บทนำ

ในพื้นที่สีขาวแห่งหนึ่ง

'ฉันตายแล้วนิแล้วที่นี่ที่ใหน คงเป็นสวรรค์สินะ 'ชายหนุ่มเขาได้คิดในใจ

"ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์หรอกแต่เป็นห้วงมิติของสองโลกน่ะ"ชายวัยกลางคนที่สวมใส่ชุดจีนสีขาวอมเทาได้เอ่ยขึ้นมา

"แล้วคุณเป็นใคร รู้ได้ไงว่าผมคิดอะไรอยู่"ผมถามกับคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ฉงน

"ข้ามีนานว่าฉีหรง เป็นเทพของมิติแห่งนี้แล้วเป็นผู้ดูแลโลกทั้งสอง" ชายวัยกลางคนเบื้องหน้าเขาได้เอ่ยแนะนำตัวออกไปเช่นนั้น

"ผมตายแล้วไม่ใช่หรอ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ท่านรู้หรือไม่" ชายหนุ่มเขาได้เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เจ้าตายแล้วแต่ยังไม่หมดอายุขัย เจ้าเลยมาอยู่ในที่แห่งนี้ ที่นี่คือห้วงมิติแห่งความว่างเปล่า มีไว้ให้วิญญาณที่ยังไม่หมดอายุขัยมาอยู่รอเวลาไปเกิด"เทพฉีหรงตอบด้วยท่าทางที่ใจดี

"แล้วผมต้องอยู่ในที่แห่งนี่อีกนานมั้ยครับ กว่าจะได้ไปเกิดครับ" เมื่อชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองตายไปแล้วจริงๆ เขาก็ได้เอ่ยถามด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

"ในยามนี้ตัวเจ้านั้นมีทางเลือกอยู่สองทาง คือหนึ่งรออยู่ในนี้ไปจนกว่าจะหมดอายุขัย สองไปเกิดใหม่ในร่างที่เศษวิญญาณเกี่ยวพันกันอยู่"เทพเบื้องหน้าเขาได้เอ่ยตอบข้อสงสัย

"แล้วถ้าผมไปเกิดใหม่แล้วเจ้าของร่างเขาจะไปอยู่ใหนครับ" แม้ว่าชายหนุ่มเขาจะรู้สึกดีที่จะได้ไปเกิดใหม่ แต่เขาก็คิดขึ้นได้ว่าถ้าตนไปเกิดใหม่แล้วเจ้าของร่างเขาจะไปอยู่ที่ไหน

"เจ้าของร่างนั้นหมดอายุขัยแล้วกำลังจะไปเกิดใหม่ "

"ผมถามได้ไหมครับ ทำไมเจ้าของร่างนั้นถึงตาย แล้วผมจะไปเกิดใหม่โลกใหม่เป็นยังไงครับ"เมื่อเขาได้คำตอบที่ค่อนข้างสบายใจแล้ว เขาก็ได้เอ่ยถามในโลกที่กำลังจะไปอยู่ว่ามันเป็นยังไง

"โลกที่เจ้าจะไปเกิดใหม่เป็นโลกที่เจ้าชอบอ่านยังไงล่ะ โลกนั้นจะมีทั้งเทพเซียน สัตว์อสูรของวิเศษและเผ่าปีศาจ เหมือนดั่งในนิยายที่เจ้าชอบอ่านยังไงล่ะถูกใจหรือไม่"เมื่อได้ยินเช่นนั้นทำให้  โอม ที่นั่งอยู่ที่พื้นนั้นตกใจเป็นอย่างมากเพราะโลกที่ท่านเทพบอกนั้น เป็นโลกที่ตนอยากอยู่มาก

"แล้วถ้าผมไม่ไปเกิดใหม่ที่ร่างนั้น ผมจะต้องอยู่ที่นี่ไปนานเท่าไหร่ครับ"แม้ว่าจะดีใจขนาดไหน แต่เขาก็ต้องเอ่ยถามไว้ก่อนเผื่อทางเลือกอื่นมันจะดีกว่า

"เจ้าต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะหมดสิ้นอายุขัย และชดใช้เวรกรรมของเจ้าในชาติที่แล้วจนหมด"

จากที่ข้าดูแล้วเจ้าจะต้องอยู่ที่นี่เป็นอย่างต่ำ 6,000 ปี เจ้าจะอยู่อย่างโดดเดี่ยวในที่แห่งนี้ตั้ง 6,000 ปีได้หรือไม่เล่า ถ้าได้ข้าจะไม่ต้องให้เจ้าไปเกิดใหม่ในร่างนั้นและทำให้ร่างนั้นสลายไป" เทพเบื้องหน้าเขาได้เอ่ยตอบคำถามโดยไม่มีทีท่าว่าจะหงุดหงิด กลับกันเขายิ่งชื่นชอบให้อีกฝ่ายถามคำถามมาเรื่อยๆ

