บทชุมนุมเทวดา มีทฤษฎีแฟนๆ ไหนที่น่าสนใจและทำไม?

การเผชิญหน้ากับแฟน 'ทฤษฎีเทวดาเดินดิน' มักทำให้ฉันหยุดคิดนานกว่าปกติเกี่ยวกับความหมายที่ซ่อนอยู่ในฉากธรรมดาที่สุด ฉันมักจะมองว่าข้อสรุปของแฟนๆ เป็นการพยายามเติมช่องว่างระหว่างความลึกลับกับความเป็นมนุษย์ ตัวอย่างหนึ่งที่ชอบหยิบมาเปรียบเทียบคือฉากเงียบๆ ของ 'Mushishi' ซึ่งความเงียบกลับกลายเป็นตัวเล่าเรื่องแทนการพูดคุย ในมุมนี้ แฟนทฤษฎีมักสรุปว่า 'เทวดา' ในเรื่องไม่ได้เป็นสิ่งสวรรค์ แต่เป็นตัวแทนของผลกระทบจากการกระทำหรือบาดแผลในอดีตที่ยังไม่เยียวยา อีกข้อสรุปที่น่าสนใจคือการมองว่าเหตุการณ์เหนือธรรมชาติถูกเขียนขึ้นเพื่อทดสอบจริยธรรมของตัวละคร คล้ายกับฉากใน 'Mononoke' ที่การเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับกลายเป็นการทดสอบว่าตัวละครเลือกจะปฏิบัติต่อคนรอบข้างอย่างไร แฟนบางกลุ่มจึงสรุปว่าโครงเรื่องสนับสนุนแนวคิดว่าคนเราสร้างเทวดาและปีศาจขึ้นมาจากการตัดสินใจของตนเอง สุดท้าย ฉันมักชอบข้อสรุปแบบรวมศูนย์ที่บอกว่าเรื่องราวไม่ได้ต้องการคำตอบที่ชัดเจนเสมอไป แต่ต้องการให้คนดูสร้างความหมายร่วมกัน นั่นทำให้ชุมชนแฟนคลับมีชีวิต ทุกครั้งที่คุยกันเราจะเจอมุมใหม่ๆ ของข้อความเดียวกัน ซึ่งเป็นเสน่ห์ที่ทำให้ทฤษฎีเหล่านี้ยังถูกพูดถึงต่อไป

บอกเลยว่าเรื่องทฤษฎีแฟนๆ รอบ 'ยูอะ มิคามิ' มีเส้นใยลึกกว่าที่คนทั่วไปคิด ผมชอบทฤษฎีที่เปรียบการเปลี่ยนผ่านของเธอเป็นเหมือนพล็อตใน 'Perfect Blue' — ไม่ใช่ในแง่รุนแรง แต่ในแง่ของการเปลี่ยนภาพลักษณ์จากไอดอลมาเป็นเวอร์ชันที่ผู้ใหญ่ขึ้น นักแฟนคลับตีความว่าทุกโพสต์ ทุกการแต่งตัว และการเลือกงานเหมือนฉากเล็ก ๆ ในการเล่าเรื่องที่ต่อเนื่อง คนที่เชื่อทฤษฎีนี้มักจะเก็บรวบรวม MV สมัยไอดอล โฟโต้บุ๊ค และคลิปเบื้องหลังมาเรียงลำดับเพื่อดูพัฒนาการของโทนภาพและสัญลักษณ์ สิ่งที่ผมชอบคือมันให้มุมมองใหม่: ไม่ใช่แค่การตัดสินว่าเป็นทางเลือกส่วนตัวหรือถูกผลัก แต่เป็นการอ่านว่าเธอออกแบบเล่าเรื่องตัวเองอย่างมีสไตล์ ซึ่งทำให้การติดตามกลายเป็นการหาเบาะแสเล็ก ๆ สนุกกว่าการดูแค่งานเดียว ๆ และทำให้ภาพลักษณ์ของเธอมีชั้นเชิงมากขึ้น

