บีทีเอส มีสมาชิกแต่ละคนทำผลงานโซโล่อะไรบ้าง

วง 'เบบีมอนสเตอร์' เป็นชื่อที่ฉันตามตั้งแต่ข่าวโปรโมทแรก ๆ และสิ่งที่ชัดเจนสำหรับฉันคือจนถึงตอนนี้ยังไม่มีสมาชิกคนไหนปล่อยซิงเกิลโซโล่แบบเป็นทางการออกมา ฉันมักจะเห็นผลงานเดี่ยวของพวกเธอในรูปแบบคลิปโซโล่สเตจ โคฟเวอร์เพลง และวิดีโอเต้นเดี่ยวบนช่องของค่ายหรือโซเชียลมีเดีย ซึ่งมักจะใช้แสดงทักษะเฉพาะตัวมากกว่าการปล่อยเพลงเชิงพาณิชย์ นั่นหมายความว่าถ้าคุณกำลังมองหาเพลงโซโล่ที่ลงสตรีมแพลตฟอร์มแบบเป็นทางการ อาจจะต้องรอดูโปรเจกต์หลังเดบิวต์หรือแผนกิจกรรมโซโล่ในอนาคต ในฐานะแฟน ฉันคิดว่าการมีคลิปโซโล่แบบนี้เป็นช่องทางให้แต่ละคนได้แสดงสีสันของตัวเองก่อนจะมีงานเดี่ยวจริงจัง มันช่วยให้เราเห็นความเป็นไปได้ของแนวดนตรีที่แต่ละคนเหมาะกับ และสร้างความตื่นเต้นว่าถ้าวันหนึ่งมีซิงเกิลเดี่ยวออกมา มันจะเป็นอะไรที่น่าติดตามมาก ๆ

ตำนานกลุ่มบอยแบนด์ไต้หวันอย่าง 'F4' สำหรับฉันแล้วมันไม่ใช่แค่ชื่อวง แต่เป็นภาพจำจากยุคที่ดูซีรีส์แล้วอยากมีเพื่อนแบบในเรื่องมากขึ้น ผมเติบโตมากับภาพของสี่คนนี้: เจอร์รี่ ยัน (Jerry Yan/言承旭), วาเนสส์ วู (Vanness Wu/吳建豪), เคน ชู (Ken Chu/朱孝天) และวิค โจว (Vic Zhou/周渝民) — พอพูดถึงปี 2018 แล้ว สิ่งที่เห็นชัดคือทั้งสี่คนเดินเส้นทางอาชีพแบบคนละทาง แต่ยังคงแบกสถานะตำนานไว้ในชื่อเดียวกัน เจอร์รี่ ยัน ยังคงถูกจดจำในบทของหนุ่มเจ้าอารมณ์ที่ทำให้แฟนๆ หลงรัก แต่เส้นทางของเขานั้นไปไกลกว่าแค่ภาพจำ เขายังคงรับงานแสดงและจัดคอนเสิร์ตในบางช่วง ช่วงหลังจะเห็นเขาเลือกงานที่เน้นภาพลักษณ์ผู้ใหญ่ขึ้นและมีจังหวะออกงานที่ไม่ถี่นัก วาเนสส์ วู เป็นคนที่ขยับตัวข้ามพรมแดนบ่อยสุด — ไม่ว่าจะเป็นงานเพลง การแสดง หรือโปรเจ็กต์ในต่างประเทศ เขามักผสมผสานสไตล์ตะวันตกเข้ากับงานเอเชีย ทำให้เขามีมุมโปรดของแฟนคลับนอกไต้หวันด้วย เคน ชู มักจะเลือกงานที่นิ่งและมีพื้นที่ให้ทำงานศิลป์ เช่น งานละครเวที งานโฆษณา หรือโปรเจ็กต์ส่วนตัวที่ไม่หวือหวาเยอะ ส่วนวิค โจว ก็โผล่ในงานแสดงและภาพยนตร์เป็นระยะ พร้อมทั้งรักษาภาพลักษณ์หนุ่มมีเสน่ห์แบบสบายๆ ทั้งคู่มีโฟกัสที่การพัฒนาทักษะตัวเองมากกว่าจะเร่งรีบกลับมารวมกลุ่มบ่อย ๆ การเป็นแฟนมานานทำให้ผมชอบมองว่าพวกเขาเหมือนเพื่อนสมัยเรียนที่ต่างคนต่างโต แต่อยู่ด้วยความทรงจำเดียวกัน แม้ในปี 2018 รูปแบบการทำงานของแต่ละคนจะต่างกัน แต่ความหมายของชื่อ 'F4' ยังคงทำให้คนรุ่นก่อนยิ้มได้ทุกครั้งที่คิดถึง

