บทโหรหลวงส่งผลต่อเนื้อเรื่องภาพยนตร์อย่างไร?

การเป็น 'โหรหลวง' มักถูกนำเสนอในฐานะคนกลางระหว่างโชคชะตาและอำนาจรัฐ ในฉากประวัติศาสตร์แบบละครไทย เรื่องที่ผมชอบหยิบมาเล่าเสมอคือ 'บุพเพสันนิวาส' เพราะบทบาทของโหรหลวงในเรื่องนั้นทำหน้าที่มากกว่าแค่ทำนายวันดีวันร้าย แต่เป็นคนสะท้อนความเชื่อและความขัดแย้งของสังคมยุคอยุธยา ฉันรู้สึกว่าพาร์ตที่เป็นโหรหลวงมักถูกเขียนให้เป็นตัวละครมีมิติ: เขาอาจดูน่าเกรงขาม มีคำพูดสำคัญที่พลิกชะตาชีวิตพระ-นาง แต่ในฉากที่สงบกว่า เราเห็นด้านอ่อนโยนและความกดดันจากการต้องเล่นบทบาทระหว่างศรัทธากับการเมือง การแสดงหลายฉากทำให้รู้สึกว่าโหรหลวงไม่ได้เป็นเพียงตำแหน่งเดียว แต่เป็นกระจกที่สะท้อนค่านิยมของยุคสมัยนั้น นี่แหละที่ทำให้ฉันติดตามฉากของโหรหลวงมากกว่าซับพล็อตบางอย่างในเรื่อง

ในโลกของภาพยนตร์ ยาเสน่ห์มักทำหน้าที่เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทรงพลัง เพราะมันขยับตัวละครและเปลี่ยนทิศทางพล็อตได้อย่างรวดเร็วและชัดเจน พล็อตที่มีองค์ประกอบแบบนี้จะใช้ยาเสน่ห์เป็นตัวเร่งเหตุการณ์ — ทำให้ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเกิดขึ้นทันทีหรือดึงความจริงที่ซ่อนอยู่ให้ผุดขึ้นมา ตัวอย่างชัดเจนคือฉากที่มี 'Amortentia' ในโลกของ 'Harry Potter' ซึ่งชี้ให้เห็นว่าความรักแบบถูกบังคับไม่เท่ากับความรักจริง หรือฝั่งละตินอย่าง 'Like Water for Chocolate' ที่ใช้อาหารและกลิ่นเป็นเครื่องมือสื่อความรักและความโหยหา ผลลัพธ์จากการใส่องค์ประกอบแบบนี้เข้ามาทำให้เรื่องราวมีมิติทั้งในเชิงอารมณ์และจริยธรรม การใช้ยาเสน่ห์ในหนังยังช่วยให้ผู้สร้างภาพยนตร์สำรวจหัวข้อหนัก ๆ ได้ เช่น อำนาจ การควบคุม และความยินยอม ตัวอย่างในละครของเชกสเปียร์อย่าง 'A Midsummer Night's Dream' แสดงให้เห็นว่าการบังคับให้รักผ่านยามักนำไปสู่ความสับสนและเคราะห์ร้าย แต่ในบางงานสมัยใหม่อย่าง 'Practical Magic' ตัวยาเสน่ห์ถูกนำมาใช้สำรวจความเป็นหญิง ความเป็นครอบครัว และการรวมกลุ่มของผู้หญิงที่ถูกตราหน้า ต่างแนวทางก็ให้ผลทางอารมณ์และการตีความต่างกัน ในหนังบางเรื่องมันถูกใช้เป็นไอเทมตลกเช่นฉากที่ความวุ่นวายเกิดขึ้นเพราะยาที่ทำให้คนเพี้ยน ในขณะที่ภาพยนตร์ดราม่าจะใช้ยาเสน่ห์เป็นตัวชี้นำความเสียหายทางจิตใจ เช่นทำให้ตัวละครต้องเผชิญผลของการละเมิดความยินยอมและสูญเสียความเป็นตัวเอง ด้านภาพยนตร์ยังใช้ภาษาเชิงภาพมาช่วยสื่อผลของยาเสน่ห์อย่างชาญฉลาด