ฟิฟตี้เชดส์ 1

ในฐานะคนที่ชอบดูหนังทั้งเชิงบันเทิงและวิเคราะห์เชิงศีลธรรม ผมจำได้ว่าการต้อนรับของนักวิจารณ์ต่อ 'Fifty Shades of Grey' ค่อนข้างเย็นชืดและเต็มไปด้วยบทวิจารณ์เชิงลบ

นักวิจารณ์ส่วนใหญ่ชี้จุดที่บทภาพยนตร์และบทสนทนาอ่อน ตัวละครมีมิติไม่เพียงพอ และการนำเสนอเรื่อง BDSM ถูกวิพากษ์ว่าเรียบและไม่ชัดเจน หลายคอมเมนต์บอกว่าหนังพยายามจะเป็นทั้งละครโรแมนติกและหนังอีโรติก แต่กลับทำได้แยกไม่ออก ทำให้ฉากที่ควรมีความตึงเครียดกลายเป็นน่าเขินกว่าเป็นความเร้าใจจริงจัง

แม้ว่านักแสดงได้รับคำชมเล็กน้อยในเรื่องความกล้าของการรับบท แต่ภาพรวมแล้วเสียงวิจารณ์ค่อนข้างโหด นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าแม้หนังจะดึงดูดผู้ชมจำนวนมาก แต่ในแง่คุณภาพทางวิจารณ์มันแทบจะไม่รอดจากกระแสวิจารณ์เหล่านั้น

ย้อนกลับไปตอนดู 'Fifty Shades of Grey' บนจอใหญ่นั้นภาพจำแรกของฉันคือความเงางามและบรรยากาศที่ถูกขัดเกลาให้เป็นหนังโรแมนติกมากกว่าจะเป็นนิยายอีโรติกดิบๆ

ความต่างสำคัญที่สุดที่ฉันสังเกตคือมุมมองเชิงบรรยายในหนังสือที่เป็นเสียงของ 'แอนาสตาเซีย' ทำให้เราได้เข้าไปอยู่ในหัวของตัวละคร อ่านความลังเล ความอยากรู้ และความขัดแย้งภายในอย่างละเอียด ในหนัง มิติพวกนั้นหายไปเพราะต้องแสดงออกด้วยภาพและการแสดง จึงเหลือแต่การสื่อด้วยแววตา ท่าทาง และบทสนทนาที่ถูกตัดทอน ฉากเซ็กซ์หลายช่วงซึ่งในหนังสือมีความละเอียดจนรู้สึกตึงเครียดและแปลกใหม่ ถูกตัดทอนหรือเลี่ยงไม่แสดงตรงไปตรงมา ทำให้โทนโดยรวมถูกลดความรุนแรงลงไป และกลายเป็นความโรแมนติกแบบฮอลลีวูดมากขึ้น

ภาพลักษณ์ของเขาบนหน้าจอเล็ก ๆ ทำให้เราเริ่มสนใจตั้งแต่แรกเห็น

ในแง่การแสดง หลายคนจดจำ Jamie Dornan จากบทบาทซึ่งเป็นคีย์ในซีรีส์ 'The Fall' ที่เขารับบทเป็นฆาตกรต่อเนื่องได้อย่างเยือกเย็นและมีชั้นเชิง การแสดงแบบนี้โชว์มิติทางอารมณ์และการควบคุมจังหวะ ซึ่งเป็นสิ่งที่ช่วยให้ผู้ชมเชื่อว่าเขาสามารถสวมบทบาทที่มีความซับซ้อนได้จริง

ก่อนหน้า 'The Fall' เขาก็มีผลงานทีวีน่าสนใจอย่าง 'Once Upon a Time' ที่ทำให้คนทั่วไปได้เห็นด้านที่ต่างออกไปของเขา การเริ่มจากบทเล็ก ๆ ในซีรีส์แฟนตาซี ไปสู่บทนำในงานดราม่ารุนแรง แสดงให้เห็นเส้นทางที่ไม่ตรงไปตรงมาของนักแสดงคนหนึ่ง แถมพื้นเพจากงานแฟชั่นที่ทำให้เขามีสไตล์และภาพลักษณ์เฉพาะตัวด้วย ซึ่งล้วนเป็นองค์ประกอบที่ทำให้การรับบทเป็น Christian Grey ใน 'Fifty Shades' ดูสมเหตุสมผลมากขึ้นในสายตาผู้ชมอย่างเรา

เวอร์ชันตัดต่อของ 'Fifty Shades of Grey' มักถูกพูดถึงในฐานะที่ให้มุมมองต่างออกไปจากฉบับฉายโรง โดยส่วนใหญ่คือการปรับระดับความเปิดเผยของฉากเซ็กซ์และการตัดต่อบางช็อตที่ทำให้ความเชื่อมโยงระหว่างคริสเตียนกับอนาสตาเซียดูเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย

สิ่งที่เห็นได้ชัดคือบางฉากเปลี่ยนมุมกล้องหรือถูกตัดออกไปเพื่อให้เหมาะกับเรตติ้งหรือการออกอากาศทางโทรทัศน์ ขณะเดียวกันเวอร์ชันตัดต่อที่ออกบนดีวีดี/บลูเรย์บางครั้งมีฉากเสริมที่ขยายบทเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เห็นมิติความสัมพันธ์มากขึ้น ผมรู้สึกว่าฉากเสริมพวกนี้ช่วยเติมช่องว่างทางอารมณ์ แม้มันจะไม่ถึงกับพลิกโฉมเรื่องราวแต่ทำให้ตัวละครบางตัวดูมีเหตุผลมากขึ้น

เมื่อนำไปเทียบกับงานแนวเดียวกันเช่น 'Secretary' ความแตกต่างคือ 'Fifty Shades of Grey' เวอร์ชันตัดต่อพยายามรักษาสมดุลระหว่างการคงภาพลักษณ์เซ็กซ์แบบเรตติ้งสูงกับการทำให้ภาพรวมเข้าถึงกลุ่มกว้างขึ้น ผลคือบางจังหวะอารมณ์จะถูกทำให้เบาขึ้นหรือถูกเติมบทพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ช่วยอธิบายความสัมพันธ์ ซึ่งสำหรับผมแล้วเป็นการแลกที่พอรับได้ เพราะบางครั้งฉบับฉายโรงทิ้งช่องว่างทางความเข้าใจไว้เยอะ

เริ่มจากมุมมองง่ายๆเลยว่าถ้าต้องการเข้าใจตัวละครและแรงจูงใจจริงๆ ควรเริ่มที่หนังสือ 'ฟิฟตี้เชด' ก่อน

การอ่านเล่มแรกให้ความชัดเจนของความคิดภายในของตัวละครมากกว่า ฉากความสัมพันธ์ ความไม่แน่นอน และนัยของพลังสัมพันธ์ในเรื่องถูกเล่าแบบละเอียด บทบรรยายบางส่วนแสดงความขัดแย้งภายในที่ฉบับภาพยนตร์มักลดทอนหรือข้ามไป เพราะเวลาจำกัดและต้องย้ำจังหวะภาพยนตร์ให้เร็วขึ้น

อ่านก่อนยังช่วยให้คุณตัดสินใจได้เองว่าต้องการรับชมภาพยนตร์หรือไม่ เพราะบางอย่างในเนื้อเรื่องอาจรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นเป็นภาพเคลื่อนไหว ถ้าต้องการสัมผัสเนื้อหาแบบเต็ม ความคิดของตัวละคร และรายละเอียดของพล็อต การอ่านเล่มต้นทางจะคุ้มค่ากว่า และหลังจากนั้นดูหนังจะกลายเป็นการเห็นภาพที่เพิ่มมิติให้ฉากโปรดของคุณ

ต้นฉบับที่ภาพยนตร์ชุด 'Fifty Shades' ดัดแปลงมาคือนิยาย 'Fifty Shades of Grey' ของ E. L. James ซึ่งเป็นเล่มแรกจากไตรภาคที่ต่อด้วย 'Fifty Shades Darker' และ 'Fifty Shades Freed'

ฉันอ่านและตามข่าวมานานพอที่จะจำได้ถึงความฮือฮาในช่วงแรกที่หนังสือชุดนี้ระบาดไปทั่ว ทั้งการเป็นนิยายอีโรติกที่กลายเป็นปรากฏการณ์สังคมและที่มาที่หลายคนพูดถึงว่าเริ่มจากแฟนฟิคของ 'Twilight' ก่อนถูกแต่งเติมจนกลายเป็นงานต้นฉบับของตัวเอง การดัดแปลงภาพยนตร์เอาใจความหลักจากเล่มแรกเป็นส่วนใหญ่ แต่ยังต้องย่อฉากภายในที่เป็นมุมมองของตัวละคร ทำให้ความลึกของความคิดและความสัมพันธ์บางจุดถูกลดทอนไป

การดูหนังหลังจากอ่านหนังสือทำให้ฉันรู้สึกว่ามันเป็นการแปลงภาษาเรื่องราวจากหน้ากระดาษมาสู่ภาพยนตร์ที่ก็ต้องมีการปรับจังหวะและโฟกัส บางฉากที่อ่านแล้วรู้สึกอึดอัดหรืออินมาก กลับถูกถ่ายให้เป็นฉากภาพยนตร์ที่เรียบขึ้นหรือถูกข้ามไป แต่ข้อดีคือคนที่ไม่อ่านหนังสือได้เห็นภาพของตัวละครและองค์ประกอบงานสร้างที่ชัดเจนขึ้น ซึ่งช่วยขยายฐานคนดูอย่างมหาศาล

เพลงที่โดดเด่นสุดจาก 'Fifty Shades of Grey' คือ 'Love Me Like You Do' ของ Ellie Goulding — บทเพลงนี้เหมือนถูกสร้างมาเพื่อฉากรักโรแมนติกในหนังสไตล์นี้เลย ฉันชอบวิธีที่เมโลดี้โอบอ้อมรอบเสียงร้องโปร่ง ๆ ของ Ellie ทำให้ภาพความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักดูนุ่มนวลและมีมิติ มันไม่ใช่แค่เพลงประกอบฉากปกติ แต่กลายเป็นประสบการณ์ทางอารมณ์ที่ช่วยขยายความรู้สึกของภาพยนตร์

