บทที่ 1

แพรวพราวเธอเป็นผู้หญิงที่สวยชายใดเห็นเป็นต้องตกหลุมรักเธอไม่เพียงแค่นั้นจริตมารยาของเธอก็มีไม่เบาเธอไม่เคยปฏิเสธผู้ชายที่เข้ามาพัวพันเกี่ยวกับเธอกลับชอบมันด้วยซ้ำ เพราะหน้าตาที่สวยจนสะดุดตาเธอเลือกที่จะทำงานเกี่ยวกับการต้อนรับแขกในร้านอาหารแห่งหนึ่งแต่ภายในร้านเป็นร้านเหล้าที่เหล่าชายใดต่างก็รู้กัน

“เจ๊…เรียกฉันมีอะไร”เธอคุยกับเจ้าของร้านอย่างเจ๊พิมล

“มึงช่วยต้อนรับแขกโต๊ะนั้นที…พอดีวันนี้พิมไม่มา”เธอทำหน้าไม่พอใจที่ต้องต้อนรับแขกของคนอื่นและคงไม่ใช่เสี่ยที่เงินหนาเป็นปึกที่เธอเคยเจอ

“ทำไมต้องเป็นฉันเจ๊หาคนอื่นก่อนไหม”เธอเสนอความคิดเห็นให้กับเจ้าของร้าน

“ไม่มีใคร มึงนั่นแหละเหมาะสุดแล้ว”

“เงินหนาไหม”เธอกระซิบข้างหูเจ๊เบาๆ

“เงินหนาซิแถมยังหนุ่มยังแน่เลยนะ”

“ยังหนุ่มยังแน่หาเงินใช้เองไหม ไม่ใช่ขอเงินพ่อแม่แล้วมาเปย์พวกฉันนะ ถ้ายังงี้ไม่เอาด้วยหรอก”

“เออ..น่า กูให้มึงดูแลมันแค่วันเดียวแหละเพราะไม่มีใครแล้ว อีกอย่างเสี่ยชูชัยวันนี้ก็ไม่ได้มา”

“ก็ได้แต่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะรอบหน้าให้คนอื่นละกัน”

“งั้นมึงไปแต่งตัวสวยๆ รอเลย”

แพรวพราวเข้าไปหลังร้านพร้อมกับนั่งลงหน้ากระจกบานใหญ่แล้วหยิบเครื่องสำอางที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นเธอปัดแก้มเบาๆโดยใช้บรัชออนสีชมพูเลือกปัดแก้มแล้วใช้ลิปสีแดงทาลงที่ปากและแกะผมที่มัดไว้ปล่อยผมให้ดูมีความเซ็กซี่มากขึ้นเธอจัดแต่งทรงผมให้มันดูเป็นลอนผมสีดำของเธอเหมาะใบหน้าที่สวยของเธอ

เธอเดินไปหยิบเสื้อที่แขวนไว้ในตู้ เธอเลือกใส่ชุดกระโปรงยาวไปถึงเท้าแต่แหวกข้างไปถึงขาอ่อนส่วนช่วงบนแหวกข้างหน้าไปจนถึงเห็นร่องหน้าอก ชุดสีแดงเหมาะกับคนผิวขาวอย่างเธอทำให้มันดูขัดผิวมีออร่าชัดเจน

เมื่อเธอแต่งหน้าแต่งตาทำผมเสร็จเดินออกมาจากหลังร้านเพื่อมาต้อนรับแขก คนที่มาร้านไม่มีคนไหนที่ไม่มองเธอ ใครๆก็อยากได้เธอมานั่งดริ๊งและหาความสุขจากเธอ

แพรวพราวเธอไม่เพียงมีดีแค่ความสวยเรื่องนั้นเธอถนัดเป็นสุดผู้ชายที่ได้นอนกับเธอไม่มีคนไหนที่ไม่อยากกลับมาหาเธอ แต่มันจะเป็นเรื่องยากถ้าใครอยากกลับมาหาเธอเพราะการที่ต้องนอนกับเธอต้องจ่ายด้วยราคาที่สูงพอสมควรและเธอก็เลือกที่จะนอนกับแค่บางคนเท่านั้น

โตมรเป็นผู้ชายที่ยังหนุ่มยังแน่นอายุราวๆประมาณยี่สิบหกปีชายหนุ่มต้องมาเจอกับพิมแต่วันนี้เธอไม่มาอ้างไม่สบาย เลยตกเป็นหน้าที่ของเเพรวพราวที่ต้องมาปรนนิบัติอีกฝ่าย โตมรมานั่งรอเธอพักใหญ่กว่าเธอจะเดินออกมาด้วยใบหน้าที่สวยและรอยยิ้ม อีกฝ่ายเมื่อเห็นเธอครั้งแรกต้องตกตะลึงเพราะเธอคือผู้หญิงที่สวยสมคำร่ำลือ

