นักออกแบบแฟชันนำธำมรงค์มาประยุกต์อย่างไร?

การจัดวางผ้าม่านแบบดั้งเดิมในภาพยนตร์ญี่ปุ่นสมัยก่อนเป็นรายละเอียดเล็กๆ ที่ผมเฝ้าสังเกตและชื่นชมมาตลอด เวลาพูดถึงคนที่นำม่านประเพณีมาประยุกต์ใช้บนหน้าจอ ผู้ที่ผมมักนึกถึงคือ Yoshirō Muraki ที่ทำงานร่วมกับผู้กำกับคนสำคัญหลายท่าน งานของเขาในฉากที่ตั้งขึ้นแบบยุคเก่ามักใช้ 'noren' หรือผ้าม่านแบบญี่ปุ่นเพื่อแบ่งพื้นที่ สร้างจังหวะของการเข้าฉากและเล่นกับแสงเงา ทำให้ฉากดูมีมิติทั้งเชิงภาพและเชิงวัฒนธรรม มุมมองของผมคือการใช้ม่านแบบนี้ไม่ได้เป็นแค่ของตกแต่ง แต่เป็นเครื่องมือเล่าเรื่อง: ม่านที่ปลิวเป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนผ่าน คนเดินผ่านผ้าแล้วเผยความลับ หรือใช้สีผ้าและลวดลายบอกสถานะของตัวละคร การเห็นการนำผ้านี้มาปรับใช้ในงานภาพยนตร์คลาสสิกทำให้ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับประเพณีที่ถูกปรับให้ทันสมัย

ธำมรงค์มักทำหน้าที่เป็นภาษาที่ไม่ต้องพูด — เครื่องหมายเล็ก ๆ ที่บอกประวัติและแรงจูงใจของตัวละครโดยไม่ต้องอธิบายยืดยาว ในมุมมองของฉัน ธำมรงค์สามารถทำหน้าที่ได้หลายอย่างพร้อมกัน: เป็นมรดกที่ส่งผ่านความรับผิดชอบ เช่นใน 'Kimetsu no Yaiba' ที่ต่างหูฮานะฟุดะของทันจิโร่ไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่เป็นสัญลักษณ์ของตระกูลและฝีมือการต่อสู้ที่ถูกปกป้องมาเป็นทอด ๆ ทำให้ผู้ชมเข้าใจเชิงลึกว่าเรื่องราวนั้นผูกพันกับอดีตมากกว่าความตั้งใจของตัวละครในปัจจุบัน ขณะเดียวกัน ธำมรงค์ก็เป็นตัวบอกสถานะภายใน — สัญลักษณ์บนแว่นหรือเครื่องแต่งกายของตัวละครใน 'Fullmetal Alchemist' ทำให้ฉากหนึ่งฉากมีน้ำหนักขึ้นทันทีเพราะคนดูเชื่อมโยงสัญลักษณ์กับปรัชญาและอดีตของคนใส่มัน เครื่องประดับที่ชำรุด เปลี่ยนรูป หรือถูกทิ้งไว้ข้างทาง ก็เล่าเรื่องได้ไม่ต่างจากบทสนทนา ฉันเคยสังเกตว่าการให้ตัวละครเก็บรักษาธำมรงค์ไว้แม้จะไม่มีประโยชน์ทางกายภาพ บอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับความยึดมั่นหรือการไม่ยอมปล่อยวาง การใช้ธำมรงค์ย้อนแย้ง เช่น การให้ผู้ร้ายใส่เครื่องประดับของฮีโร่ หรือการให้ฮีโร่สวมของที่มีความหมายชั่วร้าย จะสร้างชั้นความหมายแบบซับซ้อนขึ้นทันที ทำให้การตีความตัวละครเปิดกว้างและท้าทายมากขึ้น สุดท้าย ธำมรงค์ช่วยสะท้อนการเติบโตของตัวละครได้ชัดเจนที่สุด — เมื่อเครื่องประดับเปลี่ยนแปลง