ปีเตอร์แพน การ์ตูน ตัวละครที่น่าจดจำมีใครบ้าง

แสงดาวบนหลังคาลอนดอนกับเพลงท่วงทำนองสดใสคือภาพที่ติดตาจนยากจะเลือน ฉากที่เด็ก ๆ ได้เรียนรู้จะบินและทะยานข้ามท้องฟ้าไปยังเกาะมหัศจรรย์นั้นเป็นหัวใจของ 'ปีเตอร์แพน' ในมุมมองของผมมันไม่ใช่แค่ฉากแอ็กชันหรือเอฟเฟกต์สวย ๆ เท่านั้น แต่เป็นการเปิดประตูสู่ความเป็นไปได้ เด็ก ๆ หยุดยึดติดกับโลกผู้ใหญ่แล้วกลายเป็นสิ่งที่เราทุกคนเคยเป็นมาก่อน: กล้าที่จะฝัน กล้าที่จะเชื่อในเรื่องเล็ก ๆ ว่าจะพาไปได้ไกลกว่าที่คิด ภาพหลังคาบ้าน ลมหนาวที่พัดผ่าน ใบหน้าของเวนดี้ที่มีความห่วงใยปนตื่นเต้น และเสียงหัวเราะของพีเตอร์เมื่อเขาพาเพื่อนขึ้นจากโลกจริงไปสู่จินตนาการ สร้างช็อตที่ทั้งอบอุ่นและปลุกใจมากกว่าแค่ฉากเปิดเรื่อง เพลงประกอบส่งอารมณ์ไปอีกขั้น ทำให้การบินกลายเป็นสัญลักษณ์ของการปลดปล่อยจากความกลัวและความรับผิดชอบที่โตแล้วมักยัดเยียดให้เด็ก ๆ หลังจากดูซ้ำหลายครั้ง ผมยังคงชอบฉากนี้เพราะมันทำให้รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปยังช่วงเวลาที่สิ่งเล็ก ๆ สามารถเปลี่ยนชีวิตได้ และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉากบินข้ามเมืองของ 'ปีเตอร์แพน' จึงกลายเป็นไฮไลต์ที่ไม่เคยหมองคล้ำในความทรงจำ

ลองนึกภาพเด็กสาวที่ถูกโยนเข้าสู่โลกที่ทุกอย่างแปลกประหลาดและต้องพึ่งพาตัวเองอย่างสิ้นเชิง — นั่นคือสิ่งที่ทำให้การเติบโตของชิฮิโระใน 'Spirited Away' น่าจำสำหรับฉันมาก ฉันเห็นการเปลี่ยนแปลงของเธอเป็นเรื่องราวของความกล้าและความรับผิดชอบ ไม่ใช่แค่ฉากมหัศจรรย์เท่านั้น แต่คือจังหวะเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอเปลี่ยนความกลัวเป็นการกระทำ เช่นตอนที่เธอยอมทำงานในบ้านอาบน้ำแม้จะร้องไห้ในใจ หรือการเรียกชื่อจริงของฮาคุเพื่อยืนยันตัวตนของอีกคน การเผชิญหน้ากับยูบาบะแล้วยังสามารถรักษาน้ำใจไว้ได้ แสดงให้เห็นว่าเธอเรียนรู้ทั้งการแข็งแกร่งและการเมตตา ฉากสุดท้ายตอนที่เธอกลับไปยังโลกเดิมไม่ใช่แค่การกลับบ้าน แต่มันคือการพิสูจน์ว่าเด็กคนนั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เหมือนคนที่ได้ผ่านการฝึกฝนด้วยความรักและความสูญเสีย เรื่องนี้ทำให้ฉันยิ้มทุกครั้งที่คิดถึงวิธีที่ชิฮิโระโตขึ้นอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น

