นักเขียนอธิบายสมองปลาทอง อย่างไรในบทสัมภาษณ์?

สำหรับ ‘แม็ค’ การสัมภาษณ์งานไม่ใช่แค่การโชว์ศักยภาพหรือตอบคำถามให้ดูดี แต่สถานการณ์ที่เขาต้องเผชิญในครั้งนี้ มันคือบททดสอบความยับยั้งชั่งใจ... ที่เขาสอบตกตั้งแต่เริ่ม เมื่อความใกล้ชิดกับ ‘ไพลิน’ เมียสาวแสนสวยของเพื่อนรัก กลายเป็นความผิดบาปที่หอมหวานในค่ำคืนที่บรรยากาศเป็นใจ ความสัมพันธ์ต้องห้ามที่ถูกปิดตายจึงถูกเปิดออก พร้อมกับความร้อนแรงที่เผาไหม้ทุกศีลธรรมจนสิ้นซาก แต่รอยรักยังไม่ทันจางหาย ชีวิตการทำงานของเขาก็ถูกปั่นป่วนอีกครั้งด้วยเสน่ห์อันเหลือล้นของ ‘น้องส้มโอ’ ลูกน้องสาวที่เขาวางตัวเป็นเพียงผู้บังคับบัญชา แต่เธอกลับเสนอ “บทเรียนนอกตำรา” ที่เร่าร้อนจนยากจะปฏิเสธ ท่ามกลางเกมธุรกิจที่ต้องชิงไหวชิงพริบ กลับมีเกมสวาทที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่า แม็คจะควบคุมเกมนี้ได้อย่างไร เมื่อทุกความสัมพันธ์ล้วนเป็นความลับที่ต้องแลกมาด้วยความเสี่ยง... และทุกความสุขสมบนเตียง คือกุญแจสำคัญในการผ่านบททดสอบของชีวิตครั้งนี้ ร่วมพิสูจน์รสชาติของความรักต้องห้ามที่แฝงมาในคราบการเริ่มงานใหม่... ใน "สัมภาษณ์งานผ่านตำรารัก ภาค1: สัมภาษณ์รักสัมพันธ์สวาท"

มหานครน็อกไทร่า เมืองแห่งวิทยาศาสตร์และพันธุกรรมชั้นสูง กลายเป็นกรงขังทางชีวภาพที่แบ่งแยกชนชั้นด้วยกลิ่นฟีโรโมน ดร.จอร์เจีย เรนเดล นักวิจัยแพนด้าแดงตัวน้อยต้องเผชิญหน้ากับสัตว์นักล่าที่อยู่เหนือสุดของพีระมิด แต่ท่ามกลางอันตรายนั้น เขากลับได้รับความช่วยเหลือจาก ดร. ซิเลสทีออน หัวหน้าภาควิชาสมุทรศาสตร์ผู้สง่างาม เจ้าของกลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรที่เย็นเฉียบและบริสุทธิ์ ทว่าภายใต้ภาพลักษณ์ด็อกเตอร์ผู้แสนดี ซิเลสทีออนกลับซ่อนความลับที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น เขาคือเจ้าชายเงือกเกล็ดเงินผู้หนีจากพันธะโบราณ และกำลังถูกราชันฉลามหัวค้อนตามล่า เพื่อทวงคืน ‘รังชีวิต’ ที่เขาเคยตีตราจองนับตั้งแต่วัยเยาว์ เมื่อฤดูผสมพันธุ์มาเยือน กลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรที่เคยเย็นจัดกลับหวานล้ำจนกลายเป็นพายุคลั่ง ปลุกสัญชาตญาณดิบให้ลุกโชนขึ้นท่ามกลางบ้านพักตากอากาศริมหน้าผา ซิเลสทีออนจะต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลนี้ได้นานแค่ไหน? เมื่อผู้ที่ไล่ล่าเขา ไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็น ‘บ้าน’ เพียงหลังเดียวที่ร่างกายและหัวใจของเขาร้องเรียกหามาตลอดทั้งชีวิต

เมื่อความทรงจำคืออาวุธ... และความจริงคือภัยที่อันตรายกว่า "ดุจดาว" เจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนพิเศษได้รับภารกิจแกะรอยโครงการวิจัยลึกลับที่ทำให้นักวิทยาศาสตร์ชั้นนำหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เธอได้พบกับ "ดร.ธีร์" อดีตหัวหน้าโครงการที่ถูกแช่แข็งและลบความทรงจำ ท่ามกลางการไล่ล่าจากศัตรูที่มองไม่เห็น ทั้งคู่ต้องขุดคุ้ยลงไปในก้นบึ้งของโครงการวิจัยที่น่าสะพรึงกลัว เพื่อค้นพบความจริงที่สั่นสะเทือนจิตใจว่า—สิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญ ไม่ใช่แค่โครงการทดลอง แต่เป็นแผนการใหญ่ที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของมนุษยชาติไปตลอดกาล "ปริศนาคลื่นความทรงจำ" เมื่อทุกความทรงจำไม่อาจไว้ใจได้ และทุกก้าวที่ขุดลึกลงไป อาจนำไปสู่หายนะที่คาดไม่ถึง