ตั้งแต่ติดตามการทำงานของฮันซี่ ฟลิคมา ผมมักจะเจอทฤษฎีแฟน ๆ ที่หลากหลาย แต่มีไม่กี่ทฤษฎีที่น่าสนใจและพอมีหลักฐานรองรับจริง ๆ หนึ่งในทฤษฎีที่ผมชอบหยิบมาคุยคือว่า 'ความสำเร็จของฟลิคที่บาเยิร์นเป็นผลมาจากการบริหารคนมากกว่าการคิดแท็กติกสุดล้ำ' หลักฐานที่เห็นได้ชัดคือการฟื้นฟอร์มของผู้เล่นบางคนหลังการมารับงานของเขา—นักเตะเทคนิคบางคนกลับมีอิทธิพลมากขึ้นในเกมเพรสซิ่ง และหลายคนพูดถึงบรรยากาศทีมที่เปลี่ยนไปในทางบวก ผลงานที่พุ่งขึ้นรวดเดียวหลังเปลี่ยนโค้ช รวมถึงการที่นักเตะหลายคนยกย่องการทำงานร่วมกับเขา เป็นเกรดเบาะแสที่สนับสนุนทฤษฎีนี้ อีกทฤษฎีที่แฟน ๆ ถกเถียงกันคือฟลิคแท้จริงแล้วใช้แนวคิดแท็กติกค่อนข้างอนุรักษ์นิยม แต่ปรับใช้จังหวะ จิตวิทยา และองค์ประกอบเชิงบุคลิกภาพของทีมให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด มากกว่าจะปฏิวัติระบบใหม่ หลักฐานรองรับได้จากการที่บาเยิร์นภายใต้เขายังใช้ระบบพื้นฐานที่คุ้นเคย—การส่งบอลเร็วขึ้น เกมกดดันสูง และการให้ปีกหรือแบ็กตัวรุกทำงานเชื่อมต่อกับกองหน้า—แต่น้ำหนักในแต่ละตำแหน่งถูกเปลี่ยน ทำให้ทีมมีความคงที่และประสิทธิภาพสูงขึ้น นี่ช่วยอธิบายว่าทำไมทีมถึงยังชนะได้แม้คู่แข่งจะพยายามเลียนแบบแท็กติก สุดท้ายมีทฤษฎีที่มักได้ยินน้อยกว่าแต่น่าสนใจคือว่าเขามีแนวโน้ม 'เลือกใช้นักเตะตามรูปแบบความไว้ใจ' มากกว่าพิจารณาจากสถิติเพียว ๆ หลักฐานที่พอจะชี้ชัดคือรูปแบบการหมุนเวียนนักเตะในบางเกม—คนเดิมมักถูกเลือกในเกมสำคัญ แม้สถิติช่วงนั้นอาจไม่โดดเด่น เมื่อรวมกับคำสัมภาษณ์ที่พูดถึงความสัมพันธ์ภายในทีม บางมุมมองก็เห็นว่าการมีสายสัมพันธ์ใกล้ชิดช่วยสร้างความมั่นใจให้ทีมได้ แต่ก็มีความเสี่ยงถ้าสถานการณ์ต้องการการเปลี่ยนแปลงเร็ว ๆ นี่คือปัจจัยที่อธิบายทั้งความสำเร็จและจุดอ่อนของการคุมทีมของเขาได้พอสมควร รวม ๆ แล้ว ผมคิดว่าไม่ใช่ทฤษฎีเดียวที่อธิบายฟลิคได้ทั้งหมด แต่การผสมผสานระหว่างการบริหารคน ความเข้าใจในโครงสร้างทีม และการปรับแท็กติกแบบฝังจังหวะเป็นคำอธิบายที่มีน้ำหนักและมีหลักฐานสนับสนุนพอสมควร — ทั้งจากการเปลี่ยนแปลงฟอร์มผู้เล่นและหน้าตาเกมที่เปลี่ยนไปเมื่อเขามารับงาน