ทัศนคติหรือสถานะภายในก็เปลี่ยนตาม เช่น แหวนที่ครั้งหนึ่งเคยสื่อถึงความโลภ กลายเป็นแค่เศษเหล็กในมือของคนที่ยอมสละ ฉันชอบเวลาที่นักเขียนใช้รายละเอียดเล็ก ๆ เหล่านี้แทนบทสนทนาเต็มหน้า เพราะมันให้พื้นที่ให้ผู้อ่านเติมความหมายด้วยตัวเอง และเรื่องราวก็จะคงอยู่ในความทรงจำยาวนานกว่าคำพูดที่ชัดแจ้ง

ย้อนไปในยุคที่ทองไม่ได้อยู่แค่บนกุญแจหรือเหรียญแต่เป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมและสถานะทางสังคม ผมชอบคิดว่าเครื่องประดับโบราณบอกเรื่องราวได้มากกว่าคำพูด — ทั้งเรื่องการค้า ความเชื่อ และฝีมือช่างที่ละเอียดลออ ทองแท้ถูกนำมาใช้ร่วมกับวัสดุหลากหลายตั้งแต่โลหะอื่นๆ อย่าง 'electrum' (ทองผสมเงิน) ที่อียิปต์โบราณนิยม เพื่อให้สีและคุณสมบัติทางกายภาพแตกต่างออกไป ไปจนถึงการฝังหินกึ่งมีค่าเช่นคาร์เนเลียน ลาพิส ลาซูลี และเทอร์ควอยซ์ ที่พบได้บ่อยในเครื่องประดับเมโสโปเตเมียและเมดิเตอเรเนียน ฝีมือแบบ 'granulation' และ 'filigree' ของช่างกรีกกับอีทรัสคันทำให้ผลงานดูวิจิตรอย่างไม่น่าเชื่อ โดยการประดับด้วยเม็ดเล็กๆ หรือเส้นโลหะบิดเป็นลวดลายละเอียด ส่วนเทคนิค 'cloisonné' ในยุคไบแซนไทน์ใช้การกั้นช่องด้วยเส้นทองแล้วใส่ยาทาเคลือบสี ทำให้ลวดลายคงสดและทน นอกจากทองกับหินแล้ว วัสดุธรรมชาติยังมีบทบาทสำคัญอีก เช่นงาช้าง เปลือกหอย ไข่มุก ไม้ และแก้วสี ซึ่งช่างมักผสมผสานเพื่อเน้นโทนสีหรือเพิ่มซิมโบลิซึ่ม เครื่องประดับยุคกลางในยุโรปมักผสมเทคนิค 'niello' รอยย่นและการปั๊มลวดลาย (repoussé) ลงบนเงินแล้วเคลือบด้วยสารดำเพื่อให้ลวดลายเด่นขึ้น หลงใหลในรายละเอียดพวกนี้เพราะมันเผยความช่างคิดของแต่ละยุค จบงานด้วยความรู้สึกว่าทุกชิ้นคือบันทึกทางวัฒนธรรมที่ใส่บนร่างกาย — เท่าที่ผมมอง นี่แหละคือเสน่ห์ของทองในอดีต

การจะนำโดจิน 'ลูฟี่' แบบไม่โป๊มาวางขายที่งานคอนเวนชันต้องมองทั้งมุมสร้างสรรค์และข้อจำกัดทางกฎหมายควบคู่กันไป ผมมักมองว่าสิ่งแรกที่ต้องเช็กคือกฎของงานและนโยบายเรื่องลิขสิทธิ์ของบริษัทต้นฉบับ—บางงานเปิดกว้างให้แฟนซับมีบูธขายงานแฟนอาร์ต ในขณะที่บางงานเข้มงวดเรื่องการใช้ตัวละครดัง ถ้ากฎอนุญาต ขั้นตอนปฏิบัติจริงที่ผมเคยเห็นได้ผลคือเปลี่ยนองค์ประกอบให้มีความเป็นงานสร้างสรรค์มากขึ้น ไม่ใช้โลโก้หรือภาพโปรโมทอย่างชัดเจน และใส่คำนิยามว่าเป็นงานแฟนเมดหรือพาโรดี้เพื่อให้ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่สินค้าทางการ อีกเรื่องที่ผมให้ความสำคัญคือลักษณะของโดจินเอง: เนื้อหาต้องไม่ล่วงล้ำทางเพศหรือหมิ่นประมาท ตัวละครอาจถูกตีความใหม่เป็นสไตล์ชิบิหรือเป็นคอสตูมเวอร์ชันที่ต่างออกไป การทำหน้าปกให้เน้นงานอาร์ตแทนการใช้ภาพหน้าตรงของตัวละครช่วยลดความเสี่ยง และการจำกัดจำนวนพิมพ์เพื่อขายแบบ self-published ทำให้ควบคุมความเสี่ยงทางการค้าได้ดีขึ้น โดยรวมแล้ว ผมเชื่อว่าการเคารพต้นฉบับและทำงานให้เป็นงานแฟนครีเอทีฟที่ชัดเจนเป็นกุญแจสำคัญที่จะขายโดจิน 'ลูฟี่' แบบไม่โป๊ในคอนเวนชันได้อย่างมั่นคงและไม่สร้างปัญหาในระยะยาว

การเก็บรักษาธำมรงค์เก่าๆ เป็นอะไรที่ทำให้หัวใจเต้นทุกครั้งที่จับชิ้นหนึ่งขึ้นมาดู — นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของมูลค่า แต่เป็นการรักษาเรื่องราวและฝีมือของคนในอดีตไว้ให้คนรุ่นหลังได้ชมต่อ ก่อนจะลงมือเก็บจริงๆ สิ่งแรกที่ฉันทำเสมอคือจัดโซนทำงานให้สะอาดและล้างมือจนแห้งหรือใส่ถุงมือผ้าฝ้ายบาง ๆ เพราะคราบน้ำมันจากผิวสามารถกัดโลหะบางชนิดได้อย่างช้าๆ การจับแต่ละชิ้นทำอย่างเบามือ หลีกเลี่ยงการสวมใส่ชิ้นที่มีหินเปราะหรือเคลือบอีนาเมลบ่อยๆ เพื่อไม่ให้เกิดแรงเสียดสีจนชิ้นงานเสียหาย การจัดเก็บเป็นหัวใจหลักของการอนุรักษ์ ฉันแยกชิ้นที่เป็นทองบริสุทธิ์กับชิ้นที่เป็นเงินหรือชุบทองเพื่อป้องกันปฏิกิริยากันเอง ใช้ผ้าฝ้ายหรือกระดาษไร้กรดรองภายในกล่องเล็กๆ แต่ละชิ้นควรอยู่คนละช่อง ไม่ควรวางซ้อนกัน เพราะการเสียดสีจะทำให้เคลือบหรือขอบหินสึกเร็ว สำหรับอัญมณีที่อ่อนแออย่างไข่มุก โอปอล หรือมุกดำ ให้เก็บในที่เย็นแห้ง หลีกเลี่ยงแสงแดดตรงและความชื้นสูง ถ้าพบการเปลี่ยนสีหรือคราบดำอย่าใช้ผงขัดหรือวิธีสลับซับซ้อนด้วยเครื่องมือแรงๆ เพราะอาจทำให้ฐานโลหะหรืองานฝังหลุด ควรปรึกษาช่างอนุรักษ์หรือช่างอัญมณีที่เชี่ยวชาญ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่น ใบรับรองความเก่า รูปถ่ายมุมต่างๆ และบันทึกการซ่อมแซมจะช่วยมากเมื่อเวลาผ่านไป ฉันมักใส่ซองซิปเล็กๆ พร้อมแผ่นกันความชื้นและแปะป้ายสั้นๆ ระบุที่มาและสถานะชิ้นงาน การประกันและการตีราคาจากผู้เชี่ยวชาญทำให้ใจสบายขึ้นหากคิดจะจัดแสดงหรือย้ายที่ เก็บในตู้กระจกที่มีกรองรังสี UV ได้จะดีที่สุดเพราะแสงกับฝุ่นเป็นศัตรูเงียบของสีและการเคลือบ สุดท้ายแล้ว การดูแลไม่จำเป็นต้องเข้มงวดจนกลายเป็นพิธี แต่ต้องมีความสม่ำเสมอและใส่ใจ — อย่างน้อยก็พอที่จะให้ชิ้นโปรดยังคงเล่าเรื่องได้อีกหลายชั่วอายุคน

