นักแสดงฟิฟตี้เชดส์ เตรียมบทและฝึกอย่างไร?

ในฐานะคนที่ชอบดูหนังทั้งเชิงบันเทิงและวิเคราะห์เชิงศีลธรรม ผมจำได้ว่าการต้อนรับของนักวิจารณ์ต่อ 'Fifty Shades of Grey' ค่อนข้างเย็นชืดและเต็มไปด้วยบทวิจารณ์เชิงลบ นักวิจารณ์ส่วนใหญ่ชี้จุดที่บทภาพยนตร์และบทสนทนาอ่อน ตัวละครมีมิติไม่เพียงพอ และการนำเสนอเรื่อง BDSM ถูกวิพากษ์ว่าเรียบและไม่ชัดเจน หลายคอมเมนต์บอกว่าหนังพยายามจะเป็นทั้งละครโรแมนติกและหนังอีโรติก แต่กลับทำได้แยกไม่ออก ทำให้ฉากที่ควรมีความตึงเครียดกลายเป็นน่าเขินกว่าเป็นความเร้าใจจริงจัง แม้ว่านักแสดงได้รับคำชมเล็กน้อยในเรื่องความกล้าของการรับบท แต่ภาพรวมแล้วเสียงวิจารณ์ค่อนข้างโหด นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าแม้หนังจะดึงดูดผู้ชมจำนวนมาก แต่ในแง่คุณภาพทางวิจารณ์มันแทบจะไม่รอดจากกระแสวิจารณ์เหล่านั้น

ต้นฉบับที่ภาพยนตร์ชุด 'Fifty Shades' ดัดแปลงมาคือนิยาย 'Fifty Shades of Grey' ของ E. L. James ซึ่งเป็นเล่มแรกจากไตรภาคที่ต่อด้วย 'Fifty Shades Darker' และ 'Fifty Shades Freed' ฉันอ่านและตามข่าวมานานพอที่จะจำได้ถึงความฮือฮาในช่วงแรกที่หนังสือชุดนี้ระบาดไปทั่ว ทั้งการเป็นนิยายอีโรติกที่กลายเป็นปรากฏการณ์สังคมและที่มาที่หลายคนพูดถึงว่าเริ่มจากแฟนฟิคของ 'Twilight' ก่อนถูกแต่งเติมจนกลายเป็นงานต้นฉบับของตัวเอง การดัดแปลงภาพยนตร์เอาใจความหลักจากเล่มแรกเป็นส่วนใหญ่ แต่ยังต้องย่อฉากภายในที่เป็นมุมมองของตัวละคร ทำให้ความลึกของความคิดและความสัมพันธ์บางจุดถูกลดทอนไป การดูหนังหลังจากอ่านหนังสือทำให้ฉันรู้สึกว่ามันเป็นการแปลงภาษาเรื่องราวจากหน้ากระดาษมาสู่ภาพยนตร์ที่ก็ต้องมีการปรับจังหวะและโฟกัส บางฉากที่อ่านแล้วรู้สึกอึดอัดหรืออินมาก กลับถูกถ่ายให้เป็นฉากภาพยนตร์ที่เรียบขึ้นหรือถูกข้ามไป แต่ข้อดีคือคนที่ไม่อ่านหนังสือได้เห็นภาพของตัวละครและองค์ประกอบงานสร้างที่ชัดเจนขึ้น ซึ่งช่วยขยายฐานคนดูอย่างมหาศาล

ในฐานะคนที่ชอบพูดคุยเรื่องหนังดัง ๆ บ่อย ๆ ผมเห็นชัดเลยว่า 'Fifty Shades of Grey' เวอร์ชันที่ฉายในไทยได้รับการปรับแก้บางส่วนเพื่อให้ผ่านการตรวจของคณะกรรมการบันเทิงและภาพยนตร์ เรื่องนี้ไม่ได้แปลกใหม่สำหรับวงการหนังที่มีฉากเซ็กซ์จัดหรือเนื้อหาเชิงเร้าอารมณ์ เพราะการตัดต่อมักจะมุ่งไปที่ฉากที่เน้นภาพใกล้ชิดหรือการกระทำ BDSM ที่ชัดเจน ส่วนใหญ่คือการตัดฉากที่เป็นภาพเปลือยชัดเจนและการเคลื่อนไหวที่สื่อถึงความล่วงละเมิดทางเพศหรือความรุนแรงทางเพศออกไป หรือบีบให้สั้นลงจนความต่อเนื่องของอารมณ์หายไปบ้าง ผลลัพธ์ที่สัมผัสได้คือหนังบางช่วงถูกตัดจนกระโดด ทำให้คนดูบางคนรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครถูกลดทอน ฉากที่ควรจะเป็นจุดเปลี่ยนอารมณ์กลับกลายเป็นฉากที่ขาดรายละเอียด แต่ก็ต้องเข้าใจบริบทเชิงกฎหมายและค่านิยมสังคมไทยด้วย ผู้จัดจึงต้องประเมินว่าควรส่งฉบับไหนให้ทางการพิจารณาเพื่อให้หนังได้ฉาย เข้าถึงกลุ่มผู้ใหญ่ที่สนใจได้ โดยไม่ถูกสั่งห้าม โดยรวมแล้ว การตัดในไทยมีเป้าหมายชัดเจนคือควบคุมภาพลามกและฉากเปลือยที่ชัดเกินไป แต่ถ้ามองในเชิงศิลป์หรือการเล่าเรื่อง การตัดเหล่านี้ทำให้ความตั้งใจของผู้สร้างบางส่วนหายไป นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่แฟนหนังบางคนอยากเสาะหาฉบับต่างประเทศหรือเวอร์ชันสำหรับผู้ใหญ่เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างกันของบทและอารมณ์