การสวมบท 'Peter Pan' บนเวทีมักเป็นเรื่องที่ทำให้คนดูจดจำได้ไม่ลืม เพราะมันผสมทั้งเวทย์มนตร์ การเต้น การบิน และความสดใสที่ต้องถ่ายทอดจากนักแสดงอย่างเต็มที่ ในมุมมองของคนที่หลงใหลละครเวที ผมมองว่าการเลือกนักแสดงนั้นมักไม่ได้จำกัดเพศหรือวัยอย่างเคร่งครัด ทำให้มีนักแสดงชื่อดังหลายคนผลัดกันมาสร้างเวอร์ชันของตัวเองจนกลายเป็นตำนาน ชื่อแรก ๆ ที่ต้องพูดคือ Nina Boucicault ผู้ซึ่งเป็นผู้แสดง 'Peter Pan' คนแรกในการเปิดการแสดงอย่างเป็นทางการที่ลอนดอนในปี 1904 เธอคือคนที่วางโครงร่างบทในแบบละครเวทีเอาไว้ แล้วไม่นาน Maude Adams ก็มารับบทในเวอร์ชันบรอดเวย์ ทำให้บทนี้เป็นที่รู้จักในสหรัฐฯ มากขึ้น ที่น่าสนใจคือทั้ง Nina และ Maude ต่างก็เป็นผู้หญิง ซึ่งสะท้อนธรรมเนียมของละครเวทีอังกฤษในยุคนั้นที่มักให้ผู้หญิงรับบทเด็กผู้ชาย เพื่อความเหมาะสมกับเสียงและรูปลักษณ์บนเวที กระโดดมาที่ยุคหลัง Mary Martin คือชื่อที่แทบทุกคอเวทีต้องยกมาเมื่อพูดถึง 'Peter Pan' เธอสร้างภาพจำให้ผู้ชมชาวอเมริกันทั้งจากการแสดงบนเวทีบรอดเวย์และจากการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ การตีความของเธอเน้นความเมโลดราม่าและท่าเต้นที่ประณีต ส่วนในยุคหลังอีกคนที่เคยสร้างความฮือฮาคือ Sandy Duncan บนเวทีบรอดเวย์ของปี 1979 ที่ทำให้ผู้ชมสมัยนั้นเห็นมุมที่มีพลังและขบขันของตัวละครมากขึ้น การได้ดูผลงานของนักแสดงเหล่านี้จะเห็นความแตกต่างในการตีความบท—จากความใสบริสุทธิ์ไปจนถึงความมีมิติของตัวละครผู้เป็นผู้นำกลุ่มเด็กหลง ในฐานะแฟนละครที่ผ่านการดูเวอร์ชันต่าง ๆ มาหลายสมัย ผมมักตื่นเต้นกับวิธีที่ผู้กำกับและนักแสดงปรับบทให้เข้ากับยุคสมัย ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนเพลง เพิ่มเทคนิคการบิน หรือให้บทมีแง่มุมด้านความสัมพันธ์ที่ลึกขึ้น การดูว่าใครเคยเล่นบทนี้บนเวทีช่วยให้เข้าใจวิวัฒนาการของละครเรื่องนี้ได้ดี และก็เป็นความสุขเล็ก ๆ ที่เห็นการตีความเดียวกันเปลี่ยนไปตามคนและเวลาครับ

ในฐานะแฟนละครเวทีและคนที่ติดตามการดัดแปลงนิทานคลาสสิก บ่อยครั้งจะเห็นว่า 'Peter Pan' ถูกนำมาทำเวอร์ชันภาษาไทยในรูปแบบละครเวทีโรงเรียน ละครเฉพาะกิจของชุมชน และการแสดงสำหรับเด็ก แต่อยากชี้ชัดก่อนว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่มีผลงานภาพยนตร์หรือซีรีส์ไทยเชิงพาณิชย์ที่กลายเป็นเวอร์ชันหลักของ 'Peter Pan' ที่มีดาราระดับชาติคนใดคนหนึ่งถูกจดจำอย่างกว้างขวางในบทนี้ ดังนั้นรายชื่อที่มักจะพบจะเป็นนักแสดงเวที นักเรียน หรือนักแสดงอิสระที่เล่นบทนี้ในงานละครเวทีท้องถิ่นหรือการแสดงสำหรับเด็กมากกว่าจะเป็นชื่อดาราในวงการบันเทิงกระแสหลัก ในวงการละครเวทีไทย บทปีเตอร์แพนมักถูกแจกให้กับนักแสดงที่เชี่ยวชาญการแสดงแนวเด็กและโชว์สกิลการเคลื่อนไหว ทั้งยังเห็นบ่อยว่าผู้หญิงรับบทนี้ตามประเพณีละครเวทีและละครเพลง ซึ่งทำให้มีเวอร์ชันภาษาไทยหลายเวอร์ชันที่มีการสลับเพศผู้แสดง การผลิตประเภทนี้มักเกิดขึ้นในสถานศึกษา มหาวิทยาลัย โรงละครชุมชน และคณะละครเด็กที่เน้นงานเวิร์กช็อป นักแสดงหน้าใหม่หลายคนจึงมีประสบการณ์เล่นบทปีเตอร์แพนในการแสดงประจำปีหรือเทศกาลละครสำหรับครอบครัวมากกว่าจะเป็นบนหน้าจอโทรทัศน์ การแสดงของโรงเรียนดัง ๆ หรือสถาบันสอนการแสดงมักจะมีบันทึกหรือคลิปสั้น ๆ ให้ชม ทำให้คนในท้องถิ่นจำชื่อนักแสดงรุ่นนั้น ๆ ได้แม้จะไม่เป็นที่รู้จักระดับประเทศ เมื่อมองจากมุมกว้าง จะเห็นว่าผลงานที่ได้รับการพูดถึงกันมากมักเป็นการนำเสนอแบบละครเพลงสั้นหรือละครเวทีสำหรับเด็กที่จัดโดยคณะละครอิสระหรือเทศกาลครอบครัวในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด ชื่อของนักแสดงที่รับบทปีเตอร์แพนในเวทีเหล่านี้เปลี่ยนไปตามการผลิต และมักเป็นนักแสดงเวทีที่มีความสามารถด้านร้องและเต้น การจัดคิวของบทและการคอสตูมมักเป็นปัจจัยที่ทำให้การแสดงแต่ละครั้งมีสีสันแตกต่างกันไป สำหรับคนที่ติดตามละครเวทีไทยจะได้เห็นเวอร์ชันใหม่ ๆ ปรากฏเป็นระยะ ๆ มากกว่าจะเจอการแสดงเดียวที่กลายเป็นเวอร์ชันมาตรฐาน สรุปคือ ถามว่า "คนไทยมีใครบ้างที่เคยแสดงบทนี้" คำตอบเชิงกว้างคือมีหลายคน — ส่วนใหญ่เป็นนักแสดงเวที นักเรียน นักศึกษาละคร และนักแสดงอิสระที่ทำงานกับคณะละครเด็กหรือเทศกาลละครครอบครัว มากกว่าจะเป็นดาราหนังหรือซีรีส์ที่เป็นที่รู้จักระดับประเทศ การติดตามเพลย์ลิสต์ของคณะละครเวทีในพื้นที่หรือคลิปจากการแสดงประจำปีจะช่วยเห็นชื่อผู้รับบทเหล่านี้ได้ชัดเจนขึ้น และส่วนตัวแล้วชอบเสน่ห์ของการได้เห็นเวอร์ชันท้องถิ่น เพราะแต่ละทีมจะตีความ 'Peter Pan' ออกมาไม่เหมือนกัน ซึ่งทำให้เรื่องนี้ยังสดใหม่และอบอุ่นทุกครั้งที่ได้ชม