สีสัน กลิ่น เสียงประกอบ และการตัดต่อล้วนทำหน้าที่เสมือนท่อส่งความรู้สึกที่ยาเสน่ห์กำลังกระตุ้น ฉากที่มีแสงอุ่น สีเร่ง และเสียงดนตรีซ้ำ ๆ จะสร้างความรู้สึกแพรวพราวหรือมีเสน่ห์ จนทำให้ผู้ชมเข้าใจได้ทันทีว่าตัวละครกำลังถูกครอบงำ นอกจากนี้ยาเสน่ห์มักจะเป็นสัญลักษณ์ของความปรารถนา—บางครั้งมันสะท้อนความปรารถนาที่แท้จริงของตัวละคร และบางครั้งก็เปิดเผยความอ่อนแอและความโลภที่ถูกซ่อนไว้ การที่ผู้กำกับเลือกให้ยาเสน่ห์ถูกยกเลิกหรือมีผลระยะยาวยังสะท้อนมุมมองต่อความรักที่แท้จริง ว่ามันควรเกิดจากการเลือก ไม่ใช่การบังคับ มุมมองส่วนตัวคือชอบที่ยาเสน่ห์ถูกใช้เพื่อตั้งคำถามมากกว่าแค่เป็นลูกเล่นโรแมนติก ฉันชอบหนังที่ใช้มันเป็นกระจกสะท้อนตัวละคร ทำให้เห็นทั้งความงามและความชั่วของความปรารถนา แต่ก็รู้สึกไม่สบายใจเมื่อหนังมองข้ามประเด็นเรื่องความยินยอมและเอายาเสน่ห์มาเป็นแค่เหตุผลให้ตัวละครรักกันในตอนท้าย ผลงานที่ทำได้ดีจะทำให้ผู้ชมคิดตามและตั้งคำถามกับนิยามของความรักมากกว่าทำให้ใจฟูเพียงอย่างเดียว

ฉากนั้นทำให้โลกของเรื่องพลิกผันอย่างแรง และความรู้สึกไม่มั่นคงถูกโยนทิ้งไปจากตรงกลางซีรีส์เลยทีเดียว ฉากสำคัญใน 'หมอหลวง' ตอนหกทำหน้าที่เหมือนสะพานที่ลากเรื่องจากการปูพื้นสู่ความเข้มข้นจริงจังมากขึ้น ผมรู้สึกว่าภาพหนึ่งภาพหรือการตัดต่อเพียงไม่กี่วินาทีก็กระทบกับองค์ประกอบหลายอย่างพร้อมกัน — ความเชื่อใจระหว่างตัวละครถูกทดสอบ, แผนการที่ดูแน่นหนาเริ่มมีรอยรั่ว, และสิ่งที่ผู้ชมคิดว่าเป็นแนวทางของเรื่องกลับเปลี่ยนทิศทางไปอย่างไม่คาดฝัน ฉากนั้นไม่ได้เป็นแค่เหตุการณ์สำหรับความตื่นเต้นชั่วคราว แต่มันเปิดเผยข้อมูลเชิงความสัมพันธ์หรืออดีตที่ทำให้การกระทำในตอนต่อ ๆ มานั้นเข้าใจได้ลึกซึ้งขึ้น นอกจากผลเชิงพล็อตแล้ว ฉากนี้ยังเป็นตัวเร่งให้การพัฒนาตัวละครขยับเร็วขึ้นด้วย ผมเห็นว่าบทสนทนาและการแสดงในฉากนั้นบีบให้ตัวละครต้องเลือกระหว่างศีลธรรมส่วนบุคคลกับสิ่งจำเป็นเพื่อเอาตัวรอด ซึ่งสร้างความขัดแย้งภายในที่ทรงพลัง การตัดสินใจที่เกิดขึ้นต่อจากฉากนี้จึงไม่ใช่ผลลัพธ์ที่มาจากบทสนทนาแผ่ว ๆ แต่มาจากการกดดันและแรงกระทบที่สะสมมาตั้งแต่ต้นเรื่อง ทำให้จังหวะเรื่องหลังจากตอนหกมีทั้งความไม่แน่นอนและความเร่งรีบที่ทำให้ผู้ชมอยากติดตามต่อ ในเชิงการสร้างบรรยากาศ ฉากนี้มีการใช้มุมกล้อง แสง และซาวด์ประกอบที่ฉลาดมาก เพราะมันเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่กลายเป็นเงื่อนงำสำหรับตอนต่อไป ผมชอบตรงที่ผู้กำกับไม่อธิบายทุกอย่างออกมาแบบชัดแจ้ง แต่ปล่อยให้ความหมายค่อย ๆ ซึมเข้าไป ทำให้ฉากยังคงติดอยู่ในหัวผู้ชมและกลายเป็นจุดที่พูดคุยต่อได้ในชุมชนแฟน ๆ สรุปแล้ว ฉากในตอนหกเป็นตัวเร่งสำคัญที่เปลี่ยนทิศทางของพล็อต ยกระดับอารมณ์ และทำให้ตัวละครหลายคนต้องเผชิญหน้ากับผลของการกระทำของตัวเองอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ — นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมฉากนั้นถึงยังคงสะท้อนอยู่ในความคิดหลังจากดูจบ

ความแตกต่างของลางบอกเหตุระหว่างนิยายกับหนังทำให้การเล่าเรื่องมีรสชาติและจังหวะที่ต่างกันอย่างชัดเจน ฉันรู้สึกว่าหนังสือมีเวลาพูดคุยกับผู้อ่านแบบช้า ๆ ให้รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ดูเหมือนไม่สำคัญในตอนแรกสามารถกลับมามีความหมายในภายหลังได้อย่างกลมกล่อม ในฐานะแฟนเรื่องราวยาว ๆ ฉันชอบเวลาที่ผู้เขียนขยับพล็อตผ่านบรรทัดคำพูด ความทรงจำ หรือคำบอกเล่าเล็ก ๆ ทำให้ลางบอกเหตุกลายเป็นสิ่งที่ต้องตีความ เช่น บทกวี ท่อนเพลง หรือบันทึกในสมุดที่โผล่มาแต่ไม่มีคำอธิบายตรง ๆ ใน 'The Lord of the Rings' เพลงและคำทำนายช่วยวางเส้นทางของชะตากรรมโดยไม่ต้องพูดชัดเจนว่าต้องเกิดอะไรขึ้น การถ่ายทอดลางบอกเหตุจากหน้ากระดาษสู่หน้าจอภาพยนตร์มักต้องถูกแปลงเป็นภาพ กลิ่นอาย และจังหวะภาพเคลื่อนไหว หนังจึงมักเลือกชนิดของลางบอกเหตุที่สามารถ 'เห็น' หรือ 'ได้ยิน' ได้ทันที เช่น มุมกล้องที่ชี้สิ่งของหนึ่งซ้ำ ๆ แสงเงาที่เปลี่ยน หรือดนตรีที่ขึ้นมาในช่วงสั้น ๆ การที่ภาพยนตร์มีเวลาจำกัดยังทำให้ต้องตัดบางส่วนของการบอกใบ้ที่ละเอียดอ่อนเพื่อรักษาจังหวะ ทำให้ผู้ชมบางคนอาจพลาดความหมายที่ผู้อ่านหนังสือได้รับ เมื่อผมอ่านนิยาย ผมเพลิดเพลินกับการตามรอยลางบอกเหตุแบบค่อยเป็นค่อยไป แต่เมื่อดูหนัง ผมชอบวิธีที่ผู้กำกับใช้ภาพและเสียงสื่อความหมายทันที ทั้งสองรูปแบบมีเสน่ห์ของตัวเอง และวิธีที่ลางบอกเหตุถูกจัดวางส่งผลต่อการรับรู้ของเราอย่างไม่เหมือนกัน