แปลกที่บางคนอาจไม่รู้ว่าหนังอย่าง 'Fifty Shades of Grey' ในบ้านเราจัดเรตแบบเข้มข้นกว่าที่คิดไว้เยอะ ฉันดูข้อมูลตอนหนังเข้าฉาย และความจำสั้นๆ ของฉันคือหนังเรื่องนี้ถูกจัดเรตเป็น 'น 18' ในประเทศไทย หมายความว่าไม่อนุญาตให้ผู้ชมอายุต่ำกว่า 18 ปีเข้าชม โรงหนังจะแจ้งชัดเจนบนตารางฉายและแผ่นป้ายประชาสัมพันธ์ เพราะเนื้อหามีความชัดเจนทั้งด้านฉากรักที่ค่อนข้างเปิดเผยและธีมความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ที่เป็นปัญหาของสังคมร่วมสมัย อีกเรื่องที่คนมักงงคือภาคต่อๆ เช่น 'Fifty Shades Darker' และ 'Fifty Shades Freed' ก็ได้รับการจัดเรตในทิศทางเดียวกัน เนื้อหาไม่ต่างกันในแง่ความเป็นผู้ใหญ่ แนะนำว่าถ้าใครอยากดูให้ตรวจบัตรประชาชนหรือเช็กเรตในเว็บโรงหนังที่เราจะไป เพราะบางโรงอาจมีการกำชับเข้มกว่าเพื่อปฏิบัติตามกฎการฉายและการจำหน่ายบัตร

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดสำหรับฉันคือความลึกของเสียงบรรยายในหนังสือเมื่อเทียบกับภาพยนตร์ของ 'ฟิฟตี้เชดส์' และนั่นเปลี่ยนความรู้สึกตลอดทั้งเรื่องได้มาก หนังสือเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ทำให้ได้เข้าถึงความคิดภายในของตัวละครหลักอย่างละเอียดยิบ — ความลังเล ความอยากรู้ และความกลัวที่ผสมกันอยู่ทุกหน้า ทำให้ฉากสัมพันธ์เชิงเพศไม่ได้เป็นแค่ฉากเซ็กซ์ แต่กลายเป็นพื้นที่สำรวจตัวตนและอำนาจ ส่วนภาพยนตร์เลือกแสดงผ่านภาพ เสียง และสีหน้าแทน บางช่วงจึงรู้สึกว่าความซับซ้อนทางอารมณ์ถูกย่อให้เรียบลงเพื่อความกระชับ อีกประเด็นคือรายละเอียดเชิงเนื้อหา หนังสือมักมีฉากและบทสนทนาที่ยาวกว่า บรรยายสภาพแวดล้อม เช่น ห้องสีแดงหรือข้อเสนอในสัญญา ทำให้เห็นทั้งมิติความโรแมนติกและความไม่สบายใจ ในขณะที่หนังตัดหรือย่อฉากพวกนี้เพราะข้อจำกัดเวลาและเรตติ้ง ผลคือภาพยนตร์เน้นจังหวะ ความโรแมนติกแบบภาพยนตร์ และการเคมีของนักแสดงมากกว่า สุดท้ายการรับรู้ตัวละครก็เปลี่ยนไปด้วย — ในหนังสือบางคนอาจดูเป็นคนที่ซับซ้อนหรือมีบาดแผลมากกว่า ในภาพยนตร์ผู้ชมจะถูกชวนให้ตัดสินจากการแสดงและมุมกล้องเป็นหลัก โน้ตเล็ก ๆ คือคำพูดและบทสนทนาในหนังสือมักจะซ้ำและขยี้อารมณ์มากกว่าที่เห็นบนจอ ถ้าต้องเลือกว่าจะอ่านหรือดู ฉันมักจะเลือกอ่านถ้าต้องการฟังเสียงข้างใน แต่ถาอยากเห็นการตีความภาพ ฉันก็สนุกกับหนังได้แบบผ่อนคลาย

ย้อนกลับไปตอนดู 'Fifty Shades of Grey' บนจอใหญ่นั้นภาพจำแรกของฉันคือความเงางามและบรรยากาศที่ถูกขัดเกลาให้เป็นหนังโรแมนติกมากกว่าจะเป็นนิยายอีโรติกดิบๆ ความต่างสำคัญที่สุดที่ฉันสังเกตคือมุมมองเชิงบรรยายในหนังสือที่เป็นเสียงของ 'แอนาสตาเซีย' ทำให้เราได้เข้าไปอยู่ในหัวของตัวละคร อ่านความลังเล ความอยากรู้ และความขัดแย้งภายในอย่างละเอียด ในหนัง มิติพวกนั้นหายไปเพราะต้องแสดงออกด้วยภาพและการแสดง จึงเหลือแต่การสื่อด้วยแววตา ท่าทาง และบทสนทนาที่ถูกตัดทอน ฉากเซ็กซ์หลายช่วงซึ่งในหนังสือมีความละเอียดจนรู้สึกตึงเครียดและแปลกใหม่ ถูกตัดทอนหรือเลี่ยงไม่แสดงตรงไปตรงมา ทำให้โทนโดยรวมถูกลดความรุนแรงลงไป และกลายเป็นความโรแมนติกแบบฮอลลีวูดมากขึ้น