ฉบับดิสนีย์ปี 1953 มักจะเป็นเวอร์ชันที่คนส่วนใหญ่คิดถึงเมื่อนึกถึง 'Peter Pan' แบบคลาสสิก ผมโตมากับฉบับการ์ตูนนี้ ดังนั้นชื่อเสียงของนักพากย์หลักในความทรงจำจึงชัดเจนสำหรับผมที่สุด — Bobby Driscoll ให้เสียงเป็น Peter Pan ได้สดใสและแสบซน, Kathryn Beaumont เป็นเสียงของ Wendy Darling ที่อบอุ่นและเป็นกันเอง, ส่วน Hans Conried โดดเด่นทั้งในบท Captain Hook และ Mr. Darling ด้วยน้ำเสียงที่มีคาแรกเตอร์จัดจ้าน นอกจากนี้ยังมี Bill Thompson ที่ให้เสียงเป็น Smee และ Tommy Luske ที่พากย์ Michael Darling ซึ่งทั้งหมดช่วยสร้างโลกที่รู้สึกทั้งน่าขบขันและมีเสน่ห์ เมื่อฟังเสียงเหล่านี้รวมกัน มันเหมือนกลับไปนั่งดูหนังสือภาพเก่า ๆ ที่มีดนตรีประกอบ — ฉากบินไปยังเนเวอร์แลนด์ ดนตรีและภาษาแสดงอารมณ์ของตัวละครได้ชัดเจน แต่ละคนมีจังหวะการพูดและโทนที่ทำให้เราเชื่อในมิติของเรื่อง แม้ภาพจะเก่าไปบ้าง แต่พลังของการพากย์ยังคงพาให้รู้สึกเป็นเด็กอีกครั้ง เป็นเวอร์ชันหนึ่งที่ผมมักจะแนะนำเมื่ออยากให้เพื่อน ๆ รู้จักต้นแบบความเป็น 'Peter Pan' แบบคลาสสิก

ทิงเกอร์เบลล์มักจะเป็นชื่อแรกที่ผุดขึ้นในหัวเมื่อพูดถึงตัวละครที่แฟนๆ หลงรักจาก 'Peter Pan' เพราะเธอรวมความขี้อิจฉา ความกล้าหาญ และความเป็นเด็กไว้ในตัวเดียวกัน ฉันชอบมองเธอไม่ใช่แค่เป็นนางฟ้าน่ารักตามภาพลักษณ์ดิสนีย์ แต่เป็นตัวละครที่มีอารมณ์ซับซ้อน—ความอ่อนแอที่แฝงความดื้อ ความหวงแหนที่กลายเป็นแรงขับเคลื่อนของเรื่องราว ทำให้ฉากที่เธอแสดงความหึงหวงต่อเวนดี้มีทั้งความตลกและเครียดในเวลาเดียวกัน ในฉบับนิยายดั้งเดิมของเจ.เอ็ม. แบร์รี เธอไม่ได้ถูกปั้นให้เป็นแค่ของตกแต่งโลกแฟนตาซี แต่เป็นตัวแทนความสัมพันธ์ที่ละเอียดอ่อนระหว่างความภักดีและความไม่พอใจ การที่ดิสนีย์หยิบเธอไปต่อยอดในซีรีส์ 'Tinker Bell' ก็ยิ่งเติมมิติและทำให้คนรุ่นใหม่เห็นเธอในมุมต่าง ๆ จนกลายเป็นไอคอนแฟนตาซีที่ทั้งเด็กและผู้ใหญ่เข้าถึงได้ ฉันชอบที่เธอเตือนให้คิดถึงความจริงที่ว่าตัวละครตัวเล็ก ๆ ก็สามารถมีบทบาทและความรู้สึกหนักแน่นได้ ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้แฟน ๆ ยังคงรักและพูดถึงทิงเกอร์เบลล์มาจนถึงวันนี้

