบหนังที่เน้นบรรยากาศและการตีความมากกว่าจังหวะเนื้อเรื่องจะชื่นชอบมากกว่าคนที่คาดหวังความกระชับของพล็อต นี่คือความรู้สึกที่ผนวกเอาความเป็นแฟนเข้ากับมุมมองของคนดูที่ชอบวิเคราะห์งานภาพยนตร์

พูดตรงๆ ผมคิดว่าคำตอบขึ้นกับว่าคุณอยากได้ประสบการณ์แบบไหนก่อนเป็นหลัก การอ่าน 'It' ก่อนจะมอบความลึกและบรรยากาศที่ภาพยนตร์ยากจะให้ได้ ความน่ากลัวในหนังสือของสตีเฟน คิงไม่ได้มาจากฉากกระโดดตกใจเพียงอย่างเดียว แต่มาจากการลงลึกในความทรงจำ ความกลัวที่ถูกฝังไว้ และการบรรยายความคิดของตัวละคร ซึ่งทำให้ Pennywise เป็นสิ่งที่ชวนขนลุกจนคิดตามไปเอง ฉากเด็กกลุ่ม Losers Club ตอนหน้าร้อน ถูกเล่าอย่างค่อยเป็นค่อยไปในหนังสือ ทำให้ผูกใจคนอ่านกับตัวละครได้แน่นกว่า ถาคสองของหนัง (หรือการดูต่อจากภาคแรก) มักจะวางน้ำหนักไปที่การเผชิญหน้าในวัยผู้ใหญ่และคอนเซ็ปต์บางอย่างที่อาศัยรากของเรื่องจากหนังสือ ถาคสองในเวอร์ชันภาพยนตร์จะตัดและย่อรายละเอียดบางอย่างไป จึงอาจทำให้บางแง่มุมที่สำคัญในหนังสือรู้สึกขาดๆ เกินๆ ถ้าไม่เคยอ่านต้นฉบับมาก่อน ในทางกลับกัน หากคุณชอบประสบการณ์ที่มาแบบรวดเร็วและต้องการเห็นภาพแบบจัดเต็มก่อน จะดู 'It Chapter Two' ก่อนก็ไม่ใช่เรื่องผิด พอได้ดูภาพยนตร์ก่อน หลายเหตุการณ์ในหนังสือจะกลายเป็นภาพและเสียงในหัวของคุณทันที ซึ่งลดความประหลาดใจบางอย่างแต่เพิ่มความเพลิดเพลินแบบคนดูหนัง นอกจากนี้ การดูหนังก่อนทำให้บางคนสนุกกับการอ่านหนังสือทีหลังเพื่อค้นหาว่าว่าทำไมตัวละครถึงทำอย่างนั้น หรือฉากไหนถูกเล่าแตกต่างกันอย่างไร การอ่านหลังดูภาพยนตร์มักให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเดินสำรวจโลกเดิมจากมุมใหม่ และบางครั้งการเปลี่ยนรายละเอียดกลับทำให้รู้สึกตื่นเต้นที่ค้นพบสิ่งที่หนังไม่ได้เล่า โดยสรุป ผมมักแนะนำให้คนที่ชอบสยองแบบค่อยๆ ซึมและอยากเข้าใจรายละเอียดเชิงจิตวิทยาอ่าน 'It' ก่อน แต่ถ้าคุณเป็นคนชอบความตื่นเต้นแบบเห็นภาพและไม่อยากทนกับนิยายยาว ๆ ก็สามารถดู 'It Chapter Two' (หรือดูทั้งสองภาคของหนังก่อน) แล้วค่อยอ่านหนังสือเพื่อเติมเต็มช่องว่างก็ได้ ทั้งสองทางมีดีต่างกัน และสุดท้ายการเลือกขึ้นอยู่กับว่าคุณอยากให้ความกลัวเกิดขึ้นในหัวจากจินตนาการ หรือต้องการให้ความกลัวเข้าถึงด้วยภาพและเสียงเป็นหลัก — ผมชอบเปลี่ยนวิธีตามอารมณ์ แต่ถ้ามีเวลาพร้อมสมาธิ ให้หนังสือมาก่อนจะได้รสชาติที่ครบกว่า

ปี 2022 เป็นปีที่ยากจะลืมไปจากฐานะคนคลั่งไคล้หนังทดลองและหนังครอบครัวผสมกัน ฉันมองว่าโดยรวมแล้วนักวิจารณ์ส่วนใหญ่ยกให้ 'Everything Everywhere All at Once' เป็นหนังใหม่ที่ได้คะแนนสูงสุดของปีนั้น เพราะมันทำอะไรหลายอย่างได้ลงตัวทั้งบท การแสดง และการออกแบบเสียง-ภาพ การที่งานของแดน ไชเนิร์ต (Dan Kwan) และแดเนียล แชนเชลท์ (Daniel Scheinert) ผสานแนวไซไฟ คอเมดี ดราม่า และแอ็กชันเข้าด้วยกันแบบไม่หนักหัว ทำให้นักวิจารณ์ทั้งสายสากลและสายเทศเห็นด้วยกันว่าหนังมีความสดใหม่และทรงพลัง หนังเรื่องนี้ยังชนะรางวัลใหญ่อีกมากมายจนกลายเป็นมาตรฐานอ้างอิงของปีนั้น ต่างจากหนังบล็อกบัสเตอร์เช่น 'Top Gun: Maverick' ที่ได้คำชมอย่างกว้างขวางด้านเทคนิคและความบันเทิง หรือหนังอินเดียอย่าง 'RRR' ที่ทำให้โลกตื่นเต้นกับพลังภาพและดนตรี แต่ถาวรที่สุดในเชิงคะแนนวิจารณ์ก็มักจะตกไปที่ 'Everything Everywhere All at Once' เสมอ นี่เป็นความประทับใจที่ยังคงอยู่กับฉันทุกครั้งที่คิดถึงปี 2022