ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงแสนร้ายกาจ

ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงแสนร้ายกาจ

last update최신 업데이트 : 2026-02-07
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
9 평가 순위. 9 리뷰
190챕터
16.9K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

จ้าวเหลียนเฟยที่กำลังขับรถกลับไปฉลองปีใหม่กับครอบครัว ใครจะรู้ว่าเธอจะไปไม่ถึงเพราะเธอถูกรถบรรทุกเฉี่ยวจนรถของเธอพลิกคว่ำคว่ำ กระทั่งวิญญาณเธอได้เข้ามาอยู่ในร่างของจ้าวเฟยเฟยสตรีร้ายกาจที่ต้องเลี้ยงดูลูกติดสามีฝาแฝดสองคน และร่างใหม่ก็เป็นที่รังเกียจของคนทั้งหมู่บ้าน เฮ้อ...แล้วให้มาอยู่ในร่างของคนที่ทั้งหมู่บ้านรังเกียจเนี่ยนะ พระเจ้าให้ตายไปเลยได้ไหมวะ แม่งเอ๊ย จ้าวเหลียนเฟยเอ่ยกับเด็กทั้งสองตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "เอ่อ...แม่หนูขอน้ำกินหน่อยสิได้ไหม" "ท่านแม่ปีศาจหิวหรือ..รอเดี๋ยวนะเจ้าคะ" เฉินหยุนผิงเอ่ยกับแม่เลี้ยงก่อนจะเดินเตาะแตะๆไปเอาชามใส่น้ำ ส่วนเฉินโม่หวายจับแขนน้องสาวเอาไว้ไม่ให้ไป จ้าวเหลียนเฟยจึงกำลังจะลุกไปหยิบเอง อยู่ๆก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นไปกลางลานบ้าน เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นผู้ชายหน้าตาอัปลักษณ์หนวดเครารุงรัง เขาคือเฉินมู่หยางบิดาของเด็กทั้งสองและสามีของร่างนี้ จ้าวเหลียนเฟยกลอกตามมองบนทันที หึ ใครอยากอยู่กับเข้ากันไม่ดูสภาพตัวเอง บ้านก็สกปรกเหลือเกิน "มีสิทธิ์อะไรมาใช้ลูกข้านังสตรีแพศยา หิวก็คลานไปหากินเอง"

더 보기

1화

ฉันยังไม่ตายหรือ

“AAAA!!!!” Kayla berteriak kencang.

Betapa terkejut dirinya ketika membuka mata, dirinya malah melihat seorang pria asing berada di kamarnya tersebut. Langsung ia menarik selimut demi menutupi tubuhnya yang tidak mengenakan sehelai benang pun. Pria yang sedang tertidur di sebelahnya dengan posisi tertelungkup tersebut bangun.

Ia mengusap matanya sendiri sambil mencoba melihat diri Kayla yang ada di depannya. Pria tersebut mencoba untuk mengubah posisinya. Namun pikiran Kayla benar-benar sudah tidak bisa dia jernihkan lagi.

“JANGANNN!!!!” teriaknya dengan satu mata mau menutup mata, dan satunya memberikan kode berhenti kepada pria tersebut.

Pria tersebut tampak sedikit bingung. Lalu dia melihat ke bawah, dan sadar bahwa sekarang dia juga sedang tidak mengenakan apa pun di atas badannya itu. Pria itu sedikit tersenyum kepadanya, senyuman yang mesum sekali.

“Kenapa? Kamu bahkan sangat menyukai-“

“HENTIKANN!!” Kayla berteriak sekali lagi, menghentikan kalimat si pria.

Dirinya tidak mau mengingat dan tidak mau mendengar apa pun yang mau dikatakan oleh pria itu. Rasanya pikirannya tercampur aduk oleh memori tak jelas yang ada di kepalanya. Karena pulang dalam keadaan mabuk, ingatan Kayla jad samar-sama.

Kayla melihat sekitar, dan mendapati pakaiannya berserakan di bawah. Namun, matanya tertuju pada interior kamar tersebut. Ini bukan kamarnya, dan dirinya tidak tahu ini ada dimana. Tidak seperti kamar apartemen miliknya. Dirinya celingak-celinguk melihat sekitar, merasa bingung.

“Ini kamarku. Kemarin kamu masuk dalam kondisi mabuk dan langsung menyerangku,” ucap pria tersebut.

Menoleh Kayla ke arah pria tersebut. Wajahnya merah padam dan bahkan kelihatan jelas bahwa dirinya merasa sangat malu mendengarnya. Menyerang? Jadi tempat ini bukan lah miliknya, melainkan pria ini?