“เชิญนั่งก่อนครับพี่แพรวพราว”อีกฝ่ายเอ่ยชื่อเธอพร้อมกับลุกขึ้นต้อนรับเธอ ส่วนเธอทำเป็นเชิดหน้าและนั่งลงข้างชายหนุ่ม

“รับอะไรดีคะ”เธอพูดกับโตมรแล้วเรียกเด็กเสริ์ฟให้เข้ามาหา

“ตามใจพี่เลยครับ”ชายหนุ่มมองเธออย่างไม่ละสายตาและไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะละสายตาจากเธอได้ ส่วนเธอกระซิบข้างหูของเด็กเสิร์ฟหมายจะบอกว่าจะเอาเครื่องดื่มอะไร

“พี่สวยมากเลยนะครับ”อีกฝ่ายชมเธอเป็นการใหญ่เมื่อเธอหันหน้ามาคุยด้วย

“พูดงี้ไม่กลัวพิมน้อยใจหรือคะ”เธอพูดเชิงอ่อยๆเหมือนอยากได้คำตอบที่ตรงใจเธอ

“ก็พี่สวยจริงๆนะครับ” นี่ใช่ไหมคือคำตอบที่เธออยากได้ แพรวพราวขำออกมาแล้วมือเผลอไปจับหัวเข่าอีกฝ่ายเบาๆ

“อุ๊ย!ขอโทษคะพี่ดีใจไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรครับ”สายตาที่โตมรมองเธอบ่งบอกว่าอีกฝ่ายถูกใจเธอแค่ไหน ส่วนแพรวพราวเธอเองก็มองโตมรไม่ละสายตาเหมือนกันก็เพราะอีกฝ่ายหนุ่มกว่าทุกคนที่เคยเข้ามาหา แถมแค่นั้นยังไม่พอโตมรคือผู้ชายที่มีหน้าตาดีมาก หล่อ รูปร่างสูงส่วนจะมีเงินเปย์เธอไหมอันนี้ก็ค่อยว่ากันอีกที

ในตอนที่อยู่ในร้านโตมรไม่เคยแตะต้องเธอเลยแม้แต่น้อยทั้งคู่นั่งดื่มกันไปและพูดหยอกล้อกันไป แต่สายตาของชายหนุ่มไม่ได้ละสายตามองเธอแม้แต่น้อยกลับพูดกับเธอด้วยความเกรงอกเกรงใจ

“ทำไมพี่แพรวพราวสวยจังครับ”โตมรชมเธอไม่หยุดปาก

“ค่ะ”เธอไม่ได้ปฏิเสธในคำชมของชายหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยกลับยกยอตัวเองเธอให้กับอีกฝ่ายฟังอีกต่างหาก

”มาเที่ยวแบบนี้ไม่กลัวคนที่บ้านมาตามเหรอคะ”เป็นไปตามคาดคำถามที่เธอใช้ถามลูกค้าคนอื่นๆบ่อยๆ

“ผมยังไม่แฟนครับ”อีกฝ่ายตอบเธอไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

“เหรอ….คะ”

“ไม่น่าเชื่อนะคะว่าคนหน้าตาดีอย่างโตมรจะโสด”เธอยกแก้วขึ้นมาดื่มหลังจากที่ยิงคำถามใส่อีกฝ่าย

“ผมหน้าตาดีแล้วพี่แพรวพราวชอบไหมครับ”โตมรหยอกเธอกลับไปหนึ่งที

“มันเร็วเกินไปที่จะพูดคำนี้”เธอพูดออกมาอยากรู้ว่าชายหนุ่มจะตอบกลับมายังไง

“ไม่หรอกครับ…สำหรับคนสวยแบบพี่”เธอขำออกมาเมื่อได้ฟังคำตอบของอีกฝ่าย

“มีอะไรน่าขำเหรอครับ”โตมรถามเธอด้วยความแปลกใจ

“เปล่าคะ!!ดื่มซิคะ”เธอมองไปแก้วที่วางบนโต๊ะ

“น้ำแข็งละลายหมดแล้ว..ขอรบกวนพี่แพรวพราวเติมให้หน่อยได้ไหมครับ”

“แป๊บนะคะ”เธอก้มลงหยิบน้ำแข็งที่อยู่ข้างโต๊ะทำให้เห็นร่องหน้าอกเล็กน้อยโตมรที่เห็นแบบนั้นเขารีบถอดเสื้อแขนยาวแล้วอ้อมคลุมให้กับเธอทำให้แพรวพราวตกใจเล็กน้อย

” ทำอะไรคะ”

“มันโป๊ะผมเลยเอาเสื้อมาคลุมให้ครับ”เธอมองผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าแล้วยิ้มอ่อนๆ

“ขอบคุณค่ะ”เธอรู้สึกซาบซึ้งในตัวของอีกฝ่ายส่วนมือยกขวดแล้วรินเหล้าให้

“ขอบคุณครับ”