หนังเรื่อง 'หมอหลวง' ในมุมมองของผมเป็นประเภทประวัติศาสตร์-สมมติที่เรียกว่า historical fiction — มีพื้นฐานจากฉากสังคมและการแพทย์ในสมัยเก่า แต่เอาเส้นเวลาและตัวละครมาปรับแต่งเพื่อให้เล่าเรื่องได้เข้มข้นขึ้น ผมเห็นรายละเอียดหลายจุดที่ชวนเชื่อได้ เช่น เครื่องแต่งกาย สภาพเรือนคนไข้ และขั้นตอนการรักษาบางอย่างที่คล้ายกับบันทึกทางการแพทย์โบราณ แต่ก็มีการเติมความขัดแย้งในครอบครัว ใส่เหตุการณ์ใหญ่เพื่อขับเคลื่อนพล็อต ซึ่งถ้าคาดหวังความเที่ยงตรงแบบงานวิชาการอาจจะผิดหวัง แต่ถาว่าซีนนั้นช่วยให้ตัวละครมีมิติและคนดูเข้าใจบริบทได้เร็วขึ้น ในฐานะคนที่ชอบเรื่องราวแบบผสมผสาน ผมรับได้กับการปรับแต่งแบบนี้ เพราะมันทำให้ภาพยนตร์เข้าถึงผู้ชมทั่วไปได้ง่ายขึ้น แต่ถาต้องการใช้เป็นแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์จริงจัง ก็ควรหาข้อมูลเปรียบเทียบจากงานศึกษาเพิ่มเติม เช่นเดียวกับที่ผมเคยเปรียบเทียบวิธีเล่าเรื่องของ 'The Physician' ที่ใช้แนวทางคล้ายกัน — ให้ความรู้สึกสมจริงในภาพรวม แต่ไม่ควรถูกนำไปอ้างอิงเป็นหลักฐานประวัติศาสตร์โดยตรง

ทันทีที่ 'จักร 4' ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ผมรู้สึกว่าจังหวะของเรื่องเปลี่ยนไปทันที สไตล์การใช้งานในฉากต่อสู้กับ 'ดอฟลามิงโก' เป็นตัวอย่างดีของการนำพลังสุดโต่งมาใช้เป็นจุดเปลี่ยนของพล็อต: มันไม่ใช่แค่ท่าไม้ตายที่แรงกว่าเดิม แต่เป็นการประกาศว่าฝั่งพระเอกมีการวิวัฒน์ทั้งด้านร่างกายและการใช้ฮาคิ ในแง่ภาพยนตร์อนิเมะ การเคลื่อนไหวแบบยืดหดและการเล่นมุมกล้องทำให้ฉากวิชวลมีพลังจนคนดูต้องหยุดหายใจ เหตุการณ์นี้ผลักดันให้ศัตรูต้องตอบโต้ระดับเดียวกันหรือเปิดเผยจุดอ่อนของตัวเอง ฉากที่ตามมาจึงไม่ได้เป็นแค่การโชว์พลัง แต่มันสะท้อนพัฒนาการของตัวละครและผลกระทบต่อโลกของเรื่องด้วย ความสำคัญเชิงเนื้อเรื่องไม่ได้จำกัดอยู่ที่ชัยชนะชั่วคราว แต่ไปไกลถึงการเปลี่ยนบทบาทของตัวละครต่อสังคมรอบตัว: ศัตรูที่เคยดูเหนือกว่าเริ่มถูกมองว่าไม่แน่นอนอีกต่อไป ขณะเดียวกันความสามารถแบบนี้ก็แลกมาด้วยข้อจำกัด—ระยะเวลา ความเหนื่อย และผลข้างเคียง—ซึ่งช่วยรักษาแรงกดดันและทำให้เรื่องไม่พังเพราะพลังล้นเกิน เสียงลมหายใจของตัวละครหลังการใช้ 'จักร 4' มักจะกลายเป็นช่วงเงียบที่บอกเล่าได้มากกว่าคำพูด และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้ฉากแบบนี้ยังคงติดตาแม้เวลาจะผ่านไป

พูดถึง 'เซ้น' แล้ว ผมมองว่าเขาไม่ได้เป็นแค่ตัวละครธรรมดาในเกม แต่เป็นแกนกลางที่เชื่อมระบบการเล่นกับเรื่องราวเข้าด้วยกันอย่างแนบเนียน เสียง พฤติกรรม และความสามารถของ 'เซ้น' มักถูกออกแบบให้สะท้อนโลกทัศน์ของเกม ไม่ว่าจะเป็นบทบาทเป็นตัวช่วยหลังฉาก ผู้พังสถานะศัตรู หรือแม้แต่ปมในอดีตที่ค่อย ๆ ถูกเปิดเผยผ่านคติและบทสนทนา