Segera dirinya bangun dan mengambil semua pakaian yang berserakan tersebut. Dengan membelakangi pria yang masih ada di atas kasur tersebut, Kayla buru-buru mengenakan pakaiannya dan terus menghindari untuk melirik ke arah pria tersebut.

‘Bodoh Kayla!!!’ batinnya mengatai dirinya sendiri.

Dia mengambil tasnya segera, dan berusaha menuju ke arah pintu keluar.

“Hei,” panggil pria tersebut.

Langkahnya terhenti, dan melihat ke si arah pria. Dia tersenyum lebar dengan wajah cengengesan, dengan wajah berantakan selayaknya orang yang baru saja bangun.

“Namaku Kenzo. Lain kali, kalau kita bertemu lagi, kita bicara lagi,” ucapnya.

Langsung memasang wajah sinis Kayla saat mendengar ucapannya. Siapa juga yang masih mau bertemu dengan pria ini? Melengos dirinya keluar dari ruangan tersebut. Langkahnya makin dipercepat saat berada di lorong. Ketika melihat di arah lift, dia sadar bahwa dirinya berada di lantai yang salah.

Makin malu dirinya. Segera naik ke dalam lift diri Kayla tersebut, dan bergerak menuju tempatnya. Rasanya seluruh badannya mati rasa saat tahu bahwa dirinya sudah salah memasuki kamar. Sungguh, dia benar-benar malu sekali. Bahkan, sampai di tempatnya, Kayla memilih merendam tubuhnya karena merasa jijik kalau tahu apa yang sudah terjadi pada dirinya.

‘Kenapa aku ceroboh sekali?’

Setelah kejadian tersebut, dirinya tidak pernah bertemu dengan pria yang bernama Kenzo lagi. Bahkan, setelah 3 bulan lamanya. Ia tidak pernah menemukan batang hidungnya di dalam apartemen mereka yang sama. Itu membuat Kayla lega. Karena ia tidak mau mengingat hari itu.

Hari ini keluarganya memintanya bertemu. Setelah sekian lama dirinya tidak pernah diundang, akhirnya ada undangan untuk dirinya pulang. Tapi, ada apa? Pasti ada yang mereka mau makanya sampai akhirnya memilih memintanya pulang.

Di depan rumahnya, ia melihat ada mobil asing yang tengah terparkir di sana. Heran rasanya, karena tidak ada satu pun dari penghuni rumah yang memiliki mobil semahal itu. Karena kebanyakan dari mereka memilih hidup dengan pandangan orang lain.

Masuk ke dalam rumah, Kayla melihat orang ramai berada di ruang tamu. Seluruh mata tertuju padanya, dan itu membuat Kayla tidak nyaman. Langkahnya perlahan-lahan menuju ke dalam. Ia melihat ayah ibunya, bersama dengan seorang pria sebayanya, dan…, Kenzo?!

Kayla terbelalak melihat pria yang duduk di sofa kamar tamunya tersebut. Pria yang selama ini dirinya harapkan untuk tidak pernah bertemu lagi, sekarang malah berkumpul bersama keluarganya. Itu membuatnya merasa sangat dan amat canggung sekali.

Duduk lah dirinya di dekat sang ayah. Tampak mereka memberikan seluruh pandang kepadanya, seolah Kayla adalah orang yang memang sengaja mereka tunggu daritadi.

“Jadi, begini Nak Kayla. Kedatangan kami ke sini sudah sempat dibicarakan sebelumnya, dengan negosiasi yang akhirnya kami sepakati,” Pria paruh baya yang seumuran dengan ayahnya mulai berbicara.

‘Hah? Negosiasi? Sepakati? Apa yang mereka bicarakan?’ batinnya, bingung.

“Karena di awal kami hendak meminta Reva, namun pihak keluarga menolak dengan sopan, dan menyerahkanmu sebagai gantinya. Jadi, tujuan kami ke sini untuk mengambilmu sebagai ganti dari pinalti hutang yang tidak bisa dibayar ayahmu,” sambungnya.

Terkejut tentunya Kayla mendengar apa yang dikatakan oleh pria tersebut. Ia terbelalak dan langsung menoleh ke ayahnya. Tidak ada pembicaraan apa pun sebelum dirinya ke sini. Bahkan ayahnya tidak mengatakan ada pertemuan seperti ini.

