การร่วงหล่นของธิดาสวรรค์

เสียงระฆังผนึกฟ้าดังกึกก้องขึ้นพร้อมกันทั่วสวรรค์ชั้นเก้า

มิใช่หนึ่งใบ

มิใช่สิบใบ

หากนับพันใบที่สะท้านประสานกันราวมหันตภัยจากฟากฟ้า จนห้วงดาราดับวูบลงทีละดวง แสงดาวที่เคยสุกสกาวพลันสั่นพร่า ราวกับแม้แต่สวรรค์เองก็ไม่กล้าสบตาค่ำคืนแห่งการพิพากษานี้

มันไม่ใช่เสียงแห่งสันติ

ไม่ใช่เสียงประกาศกฎฟ้า

แต่มันคือเสียงของวันพิพากษา

วันพิพากษาของธิดาสวรรค์

ใต้ฐานวิหารศักดิ์สิทธิ์ เสียงคร่ำครวญของดวงวิญญาณนับหมื่นบิดเบี้ยวประสานกันเป็นทำนองอัปมงคล ลอยแทรกขึ้นมาจากใต้แผ่นหยกขาว ราวกับผืนดินทั้งผืนกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เทพชั้นผู้น้อยที่แม้จะชาชินกับการสังเวย ยังได้แต่ก้มหน้า ไม่กล้าเงยขึ้นมองลานพิพากษาเบื้องบน

เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในคืนนี้ มิใช่เพียงการลงทัณฑ์เทพองค์หนึ่ง

หากแต่เป็นการฉีกหน้ากากของสิ่งที่ถูกเรียกว่า

“ความชอบธรรม”

กลางลานหยกขาว หญิงสาวผู้หนึ่งถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนอัสนี

ทุกห่วงโซ่ลุกไหม้ด้วยไฟบรรลัยกัลป์ เปลวเพลิงสีทองแดงแผดเผาทั้งอาภรณ์ เนื้อหนัง และลึกลงไปถึงวิญญาณ เลือดสีเงินไหลซึมผ่านอาภรณ์ขาว ก่อนหยดลงบนพื้นหยกเยียบเย็น

แล้วเบ่งบาน

เบ่งบานเป็นดอกบัวน้ำแข็งนับร้อยนับพัน

งดงามราวภาพฝัน

และแตกสลายในชั่วพริบตา

ประหนึ่งความงามในโลกนี้ไม่เคยได้รับอนุญาตให้อยู่ร่วมกับความจริง

ประหนึ่งทุกสิ่งที่บริสุทธิ์ ล้วนต้องถูกบดขยี้ภายใต้ฝ่าเท้าของสวรรค์

นางคือ หลินเยว่ซิน

อดีตธิดาแห่งสวรรค์

อดีตความภาคภูมิใจของเก้าชั้นฟ้า

และผู้ครอบครองสัญลักษณ์ต้องห้ามที่สุดในสามภพ—

บุปผาทมิฬ

พลังที่ถูกตราว่าเป็นรอยร้าวแห่งระเบียบฟ้า

พลังที่สามารถฉีกชะตาซึ่งถูกกำหนดไว้

แล้วเขียนมันขึ้นใหม่ด้วยมือตนเอง

เหนือบัลลังก์ทองคำ มหาเทพทอดพระเนตรลงมา

พระองค์สูงส่ง สง่างาม และเยียบเย็นดุจหิมะนิรันดร์ ฉลองพระองค์ขาวบริสุทธิ์ไร้รอยด่าง ราวกับพระหัตถ์คู่นั้นไม่เคยแปดเปื้อนโลหิตของผู้ใด

แต่ภายใต้ความนิ่งสงบอันสมบูรณ์แบบนั้น

กลับมีบางสิ่งสั่นไหวอยู่ลึกสุด

ไม่ใช่ความโกรธ

ไม่ใช่อำนาจ

หากคือความหวาดกลัวเก่าแก่ที่ซุกซ่อนมานับหมื่นปี

ความหวาดกลัวของผู้เคยสูญเสียทุกสิ่ง

ความหวาดกลัวของผู้ไม่กล้ารักอีกต่อไป

และความหวาดกลัวของผู้เชื่อว่า หากปล่อยให้หัวใจมีอำนาจ โลกทั้งใบจะพังทลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“หลินเยว่ซิน”

พระสุรเสียงกึกก้องดุจอสนีบาตฟาดผ่ากลางฟ้า

“เจ้าครอบครองบุปผาทมิฬ พลังของเจ้าคือรอยร้าวที่จะทำให้ฟ้าพังทลาย”

แรงกดดันจากกฎสวรรค์แผ่กระจายลงมา พื้นหยกแตกร้าวเป็นทาง เทพชั้นผู้น้อยต่างทรุดคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัว ทว่า หญิงสาวกลางลานพิพากษากลับยังยืนตัวตรง