ลองจินตนาการบ้านที่เต็มไปด้วยตัวละครหลากสีสัน แต่ทุกคนไม่ได้มาจริงจังเรื่องความรักเท่านั้น แต่มันกลายเป็นเวทีความฮาที่โผล่มาได้ตลอดเวลา — นี่คือสิ่งที่แฟนฟิคแนว 'harem in the house' ควรทำให้คนอ่านยิ้มอยู่เสมอ และมีผลงานหลายชิ้นที่จับโมไตป์นี้ไปเล่นเป็นคอมเมดี้ได้ดี ในมุมมองของคนที่ชอบเห็นตัวละครถูกวางไว้ในสถานการณ์คนติดบ้านเดียวกัน ฉันชอบแฟนฟิคที่ยืมโครงสร้างจาก 'Ouran High School Host Club' มาปรับเป็นบ้านหลังใหญ่ ที่สมาชิกแต่ละคนมีจุดตลกเฉพาะตัว เช่น คนหนึ่งขี้ตกใจจนทำอาหารพัง คนหนึ่งชอบจัดกิจกรรมเวียนประหลาด ทำให้ฉากส่วนใหญ่กลายเป็นสลับบทตลกสั้น ๆ ที่อ่านแล้วไม่ต้องเครียดมาก ตัวละครหลักไม่จำเป็นต้องเป็นพระเอกสมบูรณ์แบบ แต่ถ้าทำเป็นคนธรรมดาที่คอยโดนแกล้งหรือกลายเป็นตัวกลางให้คนอื่นทะเลาะกัน จะเกิดเคมีตลกขึ้นมาเอง อีกแนวหนึ่งที่ฉันมองแล้วชอบคือแฟนฟิคที่หยิบความสัมพันธ์แบบครอบครัวจาก 'The Quintessential Quintuplets' มาเล่น อย่างการใส่อุปกรณ์บ้านที่กลายเป็นแหล่งปัญหาเล็ก ๆ ทุกวัน หรือเอาจังหวะความผิดพลาดของความรักมาทำเป็นมุกซ้ำ ๆ สิ่งที่ทำให้ฉันยิ้มบ่อย ๆ คือการบาลานซ์ระหว่างมุกประจำตัวและการพังสถานการณ์ในบ้าน จบแต่ละตอนด้วยฉากอบอุ่นนิด ๆ เท่านั้นก็พอ ทำให้คอมเมดี้ยังคงมีหัวใจอยู่เสมอ

เคยสงสัยไหมว่าร้านของเก่าจะตั้งราคาธำมรงค์โบราณกันอย่างไร — มันไม่ใช่แค่การชั่งโลหะแล้วตีราคาออกมาเท่านั้น ฉันมองเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ บางครั้งราคาขึ้นอยู่กับเรื่องเล็กๆ ที่คนทั่วไปมองไม่ออก เช่น รอยขันต์ที่เกิดจากการใช้จริง ลวดลายที่สึกแบบเฉพาะ หรือคราบเดิมบนเนื้อโลหะที่บอกอายุของชิ้นงานได้ มักเริ่มจากการประเมินเบื้องต้นว่าเป็นชิ้นแท้หรือส่วนผสมของซาก ผมหมายถึงการดูองค์ประกอบพื้นฐาน: วัสดุ อายุ ความหายาก และสภาพ ซึ่งแต่ละปัจจัยมีน้ำหนักต่างกัน ขอยกตัวอย่างง่ายๆ อย่าง 'พระสมเด็จ' สององค์ที่รูปร่างคล้ายกันอาจมีมูลค่าต่างกันลิบลับเพราะองค์หนึ่งมีบันทึกพยานหลักฐานการส่งต่อจากวัดหรือมอบให้โดยบุคคลมีชื่อเสียง ขณะที่อีกองค์อาจขาดเอกสารประกอบและมีรอยแตกร้าว ซึ่งส่งผลต่อราคาทันที ต่อจากนั้น การตั้งราคายังรวมถึงการเปรียบเทียบตลาดและต้นทุนของร้าน ผมมักคิดเป็นชั้นๆ เริ่มจากมูลค่าพื้นฐานที่มาจากวัสดุและอายุ แล้วบวกค่าความหายาก (rarity premium) และค่าพิสูจน์-การันตี เช่น ใบรับรองหรือการตรวจทางวิทยาศาสตร์ในกรณีที่เป็นโลหะมีค่า ร้านของเก่าที่จริงจังจะคำนวณ 'มาร์จิ้น' เพื่อครอบคลุมความเสี่ยงจากการรับประกันความแท้และต้นทุนการเก็บรักษา มาตรฐานมากๆ อยู่ที่ประมาณ 20–50% ขึ้นกับความพิเศษของชิ้น งานที่มีประวัติชัดหรือผ่านการประมูลได้ราคาสูง ร้านอาจคิดมาร์จิ้นน้อยกว่าเพราะขายได้เร็ว แต่ชิ้นที่ต้องการการพิสูจน์หรือมีข้อสงสัยจะถูกตีราคาเผื่อความเสี่ยงสูงขึ้น สุดท้ายมีเรื่องของอารมณ์และความสัมพันธ์ที่ไม่ควรมองข้าม การตั้งราคาธำมรงค์โบราณจึงผสมปนเปกันระหว่างตัวเลขและเรื่องเล่า ร้านที่มีชื่อเสียงกับลูกค้าประจำอาจรักษาราคาไว้สูงเพราะความเชื่อมั่นในสินค้าที่ขายได้จริง ขณะที่ร้านเล็กๆ อาจต้องยืดหยุ่นให้ผ่อนลงเพื่อหมุนเวียนสต็อก ฉันมองว่าการตั้งราคาที่ดีคือราคาที่สะท้อนทั้งคุณค่าทางประวัติศาสตร์และความเป็นไปได้ทางการตลาด — มีเหตุผลพอให้ผู้ซื้อรู้สึกคุ้มค่าและผู้ขายไม่ขาดทุน ทั้งยังคงเคารพต่อความสำคัญของวัตถุโบราณนั้นๆ ด้วย

การสอนด้วย 'เรียนหนังสือ การ์ตูน' ทำให้ห้องเรียนภาษาไทยมีพลังกระตุ้นความอยากเรียนรู้ได้ทันที ฉันมักเห็นโอกาสในกรอบภาพที่สั้น กระชับ และมีมุขตลกเป็นจังหวะยอดเยี่ยมสำหรับฝึกทักษะหลายด้านพร้อมกัน แผนการสอนที่ฉันชอบเริ่มจากการอ่านร่วม: ให้นักเรียนอ่านหน้าการ์ตูนทีละแผง แล้วให้จับคำศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยเพื่อทำบัตรคำศัพท์แบบภาพ (ภาพจากกรอบประกอบคำ) ต่อด้วยกิจกรรมแยกคู่พูดบทสนทนาเดิม แต่เปลี่ยนระดับภาษาจากไม่เป็นทางการเป็นทางการหรือใช้สำนวนโบราณ วิธีนี้ช่วยให้เรียนไวยากรณ์แบบฝังตัว เช่น การใช้คำสรรพนาม คำกริยารับกรรม และการผันคำกริยาในบริบทจริง ช่วงท้ายชั้นฉันมักให้มินิโปรเจกต์: ให้นักเรียนเลือกฉากจาก 'เรียนหนังสือ การ์ตูน' แล้วเขียนบทรายการข่าวสั้น สร้างโปสเตอร์ประกาศ หรือทำพากย์เสียงเป็นพอดคาสต์สั้น ๆ งานพวกนี้ฝึกการเขียน การสื่อสารด้วยวาจา และการปรับโทนภาษา ต่างระดับชั้นก็ปรับความยากง่ายได้ นักเรียนที่ชอบวาดรูปยังสามารถขยายเป็นการสรุปเนื้อหาเป็นมังงะสั้น ๆ ได้อีกด้วย — วิธีการเน้นการมีส่วนร่วมแบบนี้ทำให้คำศัพท์และโครงสร้างไหลเข้าในสมองแบบที่การท่องจำล้วน ๆ ให้ไม่ได้เลย