Dan sekarang dengan tiba-tiba diri Kayla mau diambil?! Apa mereka pikir Kayla ini barang? Melotot langsung Kayla ke arah keluarganya yang tampak sedikit acuh tersebut. Sang ayah juga sampai dengan sengaja menghindari tatapan matanya ini.

Rasa kaget tersebut berubah menjadi rasa tidak percaya. Keluarga yang memang dari awal mencoba menyisihkannya, sekarang benar-benar membuangnya dan mencoba menjual dirinya hanya karena tidak bisa membayar hutang? Tega! Kayla merasa sakit hati.

Air matanya terasa tertahan. Wajahnya panas membara dan dadanya sesak sekali. Selama ini, rasa mengalah dan juga penurut yang selalu dirinya lakukan, bahkan tidak pernah mengadukan perbuatan mereka, dibalas dengan ini saja? Benar-benar menyedihkan.

“Jadi, kami meminta pendapatmu, apa ka-“

“Ya, aku setuju,” Kayla tanpa pikir panjang langsung menjawab saat kalimat tersebut belum selesai.

Tentu saja mereka yang ada di sana tampak kaget mendengar ucapannya. Dari pihak tamu merasa tertegun dengan rasa percaya dirinya saat menjawab. Sementara keluarganya, merasa senang mendengar jawaban setuju itu. Terutama kakaknya, Reva, dia seperti berkata ‘mampus’ kepada dirinya dari sorot matanya yang buruk.

“Tapi, aku meminta surat perjanjian,” pintanya.

Sang pria yang tua tersebut tengah senang, dia pun bertanya kepada Kayla, “Tentu saja. Apa yang kamu inginkan di surat perjanjianya?”

“Ada banyak! Tapi, yang paling aku inginkan, setelah nantinya aku diambil oleh kalian, keluargaku tidak boleh meminta apa pun dariku, baik benda, harta, maupun kehendak dari keputusanku,” tuturnya.

Kali ini justru keluarga Kayla yang syok mendengarnya. Mereka tampak tercengang dengan bagaimana Kayla sangat percaya diri memintanya. Ini dirinya lakukan demi keuntungan dirinya sendiri tentunya. Kalau keluarganya saja bisa membuangnya demi membayar hutang, jadi, Kayla juga punya hak untuk meminta persyaratan, kan?

Pria tersebut tersenyum tipis dan membalas ucapannya, “Tentu saja, kam-“

“Tidak! Kami tidak setuju!” Keluarganya justru menolak.                                                                                        