ดิฉันมองว่าแกนปมหลักของ 'แฟนคลับเทวดาขาจร' คือคำถามเรื่องต้นกำเนิดของเทวดา—เขาเป็นใครมากกว่าแค่สัญลักษณ์ความหวังของตัวละครอื่นๆ ในมุมนี้จะเน้นว่าตัวเรื่องค่อยๆ กระจายเบาะแสผ่านภาพจำเล็กๆ: ของที่เทวดาถือ, ความรู้สึกที่ผู้คนมีต่อเขา, และช่วงเวลาที่เขาหายตัวไปแล้วกลับมาใหม่อีกครั้ง ฉะนั้นทฤษฎียอดนิยมหนึ่งคือเทวดาเป็นผลจากเหตุการณ์ทางวิทยาศาสตร์หรือทดลองบางอย่างที่ลบความทรงจำของเขาไป ทำให้เขาดูเหมือนมาจากนอกโลก แต่ความจริงแล้วมีอดีตที่เชื่อมโยงกับชุมชนคนธรรมดา อีกทฤษฎีที่แข็งแรงไม่แพ้กันคือมิติของการเป็น 'ไอคอนแฟนคลับ'—เทวดาไม่ได้แค่เป็นตัวละคร แต่เขาทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนความปรารถนาและความผิดหวังของกลุ่มคนรอบตัว การตีความนี้อ่านออกได้จากฉากที่แฟนคลับตั้งความคาดหวังจนทำให้ความจริงบิดเบี้ยว ซึ่งอธิบายพฤติกรรมของตัวละครรองได้ดี การตีความทั้งสองช่วยให้ฉากเงียบๆ หรือบทพูดหลบๆ บอกอะไรได้มากกว่าแอคชั่นเพียวๆ สรุปย่อยๆ ว่าเมื่อจับเบาะแสแบบนี้มารวมกัน เรื่องเริ่มชัดขึ้นว่าไม่ได้อยากให้คำตอบเดียว แต่ต้องการให้ผู้อ่านเลือกว่าจะเชื่อมุมไหนระหว่าง 'อดีตที่หายไป' กับ 'อำนาจของการถูกยกย่อง' — ทั้งสองอย่างทำให้ตัวเรื่องมีชั้นความหมายและฉากเรียบๆ กลายเป็นประเด็นให้ถกกันต่อได้ดี

มีทฤษฎีหนึ่งที่มักวนเวียนอยู่ในหัวฉันเมื่อต้องคิดถึงตํานานเทพที่มากู้จักรวาล: แนวคิดว่าการวนรอบของยุคและการ 'ฟื้นคืน' จริงๆ แล้วเป็นพิธีกรรมควบคุมประชากรและพลังงานมากกว่าจะเป็นการช่วยโลกแบบใจดี ในมุมมองนี้ เหล่าเทพไม่ได้แค่ปกป้องหรือทำลาย แต่พวกเขาจัดเวทีให้เกิดการล้างบางเชิงวัฏจักรเพื่อรีเซ็ตสิ่งมีชีวิตและทรัพยากรให้ระบบสมดุลอีกครั้ง เทพบางองค์อาจตั้งใจสร้างเหตุการณ์ใหญ่ให้มนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตอื่นเรียนรู้และวิวัฒน์ ก่อนจะปล่อยให้ยุคมอดดับแล้วปลุกใหม่ด้วยวิธีที่ต่างกันไป เหมือนกับบทบาทของผู้กำกับทดลองชีวิต ซึ่งทำให้ตำนานที่เล่าขานกลายเป็นเครื่องมือลัทธิสำหรับการควบคุมสังคม ถ้านำไอเดียนี้ไปเทียบกับงานเล่าเรื่องที่ฉันชอบ เช่น 'Dark Souls' จะเห็นว่าความหม่นมนต์ของการเชื่อมเปลวไฟและการผูกโยงการเผาผลาญทั้งมวลเข้ากับการเปลี่ยนยุค