เราเป็นแฟนผลงานเก่า ๆ ของเรื่องราว 'Peter Pan' มานานเลย และพอพูดถึงนักแสดงที่รับบทปีเตอร์ในเวอร์ชันคลาสสิก ก็มักจะนึกถึงชื่อที่กลายเป็นไอคอนของยุคต่าง ๆ หลัก ๆ ที่คนทั่วไปมักพูดถึงเมื่อกล่าวถึงปีเตอร์ในงานเวทีและภาพยนตร์คลาสสิกมีทั้งนักแสดงหญิงและชาย เพราะธรรมเนียมการเล่นบทเด็กชายบนเวทีโดยนักแสดงหญิงเริ่มตั้งแต่ยุคต้นของบทประพันธ์ ทำให้รายชื่อที่โดดเด่นมีทั้ง Nina Boucicault ผู้สร้างบทปีเตอร์คนแรกในเวอร์ชันละครเวทีต้นฉบับและ Maude Adams ซึ่งเป็นนักแสดงคนสำคัญที่รับบทนี้บนเวทีนิวยอร์กจนเป็นที่จดจำ ผู้เล่นยุคนั้นให้ความรู้สึกวินเทจและแสดงให้เห็นว่าบทนี้มีเสน่ห์ข้ามเพศและข้ามยุคได้อย่างไร เราอยากชวนย้อนไปที่เวอร์ชันภาพยนตร์และโทรทัศน์คลาสสิกอีกบ้าง ในวงการภาพยนตร์เงียบปี 1924 ชื่อของ Betty Bronson กลายเป็นตัวแทนของปีเตอร์บนจอ เพราะเธอรับบทนำใน 'Peter Pan' ฉบับนั้นและได้รับคำชมว่าจับอารมณ์เด็กหนุ่มได้อย่างน่าทึ่ง ส่วนในโลกอนิเมชันของดิสนีย์เวอร์ชันปี 1953 เสียงปีเตอร์ที่คนจดจำคือ Bobby Driscoll ซึ่งเป็นนักพากย์เสียงเด็กชายที่ให้พลังสดใสแก่ตัวละครจนเวอร์ชันอนิเมชันกลายเป็นคลาสสิกของหลายคน นอกจากนี้การแสดงบนเวทีที่มีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ก็สำคัญมาก โดยเฉพาะเวอร์ชันบรอดเวย์ที่ทำให้ผู้ชมรุ่นต่อรุ่นจำได้ถึงบรรยากาศเวทีกลางอากาศและเสน่ห์ของตัวละคร แม้จะเรียกว่าเป็นผลงานคลาสสิกก็ตาม บทบาทนี้ถูกตีความใหม่หลายครั้ง แต่ชื่อที่กล่าวมาข้างต้นคือจุดเริ่มต้นสำคัญ เราเองมักคิดว่าความสนุกของการตามดูปีเตอร์ในเวอร์ชันต่าง ๆ มาจากการที่แต่ละนักแสดงเติมชีวิตให้ตัวละครคนละแบบ บางคนเน้นความซุกซนและความเด็ก บางคนเล่นความกล้าหาญและหัวใจไม่ยอมโต ในฐานะแฟนของเรื่องนี้ เวอร์ชันของ Betty Bronson ให้ความรู้สึกโบราณนุ่มนวล ส่วนเสียงของ Bobby Driscoll ใน 'Peter Pan' ฉบับดิสนีย์ก็ยังคงตราตรึงใจเพราะเป็นเวอร์ชันที่หลายคนเติบโตมาด้วย ส่วนการแสดงบนเวทีโดย Maude Adams หรือ Nina Boucicault ทำให้เห็นว่าบทนี้ยืดหยุ่นและขยายได้ตามสื่อ เราชอบที่ตัวละครปีเตอร์ถูกตีความหลายมุม มันทำให้ตัวละครยังมีชีวิตและน่าสนใจเสมอ