เริ่มจากการเลือกเพลงที่ทำให้รู้สึกได้ถึงมุมลึกของแต่ละคนก่อน — นี่เป็นลิสต์ที่ผมชอบเปิดในคืนที่อยากฟังเสียงที่เป็นตัวตนจริง ๆ ของพวกเขา ผมมักจะเริ่มด้วยงานโซโล่ของ RM เพราะเขามีความซับซ้อนทางความคิดที่ฟังแล้วติดใจ ลองเริ่มที่ 'Forever Rain' กับ 'Moonchild' สองเพลงนี้ให้ความรู้สึกเหงาแต่งดงาม เหมาะกับตอนนั่งคิดหรือเดินคนเดียวในเมืองใหญ่ ต่อมาเป็นจิน — เสียงเขาให้ความอบอุ่นมาก แนะนำ 'Epiphany' กับ 'Moon' สองเพลงนี้ช่วยให้เข้าใจความเอาจริงของเขา ทั้งเมโลดี้และเนื้อเพลงมีพลังเยียวยา ถ้าพูดถึง SUGA เวอร์ชัน Agust D ต้องไม่พลาด 'Daechwita' กับ 'Interlude: Shadow'—ทั้งสองแสดงด้านดิบและความทะเยอทะยานของเขา ส่วน j-hope เป็นความตรงข้ามที่สดใส ผมชอบเปิด 'Daydream' กับ 'Airplane' เวลาต้องการพลังบวกที่ไม่หวานจนเกินไป จบด้วยสายเสียงหวานของจีมิน วี และจองกุก: สำหรับจีมิน 'Filter' กับ 'Lie' แสดงความเปราะบางและแวววาวในทีมนักเต้น ส่วนวีฟัง 'Singularity' กับ 'Scenery' เมโลดี้เหล่านี้เหมือนเขียนด้วยสีและภาพ สุดท้ายจองกุกกับ 'Euphoria' และ 'My Time' — สองเพลงที่จับความเป็นวัยรุ่นที่เติบโตขึ้นทั้งเสียงและฮาร์โมน โฟลว์การฟังของผมมักจะเริ่มจากเพลงที่หนักอารมณ์แล้วไล่สู่สบาย ๆ หรือสดใส เพื่อให้ได้เห็นทั้งความขรุขระและมุมอบอุ่นของแต่ละคน ถ้าอยากลองจริง ๆ ให้จับคู่หนึ่งเพลงหนักกับหนึ่งเพลงเบาในแต่ละคน จะเห็นมิติของพวกเขาชัดขึ้นแบบที่เพื่อนคุยกันไม่รู้จบ

คอลเล็กชันเดี่ยวของสมาชิกก็อต7เป็นเรื่องที่ทำให้ฉันตื่นเต้นเสมอเพราะแต่ละคนเดินไปคนละทางและยังคงกลิ่นอายเดิม ๆ ของวงอยู่ ฉันชอบสังเกตว่าเสียงของคนที่เป็นลีดเดอร์สาย R&B มักจะโผล่มาในผลงานโซโลแบบเน้นอารมณ์ ส่วนคนที่รับหน้าที่แร็ปเปอร์ก็เลือกเส้นทางเป็นซิงเกิลภาษาอังกฤษหรือแทร็กที่โชว์สกิลการร้องสายฮิปฮอป นักเต้นของวงเลือกงานที่เน้นโชว์คอนเซ็ปต์การเต้นและเพลงแนวอาร์แอนด์บีซึ่งทำให้เวทีโซโลดูคมขึ้น ฉันคิดว่าสิ่งที่น่าสนใจคือแม้จะทำงานแยกแต่พวกเขาก็ยังเอาประสบการณ์จากงานกลุ่มมาปรับใช้ คนที่ชอบแสดงผ่านซีรีส์หรือซีจีมักจะเลือกเพลงโซโลที่มีมู้ดภาพยนตร์ ขณะที่เสียงร้องหลักของวงมักออกซาวด์ที่เน้นเมโลดี้และการสื่อสารอารมณ์โดยตรง นั่นทำให้แต่ละผลงานโซโลมีเอกลักษณ์ชัดเจน และแฟน ๆ จะได้เห็นมุมมองใหม่ ๆ ของศิลปินมากขึ้น

