บีทูเอส สมาชิกคนไหนรับหน้าที่ร้องนำและเต้นหลัก?

การสังเกตว่าใครเป็นคนรับผิดชอบร้องนำและเต้นหลักในบอยแบนด์ไทยทำได้ง่ายกว่าที่คิดเมื่อรู้จะมองตรงไหน บทบาทร้องนำมักเป็นคนที่ได้รับบทร้องเด่นในพาร์ทสำคัญของเพลง เช่น ท่อนฮุกหรือท่อนโซโล่ยาว ๆ ที่ต้องโชว์เทคนิคการร้อง เสียงของเขามักจะเด่นชัดเมื่อฟังเพลงแบบอคูสติกหรือไลฟ์ เพราะสายการร้องจริง ๆ จะไม่พึ่งเทคนิคสตูดิโอมากนัก ผมมักจะฟังดูว่าคนไหนได้รับเส้นเมโลดี้หลักบ่อยครั้ง รวมถึงสังเกตจากมิกซ์เสียงในเอ็มวีและเครดิตในอัลบั้มด้วย เมื่อคนหนึ่งได้รับบทนี้บ่อย ๆ เขาจะถูกมองว่าเป็นเสียงนำของวง ส่วนเต้นหลักจะเป็นคนที่ยืนกลางในพาร์ทเต้นหนัก มีท่าโซโล่ในช่วงเบรกเต้น และมักถูกจับให้เป็นเซ็นเตอร์เวลาทำชูทภาพเต้นหรือแสดงโชว์ที่ต้องดึงสายตา ผมมักดูคัทกล้องในคลิปคอนเสิร์ต ถ้ามีคนที่กล้องตัดบ่อยเวลาเต้นหรือได้รับท่าที่ซับซ้อนกว่าแสดงว่าเขาน่าจะเป็นเต้นหลัก นอกจากนี้ถ้าสมาชิกคนหนึ่งมักได้รับมุมกล้องเด่นในเอ็มวีฉากเต้น ก็เป็นสัญญาณชัดเจนว่าคนคนนั้นคือผู้รับผิดชอบบทบาทเต้นหลักบนเวที

วง 'บีทูเอส' มีสมาชิกทั้งหมดเจ็ดคน ซึ่งเป็นตัวเลขที่แฟนๆ ทั่วโลกจำได้ง่ายและเป็นจุดเด่นของวงด้วย รายชื่อสมาชิกเรียงคร่าวๆ คือ RM (คิม นัมจุน), จิน (คิม ซอกจิน), ชูก้า (มิน ยูนกิ), เจโฮป (จอง โฮซอก), จีมิน (ปาร์ค จีมิน), วี (คิม แทฮยอง) และ จองกุก (จอน จองกุก) — แต่ละคนมีบทบาทและสีสันที่ต่างกัน ทำให้รวมกันแล้วดูสมดุลและมีพลัง ในฐานะแฟนที่ติดตามงานของพวกเขามานาน, สิ่งที่ชอบคือการเห็นการเติบโตจากเดบิวต์ไปจนถึงเวทีระดับโลก ทั้งด้านเสียงร้อง, การเต้น, และงานเขียนเพลง หลายครั้งการแสดงร่วมกันอย่างเช่นช่วงสเตจเก่าเมื่อมีเพลงเดบิวต์ทำให้รู้สึกถึงพลังความตั้งใจของวง ส่วนตัวมองว่าเสน่ห์ของวงไม่ได้มาจากคนใดคนหนึ่งเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการทำงานเป็นทีมที่ผลักดันกันและกันไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