ในด้านการเล่น บ่อยครั้ง 'เซ้น' จะมีสกิลหรือเมคานิกพิเศษที่ทำให้ผู้เล่นต้องปรับสไตล์ เช่น ถ้าเขาเป็นตัวซัพพอร์ต ก็อาจมีระบบ 'bond' ที่ยิ่งความสัมพันธ์สูง สกิลจะพัฒนาจนเปลี่ยนรูปแบบการต่อสู้ ทำให้การวางทีมและการเลือกอุปกรณ์มีความหมายมากกว่าแค่ตัวเลขสเตตัสเท่านั้น เหมือนกับระบบฝ่ายสัมพันธ์ใน 'Persona 5' ที่การคบหากับตัวละครหนึ่ง ๆ เปลี่ยนทั้งคอนเทนต์ที่เปิดให้เล่นและพลังพิเศษที่รับได้ บทบาทของ 'เซ้น' ต่อเนื้อเรื่องมีหลากหลายมิติ บางเกมใช้เขาเป็นผู้ผลักดันพล็อตหลักโดยตรง เช่นเป็นผู้มีความลับเกี่ยวกับอดีตหรือเป็นกุญแจที่ทำให้โลกเปลี่ยนแปลงไป ในขณะที่เกมอื่น ๆ เลือกให้เขาเป็นกระจกสะท้อนตัวเอกหรือสังคมรอบข้าง การตัดสินใจของผู้เล่นที่เกี่ยวกับ 'เซ้น' มักจะส่งผลลัพธ์ต่อเส้นเรื่องทั้งแบบระยะสั้นและระยะยาว เช่น การเลือกช่วยหรือทรยศ 'เซ้น' อาจนำไปสู่ฉากจบที่ต่างกันหรือการเปิดเผยข้อมูลสำคัญที่เปลี่ยนความหมายของเหตุการณ์ทั้งหมด ตัวอย่างที่เด่นชัดคือการตัดสินใจใน 'Life is Strange' และผลที่มันมีต่อชะตากรรมของตัวละครอื่น ๆ เห็นได้ชัดว่าเมื่อเกมผูกระบบการตัดสินใจเข้ากับบทบาทของตัวละคร สำเนียงของเรื่องราวก็จะมีความหนักแน่นขึ้น การเชื่อมต่อระหว่างระบบกับเนื้อเรื่องในกรณีของ 'เซ้น' ทำให้ผู้เล่นรู้สึกว่าไม่ใช่แค่กดปุ่มผ่านด่าน แต่กำลังมีปฏิสัมพันธ์เชิงอารมณ์ด้วย ความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นกับ 'เซ้น' มักจะถูกพัฒนาโดยเควสย่อย บทพูดส่วนตัว หรือเหตุการณ์สำคัญที่เปิดเผยด้านมนุษย์ของเขา ฉากเล็ก ๆ เหล่านี้บางทียิ่งทรงพลังกว่าฉากบิ๊กเพราะทำให้การกระทำในเกมมีน้ำหนัก เช่น การเสียสละหรือการหักหลังของ 'เซ้น' จะกระตุ้นให้เกมเมอร์ตั้งคำถามกับค่านิยมของโลกในเกม อีกมุมหนึ่ง หาก 'เซ้น' ถูกวางบทบาทเป็นตัวเดินเรื่องที่คลุมเครือ ผลลัพธ์คือความตึงเครียดและการคาดเดาที่ทำให้การเล่นน่าตื่นเต้นยิ่งขึ้น เหมือนฉากหักมุมใน 'Undertale' ที่ตัวเลือกกับความสัมพันธ์กับ NPC เปลี่ยนทั้งอารมณ์และโทนเรื่อง โดยรวมแล้ว 'เซ้น' มักเป็นเส้นใยที่เย็บโลกและผู้เล่นให้ติดกัน ทั้งในเชิงระบบและเชิงอารมณ์ ผมชอบเวลาที่นักพัฒนาใส่รายละเอียดเล็ก ๆ ลงในบทบาทของเขา เพราะนั่นทำให้ทุกการตัดสินใจรู้สึกสำคัญและทุกฉากมีเสียงสะท้อนในใจ เหลือไว้เพียงความรู้สึกชื่นชมเมื่อเห็นว่าตัวละครตัวเดียวสามารถพลิกทั้งประสบการณ์การเล่นได้จริง ๆ