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰더 보기

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องน่าติดตาม ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-05-08 18:16:36
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
จะอัพต่อไหมน้อหายไปอีกแล้ว
2025-11-13 20:15:59
1
0
Yingmen
Yingmen
อัพตอนต่อไปอีกได้ไหมคะอ่านสนุกมากค่ะ
2025-10-30 13:21:23
2
0
ป้าไก่ ตัวน้อย
ป้าไก่ ตัวน้อย
เมื่อไหร่จะมีตอนต่อไปคะ รอนานแล้วค่ะ
2025-10-24 22:04:49
1
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกดีค่ะ แต่เสียดายที่ยังลงไม่จบ ไม่รู้จะกลับมาอัพรึเปล่าหายไปสักพักแล้ว
2025-09-04 00:37:37
2
0
190 챕터
ฉันยังไม่ตายหรือ
จ้าวเหลียนเฟยที่ตอนนี้พยายามลืมตาขึ้น เธอรู้สึกเจ็บที่ศีรษะ ไอ้รถถบรรทุกคันนั้นเฉี่ยวเอารถเธอลอยกระเด็น แต่เธอกลับไม่ตายเช่นนั้นหรือ นี่มันปาฏิหารย์หรือไงนะกระทั่งเธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็ต้องนิ่วหน้า ตรงหน้าของเธอเหมือนจะเป็นหลังคาที่ทำจากหญ้าฟาง เดี๋ยวนะเธอกำลังนอนอยู่บนพื้นแถมยังได้กลิ่นกลิ่นดินโคลนให้ตายนี่อะไรกันวะเนี่ย จ้าวเหลียนเฟยสะบัดศีรษะไปมาสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้แล้ว รอบๆเหมือนเป็นกำแพงที่ทำจากดินเหนียว บ้านดินเหรอหลังคาทำมาจากฟางข้าวและเธอนอนอยู่บนพื้นที่แฉะๆ สายตาเหลือบไปเห็นก้อนกลมๆ สองก้อนอยู่ตรงมุมบ้านที่เธอได้กลิ่นโคลนที่เธอได้กลินมาจากพื้นที่เธอนอนอยู่มีน้ำขัง ดูเหมือนฝนจะตกแล้วมีน้ำซึมเข้ามา ไม่เช่นนั้นก็รั่วจากหลังคาจ้าวเหลียนเฟยเห็นก้อนกลมๆ สองก้อนเริ่มขยับ ให้ตายสินั่นมันศีรษะน้อยๆ ของเด็กสองคนนั่งกอดกันอยู่นี่ น่าจะสามสี่ขวบเองล่ะมั้ง จ้าวเหลียนเฟยเห็นพวกเขาใส่ชุดโบราณก็แปลกใจ ฉันข้าวภพมาเหรอ อะไรกันวะเนี่ย กำลังจะไปฉลองปีใหม่กับคุณยายและคุณน้าแท้ๆเลย "ไม่นะ...อย่ามาอเมซิ่งจิงกาเบลแบบนี้ ฉันแค่ฝันแหละเดี๋ยวก็ตื่นขึ้นมาฉันก็เจอหมอหล่อๆ ในชุดกราวน
더 보기
ยอมรับชะตากรรม
ร่างเดิมคนนี้ถูกขายมาเป็นแม่เลี้ยงของเด็กทั้งสอง ทำให้ร่างนี้ไม่พอใจและอาละวาดหาเรื่องบ้านใหญ่อยู่หลายครั้ง สุดท้ายเฉินมู่หยางถูกบังคับให้แยกบ้านออกมาโดยได้เพียงกระท่อมเก่าๆ เชิงเขาที่ดินเพียงสองหมู่เท่านั้น เมื่อคืนนี้ป้าสะใภ้ของเฉินมู่หยางมาเพื่อแย่งชิงไก่ป่าและพลั้งมือผลักร่างเดิมจนหงานหลังศีรษะกระแทกก้อนหิน สุดท้ายนางก็จากไปเฮ้อ...แล้วให้มาอยู่ในร่างของสตรีที่ทั้งหมู่บ้านรังเกียจเนี่ยนะ พระเจ้าให้ตายไปเลยได้ไหมวะ แม่งเอ๊ย จ้าวเหลียนเฟยที่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าได้แล้ว เธอมาอยู่ในร่างคนอื่นที่ชื่อจ้าวเฟยเฟย แต่งงานมาเพราะถูกแม่เลี้ยงกับบิดาสารเลวขายมาในราคา3ตำลึง ทำให้บ้านใหญ่ของสามีไม่พอใจเพราะเงิน3ตำลึงสามารถให้คนธรรมดาอยู่ได้ทั้งปี อีกทั้งสินเดิมก็มีแค่เครื่องครัวกับผ้านวมเก่าๆแทนที่จะได้คนมาใช้งาน แต่กลับได้สตรีร้ายกาจไม่เห็นหัวผู้อาวุโสมาหนึ่งคน ส่วนร่างเดิมมีเหตุผลให้ต้องร้ายเพราะถูกรังแกและกดดันตั้งแต่เด็กจึงเอาความเกลียดชังที่เคยได้รับมาลงกับคนอื่นเคยถูกแม่เลี้ยงและน้องสาวทำร้าย เฮ้อเวรกรรม แล้วจะกรรมของใครล่ะถ้าไม่ใช่ฉันเนี่ย จ้าวเหลียนเฟยลำคอแห้งผาก คงน่าจะเพราะมีไข
더 보기
มีใบหย่าก็หาผัวใหม่ได้
โลกเดิมถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาจะฮุบกิจการคุณแม่ของเธอ เธอก็คงยังทำงานให้กับรัฐบาลอยู่ ไม่ต้องลาออกมาเพื่อหาทางมาดูแลทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลเหล่านั้นที่พ่อจอมละโมยกัยแม่เลี้ยงแสนเลวจ้องตาเป็นมันหรอกวันๆ ต้องเล่นเกมส์กับคุณพ่อแสนโง่กับยายแม่มดนั่น ตอนนี้อยากตายอีกรอบจริงๆ ชีวิตใหม่เลวร้ายกว่ายายแม่มดกับลูกสาวนั่นเสียอีก จ้าวเหลียนเฟยตะโกนด่าทอเงยหน้าขึ้นตะโกนใส่ท้องฟ้า"สวรรค์...ได้โปรด....ฟ้าช่วยผ่าเจ๊ที่ได้ไหมขอตายอีกรอบ เฮ้อชีวิตโคตรบัดซบ ส่งมาทั้งทีก็เจอสถานที่เฮงซวย ได้ผัวก็เฮงซวย ญาติผัวยิ่งเฮงซวยห่วยแตกเข้าไปใหญ่ โอ๊ยย"เฉินมู่หยางเดินออกมานอกบ้านคว้าแขนเรียวเล็กที่ผอมแห้งกระชากเข้าตัวเองอย่างแรงก่อนจะบีบปลายคางของนาง แล้วเอ่ยอย่างรังเกียจปนเคียดแค้น"คนที่ต้องกล่าวคำนั้นคือข้ามากกว่า แม่เลี้ยงเจ้าบอกดิบดีว่าเจ้าเป็นสตรีอ่อนโยน ไม่มีปัญหาเรื่องการเข้ากับเด็กๆ ได้ ข้าเสียไป3ตำลึงเพื่ออะไร เพื่อสตรีที่แต่งมาเพียงสิบวันก็แล้วสวมหมวกเขียวให้ข้าเช่นนั้นหรือ""อ่อยอ้าไออ้า (ปล่อยข้าไอ้บ้า) "เฉินมู่หยางเหวี่ยงร่างบางผอมแห้งจนกระเด็น เขาเหวี่ยงแรงมากจึงทำให้นางล้มลงไปหัวเข้ากระแทกก้อนหินจนเ
더 보기
เป็นนายพรานแบบไหนเนื้อยังไม่มีให้ลูกกิน
จ้าวเหลียนเฟยไม่สนใจเขาอีกนางเดินเชิดหน้าคอตั้งไปที่ลำธารเพื่อจัดการตัวเองทันที ยังดีที่บ้านอยู่ใกล้ลำธาร เนื้อตัวสกปรกเพียงนี้ใครจะทนไหว บ้านของเฉินมู่หยางอยู่ติดลำธารตีนเขา ไม่มีใครผ่านไปมา จ้าวเหลียนเฟยเองก็ไม่ได้สนใจธรรมเนียมขนาดนั้น นางถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนโคลนออกมาซักตาก แล้วลงไปอาบน้ำในลำธารเฉินมู่หยางที่ปลอบบุตรสาวเรียบร้อยก็ให้บุตรชายดูแลน้อง เขาต้องจัดการกับนางให้รู้เรื่อง อีกสองเดือนเขาต้องเดินทาง หากสามารถหาคนมาดูแลเด็กๆ ได้เขาคงเหวี่ยงสตรีน่าตายคนนี้ออกจากบ้านไปนานแล้วกระทั่งเขาเดินมาถึงลำธารภาพที่เห็นทำเอาถึงกับต้องผินหน้าหนี นางเป็นสตรีหยาบคายจริงๆ กลางแจ้งเช่นนี้อีกทั้งยังกลางวันแสกๆ กล้าเปลื้องผ้าลงอาบน้ำได้อย่างไรกันแต่จ้าวเหลียนเฟยไม่ได้สนใจ นางมาจากอีกศัตวรรษหนึ่ง แก้ผ้าใส่แต่บิกินี่เดินขายหาด นอนเหยียดยาวที่สระน้ำของโรงแรมก็ทำมาแล้ว และนี่มันที่รโหฐานไม่มีใครเข้ามาอยู่แล้ว จึงไม่รู้ว่าคนที่เพิ่งจะขู่ขายเธอนั้นกำลังยืนสำรวจสมบัติของตัวเองอยู่ใช่นางคือคนของเขาคือสมบัติของเขา อยากหย่าหรืออย่าฝันเฟื่องเลย ก่อนเดินไปหาคนที่กำลังอาบน้ำสบายใจ แม้ว่ากลางลำตัวจะคัดตึงเพ
더 보기
เจ้าว่าใครเด็กเปรต
เธอไม่อยากทะเลาะกับตาแก่ใจแคบนี่ เพิ่งมาอยู่ที่นี่ที่สำคัญคือต้องมีเงิน และเธอรู้ดีว่าต้องไปหาที่ไหน เมื่อเอ่ยจบก็เดินกลับไปที่บ้าน ถอนหายใจหดหู่แล้วหดหู่อีก เฮ้อ...แน่ใจนะว่าบ้าน จากนั้นไม่นานเด็กน้อยเฉินหยุนผิงก็นำเสื้อมาให้ท่านแม่ปีศาจของนาง จ้าวเหลียนเฟยที่จากนี้ไปนางก็คือจ้าวเฟยเฟยแล้วของหมู่บ้านอวี๋หยางแล้ว นางเอ่ยขอบใจกับเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"เด็กดีขอบใจนะผิงผิง เดี๋ยวแม่กลับมาจะทำของอร่อยๆ ให้กิน""ท่านแม่ปีศาจจะไปที่ใดเจ้าคะ"จ้าวเฟยเฟยกลอกตามองบน ใครสั่งใครสอนให้เรียกแบบนี้นะ ยังเด็กอยู่เลยวาจาไม่น่ารักจริงๆ นางจึงนั่งลงยองๆ มือบางลูบศีรษะน้อยๆ อย่างเอ็นดูก่อนจะเอ่ยสั่งสอน"ผิงผิง ลูกต้องไม่เรียกแม่อย่างนี้ หากว่าคนอื่นมาได้ยินวาจาเช่นนี้จะคิดว่าสกุลเฉินไร้การอบรม เด็กจะน่ารักอยู่ที่กิริยาวาจา มิใช่หน้าตาเข้าใจหรือไม่""เจ้าค่ะ ต่อไปไม่เรียกท่านแม่ปีศาจแล้วเจ้าค่ะ""เด็กดี ต้องอย่างนี้สิน่ารักจริงๆ"เฉินมู่หยางมาถึงตอนที่นางกำลังสั่งสอนบุตรสาวก็แปลกใจ ส่วนเฉินโม่หวายมองหน้านางอย่างระแวงก่อนจะเอ่ยออกไป"เฮอะ...เสแสร้งคนอย่างเจ้ามันก็เป็นปีศาจอยู่วันยังค่ำ""นี่ไอ้เด็กเ
더 보기
มาแล้วก็ต้องทำใจ
จากนั้นก็มาถึงหน้าบ้านใหญ่สกุลเฉิน จ้าวเฟยเฟยเรียกเฉินกังบิดาไอ้เด็กเปรตเฉินกวงมาเปิดประตูทันที"ตาแกเฉินกัง ข้ามาเอาของๆ ข้าคืน ทางที่ดีคืนข้ามาซะ"เฉินกังไม่ยอมมาเปิดกระทั่งเสียงร้องไห้ของบุตรชายดังมาเขาจึงรีบออกมาดู นางหูภรรยาของเขาก็ตามมาด้วย ก่อนจะชี้หน้าด่าทอ"นางตัวดี ถุ้ย อย่ามาทำบ้านข้าสกปรกไสหัวไป""ฮือๆๆ ท่านแม่ นางตัวดีนี่ตีข้าขอรับ ข้าเจ็บจังเลย"นางหูรีบมาดูบุตรชายทันที กล้าตีบุตรชายนางหรือ เมื่อเปิดเสื้อถกกางเกงออกก็เห็นแต่แนวไม้เรียว นางหูโมโหจึงไปคว้าด้ามจอบเดินมาหาจ้าวเฟยเฟยทันที จากนั้นก็เงื้อมือหมายจะฟาดลงที่ร่างของนาง แต่จ้าวเฟยเฟยตั้งรับยังไม่ทันฟาดลงมาก็มีมือหนามาคว้าเอาไว้"ป้าสะใภ้ใหญ่...ท่านจำต้องลงมือกับหลานสะใภ้ตนเองหนักเพียงนี้เชียวหรือ"เฉินกังเห็นหลานชายปกป้องจ้าวเฟยเฟยก็ชี้หน้าของเฉินมู่หยางทันทีก่อนจะเอ่ยถากถาง"ถุ้ย...เจ้าอยากจะปกป้องนางสารเลวแพศยานี่ มันกล้าตีลูกชายข้าวันนี้ข้าจะตีมันให้ตายใครจะทำไม โอ๊ะ โอ๊ย นางจ้าวเฟยเฟยเจ้ากล้าตีข้าหรือ"เฉินมู่หยางกำลังเอ่ยกับนางหู ใครจะรู้ว่าด้ามจอบมาอยู่ในมือนางจากนั้นก็ฟาดไปที่สีข้างลุงใหญ่ของเขาทันที นาง