พอพูดถึงตำแหน่งภายในวง 'Enhypen' คำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับคำถามนี้คือ นักร้องหลักคือ 'ฮีซึง' ส่วนเต้นหลักก็คือ 'นีกิ' — แต่จริง ๆ แล้วสิ่งที่ทำให้มันน่าสนใจกว่าคำเรียกตำแหน่งก็คือลักษณะการทำงานร่วมกันและสีสันที่แต่ละคนเติมให้กับวง ผมมองว่าคำเรียกตำแหน่งเป็นจุดเริ่มต้นในการเข้าใจบทบาท แต่การส่องผลงานจริง ๆ จะเห็นภาพครบกว่า ฮีซึงโดดเด่นด้วยน้ำเสียงที่อุ่นและคุมโทนได้ดีมาก ทำให้เขามักได้รับพาร์ทที่เป็นเมโลดี้หลักหรือแนวที่ต้องใช้การถ่ายทอดอารมณ์หนัก ๆ ในเพลงของ 'Enhypen' สีเสียงของฮีซึงเหมาะกับบทที่ต้องมีทั้งพลังและละเอียดอ่อน เช่น ในเพลงที่ต้องบิลต์อารมณ์จากเงียบไปสู่ระเบิดความรู้สึก เขามีเทคนิคร้องที่ทำให้เมโลดี้ยังติดหูและมีน้ำหนัก เวลาเล่นไลน์สำคัญ ๆ เวทีจะถูกโฟกัสที่เขาได้ไม่ยาก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาเป็น 'คนเดียว' ที่ร้องเพลงหนัก ๆ — สมาชิกคนอื่น ๆ อย่างเจคหรือซูนูก็ขึ้นพาร์ทโซโลได้ดีและช่วยเสริมโทนเพลงให้สมดุล ฉะนั้นพอได้ดูคอนเสิร์ตหรือไลฟ์จริง ๆ จะเห็นว่าการแบ่งพาร์ทมีความยืดหยุ่นและขึ้นอยู่กับคอนเซ็ปต์เพลงด้วย กลับมาที่นีกิ ฝีมือการเต้นของเขาเป็นจุดขายชัดเจนตั้งแต่ช่วงโปรแกรมฝึกหัดจนขึ้นเวทีอย่างเป็นทางการ การเคลื่อนไหวของนีกิชัด แข็งแรง แต่ก็ยืดหยุ่น มีเทคนิคการใช้ร่างกายและการแสดงอารมณ์ผ่านท่าเต้นที่ทำให้สายตาหลุดจากเขาไม่ได้เวลามีซอลโล่เต้น หลายช็อตในมิวสิกวิดีโอหรือการแสดงสดที่เป็นมุมชวนให้คนจดจำก็เพราะนีกิสามารถใส่รายละเอียดเล็ก ๆ ลงไปในท่าทางได้ เช่น การใช้มือ กำลังของกางแขน หรือจังหวะเบรกที่ลงตัว นั่นทำให้เขาได้รับการยอมรับในตำแหน่งเต้นหลักอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ข้อดีคือแม้เขาจะเป็นเต้นหลัก นีกิยังมีการพัฒนาด้านเสียงร้องและการแสดงใบหน้า ทำให้การแสดงรวมของวงมีมิติมากขึ้น สุดท้ายผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้ 'Enhypen' ดูลงตัวไม่ใช่แค่ตำแหน่งบนกระดาษ แต่เป็นการที่ฮีซึงกับนีกิเติมเต็มซึ่งกันและกัน: ฮีซึงให้เมโลดี้และความเป็นหัวใจของเพลง ขณะที่นีกิให้พลังและภาพที่ดึงสายตาบนเวที การรู้ตำแหน่งช่วยให้เข้าใจหน้าที่ แต่การชมการแสดงจริงจะทำให้รู้สึกถึงความเป็นทีม ซึ่งสำหรับผมเป็นส่วนที่ทำให้ติดตามวงนี้ต่อเนื่องและรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่พวกเขาปล่อยเพลงหรือขึ้นโชว์