การโปรดิวซ์มีความเป็นป็อปทันสมัยแต่ยังคงความหวานแบบออร์เคสตรา เมื่อฟังแค่น้ำเสียงแล้วก็เข้าใจว่าทำไมเพลงนี้ถึงไต่อันดับชาร์ตได้สูงทั่วโลกและกลายเป็นซิงเกิลที่คนจำได้ทันที เพลงนี้เหมาะจะรู้จักถ้าอยากเข้าใจว่าทำไมเพลงประกอบบางเพลงถึงกลายเป็นตัวแทนของหนังทั้งเรื่อง และถ้าต้องเลือกหนึ่งเพลงจากชุดนี้ให้เริ่มที่เพลงนี้ก่อน — มันจับอารมณ์ของภาพยนตร์ได้อย่างชัดเจนและฟังซ้ำกี่ครั้งก็ยังได้ความรู้สึกเดียวกัน

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดสำหรับฉันคือความลึกของเสียงบรรยายในหนังสือเมื่อเทียบกับภาพยนตร์ของ 'ฟิฟตี้เชดส์' และนั่นเปลี่ยนความรู้สึกตลอดทั้งเรื่องได้มาก

หนังสือเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ทำให้ได้เข้าถึงความคิดภายในของตัวละครหลักอย่างละเอียดยิบ — ความลังเล ความอยากรู้ และความกลัวที่ผสมกันอยู่ทุกหน้า ทำให้ฉากสัมพันธ์เชิงเพศไม่ได้เป็นแค่ฉากเซ็กซ์ แต่กลายเป็นพื้นที่สำรวจตัวตนและอำนาจ ส่วนภาพยนตร์เลือกแสดงผ่านภาพ เสียง และสีหน้าแทน บางช่วงจึงรู้สึกว่าความซับซ้อนทางอารมณ์ถูกย่อให้เรียบลงเพื่อความกระชับ

อีกประเด็นคือรายละเอียดเชิงเนื้อหา หนังสือมักมีฉากและบทสนทนาที่ยาวกว่า บรรยายสภาพแวดล้อม เช่น ห้องสีแดงหรือข้อเสนอในสัญญา ทำให้เห็นทั้งมิติความโรแมนติกและความไม่สบายใจ ในขณะที่หนังตัดหรือย่อฉากพวกนี้เพราะข้อจำกัดเวลาและเรตติ้ง ผลคือภาพยนตร์เน้นจังหวะ ความโรแมนติกแบบภาพยนตร์ และการเคมีของนักแสดงมากกว่า

สุดท้ายการรับรู้ตัวละครก็เปลี่ยนไปด้วย — ในหนังสือบางคนอาจดูเป็นคนที่ซับซ้อนหรือมีบาดแผลมากกว่า ในภาพยนตร์ผู้ชมจะถูกชวนให้ตัดสินจากการแสดงและมุมกล้องเป็นหลัก โน้ตเล็ก ๆ คือคำพูดและบทสนทนาในหนังสือมักจะซ้ำและขยี้อารมณ์มากกว่าที่เห็นบนจอ ถ้าต้องเลือกว่าจะอ่านหรือดู ฉันมักจะเลือกอ่านถ้าต้องการฟังเสียงข้างใน แต่ถาอยากเห็นการตีความภาพ ฉันก็สนุกกับหนังได้แบบผ่อนคลาย

แปลกที่บางคนอาจไม่รู้ว่าหนังอย่าง 'Fifty Shades of Grey' ในบ้านเราจัดเรตแบบเข้มข้นกว่าที่คิดไว้เยอะ

ฉันดูข้อมูลตอนหนังเข้าฉาย และความจำสั้นๆ ของฉันคือหนังเรื่องนี้ถูกจัดเรตเป็น 'น 18' ในประเทศไทย หมายความว่าไม่อนุญาตให้ผู้ชมอายุต่ำกว่า 18 ปีเข้าชม โรงหนังจะแจ้งชัดเจนบนตารางฉายและแผ่นป้ายประชาสัมพันธ์ เพราะเนื้อหามีความชัดเจนทั้งด้านฉากรักที่ค่อนข้างเปิดเผยและธีมความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ที่เป็นปัญหาของสังคมร่วมสมัย

อีกเรื่องที่คนมักงงคือภาคต่อๆ เช่น 'Fifty Shades Darker' และ 'Fifty Shades Freed' ก็ได้รับการจัดเรตในทิศทางเดียวกัน เนื้อหาไม่ต่างกันในแง่ความเป็นผู้ใหญ่ แนะนำว่าถ้าใครอยากดูให้ตรวจบัตรประชาชนหรือเช็กเรตในเว็บโรงหนังที่เราจะไป เพราะบางโรงอาจมีการกำชับเข้มกว่าเพื่อปฏิบัติตามกฎการฉายและการจำหน่ายบัตร