การเห็นการแบ่งบทบาทของสมาชิกวงทำให้ผมชอบคุยเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมชอบเริ่มจากตรงนี้เลย: หน้าที่ร้องนำกับการเป็นเต้นหลักในวงบีทูเอสไม่ได้อยู่ในมือคนเดียวแบบตายตัว แต่ถ้าต้องชี้ชัดว่าใครรับบทเป็น 'นักร้องหลัก' มากที่สุด ก็ต้องพูดถึงจองกุก เพราะเสียงของเขามักเป็นแกนกลางในหลายเพลงอย่างชัดเจน เสียงต่ำ-กลางที่เชื่อมต่อกับท่อนฮุคของเขาใน 'Euphoria' และการแบกรับท่อนร้องหนักๆ ใน 'Fake Love' ทำให้เขาถูกมองเป็นนักร้องหลักของวง ส่วนเรื่องเต้น แม้จองกุกจะมีท่าเต้นที่โดดเด่นและมุมกลางเวทีบ่อยครั้ง แต่ตำแหน่งเต้นหลักก็ไม่ใช่ของคนเดียวโดยสมบูรณ์ อีกคนที่ต้องพูดถึงคือจีมิน ซึ่งเขาถูกมองว่าเป็น 'หัวใจด้านการแสดง' ทั้งร้องและเต้น ท่อนโซโล่ที่เต็มไปด้วยเทคนิคในเพลง 'Lie' แสดงให้เห็นว่าจีมินมีความเป็นนักร้องนำระดับหนึ่ง พร้อมกับการเคลื่อนไหวที่มีเอกลักษณ์ ทำให้เขาดูเหมือนเป็นผู้แบกพาร์ทร้องและฉากเต้นร่วมไปด้วย สรุปแบบไม่ซับซ้อน: ถ้าจะถามว่าใครเป็นนักร้องหลักจองกุกมักถูกยกขึ้น แต่ถ้าถามว่าใครเป็นเต้นหลักคนที่รับบทหนักสุดในเรื่องเต้นมักจะเป็นจีมินหรือเจโฮป ขึ้นอยู่กับมุมมองและเพลงที่ฟัง — และนั่นคือความสนุกของวงนี้สำหรับผม เห็นความยืดหยุ่นของบทบาทแล้วรู้สึกว่าทุกคนเติมเต็มกันได้ดี

มาเริ่มกันที่ภาพรวมกว้าง ๆ ก่อน: สมาชิกแต่ละคนของวงมีพื้นที่โซโล่และการแสดงที่ต่างกันทั้งรูปแบบและโทน บางคนได้โชว์ด้านร้องในรูปแบบเวทีเดี่ยวหรือเพลงยูนิต บางคนถูกเน้นที่การเต้นหรือการแสดงบนเวทีเดี่ยวระหว่างทัวร์คอนเสิร์ต ขณะที่บางคนมีผลงานบนช่องทางไลฟ์สตรีมหรือคอนเทนต์วิดีโอส่วนตัวมากขึ้น ฉันมองว่าความหลากหลายตรงนี้ทำให้ภาพรวมของวงไม่เคยน่าเบื่อ ในมุมของสมาชิกแต่ละคน: Jungwon มักได้รับบทบาทผู้นำบนเวทีและมีสเตจโซโล่ที่เน้นการแสดงพลังคาแรคเตอร์ ส่วน Heeseung ได้ใช้ความสามารถด้านร้องและการตีความเพลงไปโชว์ในสเตจพิเศษและคัฟเวอร์ที่แฟน