แยกตำแหน่งในวง 'ทไวซ์' ได้ชัดเจนตรงที่เสียงร้องหลักกับการเต้นหลักมักมีคนรับบทบาทชัดเจน ซึ่งในกรณีของวงนี้ฉันมองว่า Jihyo เป็น 'main vocalist' ที่ชัดเจนที่สุด ส่วน Momo คือ 'main dancer' ที่โดดเด่นที่สุด ฉันเป็นแฟนที่ฟังเพลงของวงนี้มาตั้งแต่ยุคแรก ๆ และสิ่งที่ทำให้รู้สึกแน่ใจคือพาร์ทโซโล่ในเพลงช้า ๆ อย่าง 'Feel Special' หรือจังหวะเน้นเสียงใน 'What is Love?' ที่มักจะให้ Jihyo รับหน้าที่หลักในการถือเมโลดี้ให้คนฟังจับใจได้ ขณะเดียวกัน ในมิวสิกวิดีโอเต็มไปด้วยคิวเต้นยาก ๆ Momo มักเป็นคนที่ดึงสายตาด้วยเทคนิคการเคลื่อนไหวและพาวเวอร์ เธอมีสไตล์การเต้นที่คมและเป๊ะมาก ทำให้ฉันคิดว่าในเชิงตำแหน่งทางวง Jihyo กับ Momo ทำหน้าที่หลักของเสียงและการเคลื่อนไหวตามลำดับ ไม่อยากลดความสำคัญของสมาชิกคนอื่นเลยนะ เพราะ Nayeon กับ Jeongyeon ก็มีบทบาทเป็น lead vocal ที่ช่วยแบกร่องพรางความหนักแน่นของเมโลดี้ ส่วน Tzuyu กับ Mina ก็มีมุมการเต้นและการแสดงที่ทำให้ท่าเต้นสมบูรณ์ขึ้น แต่ถ้าถามว่าถือคบเพลิงของเสียงและการเต้น ใจฉันยกให้ Jihyo และ Momo ตามลำดับ

เริ่มจากสมาชิกที่มีงานโซโล่แนวดนตรีชัดเจนอย่าง RM, Suga และ Jin ก่อนเลยนะ — ผมมองว่าทั้งสามคนนี้เป็นคนที่ชัดเรื่องแนวและการเล่าเรื่องผ่านเพลง RM ทำโซโล่มาในรูปแบบที่ต่างจาก BTS ชัดเจน เริ่มจากมิกซ์เทป 'RM' (2015) ที่เห็นความคิดเชิงลึกและการทดลองทางดนตรี ตามด้วยเพลย์ลิสต์ 'mono.' (2018) ที่นิ่งกว่าและเป็นบทสนทนาผ่านบีตถนอมอารมณ์ ฉันชอบความเป็นนักคิดในเพลงโซโล่ของเขา เพราะได้ยินทั้งคำถามและความอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน Suga ในฐานะ 'Agust D' ฉีกออกไปอีกทาง — มิกซ์เทป 'Agust D' (2016) แสดงความโกรธและประชด ส่วน 'D-2' (2020) ปรับมาเป็นงานที่โตขึ้น มีเพลงเด่นอย่าง 'Daechwita' ที่รวมลูกเล่นดนตรีเกาหลีโบราณกับฮิปฮอปสมัยใหม่ ส่วน Jin นุ่มกว่าในทางเพลงบัลลาดและโซปราโนโทน เขามีเพลงโซโล่ในอัลบั้มของวงอย่าง 'Awake' (2016) และ 'Epiphany' (2018) แล้วก็มาซิงเกิลเดี่ยวอย่าง 'The Astronaut' ที่โชว์ความเป็นพ็อปบัลลาดแบบโฟกัสเสียงร้องแบบเต็มๆ — นี่คือชุดตัวอย่างโซโล่ที่สะท้อนบุคลิกของแต่ละคนชัดเจน

