รวมเรื่องแซ่บ (6) NC20+

“คุณไปกู้อะไรนักหนา แค่นี้ฉันก็จะบ้าตายอยู่แล้วนะ!”

“โอ๊ยยย จะบ่นทำห่าไรนักหนาวะ รำคาญ! กูก็กู้มาให้มึงใช้ไม่ใช่หรือไง”

“ใช้อะไร? ใช้หนี้แทนสิไม่ว่า! แล้วนี่ไม่ต้องมาขึ้นมึงขึ้นกูกับฉันเลยนะ!”

เสียงทะเลาะโหวกเหวกของสองสามีภรรยาดังเข้ามาจนถึงห้องนอนเล็กของเด็กสาวที่นั่งทำรายงานด้านใน

“เฮ้อออ...”

แม้ว่า ‘ขวัญตา’ จะพยายามทำหูทวนลมยังไง แต่ก็ไม่สามารถมีสมาธิกับการเรียนเลยสักนิด ขนาดเธอใส่หูฟังแล้วเปิดเสียงจนเกือบสุด ก็ยังได้ยินพ่อกับแม่ทะเลาะกันอยู่เหมือนเดิม

“ต้องไปข้างนอกอีกแล้วสินะ...”

สุดท้ายแล้วขวัญตาก็ตัดสินใจเก็บงานใส่กระเป๋าผ้า แล้วเดินผ่านทั้งคู่ที่มัวแต่เถียงกันจนไม่เห็นลูกสาวเพียงคนเดียวที่กำลังเดินออกมาจากบ้าน แม้เธอจะเอ่ยปากบอกว่าจะออกไปข้างนอกก็ไม่มีใครสนใจจะฟังอะไรทั้งนั้น

“ใกล้จะถึงเวลางานแล้วแฮะ...เร็วจัง...”

เสียงหวานเอ่ยพึมพำกับตัวเอง เธอหอบรายงานมาทำตรงสวนสาธารณะใกล้บ้าน แต่นั่งได้ครู่เดียวนาฬิกาก็แจ้งเตือน ถึงเวลาที่เธอต้องไปทำพาร์ตไทม์ที่ร้านอาหารเสียแล้ว

ตึ๊ง~

มีน : ทำงานเป็นไงมั่งแก

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็น ‘มีนา’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอส่งมา ขวัญตาก็ยกยิ้มน้อยๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับไป

ขวัญตา : ก็ดี แกล่ะ เป็นไงมั่ง

มีน : เรื่อยๆ อะ แต่ก็ถือว่าดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย

หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ มีนาแนะนำงานพาร์ตไทม์ร้านอาหารให้ไปทำด้วยกัน แต่หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็แยกไปทำแคชเชียร์ที่ร้านสะดวกซื้อใต้หอพักที่เธออยู่ ได้ยินว่าเจ้าของหอเอ็นดู และให้เงินดีพอสมควร จึงไม่ได้มาทำงานด้วยกันแล้ว

ขวัญตา : ดีแล้วๆ

มีน : อุ้ย ลืมเลย ใกล้เวลางานแล้วนี่ สู้ๆ นะแก

ขวัญตา : อื้อ แต๊งกิ้วนะ ไว้คุยกันใหม่

          : บายยย~

คุยเสร็จ ร่างอวบอิ่มในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนสีซีดก็ลุกขึ้นจากม้านั่งแล้วรีบเรียกวินมอเตอร์ไซด์ไปทำงานทันที มาถึงที่ร้านเธอก็เดินเข้าห้องแต่งตัวแล้วสวมชุดยูนิฟอร์มร้าน ซึ่งเป็นเสื้อยืดสีขาวและกระโปรงสีดำเรียบๆ สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนลายสกอตสีน้ำเงิน

ของขวัญตั้งใจทำงานอย่างขะมักเขม้น เมื่อใกล้จะถึงเวลาเลิกงานเธอก็รีบเก็บร้านแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดขามา

“สรุปยังไงขวัญ สนใจงานนั้นไหม พี่จะได้คุยกับเจ้าของร้านเขาให้” เสียงพี่แก้วตา ผู้จัดการร้านคนแซ่บเอ่ยถามเด็กสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าเพราะว่าวันนี้ลูกค้าเยอะเป็นพิเศษ

“คือ...”

ใบหน้าหวานฉายแววกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนหน้านี้เธอเคยขอให้รุ่นพี่ในร้านช่วยแนะนำงานพาร์ตไทม์ที่ได้เงินดีๆ และพี่แก้วตาก็แนะนำงานที่ร้าน ‘อาบ อบ นวด’ มาให้

จนตอนนี้ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้ว เธอก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปทำดีไหม เพราะรู้กันอยู่ว่างานนั้นไม่ใช่งานพาร์ตไทม์ทั่วไปที่ใช้เพียงแรงกาย แต่ยังต้องใช้ ‘ร่างกาย’ เพื่อแลกเงินมา

“พี่เห็นว่าขวัญกำลังร้อนเงินเลยแนะนำให้นะเนี่ย หน้าตาก็สะสวย อายุก็ยี่สิบแล้ว กำลังอยู่ในช่วงกอบโกย นี่ถ้าไม่ใช่ขวัญพี่ไม่แนะนำให้หรอกนะ” แก้วตายังคงพูดเกลี้ยกล่อมต่อไป เพราะหากเด็กสาวตัดสินใจไปทำงานนั้น เธอก็จะได้เปอร์เซ็นต์ค่านายหน้าไปด้วย

สวยๆ อึ๋มๆ แบบนี้ ไม่ชวนไปทำงานก็เสียของแย่...