더 보기
ทวงสินเดิม 1
จ้าวเฟยเฟยยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่บ้านจึงไว้หน้าเขา นางปล่อยมือเหวี่ยงแม่เฒ่าเฉินไปอีกทางก่อนจะหันไปหาผู้ใหญ่บ้านอ่อนน้อมถ่อมตน อีกทั้งบีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร"ฮือๆๆ ท่านปู้หลี่เจิ้ง ข้ามิอยากทำร้ายใคร แต่ท่านดูเอาเถอะแค่สินเดิมสะใภ้ก็ยังจะยึด ชาวบ้านทุกท่านคนบ้านเฉินบอกว่าข้าชั่วร้ายเลวทราม พวกท่านที่มีปัญญาจงตรองดูเถิด หากข้าไม่ลุกขึ้นต่อต้านมิต้องเหลือแต่กระดูกแล้วหรือ"เมื่อนางเอ่ยจบ สตรีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางผู้คนที่ยืนเงียบ"ข้าว่านะจ้าวเฟยเฟย เจ้าแต่งมาแล้วก็เป็นคนสกุลเฉิน แค่สินเดิมเพียงนิดกับทุบตีผู้อาวุโสเจ้าช่างอกตัญญูเสียจริงๆ เลยนะ""ใช่ สะใภ้ข้าพูดถูกแต่งมาแล้วก็เป็นคนของบ้านสามี"เฉินมู่หยางเดินไปหานางก่อนจะจับแขนเรียวแล้วเอ่ย"กลับบ้านเถอะ""ไม่ ข้ามาทวงสินเดิมของข้าและข้าต้องการเอาคืน ในเมื่อแยกบ้านกันแล้วตัวความสัมพันธ์แล้วก็คืนข้ามา อ้อ พี่สะใภ้จูท่านนั้นในเมื่อเจ้าบอกว่าแต่งงานแล้วก็เป็นคนของบ้านสามี งั้นที่เจ้าแอบเอาข้าวสารกับธัญพืชให้พี่ชายเจ้าที่มาหา บ่อยๆ นั่นคืออะไรหรือ มิใช่เอาของบ้านสามีไปเลี้ยงดูบ้านเดิมหรอกหรือ"ทันทีที่จ้าวเฟยเฟยเอ่ยจบ แม่เฒ่าจูก็หันไป
더 보기
ทวงสินเดิม2
คนที่พูดคือหญิงหม้ายของหมู่บ้านอวี๋หยางนางหลี่ซื่อเหม่ย จ้าวเฟยเฟยเดินไปหาหลี่ซื่อเหม่ยกระชากเอาปิ่นเงินกับกำไลเงินคืนมาจากนาง หลี่ซื่อเหม่ยโวยวายเงื้อมือแต่จ้าวเฟยเฟยไวกว่า มือบางกระทบใบหน้าหลี่ซื่อเหม่ยอย่างจังจนนางล้มลงไปเพี๊ยะ!!! จ้าวลี่เฟยมองหน้าแม่หม้ายหลี่กับลุงใหญ่ของสามีก่อนจะเอ่ยเสียงดัง"ปิ่นเงินนี้กับกำไรนี้เป็นของสามีข้าเจ้ามีสิทธิ์อันใดมายึดครอง"ชาวบ้านหันมาหาเฉินมู่หยางทันทีจนเขาต้องเข้ามาก่อนจะเอ่ยกับนางเสียงดัง"จ้าวเฟยเฟยเจ้าพูดอะไร ข้าเป็นบุรุษจะทำเรื่องผิดศิลธรรมเช่นนั้นได้อย่างไรกัน""สามีข้าพูดเรื่องจริง กำไลคู่นี้กับปิ่นเงินนี้เป็นของท่าน""เมียเสี่ยวหยาง เจ้าอย่าเอ่ยโดยไร้เหตุผลเช่นนี้ สามีเจ้าจะเสียหายได้นะ""ท่านปู่หลี่เจิ้ง กำไลนี้กับปิ่นเงินนี้เป็นเงินที่สามีข้าล่าสัตว์ด้วยความยากลำบาก แต่ลุงใหญ่ของเขาโกหกท่านย่าว่าต้องเอาเงินไปจ่ายค่าเรียนของเจ้าอ้วนบุตรชาย สุดท้ายกลับเอาไปซื้อเครื่องประดับเอาใจแม่หม้ายหลี่ หากพวกท่านไม่เชื่อไปถามที่ร้านเครื่องประดับก็ได้ ตอนนั้นเขาไม่รู้จักข้าเพราะว่าข้ายังไม่ได้แต่งเข้ามาสกุลเฉินเจ้าค่ะ"ชาวบ้านฮือฮา อะ
