การรักษาสไตล์ต้นฉบับต้องเป็นการตัดสินใจที่บาลานซ์ระหว่างความซื่อสัตย์กับความอ่านลื่น ฉันมองว่าเป้าหมายคือให้ผู้อ่านภาษาไทยได้สัมผัสกับโทนและอารมณ์เดียวกับต้นฉบับ ไม่ใช่แค่ข้อมูลในเนื้อหา ยกตัวอย่าง 'The Name of the Wind' ที่มีโทนบทกวีและการใช้คำบรรยายเชิงเพลง การแปลแบบตรงตัวอาจสูญเสียความไพเราะ จึงต้องหาทางสร้างภาพพจน์ในภาษาไทยที่ยังคงความลื่นไหลและน้ำเสียง
One night stand ที่ตามหากันแทบตาย สุดท้ายก็อยู่แค่ปลายจมูกนี่เอง...
"นี่! ปล่อยได้แล้ว"
“โอ๊ย... ไอ้บ้า ต้องการอะไรอีกฮะ ได้ไปทั้งตัวแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ”
ทรงโปรดเงยหน้าจากซอกคอขาวผ่อง นัยน์ตาเขาส่งประกายกรุ่นโกรธขณะที่สบดวงตาที่มีแววดื้อรั้นของคนในอ้อมกอด
“ผมบอกไปแล้วใช่ไหม ว่าผมไม่วันไนท์กับคุณ”