แม้เข่าของนางแทบไม่อาจรับน้ำหนัก

แม้กระดูกทั่วร่างใกล้แตกละเอียด

แม้เปลวไฟในโซ่ตรวนกำลังกัดกินถึงแก่นวิญญาณ

นางก็ไม่ยอมก้มศีรษะ

“ความเมตตาที่เจ้ามีต่อสรรพชีวิต” มหาเทพตรัสช้า ๆ ทีละถ้อย “คือเชื้อไฟแห่งความโกลาหล”

“ความรักของเจ้า คือจุดเริ่มต้นของหายนะ”

“และเจตจำนงเสรีที่เจ้ายึดมั่น คือสิ่งที่เคยทำลายโลกมาแล้วครั้งหนึ่ง”

ทั่วทั้งลานพิพากษาเงียบงัน

เงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจที่ไม่มีผู้ใดกล้าปล่อยออกมา

เพราะถ้อยคำเหล่านั้น ฟังดูคล้ายคำพิพากษา

แต่เมื่อฟังให้ลึกลงไป

กลับเหมือนคำสารภาพของผู้หวาดกลัวความจริงเสียมากกว่า

หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

โลหิตที่มุมปากย้อมริมฝีปากของนางเป็นสีชาดเข้ม ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับคมกล้ายิ่งกว่าแสงดาบ นางมิได้มองเพียงมหาเทพ หากมองทะลุผ่านพระองค์ ผ่านบัลลังก์ทองคำ ผ่านม่านอำนาจและคำลวงทั้งหมด ไปยังระฆังผนึกฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง

ในสายตาของนาง นางเห็นทุกสิ่ง

เห็นวิญญาณนับหมื่นที่ถูกสูบกลืนเพื่อหล่อเลี้ยงสวรรค์

เห็นเลือดและน้ำตาที่ถูกเรียกขานใหม่ว่า “ความสงบ”

เห็นความเงียบงันที่อาบย้อมด้วยความหวาดกลัว

และเห็นความโหดร้ายที่ถูกประดับชื่อใหม่อย่างงดงามว่า

“ความยุติธรรม”

แล้วนางก็หัวเราะ

หัวเราะทั้งที่เลือดยังไหลจากมุมปาก

หัวเราะราวกับในที่สุด นางก็ได้เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่หลังม่านฟ้ามาเนิ่นนาน

“ที่แท้...” เสียงของนางแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมจนสะเทือนทั่วลานพิพากษา

“คำว่า ‘ปกป้องสามภพ’ ของท่าน ก็เป็นเพียงชื่ออันงดงามของการเหยียบชีวิตผู้อื่นขึ้นไปยืนบนบัลลังก์เท่านั้น”

สีพระพักตร์ของมหาเทพเย็นเยียบลงในทันที

“หุบปาก”

แต่หลินเยว่ซินกลับยิ้ม

ยิ้มอย่างคนที่ไม่เหลือสิ่งใดให้สูญเสียอีกแล้ว

“หากระเบียบฟ้าที่ท่านหวงแหน...” นางเอ่ยช้า ๆ ราวกับใช้เลือดทุกหยดในกายหล่อเลี้ยงแต่ละคำ “ต้องแลกมาด้วยเลือดของผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วน...”

นางหยุดเพียงชั่วลมหายใจ

ก่อนกล่าวประโยคที่ทำให้สวรรค์ทั้งเก้าเย็นยะเยือกไปพร้อมกัน

“เช่นนั้น ฟ้านี้ก็สมควรถูกทำลาย”

สิ้นคำ

โซ่ตรวนอัสนีก็กระชากร่างของนางขึ้นกลางอากาศ

พลังจากกฎสวรรค์ระเบิดคำราม ลานพิพากษาสั่นสะเทือนราวกับจักรวาลทั้งผืนกำลังปริแตก ร่างบางถูกเหวี่ยงออกจากสวรรค์ชั้นเก้าราวดาวหางสีเงิน ดอกบัวน้ำแข็งทั่วกายแตกร่วงเป็นเศษแสงระยิบระยับกลางความมืด

งดงาม

เย็นเยียบ

และโหดร้ายจนเกินกว่าจะมองตรง ๆ

ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงพอจะทำให้เทพชั้นสูงดับสูญทั้งดวงวิญญาณ

แต่นางยังกำมือแน่น

แม้สติจะพร่าเลือน

แม้ความทรงจำจะถูกฉีกออกทีละเสี้ยว

แม้ชะตาทั้งหมดกำลังถูกโยนลงสู่โลกมนุษย์อันต่ำต้อย

ในห้วงสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะมืดดับ หลินเยว่ซินยังสาบานกับตนเอง

วันหนึ่ง... ข้าจะกลับมา

กลับมาเขียนชะตาของตนขึ้นใหม่

กลับมากระชากหน้ากากของสวรรค์จอมปลอม

และลากความจริงทั้งหมดลงมาประจานต่อหน้าสามภพ

ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนความมืดจะกลืนกินทุกสิ่ง นางกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังแทรกผ่านลมหนาวแห่งห้วงจักรวาล

เป็นเสียงทุ้มต่ำของบุรุษผู้หนึ่ง

สั่นพร่า

ร้าวลึก

ราวหัวใจกำลังแตกสลายอยู่จริง ๆ

“ข้าจะตามหาเจ้า...”

“ไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติ”

“ข้าจะทิ้งฐานันดรแห่งเทพนี้”

“และปกป้องเจ้าด้วยชีวิตของข้าเอง”

ถ้อยคำนั้นฝังลึกลงในเศษเสี้ยววิญญาณของนาง

ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลงโดยสมบูรณ์

หากย้อนกลับไปหนึ่งคืนก่อนชะตาฟ้าจะแตก—

ณ วิหารร้างที่ไร้แม้แสงดาวจะส่องถึง

บุรุษผู้หนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่ท่ามกลางซากหินพังทลาย

เขากดหน้าผากแนบพื้นอย่างสิ้นศักดิ์ศรี มืออีกข้างกำป้ายหยกมังกรฟ้าแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด อาภรณ์สีเข้มเปรอะโลหิตสีทองทั่วทั้งร่าง ราวกับเพิ่งผ่านสนามรบที่ไม่มีวันชนะ

เขาคือ เซียวอวี๋เฉิน

แม่ทัพสวรรค์ผู้ไม่เคยคุกเข่าต่อผู้ใด

คมดาบแห่งเก้าชั้นฟ้า

และบุรุษเพียงคนเดียวที่เคยทำให้หลินเยว่ซินยอมเชื่อว่า แม้แต่บนสวรรค์อันเยียบเย็น ก็ยังมีบางสิ่งที่เรียกว่าความอบอุ่น

ทว่าคืนนั้น เขาช่วยนางไม่ได้

ช่วยไม่ได้

แม้เพียงปลายนิ้ว

เขาช้าเกินไป

หรือบางที... อาจอ่อนแอเกินไปมาตลอด

เสียงหัวเราะเย้ยหยันของลมหนาวพัดผ่านซากวิหาร ขณะที่เซียวอวี๋เฉินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ ทว่ากลับว่างเปล่าจนน่าหวาดหวั่น ราวกับสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเพิ่งถูกควักออกไปทั้งเป็น

“ข้าสาบาน...” เขาเปล่งเสียงต่ำแหบ “ต่อให้ต้องลืมเจ้าในทุกครั้งที่เกิดใหม่ ต่อให้ต้องถูกสาป ต่อให้ต้องละทิ้งสวรรค์ทั้งเก้า...”

เขากำป้ายหยกแน่นขึ้น จนขอบคมบาดฝ่ามือ เลือดสีทองหยดลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ

“ข้าก็จะหาเจ้าพบ”

“และครั้งนี้... ข้าจะไม่ปล่อยให้ผู้ใดพรากเจ้าไปอีก”

คำสัตย์นั้นไม่ได้ดังกึกก้องดั่งระฆังผนึกฟ้า

แต่มันหนักแน่นยิ่งกว่า

เพราะมิได้หลุดออกมาจากฐานันดร

มิได้ถือกำเนิดจากอำนาจ

หากออกมาจากหัวใจของบุรุษผู้พ่ายแพ้ทุกสิ่ง

ยกเว้นการรักนาง

สิบแปดปีต่อมา

โลกมนุษย์หนาวเหน็บกว่าที่ผู้ใดจะจินตนาการ

หิมะโปรยปรายไม่หยุดเหนือกระท่อมทรุดโทรมกลางหุบเขา ไฟในเตาอ่อนแรงจนแทบไม่อาจขับไล่ความเย็น ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบงัน เด็กหญิงคนหนึ่งค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ดวงตาคู่นั้นมืดมัวด้วยความงุนงงและอ่อนแรง

ไม่มีผู้ใดรู้ว่า เด็กหญิงผอมบางในผ้าห่มเก่า ๆ คนนี้

เคยเป็นหนึ่งในผู้สูงศักดิ์ที่สุดแห่งเก้าชั้นฟ้า

ไม่มีผู้ใดรู้ว่า ใต้ร่างอันบอบบางนั้น

เคยมีวิญญาณที่กล้าท้าทายสวรรค์ทั้งผืน

และไม่มีผู้ใดรู้ว่า ในส่วนลึกที่สุดของดวงวิญญาณ

ยังมีบางสิ่งกำลังหลับใหล

บางสิ่งสีดำสนิท

เงียบงัน

เย็นเยียบ

รอเพียงวันผลิบานอีกครั้ง

บุปผาทมิฬ

ยังไม่ตาย

มันเพียงหลับอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ

และเฝ้ารอวันที่ชะตาเก่าจะถูกชำระ

หนี้เลือดจะถูกทวงคืน

และสวรรค์ทั้งเก้าจะได้รู้ว่า—

สิ่งที่มันผลักตกลงมาในวันนั้น

ไม่ใช่เพียงธิดาสวรรค์ผู้หนึ่ง

แต่คือหายนะ

ที่กำลังจะย้อนกลับไปเคาะประตูฟ้าอีกครั้ง