มันไม่ใช่แค่การต่อสู้กับปีศาจ แต่เป็นระบบที่มีคนนอกหรือเทพคอยบังคับจังหวะ ซึ่งทำให้เรื่องราวมีชั้นของการจงใจมากกว่าการเกิดขึ้นแบบบังเอิญ ความคิดแบบนี้ทำให้การอ่านตํานานสนุกขึ้นสำหรับฉัน เพราะมันเปิดช่องให้ตั้งคำถามกับเจตนารมณ์ของเทพและทำให้บทบาทของมนุษย์ในเรื่องมีน้ำหนักขึ้น รู้สึกเหมือนได้อ่านแผนภาพของจักรวาลที่ซับซ้อนกว่าแผนการกู้โลกแบบตรงไปตรงมา

มีทฤษฎีนึงที่ผมชอบคิดเวลาดู 'กี่หมื่นฟ้า' ตอน 2 คือการที่เหตุการณ์เหนือธรรมชาติไม่ได้มาจากพลังลึกลับแบบทันที แต่มันเป็นผลพวงจากเทคโนโลยีหรือโครงสร้างโบราณที่ถูกทิ้งไว้ ความรู้สึกจากฉากที่ตัวละครสบตากับท้องฟ้าแล้วเห็นภาพซ้อนๆ ทำให้ผมเชื่อว่ามีการปลูกฝังความทรงจำหรือสัญญาณบางอย่างลงในคนรุ่นหลัง เพื่อจุดประสงค์ที่ยังไม่ชัดเจน ยกตัวอย่างจากฉากในตอน 2 ที่มีสัญลักษณ์รูปทรงเรขาคณิตซ่อนอยู่ในเมฆ ผมมองว่าไม่ใช่แค่สัญญาณเชิงสัญลักษณ์ แต่เป็นรหัสที่เชื่อมต่อกับโครงข่ายใต้ดินหรือซากโครงสร้าง ซึ่งคล้ายกับบรรยากาศของ 'Serial Experiments Lain' ที่เทคโนโลยีและจิตสำนึกเชื่อมกันจนแยกไม่ออก หากทฤษฎีนี้เป็นจริง ตอน 2 น่าจะเป็นการตั้งค่าให้เราเริ่มสังเกตรหัสซ้ำๆ ในฉากธรรมดา เช่นการจัดวางเมฆ หรือลวดลายที่ปรากฏบนอาคาร อีกมุมที่ผมคิดได้คือเรื่องของการทดลองสังคม: โลกภายนอกอาจถูกควบคุมโดยกลุ่มผู้มีอำนาจที่ใช้ท้องฟ้าเป็นตัวกลางควบคุมประชากร เหตุการณ์ที่ดูเหมือนไม่มีผลทันทีในตอนนี้ อาจเป็นการปล่อยสัญญาณทดสอบความอ่อนไหวของมนุษย์ต่อสิ่งแปลกปลอม ซึ่งแนวคิดนี้สะท้อนถึงการใช้ทรัพยากรธรรมชาติเป็นเครื่องมือทางอำนาจ เหมือนบางธีมใน 'Made in Abyss' ที่การสำรวจและเทคโนโลยีกระทบชีวิตผู้คนลึกซึ้ง สุดท้ายแล้วทฤษฎีพวกนี้ทำให้ผมติดตามรายละเอียดเล็กๆ ในฉากมากขึ้น เพราะบางทีคำตอบไม่ได้มาจากบทพูดตรงๆ แต่จากสิ่งที่ถูกวางไว้เป็นฉากหลังแทน