เพลงที่โดดเด่นที่สุดของบีทูเอสในสายตาผมคือ 'Beautiful' เพราะมันเป็นเพลงที่คนต่างชาติหลายคนมักจะนึกถึงเมื่อพูดถึงวงนี้ ผมชอบวิธีที่เมโลดี้กับเสียงร้องของวงจับใจและทำให้เพลงนี้ข้ามกำแพงภาษาได้ง่ายกว่าบางเพลงที่มีจังหวะจัดจ้านกว่า ตอนที่เพลงออกมา มันถูกใช้เป็นบรรทัดฐานให้สื่อและแฟนเพลงต่างประเทศพูดถึงความสามารถด้านการร้องและอารมณ์ของบีทูเอส ทำให้เพลงนี้ได้รับการหยิบยกหลายครั้งในบทความรีวิวหรือเพลย์ลิสต์รวมเพลงโคฟเวอร์นานาชาติด้วย นอกเหนือจากเรื่องความเป็นที่รู้จัก ผมยังเห็นว่าคนส่วนใหญ่ที่ไม่ใช่แฟนเก่าจะเริ่มจาก 'Beautiful' เป็นเพลงแรกก่อนจะขยับไปหาเพลงอื่น ๆ ของวง มันมีความละมุนและเข้าถึงง่าย ทำให้มีโอกาสขึ้นไปติดชาร์ตรายการต่างประเทศบ่อยกว่าบทเพลงสไตล์ฮิป-ฮอปหรือแดนซ์ของวง ถึงจะไม่อ้างตัวเลขชัด ๆ แต่ความทรงจำของผมคือเพลงนี้คือบัตรเชิญที่ดีที่สุดสำหรับคนที่อยากรู้จักบีทูเอสมากขึ้น

ไม่คิดว่าจะได้ลงรายละเอียดกันยาวขนาดนี้ แต่เอาเลย: ในมุมมองของฉัน เสียงหลักของกลุ่มคือ 'Leeseo' และแดนซ์หลักคือ 'Ruka' ฉันชอบวิธีที่เสียงของ Leeseo ตัดผ่านทั้งความนุ่มและพลังในช็อตที่ต้องถือโน้ตยาว ๆ รวมถึงการใช้เวทีเพื่อแสดงสีเสียงหลายเฉด เห็นได้ชัดจากคลิปแนะนำสมาชิกและไลฟ์สั้น ๆ ที่ปล่อยออกมา ซึ่งเธอมักได้ไลน์ที่โชว์เทคนิคการร้องมากที่สุด Ruka ในทางกลับกันคือคนที่ฉันหยุดดูซ้ำทุกครั้งเมื่อเป็นพาร์ตเต้น เธอมีท่าทางที่นิ่งและชัดเจนทั้งเรื่องการเก็บมุม ร่างกายที่คอนโทรลได้ และความสามารถในการเป็นจุดเด่นกลางสเตจ การเคลื่อนไหวของเธอมักดึงสายตาและทำให้ฉากเต้นสมดุล ทั้งสองคนทำงานร่วมกันได้ดีสุด ๆ — เสียงนำกับการเคลื่อนไหวเสริมกันจนเกิดภาพรวมของกลุ่มที่ลงตัวแบบที่ฉันรู้สึกได้ทุกครั้งที่ดูคลิปโปรโมตจบหนึ่งรอบ

เสียงนำที่ผมได้ยินทุกครั้งเมื่องานเริ่มคือตัวตนที่ชัดเจนของวง 'มารูนไฟฟ์' — นั่นคือเสียงของอดัม เลวีน (Adam Levine) ที่ทำหน้าที่ร้องนำในการแสดงสดเป็นหลักครับ ผมตามดูคอนเสิร์ตของวงมานานพอสมควรจนเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในการจัดเวที แต่สิ่งหนึ่งที่แทบไม่เคยเปลี่ยนคือการที่อดัมยืนอยู่หน้าสุดและเป็นผู้แบกรับท่อนเมโลดี้หลัก ตั้งแต่ฮิตอย่าง 'This Love' จนถึงบทเพลงใหม่กว่า เสียงแนวฟัลเซตโตสูงๆ ของเขายังเป็นเอกลักษณ์ที่คนจดจำได้ง่ายในคอนเสิร์ตสด นอกจากอดัม สมาชิกคนอื่นๆ จะรับหน้าที่ร้องประสาน เสริมคอรัส หรือบางครั้งก็รับมือตอนแร็ป/พูดคั่น แต่องค์ประกอบโดยรวมยังคงชี้ชัดว่าอดัมคือหัวใจของการร้องนำในเวทีใหญ่ๆ แม้จะมีแขกรับเชิญบางครั้งที่มาแบ่งท่อนร้องไปบ้าง แต่ถ้าพูดถึงคนที่ร้องนำโดยตรงและสื่อสารกับคนดูได้ตลอดทั้งโชว์ ก็ต้องยกให้เขาเป็นหลักจริงๆ