ภาพฉายมาที่เมืองใหญ่ที่มีตึกระฟ้าจำนวนมากตั้งเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น แสงนีออนบาดตา เสียงแตรดังระงม กลิ่นดินปืนคละคลุ้งในอากาศเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ เห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจก เป็นหญิงสาวในชุดดำขลับ เรือนผมสั้นกุด ดวงตาเย็นชาเฉียบคม ในมือถือปืนเก็บเสียงกระบอกยาว นักฆ่ามือหนึ่งโค้ดเนมไคเมร่า ก่อนที่ภาพจะฉายมาอีกที่หนึ่ง เรือนไม้โบราณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาจางๆ สัมผัสอ่อนโยนของฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบศีรษะ รอยยิ้มของสตรีงดงามผู้หนึ่งที่เรียกว่าท่านแม่ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็เริ่มซีดจางลง กลายเป็นเสียงไอและใบหน้าที่ซูบตอบ ความทรงจำถัดมาคือความหิวโหยที่กัดกินลำไส้ ไอเย็นของพื้นไม้ที่นอนทับ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าพี่น้องและบ่าวไพร่ที่ตราหน้าว่าปัญญาอ่อน ทุกภาพล้วนพร่าเลือนและชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ “ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดหรอกเหรอ?” ภาพความทรงจำทั้งสองสายวิ่งเข้ามาปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงระเบิดที่ปลิดชีวิตในโลกอนาคตดังประสานกับเสียงฟ้าร้องคำรามในอีกภพหนึ่ง แสงไฟจากปากกระบอกปืนสาดส่องทับซ้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังในชาติก่อน ผสมปนเปกับความรวดร้าวจากการถูกทอดทิ้งในชาตินี้

[ทะลุมิติมาในนิยาย + ใช้ชีวิตไปวัน ๆ + ทรราช + วิชาอ่านใจ + พลิกชะตา] “อยู่ในตำหนักเย็น เพิ่งใช้บัวลอยสาโทเพียงถ้วยเดียว ก็มัดใจปากท้องของทรราชได้แล้ว” งานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์ในวัง เจียงหวนผู้ที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ และกลัวการเข้าสังคม ถูกผลักให้ออกไปแสดงความสามารถต่อหน้าทรราช เบื้องหน้านางคือฮ่องเต้หน้าตาดุร้าย โกรธจนควันออกหู เจียงหวนพลันตระหนักได้ว่าชีวิตน้อย ๆ ของตนคงยากจะรักษาไว้ได้! แต่แล้วข้างหูของนางกลับมีเสียงนึกคิดของใครบางคนดังขึ้น [ถวายสุราอวยพร เอาแต่ถวายสุราอวยพร ข้าไม่ได้กินข้าวเลยทั้งคืน ดื่มไปตั้งสิบกว่าจอกแล้ว เหตุใดพวกเจ้าไม่ดื่มจนข้าตายไปเลยล่ะ?] [ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะตัดหัวคนในวังหลังพวกนี้ให้หมด!] เจียงหวน : ...? ที่แท้ทั่วทั้งวังหลัง มีแค่ข้าคนเดียวที่ได้ยินเสียงบ่นในใจของทรราชอย่างนั้นหรือ? เจียงหวนเข้าใจแล้ว นับแต่นั้นมา มือซ้ายของนางถือบัวลอย มือขวาก็ถือเนื้อย่าง ยามทรราชจะตัดหัวคน นางก็จะยื่นดาบให้ ยามทรราชด่าทอเกรี้ยวกราด นางก็จะหาอาหารมาเติมให้ ขณะที่เหล่าสนมมัวแต่แก่งแย่งชิงดีกันในวัง นางกลับมุ่งมั่นกับการหาของกินมาป้อน : “ฝ่าบาท น้ำบ๊วยช่วยแก้เลี่ยนได้ เนื้อย่างต้องกินคู่กับกระเทียมนะเพคะ” ด้วยฝีมือการทำอาหารชั้นเลิศ เส้นทางการใช้ชีวิตไปวัน ๆ ของเจียงหวนก็ได้รับการเลื่อนขั้น เลื่อนขั้น และเลื่อนขั้น เมื่อลูกหลานของนางถามถึงเรื่องราวความรักระหว่างนางกับฮ่องเต้—— คำตอบก็คงประมาณว่า ใครจะไปคิดเล่าว่าทรราชที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนตัวสั่น ที่แท้ก็แค่หิวเท่านั้นเอง

หลังผ่านเคราะห์สวรรค์ไม่สำเร็จ หูหลี จิ้งจอกเก้าหางพันปีตื่นขึ้นมาในร่างพระชายาผู้อาภัพแห่งตำหนักเย็น ครอบครัวเจ้าของร่างถูกใส่ร้าย ถูกเนรเทศ และตายอย่างเดียวดาย ส่วนนางไม่ได้อยากแก้แค้น ไม่ได้อยากแย่งชิงความโปรดปราน ไม่ได้อยากเป็นฮองเฮา สิ่งเดียวที่นางอยากทำคือปลูกผัก เลี้ยงไก่ กินอิ่ม และนอนสบาย ๆ แต่เหตุใดคนในวังถึงพากันแห่มาดูดวงที่ตำหนักเย็น เหตุใดสนมทั้งวังถึงต่อแถวรอคำทำนาย แล้วเหตุใดฮ่องเต้ผู้เย็นชาที่ไม่เคยเหยียบตำหนักเย็น กลับมาปรากฏตัวที่นี่ทุกวัน หูหลีแค่อยากเป็นปลาเค็ม เหตุใดชีวิตถึงวุ่นวายเช่นนี้!