ๆ ชื่นชอบ Jay กับ Jake มักจะใช้ความเป็นแนวฮิปฮอป/ป็อปของตัวเองโชว์ในสเตจโซโล่และคอนเทนต์วิดีโอ Sunghoon นำเสนอสไตล์นิ่ง ๆ แต่มีเสน่ห์บนเวที ส่วน Sunoo มักได้มุมสดใสและงานโชว์ที่เน้นเสน่ห์ส่วนตัว Ni-ki ถูกเน้นในเรื่องการเต้นและโชว์แดนซ์เดี่ยวที่ดึงดูดแฟน ๆ นอกจากนี้แต่ละคนยังมีส่วนร่วมในรายการวาไรตี้ ถ่ายแบบ และงานโฆษณาเล็ก ๆ ที่ช่วยขยายพอร์ตการแสดงของพวกเขาออกไป เมื่อมองแบบแฟนตัวยง ฉันชอบที่แต่ละคนได้พื้นที่ทดลองรูปแบบตัวเอง แม้ผลงานโซโล่เต็มรูปแบบอาจยังไม่เท่ากับศิลปินเดี่ยวที่มีอัลบั้มเป็นของตัวเอง แต่สเตจโซโล่ คัฟเวอร์ และการปรากฏตัวบนสื่อหลากหลายช่องทางทำให้เราเห็นมิติของแต่ละคนชัดขึ้น และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้ตามต่ออยู่เสมอ

ข่าวลือคัมแบ็กของ 'BTS' ทำให้กลุ่มแฟนในแชทของผมคึกคักตลอดสัปดาห์นี้ ผมมองจากการปล่อยผลงานที่ผ่านมา เช่น 'Proof' และจังหวะกิจกรรมส่วนตัวของสมาชิกว่าเวลาที่วงจะรวมตัวออกอัลบั้มใหม่น่าจะขึ้นกับสองปัจจัยหลัก: ตารางงานเดี่ยวและแผนทัวร์ของค่าย เพลงชุดใหญ่ต้องการเวลาเขียน ผลิต และวางแผนโปรโมชัน จึงไม่ใช่เรื่องที่จะประกาศเร็วๆ นี้ หากสมาชิกยังมีโปรเจกต์เดี่ยวหรือมีภารกิจต่างประเทศ โอกาสที่วงจะเลือกซัมเมอร์หรือวันที่มีความหมายทางประวัติศาสตร์ของวงจะเพิ่มขึ้น โดยส่วนตัว ผมเชื่อว่าถ้าไม่มีอุปสรรคทางตารางงานจริงจัง เราน่าจะได้ยินข่าวคัมแบ็กอย่างเป็นทางการภายในปีนี้หรือปีหน้า ช่วงที่เป็นไปได้มากคือรอบครึ่งปีหลังซึ่งเป็นช่วงจัดคอนเสิร์ตใหญ่และเทศกาลดนตรีหลายงาน แต่นี่เป็นมุมมองจากแฟนคนหนึ่งที่ติดตามรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของวงมากกว่าข่าวใหญ่ๆ เสียอีก — รอฟังประกาศจากค่ายแล้วลุ้นไปพร้อมกัน

นี่คือมุมมองของคนที่ติดตามวงมานานและชอบแยกความดังของงานโซโล่ตามอิมแพกต์ทางดนตรีและการรับรู้ในวงกว้าง — ผมเลยเลือกเพลงที่ผมคิดว่าแต่ละคนโดดเด่นที่สุดในเส้นทางโซโล่ของพวกเธอ Taeyeon — 'I' เพลงนี้ยังคงเป็นภาพจำของการเริ่มต้นอาชีพโซโล่ที่ยิ่งใหญ่ของวง เพราะมันรวมทั้งโทนเสียงที่ชัดเจน งานพาร์ตร้องและการเล่าเรื่องที่สัมผัสผู้ฟังได้ง่าย ผมเชื่อว่าถ้าพูดถึงสมาชิกที่มีงานโซโล่ทรงอิทธิพลที่สุด