การปรากฏตัวของสายลับรถคลาสสิกใน 'แม็คควีน 2' ทำเอาฉันหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลย ผลงานของตัวละครนี้คือ 'ฟินน์ แมคมิสไซล์' — รถสายลับสไตล์เจมส์บอนด์ที่เหมือนถูกตัดมาจากหนังสายลับยุคทอง ฉากเปิดในลอนดอนที่เขาโผล่มาช่วยมีเตอร์เต็มไปด้วยท่าทางคูล ๆ ของฟินน์ ทั้งการใช้พร็อพลับและเทคโนโลยีรถที่แปลงกายได้ ทำให้ฉากไล่ล่ามีความตื่นเต้นและขำในจังหวะที่ลงตัว ผมยังชอบวิธีที่ฟินน์ไม่ได้เป็นเพียงนักบู๊เขี้ยวตัน แต่ยังมีมุมนุ่ม ๆ ต่อเพื่อนใหม่ ๆ อย่างมีเตอร์ ซึ่งทำให้ตัวละครมีมิติ ไม่ใช่แค่สายลับคมกริบ ฉากที่เขาต้องตัดสินใจระหว่างหน้าที่กับมิตรภาพเป็นหนึ่งในช่วงที่ทำให้หนังมีน้ำหนักขึ้น และฉันมักนึกถึงรอยยิ้มมุมปากของฟินน์เวลาที่เขาผลักดันให้เรื่องราวเดินไปข้างหน้า — เป็นตัวละครใหม่ที่ทั้งเท่และอบอุ่นในคราวเดียว

โตขึ้นมากับการ์ตูนที่พาให้จินตนาการลอยได้ ฉันจำบรรยากาศการนั่งดู 'ปีเตอร์แพน' ในวันหยุดสุดสัปดาห์ได้ชัดเจน เสียงพากย์ไทยที่เราได้ยินบนทีวีสมัยก่อนมักจะมีความเป็นเอกลักษณ์ — เสียงใส ๆ ของเด็กผสมกับโทนขี้เล่นจนทำให้ตัวละครดูมีชีวิตมากขึ้น จากมุมมองของคนชอบฟังเสียงพากย์ เรื่องนี้เปิดประเด็นหนึ่งที่ผมชอบคุยกับเพื่อน ๆ คือการที่ตัวละครชายเด็กมักถูกพากย์โดยนักพากย์หญิงในหลายประเทศ รวมถึงในเวอร์ชันไทยบางครั้งก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน ซึ่งทำให้เสียงยังคงเด็กและไม่ท้วมจนเกินไป ความต่างของแต่ละเวอร์ชันมีผลเยอะ ตัวอย่างเช่นช่องที่ฉายในทีวีสาธารณะกับแผ่นดีวีดีหรือรีมาสเตอร์สมัยหลัง ๆ มักจะไม่เหมือนกัน บางเวอร์ชันมิกซ์เสียงดนตรีให้ดังขึ้นหรือตัดบางบรรทัดทิ้ง ทำให้บุคลิกของ 'ปีเตอร์แพน' เปลี่ยนไปได้ชัดเจน ตอนหนึ่งที่คนจดจำกันคือฉากบินออกจากห้องนอนกับเสียงหัวเราะแบบสด ๆ — ถ้าพากย์มีความสด เสียงหัวเราะก็ทำให้ซีนดูอิสระกว่า ในทางกลับกัน เวอร์ชันที่พากย์ให้มีมิติอารมณ์มากขึ้นจะทำให้ฉากที่จริงจังอย่างการพูดลากลายเป็นฉากที่มีน้ำหนักมากขึ้น ซึ่งผมว่ามันสะท้อนถึงการตีความตัวละครจากนักพากย์แต่ละยุคได้ดี นอกจากฉบับแอนิเมชันของดิสนีย์ ยังมีผลงานแนวเดียวกันหรือดัดแปลงมาเป็นหนังคนแสดง เช่น 