더 보기
เจ้าอยากเป็นลูกรักถึงเพียงนี้
เฉินมู่หยางเข็นรถเข็นตามจ้าวเฟยเฟยกลับบ้าน นางยังถือว่าพอรู้ความไม่ด่าเขาเสียหายต่อหน้าคนอื่น อีกอย่างนางพูดถูกเขาพยายามเลี้ยงเด็กสองคนให้เติบใหญ่ ตั้งแต่ท่านแม่และท่านพ่อจากไปเพราะป่วยและไม่มีเงินรักษาเด็กทั้งสองก็ขาดคนเหลียวแล เพื่อให้ท่านปู่และท่านย่าเมตตาต่อเด็กทั้งสองเขาจำต้องให้เงินแก่บ้านใหญ่ มิใช่ว่าเขาโง่เขลาอย่างที่นางเข้าใจ เขาเองก็มีเงินที่เก็ยเอาไว้เพียงแต่เด้กทั้งสองยังเล้กนักไม่อาจดูแลเงินเหล่านี้ได้จึงได้แต่ฝากไว้ที่ร้านฝากเงินในอำเภอจ้าวเฟยเฟยเดินออกหน้านางเห็นมีผักตีนเป็ดขึ้นตามข้างทางก็ยิ้มด้วยความยินดี นางรีบไปเก็บเอามาเฉินมู่หยางไม่เข้าใจนางจะเก็บหญ้าเหล่านี้ไปทำอะไร ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงบ้าน เฉินโม่หวายรีบวิ่งมาก่อนจะร้องไห้"ฮือๆท่านพ่อน้องเล็กนางฮือๆนาง""โม่หวายเกิดอะไรขึ้น""ท่านพ่อน้องปวดท้องร้องจนสลบไปแล้วขอรับ"จ้าวเฟยเฟยรีบวิ่งไปดูก่อนจะเขย่าร่างเล็ก นางรับรู้แล้วว่าเด็กคนนี้ห้าขวบแต่ตัวเล็กราวกับเด็กสามขวบก็ไม่ปาน ดูแล้วนางคงจะหิวจนเป็นลม จ้าวเฟยเฟยจำได้ลางๆว่าร่างเดิมแอบซ่อนหมั่นโถวเอาไว้หนึ่งก้อนก่อนจะหันไปบอกเฉินมู่หยาง"ตาเฒ่าท่านไปต้มน้ำ
더 보기
สร้างที่พัก 1
จ้าวเฟยเฟยเดินหนีไปไกล นางไปที่ลำธารเด็กสองคนนั่นกินหมั่นโถวลูกนั้นไปแล้วตอนนี้นางก็หิวเช่นกัน เฉินมู่หยางเดินมาหานางพร้อมกับคว้าลำแขนที่แห้งแกรนเอาไว้ก่อนจะเอ่ย"เจ้าบอกว่ามีของจะซื้อ บอกมาเถอะต้องซื้ออะไรบ้าง""ไม่จำเป็น ข้าหาเงินได้จะไปซื้อเองเจ้ายุ่งเรื่องของลูกเจ้าก็พอ ข้าไม่อยากก้าวก่าย อย่ามายุ่งกับข้า""ข้าจะไปเช่าบ้านท่านปู่หลี่เจิ้ง ที่บ้านนอนไม่ได้เพราะฝนรั่ว อีกสองวันข้าจะซ่อมแซมเจ้าเตรียมของเถอะรอข้ากลับมา"จ้าวเฟยเฟยไม่เอ่ยตอบ นางเดินไปหาริมลำธารก็เห็นมันเทศกอใหญ่ นางเดินกลับไปหยิบมีดมาก่อนจะลงมือขุด เฉินมู่หยางเห็นนางเงียบไม่ตอบเขาก็ถอนหายใจ ในเมื่อไม่รับความหวังดีก็ช่างนางเถอะ จากนั้นเขาก็เข็นรถไปขายสัตว์ที่ล่ามาได้ เขาเหลือไก่และเป็ดป่าเอาไว้ตามที่นางบอกจ้าวเฟยเฟยไม่สนใจนางขุดมันเทศมาล้างวก่อนจะข้ามลำธารไปหาฟืนเพื่อมาสุมไปเผามันเทศกินนางหิวจะตายแล้วเฉินโม่หวายจับมือน้องสาวก่อนจะเอ่ยขอโทษนาง เฉินผิงผิงยิ้มให้พี่ชาย เด็กทั้งสองคนนั่งมองจ้าวเฟยเฟยที่เดินกลับมาจากอีกฝั่งของลำธาร นางได้ฟืนมามัดใหญ่จากนั้นก็ใช้หินจุดไฟแทนเพราะไม่มีชุดไฟ สักพักก็จุดติดก่อ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status