มีทฤษฎีหนึ่งที่วนอยู่ในวงสนทนาบ่อย ๆ เกี่ยวกับ 'จวงต๋าเฟย' คือเขาอาจเป็นทายาทที่หายไปของตระกูลเก่าแก่ ซึ่งการตีความนี้ทำให้ฉากเล็ก ๆ หลายฉากในนิยายดูมีความหมายซ้อนอยู่มากขึ้น เราเห็นหลักฐานชิ้นแรกจากของประจำตระกูลที่เขายังเก็บไว้แม้จะปฏิเสธว่ามันไม่มีค่า—แหวนลายมังกรที่ปรากฏในฉากตลาดกลางคืน (ตอนที่เขาพบคนขายของเก่า) และการที่เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยท่าทีเป็นส่วนตัวไม่ใช่เพื่อประโยชน์ทันที นอกจากนี้ การตอบสนองของผู้คนรอบตัวเมื่อเอ่ยชื่อบางคำยังทำให้รู้สึกว่ามีสายสัมพันธ์ทางเลือดซ่อนอยู่ มุมที่ชอบที่สุดคือการเชื่อมต่อจุดเล็ก ๆ เหล่านี้เข้ากับบทพูดหนึ่งที่เขาพูดตอนเผชิญหน้ากับผู้นำหมู่บ้าน—ถ้อยคำสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยความหมาย ทำให้ภาพรวมของตัวละครเปลี่ยนจากคนเร่ร่อนเป็นคนที่มีชะตากรรมถูกลิขิตไว้ ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ ทฤษฎีนี้ทำให้ฉากเดิม ๆ ดูมีน้ำหนักขึ้นจนอยากอ่านซ้ำอีกครั้ง

ในโลกแฟนคลับมีวิธีอธิบายทฤษฎีปกรณัมที่สร้างสรรค์จนบางครั้งรู้สึกเหมือนกำลังดูการแสดงเล็กๆ ของความคิดและความหลงใหลที่รวมตัวกันเข้าด้วยกัน บ่อยครั้งผมสังเกตว่าการเล่าแบบเปรียบเทียบเป็นเครื่องมือยอดฮิต — ชุมชนชอบยกตัวอย่างจากสิ่งใกล้ตัวเพื่อให้ความซับซ้อนกลายเป็นภาพที่จับต้องได้ เช่น การยก 'Neon Genesis Evangelion' มาเป็นกรณีศึกษาในการพูดถึงสัญลักษณ์ทางจิตวิทยาและปรัชญา แฟนๆ จะชอบขยายความโดยใช้เมตาฟอร์ เช่น เปรียบเทียบองค์ประกอบในเรื่องเป็นชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่ต้องประกอบให้เสร็จเพื่อให้เห็นภาพรวม ผมชอบวิธีนี้เพราะมันช่วยให้คนที่เพิ่งเริ่มเข้ามาเข้าใจบริบทได้เร็วโดยไม่ต้องจมอยู่กับเทคนิคหรือลิสต์เหตุการณ์ยาวๆ การใช้แผนภาพ ไทม์ไลน์ และการ์ดตัวละครก็เป็นอีกหนึ่งแนวทางที่เห็นบ่อย แฟนคอมมูนิตี้ที่ชอบวิเคราะห์ 'Steins;Gate' หรือ 'Fullmetal Alchemist' มักทำโครงร่างเหตุการณ์และการเชื่อมโยงตัวละครออกมาเป็นภาพ ทำให้ทฤษฎีปกรณัมที่ดูเหมือนทฤษฎีใหญ่โตกลายเป็นชุดของความสัมพันธ์ที่สามารถตรวจสอบและถกเถียงได้ ผมมักจะร่วมวงด้วยการเสนอมุมมองยิบย่อย เช่น ถ้าฟังคำพูดหนึ่งของตัวละครในมุมมองนี้ ความหมายจะเปลี่ยนไปอย่างไร การอภิปรายแบบนี้ไม่ใช่แค่ทฤษฎีลอยๆ แต่เป็นการทดลองความคิดร่วมกัน สุดท้ายผมคิดว่าเสน่ห์ของการอธิบายทฤษฎีปกรณัมในชุมชนคือการผสมผสานระหว่างความจริงจังกับความเล่นสนุก — มีทั้งคนที่เข้ามาด้วยบทวิเคราะห์ลึก และคนที่ชอบสร้างสมมติฐานเพื่อนำไปทำแฟนอาร์ตหรือฟิค การที่ทุกคนสามารถยกตัวอย่างจากงานต่างๆ เติมสี เติมบริบท แล้วถกเถียงกันอย่างสุภาพ ทำให้ทฤษฎีปกรณัมไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป มันกลายเป็นกิจกรรมร่วมกันที่ช่วยให้แฟนๆ เข้าใจงานโปรดได้หลากหลายมิติ และสำหรับผม นั่นแหละคือความงามของการแลกเปลี่ยนในชุมชน

พอพูดถึงทฤษฎีแฟนๆ เกี่ยวกับ 'ลูกสาวเทวดา' แล้ว ฉันมักคิดถึงภาพที่ผสมปนเปทั้งความบริสุทธิ์กับความเป็นมนุษย์ตรงกลางเรื่องราวของ 'Angel Beats!' มากที่สุด ฉันเชื่อว่าทฤษฎีที่น่าสนใจคือการมอง 'เทนชิ' (Kanade) ไม่ใช่แค่องค์ประกอบของระบบในโลกหลังความตาย แต่เป็นผลผลิตทางอารมณ์ของกลุ่มคนที่ยังค้างคาใจ—เหมือนลูกสาวที่เกิดจากความปรารถนาให้มีคนดูแลและให้อภัย ทฤษฎีนี้อ่านฉากที่เธอช่วยเหลือและยอมรับโอโตนะชิในเชิงสัญลักษณ์มากกว่าความเป็นเหตุเป็นผล: การแสดงออกของ 'ลูกสาว' ไม่จำเป็นต้องหมายถึงสายเลือด แต่มันคือการเป็นตัวกลางที่รวมเศษเสี้ยวความทรงจำและความปรารถนาของผู้อยู่อาศัยในโลกนั้น นอกจากมิติอารมณ์แล้ว มันยังเปิดพื้นที่ให้วิเคราะห์บทบาทของการให้อภัยและการเติบโต: การที่ตัวละครยอมจากไปหลังช่วยผู้คนทำให้ภาพของลูกสาวเทวดาไม่ใช่ภาพนิ่ง แต่เป็นกระบวนการเยียวยา ฉากสุดท้ายจึงมีน้ำหนักแบบพ่อแม่ส่งลูกไปสู่โลกใหม่ มากกว่าการอธิบายเชิงวิทยาศาสตร์ และนั่นแหละที่ทำให้ทฤษฎีนี้กินใจฉัน เพราะมันให้ความหมายแบบมนุษยนิยมแก่สิ่งที่ดูเป็นเหนือธรรมชาติ ทิ้งไว้แค่ภาพหนึ่งของการปล่อยวางที่อ่อนโยนและอุ่นใจ

แฟนๆมักตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับเทวัญกันเป็นกองทัพความคิด บางคนมองว่าคำพูดท่าทีและฉากบางฉากเป็นเบาะแสที่ผู้สร้างวางไว้ให้ตีความ ทำให้เกิดทฤษฎีตั้งแต่ที่ดูเรียบง่ายอย่างอดีตที่ถูกลบความทรงจำ ไปจนถึงทฤษฎีซับซ้อนอย่างสายเลือดพิเศษหรือการเชื่อมโยงกับองค์กรลับ บ้างก็ชอบยกตัวอย่างการใช้สัญลักษณ์ซ้ำๆ หรือของชิ้นเดียวที่โผล่หลายฉากมาเป็นหลักฐาน สังเกตได้ว่าการตั้งทฤษฎีมักเริ่มจากความไม่ลงรอยระหว่างคำพูดและการกระทำของตัวละคร