เชื่อไหมว่าคราวนี้บทโหรหลวงในละคร 'ยุคราชสีห์' กลายเป็นจุดเด่นที่ฉันไม่คาดหวังว่าจะชอบมากเท่านี้ ฉันจำเป็นต้องยกนิ้วให้การแสดงของ 'ชาคริต แย้มนาม' ที่รับบทนี้—เขาใส่ความเงียบขรึมและน้ำเสียงลดต่ำจนบทโหรดูมีน้ำหนักขึ้นมาในทุกฉากที่โผล่เข้าไป แม้จะเป็นบทสมทบแต่ฉากที่โหรทำนายชะตาให้ตัวเอก ฉากนั้นทำให้บรรยากาศทั้งตอนขนลุก ฉากแต่งกายก็ละเอียด ลายผ้าหรือลักษณะการถือเครื่องมือโหร ช่วยเติมความน่าเชื่อถือได้มาก ในมุมแฟนละครที่ชอบชี้จุดเล็ก ๆ ฉันชอบที่ผู้กำกับให้โหรไม่ใช่แค่คนทำนาย แต่เป็นผู้สะท้อนความกลัวและความหวังของราชวงศ์ ทำให้บทนี้แม้สั้นก็มีผลต่อพล็อต ฉันยังติดภาพคิ้วที่เขาจัดทรงและวิธีเงียบของเขาอยู่นะ จบฉากด้วยความค้างคาใจแบบที่ยังคิดต่อไปได้อีกหลายวัน

ฉันคิดว่าการอ่านนิยายต้นฉบับของ 'คุณหลวง' ให้มุมมองที่ลึกกว่าเวอร์ชันละครอย่างชัดเจน เพราะในหน้ากระดาษจะมีพื้นที่ให้ความคิดภายในของตัวละครและฉากการเมืองบางอย่างได้ขยายออกไปมากกว่าที่กล้องจะถ่ายทอดได้ บทหนึ่งที่ชอบคือรายละเอียดความคิดของตัวละครหลักซึ่งถูกตัดทอนพอสมควรในละครเพื่อให้จังหวะเรื่องเดินเร็วขึ้น — ฉากภายในเล็ก ๆ ที่อธิบายเหตุผลของการตัดสินใจกลับกลายเป็นจุดหักเหของนิสัยในนิยาย แต่ละครเลือกใส่ฉากปะทะหรือบทสนทนาที่หนักอารมณ์แทน ทำให้โฟกัสเปลี่ยนไปจากเหตุผลภายในสู่ปฏิกิริยาภายนอกมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีการย่อหรือปรับบทตัวละครรองหลายคนเพื่อให้เวลากระจุกไปที่ความสัมพันธ์หลักหรือเส้นเรื่องที่ชัดเจนขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยกับงานดัดแปลงทั่วไปอย่าง 'บุพเพสันนิวาส' ที่เคยเห็นการเพิ่มมุกหรือฉากเพื่อให้เข้าถึงผู้ชมวงกว้างขึ้น สรุปคือถ้าอยากรู้ความลึกของโลกและแรงจูงใจตัวละคร อ่านต้นฉบับจะได้มุมที่ครบกว่า แต่ถาต้องการความเข้มข้นแบบภาพและจังหวะที่กระชับ ละครก็ให้ความสนุกแบบต่างแบบที่น่าพอใจ

เคยสังเกตไหมว่าตัวเลขในการ์ตูนมักซ่อนความลับบางอย่างเสมอ? ยกตัวอย่างเรื่อง 'Bleach' ที่เลข 13 ไม่ใช่แค่หมายเลขหน่วยพิเศษ แต่สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่าง Ichigo กับ Soul Society ใน 'One Piece' ตัวเลข 800 ปีที่เกี่ยวข้องกับ Void Century กลับกลายเป็นเงื่อนงำสำคัญที่โยงไปถึงประวัติศาสตร์โลก บางครั้งมันก็เป็นเหมือนเกมลับๆ ที่ผู้แต่งซ่อนไว้ให้แฟนๆ ได้ถอดรหัส สนุกตรงที่เราต้องตามหาความหมายที่อาจเปลี่ยนแปลงทิศทางเรื่องได้ทุกเมื่อ