"ถ้าเช่นนั้นผมขอถามได้หรือไม่ว่าร่างที่ผมจะไปอยู่นั้นเป็นยังไง" แม้ดีใจว่าจะได้ไปเกิดใหม่ แต่เขาก็อยากรู้อีกเหมือนเดิมว่า ร่างที่ไปอยู่ใหม่มีรูปพรรณสังขารเป็นเช่นไร เขาจะได้ทำใจถ้าหากมันขี้ริ้วขี้เหร่

"ร่างที่เจ้าจะไปอยู่นั้นเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงถึงระดับเทพจักรพรรดิแล้ว และการที่เขาตายนั้นเขาโดนทันฑ์สวรรค์นับพันสายฟาดใส่ลงที่เขา จนเขาบรรลุเป็นมหาเทพ แต่ตัวของเขาไม่สามารถทนอาการบาดเจ็บได้ จนทำให้ธาตุไฟเข้าแทรกตบะแตกจนตาย "

"และการที่เขาไม่สามารถทนทันฑ์สวรรค์ได้เพราะวิญญาณของเขาไม่สมบูรณ์ จึงทำให้รับทัณฑ์สวรรค์ไม่ไหว และการที่เจ้าได้เข้ามาในร่างเขาก็เหมือนกับมาสานความต้องการของเขาให้สมบูรณ์และเป็นการชดเชยจากข้าที่ต้องทำให้เขาต้องตาย" เมื่อเอ่ยมาถึงประโยคนี้ แทบเบื้องหน้าก็มีสีหน้าที่เศร้าหมองไม่ใช่น้อย

"หมายความว่ายังไง? ที่บอกว่าท่านทำให้เขาต้องตาย"โอมได้ถามท่านเทพ

"เพราะตอนที่จะทำให้เขาเกิด ข้าได้ทำผิดพลาดทำให้วิญญาณเขาแตกออกมาเสี่ยงนึงไปเกิดอีกโลกหนึ่งซึ่งเป็นเจ้ายังไงล่ะ เลยทำให้วิญญาณเขาไม่สมบูรณ์ จนรับทัณฑ์สวรรค์ไม่ไหว ข้าก็เลยนำวิญญาณของเจ้าที่ตายแล้วจากโลกฝั่งนั้นมาหลอมรวมกับกายของเขาในโลกนี้ เพื่อเป็นการชดเชยความผิดพลาดในครั้งนั้น" ยิ่งเมื่ออธิบายมาถึงตรงนี้สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูเศร้าหมองมากกว่าเดิม

"ถ้าเช่นนั้นผมตกลงที่จะไปเกิดใหม่ในร่างนั้นครับ แต่ผมขออะไรท่านเทพสักอย่างได้หรือไม่"

"เจ้าอยากจะขออะไรล่ะ ถ้าข้าให้ได้ข้าก็จะให้" เมื่อเทพเบื้องหน้าได้ยินโอมเคยออกไปเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็ดีขึ้นมาเล็กน้อย

''ถ้าเช่นนั้นผมอยากจะขอให้มีความทรงจำของร่างเก่าทั้งหมดครับ และขอให้สามารถใช้พลังทั้งหมดที่เขามีได้ครับ ขอแค่นี้คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งครับ"

"ได้ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้เจ้าสมปรารถนาทุกคำขอ และข้าจะขอชดเชยด้วยห้วงมิติที่มีพลังปราณสูง และผลไม้วิเศษ ดอกไม้วิเศษ แม่น้ำวิเศษ อากาศที่พิเศษและมอบอาวุธเทพประจำตัวให้คือ ไม้เท้ามหาธาตุเป็นของชดเชยให้"ท่านเทพกล่าวอย่างใจดีด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณขอรับขอบคุณท่านเทพมากขอรับ"

"ไม่เป็นไรเจ้าจงไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและข้าจะเฝ้ามองเจ้าจากข้างบน ไปเถอะได้เวลาที่เจ้าจะต้องไปเกิดใหม่แล้ว"เมื่อพูดจบท่านเทพสะบัดมือหนึ่งที มันก็เกิดห้วงมิติสีขาวขึ้นมาด้านหลังแล้วดูดคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าเข้าไปในห้วงมิตินั้นแล้วหายไปจากมิติสีขาวแห่งนี้

"ขอให้เจ้ามีความสุขเด็กน้อยของข้า"

เมื่อท่านเทพกล่าวจบทุกสิ่งทุกอย่างก็เลือนหายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เป็นยังไงบ้างครับนิยายเรื่องแรกของผมถ้ามีอะไรผิดพลาดสามารถบอกผมได้ทุกเมื่อนะครับขอบคุณครับ

ังไงก็ฝากังไงก็ฝากกดไลค์คอมเม้นได้ตลอดนะครับฟังเสมอครับ