ซึ่งทำให้แฟนคลับเอาไปขยายความจนกลายเป็นเรื่องราวที่น่าติดตามได้อย่างไม่น่าเบื่อ หนึ่งในแนวทฤษฎีที่ได้รับความนิยมคือการที่เทวัญอาจมีอดีตซ่อนเร้นเกี่ยวกับตระกูลใหญ่หรือความสัมพันธ์กับบุคคลสำคัญในเนื้อเรื่อง ทฤษฎีนี้มักอ้างอิงสัญลักษณ์ทางวรรณกรรม เช่น เครื่องประดับหรือชื่อที่ถูกกล่าวถึงอีกครั้งในภายหลัง ซึ่งงานแนวนี้เคยเกิดขึ้นกับงานดังอย่าง 'Game of Thrones' ที่การเปิดเผยสายเลือดเปลี่ยนมุมมองต่อเรื่องทั้งหมด อีกทฤษฎีที่ผมคิดว่าน่าสนใจคือการที่เทวัญเป็นสองบุคลิกหรือมีพฤติกรรมที่ถูกควบคุมโดยแรงภายนอก แนวคิดแบบนี้ชี้ให้เห็นในฉากที่เขาทำสิ่งขัดกับคาแรกเตอร์ก่อนหน้า และบางคนตีความว่าอาจมีการครอบงำหรือคำสาปอยู่เบื้องหลัง ทำให้ทุกการกระทำดูมีสถานะเป็นส่วนหนึ่งของเกมใหญ่ ทฤษฎีแบบไซไฟก็ไม่แพ้กัน มีการคาดเดาว่าเทวัญอาจเกี่ยวข้องกับการเดินทางข้ามเวลา การเวียนว่ายตายเกิด หรือแม้แต่การเป็นบุคคลที่กลับชาติมาเกิด ซึ่งผลงานอย่าง 'Steins;Gate' และ 'Fullmetal Alchemist' มักถูกยกมาเป็นตัวอย่างของการจัดการปมอดีตที่ซับซ้อน ทฤษฎีฝ่ายมืดเสนอว่าเขาอาจเป็นตัวร้ายหลักที่กำลังใช้หน้ากากเป็นพระเอก เพื่อหลอกล่อทั้งตัวละครและผู้ชมจนมุมสุดท้าย ซึ่งแนวนี้ให้ความเร้าใจเพราะมีช่องว่างให้ชวนสงสัยและตั้งคำถามกับแรงจูงใจของเขา นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีแบบสมมติฐานทางสังคม เช่น เทวัญเป็นสายลับหรือเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติการแฝงตัวเพื่อเป้าหมายใหญ่กว่า ทำให้การกระทำที่ดูไร้เหตุผลกลับมีความหมายเชิงยุทธศาสตร์ มุมมองที่แตกต่างกันทำให้ชุมชนแฟนคลับมีชีวิตชีวา งานแฟนอาร์ต นิยายแฟนเมด และการวิเคราะห์ฉากย่อยๆ ถูกผลิตออกมาอย่างต่อเนื่อง เพราะทฤษฎีแต่ละแบบเปิดพื้นที่ให้คนตีความและเติมรายละเอียดเอง ในด้านส่วนตัวชอบทฤษฎีที่ให้โอกาสแก่ตัวละครมากกว่าจะตราหน้าว่าเป็นคนเลวสุดขั้ว เพราะการมองเห็นความซับซ้อนในตัวเทวัญทำให้ฉากหลายฉากมีความหมายและอารมณ์มากขึ้น สุดท้ายแล้วการคาดเดาเหล่านี้สร้างความสนุกและทำให้การติดตามเรื่องราวเป็นประสบการณ์ร่วมที่อบอุ่นและตื่นเต้นเสมอ