ในโลกของแฟนเมดที่ฉันชอบหยิบไอเดียมาลองเล่น ลายหยิน-หยางเป็นตัวช่วยชั้นดีในการเล่าเรื่องของคู่ตรงข้ามที่เติมเต็มกันได้อย่างนุ่มนวล ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับวงกลมขาวดำแบบดั้งเดิมเสมอไป — ฉันมักจะแปลงมันเป็นรูปคู่ตัวละครที่ถือคาแรกเตอร์ตรงข้ามกัน เช่นเอาศิลปะโทนพาสเทลจับคู่กับกราฟิกมืด ๆ เพื่อแสดงความสมดุลแบบอ่อนโยนไปพร้อมกัน การออกแบบชิ้นใหญ่ เช่นเสื้อฮู้ดหรือผ้าคลุม สามารถใช้เทคนิคการตัดต่อผ้าสองชั้นให้เป็นด้านหยินและหยาง เวลาสวมสลับด้านก็ได้อีกลุคหนึ่ง ส่วนของจิ๋วอย่างพิน ตุ้มหู หรือแผ่นรองแก้ว เหมาะกับการใส่รายละเอียดเล็ก ๆ เช่นดวงตา หยดเลือด หรือดอกไม้เล็ก ๆ ที่วางตัวตรงข้ามกัน ทำให้องค์รวมมีเรื่องเล่าโดยไม่ต้องพึ่งคำอธิบาย แรงบันดาลใจที่ฉันชอบหยิบมาใช้คือการแปลงกลุ่มฮีโร่หญิงให้เป็นคู่หยิน-หยางแบบ 'Sailor Moon' — ใช้สีเงินกับสีมุกแทนสีขาว และสีกรมท่าหรือม่วงเข้มแทนสีดำ เพื่อให้ทั้งสองฝั่งยังคงกลิ่นอายดั้งเดิมแต่ดูร่วมสมัย การทำแพ็กเกจจิ้งที่แยกชิ้นเล็ก ๆ แล้วรวมเป็นภาพเดียวเมื่อวางคู่กัน จะเพิ่มมูลค่าและความรู้สึกอยากสะสมได้ดีทีเดียว

การเอาสุภาษิตไทยใส่ลงไปในบทสนทนาทำให้ตัวละครดูมีรากเหง้าและเสียงภายในที่สะท้อนวัฒนธรรมร่วมกันได้อย่างน่าทึ่ง ฉันมักจะใช้มันเป็นเหมือนเครื่องมือสั้น ๆ ที่บอกเรื้องราวของคน ๆ หนึ่งโดยไม่ต้องยืดยาวอธิบายมากมาย ตัวอย่างที่มักติดอยู่ในหัวคือฉากเผชิญหน้าระหว่างสองคนใน 'ขุนช้างขุนแผน' ที่คำพูดสั้น ๆ หนึ่งประโยคสามารถบอกความเก๋ากึ๊กหรือความเป็นสุภาพในคราเดียว การวางสุภาษิตให้เป็นธรรมชาติต้องเริ่มจากการเลือกสุภาษิตที่ตรงกับบุคลิก ไม่ใช่ใส่เพื่อโชว์ความรู้ เช่น หากตัวละครเป็นคนบ้านนอก มีคำพูดพื้นบ้านที่ทำให้บทสนทนาดูใกล้ชิด ในทางกลับกันตัวละครที่เป็นผู้ใหญ่ในสังคมเมืองอาจใช้สุภาษิตในรูปแบบย่อหรือสอดแทรกเป็นภาษาพูดที่ทันสมัย ฉันมักจะทดลองเปลี่ยนน้ำเสียงก่อนลงบท เช่น ให้ตัวละครพูดเหมือนเกริ่นเตือนหรือใช้เป็นมุกประชด และสลับจังหวะเพื่อไม่ให้สุภาษิตกลายเป็นของเดิมซ้ำซาก ท้ายที่สุดการใช้สุภาษิตต้องคำนึงถึงจังหวะและการเว้นวรรค บทสนทนาในนิยายหรือซีนภาพยนตร์จะได้มิติเมื่อสุภาษิตโผล่มาเป็นเหมือนเว้นวรรคทางอารมณ์ ฉันชอบปล่อยให้ประโยคสั้น ๆ นั้นตกค้างไว้สักพริบตา ก่อนจะผลักบทสนทนาต่อไป มันให้ความรู้สึกว่าเรื่องราวยังมีอะไรซ่อนอยู่และผู้อ่านได้คิดตามมากขึ้น