“นะ หนูขอคิดอีกคืนนะคะพี่แก้ว ถ้าตัดสินใจยังไงเดี๋ยวหนูบอกอีกทีนะคะ” เสียงหวานของขวัญตาตอบกลับไป

ที่เธอไม่ได้ปฏิเสธเพราะช่วงนี้ที่บ้านของเธอปัญหารุมเร้าหนักมากจริงๆ ทั้งหนี้สินมากมายที่พ่อก่อเอาไว้ และหนี้ใหม่ที่เพิ่งไปกู้มาเพิ่มซึ่งรวมๆ ก็เกือบล้าน

ถ้ายังไม่รีบหาเงินตอนนี้ ไม่ช้าก็เร็ว คงได้ขายบ้านใช้หนี้แน่ๆ ...

“เคๆ ถ้าจะทำก็รีบบอกพี่แล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะพี่แก้ว งั้นหนูกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

“อืมๆ กลับดีๆ”

สิ้นเสียง ร่างอวบอิ่มของขวัญตาก็เดินออกมาจากร้านอาหาร ก่อนจะเรียกวินมอเตอร์ไซด์หน้าปากซอยนั่งกลับไปที่บ้าน ขณะที่ในหัวยังคงคิดไม่ตกว่าจะรับงานนี้ดีไหม

“ถึงแล้วน้อง”

“อ้อ...โอเคค่ะ”

รู้ตัวอีกที รถก็ขี่มาถึงหน้าบ้านของเธอแล้ว ขวัญตาจึงรีบจ่ายเงินแล้วก้าวฉับๆ เข้าไปในบ้าน อาบน้ำแต่งตัวเตรียมเข้านอนเสร็จ ยังไม่ทันที่หัวจะล้มลงถึงหมอน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังปึงปังกลางดึกไม่หยุด

“ขวัญ! เปิดประตูให้กูหน่อยยย” เสียงตะโกนของพ่อ ทำให้ขวัญตาพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมาทีหนึ่งอย่างเหนื่อยใจ เพราะรู้ดีว่าเสียงเมาแอ๋แบบนี้คงหนีไม่พ้นไปดื่มเหล้าอีกตามเคย

“พ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ?” เธอแง้มประตูออกมาน้อยๆ จับลูกกลอนเอาไว้แน่นเผื่อพ่อของเธอเมาแล้วไล่ตีเธออีก จะได้ปิดประตูหนีทัน

“เอาเงินมาให้กูยืมหน่อย”

“นะ หนูไม่มี”

“เอามา! มึงไปทำงานจะไม่มีเงินได้ไงวะ!”

“นี่คุณ! เลิกไปไถเงินกับลูกสักทีจะได้ไหม”

ยังไม่ทันจะได้ตอบประโยคนั้น เสียงตะโกนของผู้เป็นแม่ก็ดังมาแต่ไกล พร้อมกับร่างท้วมที่ก้าวฉับๆ มาทางนี้

“ดึกแล้ว นอนเถอะขวัญ ไม่ต้องไปสนใจคนเมา” แม่ของเธอส่งยิ้มให้บางๆ ที่ผ่านมาลูกคนนี้ก็ช่วยใช้หนี้ให้ตั้งมากมายแล้ว เธอเองก็ลำบากใจ ที่ทำได้ก็มีเพียงแค่กันไม่ให้สามีทำร้ายหรือก่อกวนลูกก็เท่านั้น

“มึงว่าใครเมา!”

“ว่าคุณนั่นแหละ กลับมานอนได้แล้ว!” กานดาตวาดสามีอย่างนึกโมโห ก่อนจะรีบดึงแขนของเขากลับไปที่ห้องนอนที่อยู่บนชั้นสองของบ้าน

“เฮ้อ...” ขวัญตาพ่นลมหายใจออกมายาวๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะล็อกประตูแล้วกลับไปนอนก่ายหน้าผากบนเตียงอย่างคิดหนัก

ถ้าเธอไปทำงานนั้นจริงๆ จะใช้หนี้ได้หมดไหมนะ...

เธอนอนคิดอยู่นาน พลิกตัวซ้ายขวา พยายามหลับตาหรือนับแกะก็แล้ว แต่เรื่องหนี้ก็ยังไม่ออกไปจากหัวของเธอเสียที

“เช้าแล้วเหรอเนี่ย...”

รู้ตัวอีกทีแสงอาทิตย์ก็ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา ขวัญตานอนนิ่งบนเตียงอีกสักพักก็ตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมากดพิมพ์ข้อความหาใครบางคนด้วยแววตาที่มุ่งมั่น

‘หนูตกลงรับงานนี้ค่ะพี่แก้ว’

“เอาวะ...สู้เขาสิยัยขวัญ ยังไงแกก็ต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้!”

เรียกกำลังใจให้ตัวเองเสร็จ ขวัญตาก็นอนพักเอาแรงอีกไม่กี่ชั่วโมง ก่อนจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษาแล้วนั่งรถเมล์ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเช่นทุกวัน