เพลงนี้มักถูกหยิบขึ้นมาเป็นอันดับแรกเสมอ Tiffany — 'I Just Wanna Dance' Tiffany สร้างภาพลักษณ์โซโล่ที่ต่างจากในวงด้วยซาวด์แดนซ์ป็อปยุโรป เพลงนี้ช่วยให้เธอโดดเด่นในฐานะศิลปินที่กล้าเปลี่ยนโทนและคอนเซ็ปต์ พลังเวทีและมิวสิกวิดีโอที่สนุกทำให้คนจำชื่อเพลงนี้ได้ง่าย Hyoyeon — 'Mystery' Hyoyeon โดดเด่นในแนวแดนซ์/EDM มากกว่าสมาชิกคนอื่น เพลงนี้สื่อภาพแดนซ์คลับและการโชว์สกิลด้านการเต้นของเธอ มันอาจไม่ใช่เพลงป็อปติดชาร์ตยาวนานที่สุด แต่ในหมู่แฟนเพลงที่ชอบแดนซ์ นี่คือเพลงที่คนจะนึกถึง Hyoyeon เสมอ Seohyun — 'Don't Say No' โทนของเพลงและภาพลักษณ์ที่สุภาพแต่มีพลัง ทำให้เพลงนี้กลายเป็นผลงานโซโล่ที่คนนึกถึงเมื่อพูดถึง Seohyun เสียงและสไตล์เพลงสะท้อนบุคลิกของเธอที่โตขึ้นจากบทบาทในวง Jessica — 'Fly' หลังออกจากวง เธอปล่อยงานที่เน้นคาแรคเตอร์ส่วนบุคคลมากขึ้น เพลงนี้เป็นหนึ่งในผลงานที่คนจดจำว่ามาจาก Jessica แบบที่แยกจากชื่อวงได้ชัดเจน Yuri — 'The First Scene' ผลงานโซโล่ชุดเปิดตัวที่ทำให้คนมอง Yuri ในมุมศิลปินเดี่ยวมากขึ้น แม้มันจะไม่ใช่เพลงที่ขึ้นชาร์ตแรงที่สุด แต่ในฐานะงานที่แสดงความเป็นโซโล่ของเธอมันมีน้ำหนักมากพอที่จะถูกยกขึ้นมาพูดถึง Yoona — 'Deoksugung Stonewall Walkway' Yoona ใช้การแสดงและงาน OST ผสมผสานกับงานเพลง งานชิ้นที่ถูกพูดถึงบ่อยเป็นงานที่เชื่อมโยงภาพลักษณ์นักแสดงของเธอกับเสียงร้อง นั่นทำให้เพลงบางชิ้นกลายเป็นตัวแทนโซโล่ในสายตาของแฟนๆ Sooyoung — 'Starlight' Sooyoung มีงานที่กระจายไปทั้งการแสดงและดนตรี เพลงที่คนจำได้มักเป็นชิ้นที่เน้นตัวตนผู้ใหญ่และบทเพลงแบบบัลลาด/ป็อปที่เข้ากับเสียงของเธอ Sunny — 'On the Way Home' Sunny มีบทบาทในเพลงกลุ่มมากมาย แต่เมื่อพูดถึงงานโซโล่ เพลงที่แฟนๆ มักเอ่ยถึงเป็นเพลงที่เผยเสียงและอารมณ์ส่วนตัวของเธอออกมาชัดเจน สิ่งที่ผมพยายามทำที่นี่คือมองว่า 'ดังที่สุด' อาจไม่ใช่แค่วัดจากตัวเลขบนชาร์ตเพียงอย่างเดียว แต่รวมถึงการจดจำของคนและความเป็นตัวตนที่แต่ละคนแสดงออกมาในผลงานโซโล่ด้วย ถ้าจะบอกเป็นชื่อเพลงเดียวสำหรับแต่ละคน ผมเลือกตามภาพจำและอิมแพกต์ที่เพลงนั้นทิ้งไว้ในแฟนคลับและสื่อโดยรวม — เป็นมุมมองส่วนตัวที่ผมเล่นซ้ำบ่อยๆ เวลาแนะนำผลงานโซโล่ของพวกเธอ