'Hook' ที่นำเสนอปีเตอร์ในวัยผู้ใหญ่ การพากย์ไทยสำหรับงานแบบนี้มักเลือกนักพากย์ที่ให้ความรู้สึกต่างจากเวอร์ชันเด็กเลย ทำให้แฟน ๆ บางคนชอบเวอร์ชันเสียงหนึ่งเพราะมันตรงกับความทรงจำวัยเด็ก ในขณะที่คนอื่นชอบเวอร์ชันใหม่เพราะความละเอียดของการแสดง การฟังพากย์หลาย ๆ เวอร์ชันทำให้เห็นมุมมองการตีความตัวละครได้กว้างขึ้น สรุปแล้วเสียงพากย์ไทยของ 'ปีเตอร์แพน' มีหลายหน้าตา ขึ้นกับเวอร์ชันที่เจอและปีที่ออกฉาย — นี่ยังคงเป็นเรื่องที่ชวนให้ย้อนฟังซ้ำเสมอ

ความทรงจำจากการดูการ์ตูนเรื่อง 'Peter Pan' ทำให้ฉันสนใจที่มาของเรื่องราวนี้มากขึ้น และพอได้อ่านต้นฉบับจริง ๆ ก็ยิ่งชอบรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ถูกตัดหรือปรับในฉบับการ์ตูน ฉันเป็นคนชอบวิเคราะห์ความต่างของต้นฉบับกับงานดัดแปลง ดังนั้นเมื่อพูดถึงต้นกำเนิดของปีเตอร์แพน ต้องบอกว่าตัวละครและโครงเรื่องมาจากผลงานของ เจ. เอ็ม. แบร์รี (J. M. Barrie) โดยงานที่คนมักยกขึ้นมาเป็นต้นฉบับคือหนังสือ 'Peter and Wendy' ซึ่งตีพิมพ์เป็นรูปเล่มในปี 1911 หนังสือเล่มนี้เป็นการขยายและเรียบเรียงเรื่องราวจากละครเวทีของแบร์รี ก่อนหน้านั้นแบร์รีได้สร้างสรรค์ตัวละครปีเตอร์แพนในบทละครชื่อยาวว่า 'Peter Pan; or, The Boy Who Wouldn't Grow Up' ที่เปิดแสดงครั้งแรกในปี 1904 เมื่ออ่าน 'Peter and Wendy' แล้วจะรู้สึกว่ามันมีบรรยากาศที่ทั้งมหัศจรรย์และแฝงความเศร้าอยู่ด้วย — ปีเตอร์คือสัญลักษณ์ของความไม่ยอมเติบโต ขณะที่เวนดี้สะท้อนมุมมองของความรับผิดชอบและการเติบโต หลายฉากที่ในการ์ตูนถูกทำให้สดใสมีต้นตอมาจากหน้ากระดาษของแบร์รี แต่การ์ตูนมักจะปรับให้เหมาะกับผู้ชมเด็ก เช่น ทำให้ตัวละครบางตัวน่ารักขึ้น หรือลดความขมของบทสนทนา ดังนั้นเมื่อมีคนถามว่า "การ์ตูนปีเตอร์แพนมีต้นฉบับมาจากหนังสือเรื่องใด" คำตอบแบบตรง ๆ สำหรับฉันคือมันมาจากงานเขียนของแบร์รี โดยเฉพาะหนังสือ 'Peter and Wendy' ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลหลักที่ผู้สร้างการ์ตูนและภาพยนตร์อ้างอิง ส่วนมุมมองส่วนตัวก็คือ การกลับไปอ่านต้นฉบับทำให้เห็นมิติลึกซึ้งของเรื่องมากขึ้น และยิ่งเข้าใจว่าทำไมภาพลักษณ์ของปีเตอร์และโลกเนเวอร์แลนด์ถึงยังมีเสน่ห์ต่อคนหลายเจนเนอเรชันอยู่เสมอ