ฉันเห็นบรูซลีไม่ใช่แค่ผู้สอนท่าต่อสู้ธรรมดา แต่เป็นคนที่ตั้งคำถามกับทุกอย่าง — เขาผสมมวยตะวันตก มวยจีนและเทคนิคอื่น ๆ จนกลายเป็นแนวทางที่เรียกว่า Jeet Kune Do ซึ่งไม่ได้ยึดติดกับท่าใดท่าหนึ่งแต่เน้นความยืดหยุ่นและการใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาจริง การที่เขาเขียนและพูดถึงการตัดทอนสิ่งฟุ่มเฟือยออกจากการฝึก ทำให้ฉันเอาไปปรับใช้ทั้งในการซ้อมและการคิดเชิงกลยุทธ์
ในแง่ภาพยนตร์ ฉันชอบที่บรูซลีไม่ยอมให้ตัวเองเป็นเพียงนักแสดงคนหนึ่ง — เขากำกับ วางคิวต่อสู้ และออกแบบการเคลื่อนไหวเองในงานอย่าง 'The Way of the Dragon' ซึ่งฉากการต่อสู้กับชัค นอริสกลายเป็นบททดสอบความสามารถที่จับต้องได้ และแม้ผลงานอย่าง 'Game of Death' จะยังไม่สมบูรณ์ แต่รายละเอียดของท่าและคอนเซ็ปต์การต่อสู้ในภาพยนตร์นั้นยังสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้ฝึกรุ่นหลัง ๆ นี่คือมรดกที่ฉันมองว่าแท้จริงและมีชีวิต